Opinions

Bogdanovich' eerbetoon aan de screwball comedy is verrassend geslaagd, zeker omdat weinig pogingen na de jaren '40 om dit genre te laten doen herrijzen echt goed waren, The Hudsucker Proxy uitgezonderd. Bogdanovich maakt het zo nu en dan misschien iets teveel een eerbetoon, waardoor een vrij veel grappen cliché zijn en ik de film daardoor ook wat minder hilarisch vind dan veel van zijn voorgangers, maar Bogdanovich redt zich eruit door het frisse script met heerlijk absurde dialogen, een kleurrijke en lekker dik aangezette filmstijl en een buitengewone cast, waarin zelfs normaal verafschuwde acteurs als Barbra Streisand en Ryan O'Neal erg goed uit de verf komen.

De film heeft ook enkele echt goede scènes, zoals die hoteldetective die een vrouw probeert te vertragen door haar steeds te laten struikelen en vooral ook de bijzonder grappige scène met de rechter. De grote achtervolging die de climax vormt is daarnaast buitengewoon goed geregisseerd, zeker het stuk met de ladder en de glazen ruit. Overigens leek Kenneth Mars wel een karikatuur van Colin Firth te spelen, wat natuurlijk niet kan gezien de leeftijd van de film, maar het gaf er iets extra's aan.

Ik hou wel van dit soort razendsnelle komedies waarin iedere beweging en ieder gesproken woord bijna samen een ritme vormen. Let bijvoorbeeld op die scène waarin Mars en O'Neal beiden om de aandacht van de geldschieter vragen. Dat is bijna een dans. Het enige wat jammer is is dat het subplot rond de tassen tot vlak voor het einde er maar een beetje bijhangt en niet echt grappig wil worden, mede doordat de mannen die achter de tassen aanzitten niet echt uitgewerkt worden en vrij anoniem blijven. Daar had meer ingezeten. Daarbij had ik gehoopt iets meer te lachen, zoals ik al aangaf.

Niettemin, mag What's up, Doc er zeker zijn en is het verplichte kost voor iedere liefhebber van de screwball comedy. De film was een groot kassucces met grote sterren en een vrij bekende regisseur, vreemd dan dat hij wat in de vergetelheid geraakt lijkt te zijn. Niet terecht.
3,5*, al neig ik lichtelijk naar een halfje hoger.

Ondanks dat ik fan ben van Woody Allen had ik hier weinig van verwacht. Onterecht zo blijkt, want Whatever Works works. Voor een groot deel dan. Het is eigenlijk een typische film in het rijtje van het werk dat Allen gemaakt heeft in de afgelopen 10 jaar, zijn Europese uitingen niet meegeteld. Small Time Crooks, Anything Else, Hollywood Ending, The Curse of the Jade Scorpion: dat soort films. Er is weinig aan de hand en het graaft niet zo diep als de Allen van de jaren '70, '80 en '90. De meeste situaties en karakters hier hebben we eerder gezien bij Allen (met name Mighty Aphrodity draait om een vergelijkbare relatie) maar het is wel heerlijk kijkvermaak en het belangrijkste is dat de one-liners vaak weer hilarisch zijn. De scène waarin de vader uit de kast komt als homo is trouwens wel een van Allens beste scènes in jaren. Zeer geestig.

Daarmee vergeef ik dan ook de ietwat voorspelbare loop van het geheel en enkele momenten die net iets te geforceerd aandoen. Wel had ik stiekem graag Allen zelf in de hoofdrol gezien. David doet het prima, maar niemand doet toch Allen zoals Allen zelf. Evan Rachel Wood is verrassend grappig en charmant overigens. Het is niet het soort rol dat ik ooit echt van haar verwacht had.
3,5*

Nogal een tegenvaller. Bij vlagen best vermakelijk, maar de vooral de lengte nekt de film. Als deze 205 tot 120 minuten geduurt zou hebben zou eht al een stuk beter zijn geweest. Nu wordt er wel erg veel door gangen geslopen en door ramen gekropen. Het is wel een echte avonturenfilm. Er wordt niet de minste poging gedaan om daar maar even vanaf te stappen, dus drama en humor blijven op een laag pitje. Wel zitten er veel plotwendingen in die kant noch wal raken en waarover je maar beter niet te lang kunt nadenken. Aan de andere kant had ik de film wellicht meer gewaardeerd als er meer gespeelt werd met het dubbelspionnengedoe. Het had de film vermakelijker kunnen maken. Dat is namelijk ook een groot probleem hier: de film is degelijk, maar er straalt weinig plezier vanaf. Hutton lijkt me dan ook vooral een vakman in plaats van een topregisseur.

2,5*

Otto Preminger herenigd weer Dana Andrews en Gene Tierney, na dat eerder gedaan te hebben in Laura, een doorbraak voor alle drie. Ditmaal is het echter meer Andrews die straalt dan Tierney. Ik heb hem nog nooit zo goed gezien als hier, als een agent met veel opgeklopte agressie. Andrews is van nature een zeer ingetogen acteur, die niet veel heeft van de theatrale neigingen van zijn tijd en dat wordt hier erg sterk uitgebuit.

Preminger maakt er ook een soort karakterstudie van, van iemand die zijn zelfhaat omzet in een haat voor criminelen. In principe is dit een typisch verhaal over een hardvochtige agent die het niet zo nou neemt met de regels, maar toch duidelijk voor de goede zaak werkt (al was dit type verhaal nog niet echt prominent in 1950 zo ver ik weet). Preminger weet er echter veel gevoel in te leggen en het personage zeer menselijk te maken. Het verloop van het verhaal, waarin de agressie van de agent hem zwaar in de problemen brengt als hij iemand vermoord in een korte vlaag van woede, is boeiend, maar verloopt niet geheel onverwacht. Het is vooral een goede kapstok voor Preminger om dit karakter te volgen en enkele mooie terzijdes te leveren, zoals die in Andrews vaste restaurant. Wat helpt is dat Andrews hier nog meer dan menig ander noir-hoofdfiguur een dunne lijn bewandelt tussen held en schurk. Het is vaak moeilijk te weten wat je van hem moet denken.

Interessant is het einde, waar toegewerkt wordt op een zelfopoffering, maar het verandert in een happy end waarin Andrews met alles lijkt weg te komen. In plaats daarvan geeft hij zichzelf op. Toch niet iets wat je snel ziet en de confrontatie met het politieteam hierna verdient bijna een eigen film. Helaas moeten we het met name doen met de enorm begripvolle reactie van Tierney (die sowieso jammer genoeg niet meer krijgt te doen dat het lieve meisje spelen). Daar zat meer in, maar de reactie van de baas van Andrews is al sterk.

Een zeer goede noir. Geen Laura (lijkt er ook niet op verder), maar essentieel voor de genreliefhebber.
4*

Vrij unieke kinderfilm dit. Als het al een kinderfilm is. Films met jonge protagonisten die in een al dan niet in hun fantasie bestaande wereld terechtkomen zijn al zou oud als minstens Alice in Wonderland, maar buiten dat om is dit echt andere koek. Het is ook meer Totoro dan Alice, maar dergelijke vergelijkingen helpen niet echt.

De fantasiewerelden van veel van dergelijke verhalen zijn vaak spiegels van de leefomgeving van de hoofdpersoon (het meest duidelijk in The Wizard of Oz en Coraline), maar de monsters hier vormen een spiegel van Max zelf. Het zijn allemaal eigenlijk kleine kinderen, die "Ik eet je op!" roepen op momenten dat kinderen "Ik wil nooit meer met je spelen!" schreeuwen. Jonze lijkt haast gekozen te hebben voor een psychoanalyse van een gemiddeld kind en hij is soms akelig accuraat. Kinderfilms hebben toch altijd wel iets warms en onschuldigs. Er zitten warme scènes in en de film slipt nooit in het territorium van echte gruwel, maar onschuldig is de film ook niet. Het is zo anti-Disney als een kinderfilm kan zijn. Ik weet niet of ik dit werkelijk een werk voor volwassenen zou noemen, maar ik zie wel in hoe men aan dit idee komt.

Vooral opvallend dat er ook nauwelijks een oplossing voor de problemen in de monsterwereld gevonden worden. Op het einde staan ze wel gebroederlijk op het strand, maar we weten dat ze net zo goed morgen weer aan het vechten kunnen zijn. Het past echter in het doel van de film. Jonze is te realistisch geweest in het voorgaande om te suggereren dat persoonlijke problemen ooit volledig opgelost worden. De personages zijn iets wijzer geworden, maar niet compleet verandert. Dit geldt dus ook voor Max. Nogal een gedurfde aanpak van het verhaal wat mij betreft.

Verder is het best een arty film voor zoiets als dit. Een erg losse, maar tegelijkertijd gecontroleerde filmstijl. Gewoonlijk gaat men bij fantasiewerelden, zeker in kinderfilms, voor een kleurrijk uiterlijk, maar Jonze gaat juist voor donkerdere tinten, met veel bruin en voornamelijk ook natuurlijk licht. Het ziet er fantastisch uit, een van de visueel sterkste en uniekste die ik de afgelopen tijd zag (opletten, dames en heren van de Oscars!). De muziek is even apart gekozen, maar werkt evengoed. Ik heb niet vaak dat ik na het zien van een film die soundtrack op cd wil kopen, maar dit is een uitzondering. De kostuums zijn ook prachtig natuurlijk. Dat we niet goed kunnen zien waar CGI en de echte wereld in elkaar overlopen is ook een goed teken.

De avonturen en gebeurtenissen zijn ook leuk om te volgen, al worden er naar mijn gevoel wel iets teveel bomen omgeduwt en zijn er iets teveel momenten waarop de monsters ruw met elkaar vechten of gewoon wat rondrennen. Gelukkig staan daar veel magische momenten tegenover. Zo'n pile-scène had ongeloofelijk fout kunnen zijn, maar is nu warm en benadert perfect een gevoel van vriendschip. Kudos ook voor de openingsscènes buiten de monsterwereld. Die zijn eigenlijk niet minder creatief en raak dan die van het land der Wilde Dingen. Gewoonlijk wil je in een film als deze toch graag de scènes van de echte wereld aan de kant zetten en zo snel mogelijk naar Wonderland vertrekken. Jonze heeft dat niet nodig.

En zo creërde Jonze zijn derde film, die wederom totaal uniek is. Hij behoort nu zeker tot de absolute groten van zijn generatie. Where the Wild Things Are heeft nu nog een onduidelijk publiek, maar ik heb het gevoel dat als de jaren verstrijken er steeds meer een plaats voor deze film zal komen.
4 dikke sterren, met mogelijk een halfje extra in het verschiet.

P.S.: Heeft Mark Ruffalo hier de meest vreemd gekozen cameo ooit? Waarom in Godsnaam een bekend acteur kiezen voor zo'n nietszeggend rolletje?

Het is alweer bijna een jaar geleden sinds ik voor het eerst van Whiplash hoorde, dankzij de lof die hij kreeg in Sundance. Daardoor belande hij niet echt direct op mijn radar. Ik had me niet ingelezen en door de link tussen Sundance en leraar/ student-relatie kreeg dacht ik weer aan een typisch "inspirerend" indie-filmpje. Gelukkig ben ik toch omgehaald door de trailer in de bioscoop, want dit is wel andere koek.

Het zijn eigenlijk jazzlessen omgezet in thrillervorm. Hitchcock zou trots zijn op de spanningsopbouw in sommige scènes, al zijn het maar de kleine momenten van stilte voordat Fletcher de maat aangeeft of iets zegt. Er is altijd de dreiging van een gewelddadige uitbarsting, aanvankelijk slechts van Fletcher, maar ook steeds meer van Andrew. Chazelle laat je dit nooit vergeten. Het is ook een psychologische thriller, die dicht bij Andrew blijft en je in zijn wereld zuigt. Dat de twee hoofdrolspelers ijzersterk zijn kan ik alleen maar beamen.

Erg goed gemonteerd ook, zowel tijdens de spannende stukken als bij de muzieksegmenten. Dat laatste concert kwam echt tot leven niet alleen door de muziek, maar ook door hoe het gefilmd werd. Chazelle probeert het ritme en het gevoel van jazz filmisch te vangen en slaagt daar zeer goed in. De donkere kamers waarin het zich voornamelijk afspeelt zorgen ook wel voor veel sfeer.

Het is ook wel een intrigerende situatie, moet ik zeggen. Het dilemma of deze vorm van lesgeven essentieel zijn om genieën te creëren is een goede. Veel mensen lijken toch voorzichtig "ja" te antwoorden, gezien het einde, maar ik zou niet uitsluiten dat Andrew goed genoeg was om ook met en mildere methode te slagen. Hij was al gedreven, hij had al een goed oor. Ik geloof dan toch meer in leraren van het type "streng en rechtvaardig". Ik denk dat Fletcher de fout maakte door de verkeerde lering te trekken uit de anekdote rond Jo Jones en Charlie Parker. Hij dacht dat het feit dat Jones agressief werd en een bekken naar Parker gooide Parker de doorslaggevende les gaf. Zelf vermoed ik dat het meer zo was dat Parker vooral wat had aan dat Jones duidelijk te kennen gaf dat Parker er nog niet was. Daarbij, Parker was toen een tiener; wie weet had hij zich ook wel ontwikkeld tot een genie met toewijding en een gezonde dosis zelfkritiek. Niettemin, interessante materie om over na te denken.

Toch wel één van de sterkere Amerikaanse films van het jaar. Hopelijk zet Chazelle deze lijn voort.
4*

Whirlpool is nogal van zijn tijd en ik vraag me zelfs af of zelfs toen iemand dit echt serieus nam. In de jaren '40 was het een tijdje hip om moderne psychologie te betrekken bij thrillers. Hitchcock had er ook een handje van. Nieuwe ontdekkingen in dat veld hebben ervoor gezorgd dat die film vaak wat veroudert over komen. Whirlpool gaat echter nog een stapje verder. De achtergrond die wordt toegedicht aan Tierney's kleptomanie is nogal typisch, al kwam het op mij wat minder dramatisch over dan gewoonlijk. Ze kreeg niet de jurk die ze wil en daarmee weinig affectie. De gevolgen zijn wat overdreven.

Niets is echter zo overdreven als de magische krachten van de hypnotiseur zelf. Niet alleen kan hij zichzelf hypnotiseren zodat hij iedere pijn kan weerstaan, maar hij kan zelfs bij mensen die hij niet kent of gehypnotiseerd heeft alle verborgen informatie in een keer zien. Er zit een absurde scène in waarin Ferrer op een feestje een rijke en voorname man tegenkomt en meteen beschrijft dat hij depressies heeft gehad en een gewelddadige aard heeft, evenals zelfmoordneigingen. De reactie van de man? Hij geeft het toe en vindt het kennelijk kostelijk dat Ferrer dit meteen deelt met alle aanwezigen. Nog meer idioterie: Ferrer laat Tierney onder hypnose de voor hem bedreigende opnames stelen, om ze vervolgens haar die te laten verstoppen bij een vrouw die hij net vermoord heeft...?

Dit is er inderdaad eentje van de categorie niet "goed, wel leuk". Het plot is te absurd voor woorden, maar Preminger is iemand die in ieder geval in deze periode van zijn carrière zich niet door een zwak script liet tegenhouden om toch gewoon goed werk te leveren. Hij brengt het stijlvol en met veel sfeer. Ferrer heeft veel plezier in zijn maffe rol en Bickford is altijd wel goed in bijrollen. Hoe goed Tierney is durf ik wat minder te zeggen, maar ze komt verward genoeg over. Alleen Richard Conte is een stijve hark en alles behalve overtuigend.

Natuurlijk heeft Preminger waardiger materiaal gehad en ook gewoon betere films afgeleverd. Dit was waarschijnlijk een verplicht nummer, zoals dat in die tijd ging, maar hij maakte er in ieder geval geen vervelende film van.
3*

Whisky Galore! is niet het hoogtepunt van de Ealing Studio's, maar vooral ook niet het dieptepunt. De eerste helft is zelfs heerlijk, vanaf de openingsaankondiging dat er geen whisky meer is tot aan het moment dat de whisky eindelijk aan land is is het een klucht van hoog niveau, met kleurrijke karakters, sympathieke humor en genoeg waanzin. Hoe kan het ook anders in een film die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar waarin die invloed alleen voelbaar is doordat de whisky-aanvoer achteruit is gegaan. Dat vind ik die typische Ealing-ondeugendheid: vier jaar na een oorlog met zo'n enorme impact de setting alleen gebruiken voor een volslagen onzinnig whiskyprobleem. En dan ook nog eens de Engelsen belachelijk maken en alcoholistische Schotten veranderen in anti-helden. Ik mag dat wel.

Het beste is de film dan ook in het schetsen van een bepaalde tijd en plaats en de mensen die daarbij horen. Maar dan dik aangezet voor komisch effect. Die zieke, oud man bijvoorbeeld die de hoop op het leven opgeeft nu de whisky is verdwenen is een leuke creatie. Het lijkt ook wel bijna een subgenre: komedies over excentrieke, Schotse eilandbewoners die tegenover Britse gewoonten worden gezet. Zie ook I Know Where I'm Going en Local Hero. Mackendrick is ook wel een bovengemiddelde regisseur, die in al het werk dat ik van hem zie net altijd visueel dat extra schepje er bovenop doet, zoals hier de grappige close-ups en de soms bijna noir-achtige belichting als de absentie van de whisky de personages wel erg somber maakt.

Jammer alleen dat de film na een tijd wat stoom verliest. Zodra de whisky verstopt moet worden en de strijd tegen de autoriteiten echt begint wordt het allemaal wat minder grappig, doordat er minder nadruk op de personages komt te liggen en wat meer op achtervolgingen en dergelijke. De ontknoping is dan ook niet bijzonder. Hier had meer in gezeten. Dit zorgt ervoor dat dit niet de ultieme Ealingfilm is, maar wel een prima toevoeging aan hun catalogus.
3,5*

P.S.: Joan Greenwood slaagt er wonderwel in om het wat ruwe Schotse accent enorm sexy te laten klinken.

P.P.S.: Zelden zo'n serieuze poster gezien bij zo'n grappige film. Op zich geen lelijke poster, maar het past er echt totaal niet bij.

Eigenlijk geheel eens met beavis hier. Het voelt echt aan als een beginnersfilm, zelfs al is dit de tweede van Ricky Shane Reid. Boven alles lijkt het inderdaad een korte film die tot lange lengte is uitgerekt, waardoor alles nogal in de herhaling valt, al past dat gek genoeg nog enigszins bij de hallucinante sfeer. Een ander groot minpunt dat niet genoemd is vond ik het geluid. De stemmen van de acteurs verdronken constant onder wat bedoelt was als achtergrondgeluiden en zodra er muziek bij kwam kon ik net zo goed opgeven om te verstaan wat er gezegd werd. Ik heb misschien 25% van de dialogen echt meegekregen. Het scheelt dat dit niet echt een praatfilm is.

Ondanks veel minpunten kan ik hier toch wel een kleine voldoende aan kwijt. Reid doet wel echt zijn best om er iets van te maken en stilistisch is vaak wel geslaagd en af en toe zelfs helemaal raak, vooral als het bos ingezet wordt als een plaats waar dingen soms opduiken en verdwijnen. Echt spannend wordt het niet, maar regelmatig wordt de nachtmerrie-sfeer goed getroffen. Het verhaaltje leek me eerst teveel een verfilming van de tekst van het liedje A Forest van The Cure, maar er wordt uiteindelijk wel goed op gevarieerd. Het surrealisme is een beetje van beginnersniveau, maar het werkt wel.

White Fox Mask belooft vooral meer. Geen idee wat Reid verder van plan is, maar een sterke korte film moet hij al in zich hebben, met wat extra moeite wellicht ook wel een echt goede lange film.

3*

Ik ben niet erg bekend met het werk van Roland Emmerich en zal dat waarschijnlijk nooit echt worden, maar dit is ongeveer het type film dat ik van hem verwacht. Al vermoed ik dat zelfs voor hem dit niet echt een uitschieter is. Over White House Down kan ik kort zijn: er zit geen originele seconde in de hele film. Werkelijk alles leek ik te herkennen uit een vorige film en de structuur van Die Hard wordt bijna geheel gekopieerd. Sommige elementen en scènes zelfs heel direct (die hacker en die helikopteraanval bijvoorbeeld). Alleen krijgt Tatum weinig humor als de held en heeft hij een ongeïnteresseerd ogende Jamie Foxx als sidekick. Dat is eigenlijk het enige leuke aan dit concept, dat de Amerikaanse president hier praktisch een sidekick is. Jammer alleen dat Foxx er een Obama zonder charisma van maakt.

Het kijkt weg. De tweede helft is zelfs enigszins vermakelijk als de actie losbarst (de eerste helft is vrij saai en langdradig), maar zelfs in mainstream Hollywood-cinema heeft White House Down wel érg weinig identiteit. Ik zou niet weten waar ik de film door zou moeten onthouden over een aantal jaar.
1,5*

De moorden op albino's in Afrika vanwege verschillende vormen van bijgeloof zijn een boeiend onderwerp. Zeer geschikt voor een film ook, dus zo'n White Shadow is in theorie welkom. In de praktijk is het helaas maar half geslaagd.

Vond vooral de stijl waarin het gebracht werd geregeld irritant, zeker in de eerste helft. Veel zwevend camerawerk, focus op onbelangrijke details tijdens sleutelscènes en ook nog een geregeld erg donker belicht. Het moet denk ik artistiek lijken, maar het kwam op mij warrig over en vond nooit een raakvlak met de inhoud. Erger was nog wel dat tijdens onduidelijke of weinig bijzondere scènes er vaak dreigende muziek werd achter gezet. Dan heb ik het over muziek met geen greintje subtiliteit, die probeert af te dwingen dat je spanning voelt, zelfs al wordt het niet ondersteund door wat er op het scherm plaatsvindt. Ik kreeg sterk de indruk dat dit gedaan was omdat men in de gaten had dat op veel momenten het allemaal wat oninteressant of anders onduidelijk was. Dat iemand een bad guy is weten we geregeld vaak lang voordat hij iets slechts doet, omdat de muziek ineens heel sinister wordt. Nogal goedkoop.

Toch zitten er interessante dingen in, voornamelijk door de manier waarop de cultuur waarin het zich afspeelt wordt weergegeven. Die Obama-verering is gewoon bizar, ongeacht je politieke voorkeur. Ik was ook wel gefascineerd door die mensen die in files proberen mensen allerlei rommel te verkopen. Hoeveel mensen zullen ooit op deze manier iets aanschaffen? Het albino-gegeven is natuurlijk ook pakkend, maar de centrale scènes rond dit gegeven zijn vaak het meest rommelig. Gewoonlijk waardeer ik artistieke pogingen, maar White Shadow is meestal op z'n best als alles gewoon helder getoond wordt en de scènes een zekere simplisme hebben. De minst plotgedreven momenten zijn hier meestal het krachtigst. Gewoon mensen bezig zien in hun dagelijks leven werkt beter dan de sensationele momenten hier.

Het is toch jammer. Dit had veel potentie en je ziet onder alle kunstzinnige potentie het skelet van een sterke film. Waarschijnlijk is Noaz Deshe gewoon geen al te goede regisseur, maar misschien is het gewoon een gevalletje van te veel ambitie aan het begin van de carrière.

2,5*

Het was alweer een tijd geleden dat ik deze film zag. Hij heeft weinig van zijn charme verloren. Sterker nog, ik vind hem misschien nu wel leuker dan als kind. De subtiel-volwassen humor begreep ik meer en ik ben nu wat vatbaarder voor dat noir-sfeertje. Sowieso pakt de mix tussen noir en cartoons er leuk uit. Verder wist ik nog verrassend veel te herinneren voor een film die ik slechts een- of tweemaal zag en ook nog eens lang geleden. Heeft blijkbaar een indruk achter gelaten. Ik heb ook altijd wel een zwak gehad voor cartoons, dus dat zal wel geholpen hebben. Het is natuurlijk leuk om hier veel bekende cartoons terug te zien komen en alle verwijzingen te spotten. Scènes waarin Daffy en Donald Duck een pianoduet spelen en Mickey Mouse en Bugs Bunny samen parachutespringen zijn ook onweerstaanbaar.

Daarnaast is het gewoon ook een erg leuk verhaal, goed uitgewerkt en met gepaste grappen. Eigenlijk haalt de cartoonumor zelden het niveau van de beste cartoons, maar dat hoeft ook niet, het gaat hier meer om het effect dat dergelijke grappen hebben in de echte wereld. Het krijgt daardoor nog meer een surrealistisch laagje. Het ziet er ook nog steeds allemaal perfect uit, een grote technische prestatie. Wat mij betrefd is dit met gemak Zemeckis' beste film. Nogal onderschat op MovieMeter, al weet ik niet helemaal waarom.

Ik verhoog naar vier sterren.

Sterk drama die vooral een masterclass scenarioschrijven en acteren biedt. Het is dan ook een film waarbij de theaterafkomst makkelijk te herleiden valt, maar door goede zwart-wit cinematografie en close-upts redt Nichols zich daaruit. En dan is het vooral genieten van de schitterende, cynische dialogen die zo goed als allemaal doel raken. Dat de dialogen uitgesproken worden door acteurs in topvorm speelt daarbij een belangrijke rol. Toegegeven, Sandy Dennis kon wat mij betreft niet helemaal mee met haar drie tegenspelers, maar gelukkig krijgt ze ook de minste aandacht. Het is niet moeilijk te zien waarom Elizabeth Taylor dit als haar eigen beste rol zag en het is dan des te indrukwekkender dat Richard Burton nog meer de show steelt. Burton en Taylor spelen een boeiend koppel en ondanks dat ze steeds extreem moeten reageren blijven ze op een theatrale manier geloofwaardig. Ik heb weinig op deze film aan te merken, hoogstens dat het soms te lang doorgaat en daarin te weinig afwisseling biedt.

4*

Hij mag misschien nog niet in de schaduw staan van Safety Last, maar Who Worry is een van de leukere Lloydfilms. Vooral omdat hij hier wat afwijkt van zijn standaard boy-meets-girl-verhaal en voor een leuke setting koos. Ik wist niet dat het stereotype beeld dat in Zuid-Amerikaanse landen er constant revoluties zijn al zo oud was als 1923, maar nu heb ik weer wat geleerd. Lloyd en zijn regisseurs halen uit die situatie heel wat geslaagde grappen, ook met dank aan de gigantische John Aasen als Lloyds sidekick die dient als een effectief eenmansleger. Lloyd vervangde hier zijn standaard leading lady Mildred Davis ook voor Jobyna Ralston, een vrouw met een bijzondere uitstraling en meer komische timing dan haar voorganger. Een goede keuze dus.

Ik mis een echte virtuoso slapstickscène zoals in Safety Last, iets dat het echt geniaal maakt, maar dit is toch wel het betere werk verder.

3,5*

Oppervlakkigheid troef met een van de zwakste komedies die ik gezien heb uit deze periode. Ik verwachtte een screwball comedy, mede dankzij Gable en Loy in de cast. Dat ik dat niet kreeg is nog niet zo erg en dat het een wat meer serieuze film was is ook geen probleem. Veel erger is dat ieder mogelijk greintje venijn uit de personages gezogen is. Alle drie de hoofdpersonen zijn 100% oprecht en de enige reden dat er überhaupt problemen tussen hun ontstaan komt door wat geroddel. Oké, daar kan ik nog inkomen, maar moet er dan echt in een lange reeks aan scènes bevestigd worden dat Gable echt van Loy houdt (hoeveel scènes waarin ze elkaar omhelzen wil je hebben?)? Zijn er echt evenveel scènes nodig die laten zien dat Gable en Harlow slechts een platonische relatie hebben? Hadden de personages van Gable en Harlow niet iets meer ambigu kunnen zijn? Zelfs met het uitgangspunt dat ze geen relatie met elkaar hebben kan veel meer gedaan worden, als de personages maar hun onhebbelijkheden hebben. Een komedie of drama kun je overigens maar moeilijk maken met 100% goede hoofdpersonen, zo blijkt maar weer. Zeker als je drie van zo'n personages hebt en antagonisten nog geen vijf minuten speeltijd krijgen.

Gek genoeg slaagt de film er wel in om tegen het einde aan een uitzichtloze situatie gecreëerd te hebben voor zijn hoofdpersonen. Er is zoveel wantrouwen gezaaid tussen Gable en Loy dat een gelukkig voorzetting van hun relatie onmogelijk lijkt en ook Harlow en Stewart zouden waarschijnlijk nooit meer bij elkaar kunnen komen. De kunstmatige manier waarop alles dan toch nog goedkomt is dan ook weinig overtuigend.

Clarence Brown filmt het zonder ziel en aangezien het script gewoon stomvervelend is lijkt Brown erop te vertrouwen dat de sterren voor alle magie moeten zorgen. In feite zijn Gable, Harlow en Loy zo natuurlijk charmant dat het allemaal nog net uit te zitten valt, maar ze verdienen betere films. En die hebben ze ook gemaakt, dus er is weinig reden om bij deze te blijven hangen.
1,5*

Inderdaad erg sixties weer en zoals Mochizuki Rokuro al aangaf is het niet vreemd dat dit op dvd gezet is samen met Roger Cormans Gas. Ook dit een weer een vrij vreemde film, hoewel niet zo gestoord als Gas. Het is ook enorm veroudert en voelt wat al te paranoïde aan, maar dat levert ook wel een grappig tijdsbeeld op en het zou me niets verbazen als er werkelijk mensen waren die de opkomst van de rebelse jeugdcultuur rond die tijd werkelijk met zoveel angst zagen aankomen als Shears dat hier doet.

Al valt die angst ook weer iets te relativeren, aangezien dit een satire is die iedereen aanpakt. Aanvankelijk lijkt het zelfs een pro-counter-culture film te zijn en krijgt vooral de volwassen wereld er van langs. Jammer alleen dat de kwaliteit van het geheel nogal wisselend is, met enkele geïnspireerde momenten, maar ook even vaak flauwe scènes. Christopher Jones (die recent overleed) is wel goed gecast en ook de de liedjes zijn meestal helemaal raak. Opvallend overigens hoe enorm charismatisch Richard Pryor toen overkwam, zelfs in zo'n vrij ondankbare bijrol. Daarnaast zie ik voor het eerst een jong ogende Hal Holbrook (in een erg goede rol); die zag er in de jaren '70 al oud uit.

Wel grappig om dit soort jaren '60 memorabilia te zien. Het blijft een fascinerende, ietwat uniek tijdperk. Al was Wild in the Street vermoedelijk een paar jaar later al erg veroudert.

3*

De eerste winnaar van de Oscar voor Beste Film en toevallig de laatste die ik er van zie. De grootste verrassing is dat hij nog goed met de tijd mee kan. De vlieggevechten zijn nog altijd spectaculair en meeslepend en visueel zijn er flinkje hoogstandjes te vinden, zoals een knap getimed shot op een schommel en een meesterlijke tracking shot door een nachtclub. Het is niet moeilijk om te zien waarom deze film zo gewaardeerd werd in die tijd, want het is een meeslepende actiefilm met nog altijd een hoge vaart. Helaas gaat dit ten koste van het verhaal en de personages, die mij niet bijzonder aanspraken, maar er is genoeg om Wings ook nu nog de moeite waard te maken. Helaas is dit de enige Oscarwinaar die nooit op dvd verschenen is.

3,5*

Winter's Bone is film die duidelijk gemaakt is om een bepaald milieu weer te geven. Het plot staat geheel in dienst van de personages en hun opmerkelijke manier van leven. Er is een mysterie en de film kan gezien worden als een soort thriller, maar dit alles wordt uitgespeeld op een ingehouden toon met meer nadruk op subtiel drama dan op sensatie. Zelfs de scène waarin Ree het lijk van haar vader vindt en diens handen er afgezaagd moeten worden met een kettingzaag focust de regisseur op de emoties van Ree en niet op de gruwelijkheid op zichzelf. Ook wordt het hoe en waarom van het mysterie nooit verklaard. Ik kon de terughoudendheid van de film zeer waarderen, zeker in combinatie met de grauwe omgevingen en de onnadrukkelijke, maar toch sfeervolle regie.

Een andere sleutel van het succes in Winter's Bone is dat de film niet neerkijkt op de bevolking die het portetteerd. Het is white trash met een eigen gevoel voor moraal, om het zacht uit te drukken. Karikaturen van goedkope schurken hadden gemakkelijk naar voren kunnen komen, maar de film geeft ons een scherp beeld van waarom die mensen zo geworden zijn en toont ook dat het niet per se om dom volk gaat, zelfs al lijkt dat aanvankelijk wel zo. Er gaat veel opmerkzaamheid schuil achter de hopeloze levensstijl. Met name Dale Dickeys personage komt hier sterk uit wat mij betreft. Ze heeft niet bijzonder veel scènes, maar ze imponeert. Jennifer Lawrence's personage is anders dan de rest van de groep en je hoopt dat ze in de toekomst het geld dat ze krijgt toch gaat gebruiken om te verhuizen, al lijkt het er niet op. In zekere zin gaat de film over de moed om te durven ontsnappen aan tradities en voor jezelf op te komen en Lawrence's uitstraling zet dit kracht bij. Hopelijk een actrice die een mooie carriére tegemoet kan zien.

Winter's Bone is een rustige, terughoudende film die langzaam naarbinnen kruipt. De indruk was na het verlaten van de bioscoopzaal niet eens enorm groot, maar de film blijft door het hoofd spoken. Zeker een van de betere films van het jaar. Onbegrijpelijk lage score hier. Ik dacht dat hier op MovieMeter wel meer publiek voor zou zijn.
4*

Ja, dat dacht ik ook. En dat geeft mij ook een ingang voor mijn recensie. Zoals ik al aangaf in het IFFR-topic vond ik Winwin bijna niet om doorheen te komen. Een deel daarvan komt door keuzes als dit. Een grap om personages constant in slogans te laten praten kan perfect werken in een korte film van 10 minuten, maar het is een grap daarna is het ook wel mooi geweest. En het blijft maar herhaald worden, tot aan het einde toe. Ook de aankleding, die zeker tot op de puntjes verzorgd is, mist zijn effect omdat het zo cliché is als de pest. De sets zijn precies zoals we verwachten bij de personages en bevatten geen verrassingen. Dat maakt het ook makkelijker om het mooi te brengen, want er zijn al voorbeelden genoeg. Laat ik niet eens beginnen over de keuze om het grootste aantal shots te laten bestaan uit talking heads voor een kale achtergrond die recht tegen de camera spreken. De kritiek daar spreekt voor zich.

Het is een extreem vermoeiende film. Aanvankelijk vond ik het best geestig, maar na een kwartier werd ik overvallen door de angst dat de film alles al gezegd had dat het wou zeggen. En dat was ook zo. Wat volgt is een herhaling van zetten in wat toch al een makkelijke satire is. En een vaak zinloze satire, ook nog eens. Er zit veel absurdisme in, waar ik doorgaans een fan van ben, maar hier miste het vaak scherpte of een goed punt. In plaats van de inhoudelijke kritiek te versterken leidde het er vanaf, werd alles te onherkenbaar en te veel een vorm van gekkigheid. Net nu zoiets als The Big Short op een enorm innovatieve en scherpe wijze dit onderwerp beter aanpakt valt een Winwin op dit gebied extra door de mand.

Plus, het ergst van alles: wat praten deze mensen irritant. Steeds dat monotone, met veel onnatuurlijke pauzes. Veel vervelender dan dat wordt het niet. Het levert een enorm inhoudelijk drammerige film op die ook nog eens een drammerige toon heeft. Nogmaals: vooral erg vermoeiend. Ik heb me geërgerd en het leek wel alsof ondanks de korte speelduur het nooit zou eindigen, door het gebrek aan afwisseling. Dit is het type film waarvoor ik Hoesl graag had willen wijzen op het korte film-formaat. Immers, soms kan perfectie al bereikt worden in vijf minuten.

1*

Wise Blood is nogal een film van uitersten. Op de eerste plaats in het gebruik van drama en komedie, dat hier gewoon keihard botst en voor mij nooit echt een overtuigende toon vond, zelfs al heeft het als beiden zijn momenten. Als komedie wat meer eigenlijk, het verhaal is namelijk toch iets te absurd om volledig serieus te kunnen nemen, maar het absurdisme ligt me wel. Vooral de manier waarop Hazel zijn mislukte keuzes (die auto bijvoorbeeld) steeds probeert recht te praten met de meest onzinnige speeches die tegelijkertijd met een intens geloof worden gebracht zorgen toch steeds wel voor sterke momenten.

Op de tweede plaats is het ook de stijl die twee kanten kent. Enerzijds is het in puur filmisch opzicht echt een film van de jaren '70, waarbij je dan vooral moet denken aan filmen op weinig glamoureuze locaties met een kadrering die altijd wat achteloos lijkt, om het nog maar wat ruwer te laten lijken allemaal. En vergeet de nadruk op grauwe kleuren niet. Zag je opvallend veel in die tijd en het geeft vaak een wat realistischer gevoel. Zo ook hier, maar voor de rest is er niets realistisch aan. De muziek is over-the-top (en vrij slecht moet ik zeggen) en het acteerwerk nog meer zo. Ik kende het boek niet, maar vond het in plaats daarvan soms lijken op theater, met dank aan personages die eindeloze monologen tegen elkaar houden, waarbij de ander hen niet onderbreekt. Deze monologen zijn niet alleen grotesk door de manier waarop ze gebracht worden, maar ook doordat de teksten gewoon verre van natuurlijk zijn, met bijzonder kleurrijk en zelfs moeilijk taalgebruik, zeker als je bedenkt dat dit voornamelijk personages zijn die niet of nauwelijks een opleiding hebben gehad.

Je moet er van houden, denk ik. In feite is het zelfs een film waarvan ik zo zou denken dat ik er van zou houden, maar op een bepaalde manier maakt Wise Blood het niet waar. Vervelend vond ik het niet; tot op zekere hoogte was het zelfs intrigerend en bij vlagen uiterst vermakelijk. Het heeft echter ook iets vermoeiends, deze personages met hun eindeloze speeches die iets te duidelijk vol zitten met óf pure onzin óf duidelijke leugens (de eerste categorie is duidelijk interessanter in een film over priesters, vooral omdat de bezieling echt is). Het helpt ook niet mee dat geen van de mensen hier lijkt te beschikken over een grammetje van psychologische werkelijkheid waar ik in kon komen. Alsof je aan het kijken bent naar een parabel met metaforisch bedoelde karakters, maar waarvan de boodschap niet aankomt. Fascinerend is het wellicht, maar ook wat onbevredigend.

3*

Heerlijke film. Zover ik weet zijn de scripts van de meeste films van Wilder niet op bestaande materie gebaseert, maar allemaal origineel. Witness for the Prosecution is een uitzondering, maar je merkt het er niet aan af. De film voelt aan als een Wilderfilm. Vooral wat personages en dialogen betrefd. Zoals een Wilderfilm betaamd zit hij vol met interessante hoofdfiguren en geinige typetjes in de bijrollen. Ook de dialogen zijn om van te smullen.

Als klap op de vuurpijl speelt niemand minder dan Charles Laughton de hoofdrol. Hij is zo'n acteur die zelfs de meeste banale zin nog op een schitterende manier uitspreekt. Hij speelt hier wederom een larger-then-life personage en dat mag ik bij hem graag zien. Vooral leuk zijn de scènes waarin hij kibbelt met de zuster, die gespeeld wordt door Elsa Lanchester, Lauhgton's vrouw. Marlene Dietrich vind ik goed als onbetrouwbare, koele vrouw, maar niet in scènes waarin ze hopeloos verliefd moet zijn of constant 'damn you' schreeuwt naar Laughton. Ik vind het toch maar een beperkt actrice eigenlijk.

Verder weer een fijne mix tussen humor en drama, zoals een Wilderfilm betaamd. Ik heb het laatste half jaar al een aardig aantal Wilderfilms gezien en ze zijn vrijwel altijd heerlijk om naar te kijken. Vermaak, maar nooit op een echt simplistische wijze.

4*

Dit lijkt me wel een goede omschrijving. Dat Ditvoorst een zeker talent heeft komt wel over,maar waarschijnlijk gefrustreerd door de moeizame verloop van zijn carrière was hij vermoedelijk de weg wat kwijt geraakt. In de schaarse besprekingen die ik van deze film kan vinden wordt vooral veel gemaakt van de zelfmoord die erop volgde. Daarbij wordt kennelijk vergeten dat er nog zo'n drie jaar tussen zaten, wat toch een lange periode is. Niettemin is De Witte Waan voor mij bijna een schoolvoorbeeld van een film van een unieke filmmaker die de weg kwijtgeraakt lijkt te zijn.

Helaas is het daarnaast ook een schoolvoorbeeld van bijna alle nare trekjes die Arthousefilms met een hoofdletter A nogal eens kunnen hebben. Het is ongelofelijk gekunsteld allemaal, tot op het irritante af en het zit barstensvol nogal opzichtige en overdadige symboliek die bijna op de lachspieren werkt. Voeg daar een flinke scheut Oedipus aan toe waarvoor Freud nog met zijn hoofd zou schudden en je krijgt zoiets als dit. Zelfs al poëtische film wil het maar niet wekken, daarvoor is het niet dromerig (of nachtmerrie-achtig) genoeg en vloeit het allemaal ook niet lekker. Sterker nog, het geheel sleept vooral. Tussen de momenten van enorme overdrijving is het vooral een saaie aangelegenheid.

Het ergste van het geheel vond ik echter Tom Hoffman, hoewel ik niet weet in hoeverre ik de acteur of de regisseur moet bekritiseren, al vrees ik de laatste. Ik kan hem niet anders zien als een parodie van een mens die zie zich van de maatschappij heeft afgekeerd. Die mascara, die martial-arts-oefeningen, het drugsgebruik, een vervallen fabriek als thuis en die constant getergde blikken: het is moeilijk om met zo'n personage aan te komen zetten en dan nog te verwachten dat het publiek het serieus neemt. Maar goed, dit is ook zo'n film waarin een personage zit die met een piano een machine bouwt die wereld moet vernietigen, zodat het eindelijk eens stil is. Er bestaan films waarin er ruimte is voor dit soort elementen, maar niet echt in drama's, hoe onwerkelijk en surrealistisch ze ook mogen zijn.

Een probleem is misschien ook wel dat het niet surrealistisch genoeg is. De Witte Waan wordt nogal eens vaag en onbegrijpelijk genoemd, maar ik kon het prima volgen eigenlijk en zat aan het einde niet echt met vragen. Dit is een van die films waarvan ik achteraf zeg dat ik zou willen dat ik het niet begreep, dat is het enige dat dit kon redden. Nu is het een interessant, maar ernstig gefaald experiment.

2*

Crouching Tiger, Hidden Dragen is zo'n film waarvan ik me herinnerde dat ik hem goed vond, maar waar me verder weinig van bijstond, behalve een gevecht in bomen. Een herziening stond allang in de planning. Ik kom op het oude eindcijfer uit, maar om andere redenen. Ik las net mij oude recensie en net als zo'n beetje al mijn berichten uit 2005 was het weer pijnlijk om terug te lezen.

Nu vond ik vooral de gevechten boeiend en het verhaal maar matig interessant. De manier waarop Lee probeert het gevoel van een oude mythe te benaderen en er een hoop mystiek in probeert te stoppen is maar half geslaagd. De vertelling zelf vond ik te weinig speciaal en de personages slap, waardoor de film nooit de mysterieuze kracht krijgt waar Lee naar mijn gevoel op richt. Voor Zhangs personage komt nooit helemaal uit de verf. Bijna alles moet voor mij van Yeohs personage afkomen om te overtuigen op narratief gebied.

Gelukkig weet Lee meer te doen met sfeer, waarin hij een knappe balans vindt tussen pure fantasie en toch iets ruws in de afwerking dat prima op zijn plaats is. Écht speciaal werd het voor mij alleen in de gevechten en het is wat jammer dat er zo relatief weinig zijn. Dat gevecht in die boomtoppen vond ik eerder kennelijk verschrikkelijk, maar is eigenlijk een prachtige scène, met fijn camerawerk en vooral goede muziek. Maar alle gevechten mogen er zijn.

Het maakt me ook vooral nieuwsgierig naar het werk van King Hu, waar ik al wat van zag in The Story of Film en wat er erg mooi uitzag.
3,5* blijven staan.

Jim Taihuttu is wat mij betreft een blijvertje. Net als Rabat is Wolf niet bijzonder origineel en heeft het niet echt nieuwe dingen te zeggen over de multiculturele samenleving, maar dat wordt gecompenseerd door de goede, grotendeels geloofwaardige uitwerking, goede acteerprestaties en vooral hier ook fijne regie. Dat groezelige zwart-wit (in tegenstelling tot La Haine's, gestileerde zwart-wit), pakt prima uit.

Een verheerlijking van de Marokkaanse gangster zoals Redlop hier in ziet zie ik niet. Kenzari speelt vooral een sukkel met een agressieprobleem die nogal wat domme keuzes maakt, maar ook enkele goede. Ik vond het een genuanceerd portret, meer zo dan in Rabat, maar toch ver verwijdert van een heldenfilm. Sommige dramatische stukjes hadden niet gehoeven van mij, zoals het wat te nadrukkelijke subplot rond Dchar. De aanwezigheid van vader en broertje bij die laatste match was ook overbodig; dat Majid dat gevecht bewust gewonnen zou hebben zou ik zonder ook geloofd hebben en zou wat krachtiger zijn. Dat zijn echter de enige misstapjes in een verder goede film.
3,5*

The Wolf of Wall Street is iets dat je zelden ziet: een komisch epos. 3 uur durende films proberen zelden tot nooit volledig op humor te steunen. Ik ken veel films met een dergelijke lengte die veel humor hebben, maar daarnaast toch ook wel drama nodig hebben om de lengte te ondersteunen. De enige echt lange, pure komedie die ik zo kan bedenken is It's a Mad Mad Mad Mad World en die vond ik erg slecht. Wellicht zijn er meer, maar The Wolf of Wall Street is niettemin iets unieks: een film die niet alleen praktisch drie uur lang op de lach speelt, maar ook nog eens erin slaagde die volle lengte daadwerkelijk grappig te zijn. Het is één van de meest hilarische films die ik gezien heb.

En dat van Martin Scorsese. Niet dat ik de man humorloos vind, er valt genoeg te lachen in zijn werk en hij heeft al zo nu en dan een goede komedie afgeleverd (The King of Comedy en After Hours), maar nooit echt zoiets als dit. Het verhaal is simpel, het moraal kennen we al, evenals hoe dat bereikt gaat worden. Maar zoals in veel van Scorsese's beste films is het verhaal ook erg los (zijn meest strak gescripte werk is vaak het minst interessant) en vloeit alles vrij in elkaar over, met veel lang uitgesponnen scènes en in theorie overbodige momenten die in de praktijk vaak het meest boeiend zijn. Het is gaaf om dit eens toegepast te worden in een komedie.

Daarnaast is het gewoon heerlijk om de waanzin zich te zien opstapelen, de ene situatie nog onzinniger en uitbundiger dan de andere. En met DiCaprio als een half-gestoorde ringmeester. Nooit gedacht dat hij die rol in zich had en vooral fijn dat na deze film en Django Unchained zijn eeuwige frons nu een goede rust heeft gehad. Dat was nodig. De bijrollen zijn ook allemaal geweldig gecast, maar dat is altijd wel zo bij Scorsese.

Buiten het acteerwerk zijn ook de andere facetten enorm goed verzorgd. Het camerawerk van Scorsese is toegegeven wel eens uitbundiger geweest, maar hij weet toch altijd weer de perfecte manier te vinden om iets vast te leggen, nu ook voor komisch effect. Erg leuk vond ik bijvoorbeeld dat tijdens die scène waarin de FBI op bezoek kwam op Belforts boot die tweede agent de hele tijd op de achtergrond stond, kennelijk met zijn aandacht ergens anders. Om dan plots achter Belfort getoond te worden als die zijn poging de eerste agent te om te kopen toch niet zo subtiel uitvoert. De manier waarop dit visueel gebracht wordt is perfect en de film heeft veel van dit soort momenten. Die scène is overigens ook een voorbeeld van hoe goed de dialogen in deze film zijn. Doordat het verhaal zo simpel is zijn mensen geneigd het script zwak te noemen, maar dit is schrijven op hoog niveau, zeker op basis van de teksten. De fijne muziekkeuze maakt het af. Howling Wolf tijdens een beursfeestje? Je moet er opkomen, maar het werkt perfect.

Nog even over het controversiële aspect dat deze film dit soort excessieve gedrag zou veroordelen, ik kan daar moeilijk achter staan. Eerlijk gezegd is het ook niet zo'n interessante en een erg voorspelbare discussie, die Scorsese waarschijnlijk al te vaak in zijn leven heeft gehad (zeker al bij Taxi Driver en Goodfellas, zei het over een ander onderwerp). Dit is gewoon weer een film waarin een leven buiten de wet eerst een droomwereld lijkt, maar uiteindelijk onvermijdelijk alles de mist in gaat. Het fijne aan Scorsese is dat hij nooit belerend is en het milieu dat hij afbeeld begrijpt en daardoor enigszins verleidelijk weet te maken, de enige eerlijke manier om zo'n film te maken. Maar het einde is nou niet bepaald aanlokkelijk. Mensen die beweren dat deze film ze aangetrokken heeft om deze levensstijl te gaan bewandelen verraden meer over zichzelf dan over de film. Persoonlijk hou ik niet van feesten, drugs of überhaupt dit soort uitbundig gedrag en de film bracht me niet bepaald op een ander idee. Ik waardeerde het vooral als een absurd, satirisch en kleurrijk rariteitenepos.

Hoe dan ook, ik heb hier echt enorm van genoten; drie uur lang, iedere minuut. Het is erg knap om een film met een dergelijke uitbundigheid en gevoel voor humor te maken waarbij iedere scène werkt. Zoveel van dit materiaal had verkeerd kunnen uitpakken of niet grappig kunnen zijn. Het is makkelijk om te onderschatten hoe moeilijk het is om zoiets als dit te maken. In zekere zin is het moeilijker dan Goodfellas. En nu we het toch over die film hebben, stoort het me dat The Wolf of Wall Street na Casino praktisch de tweede remake van Goodfellas is, met een ander milieu, maar met dezelfde structuur en stilistische middelen? Geen sikkepit. Het was grappig dat Scorsese zelf de link legt door Belfort te laten zeggen: "As far back as I can remember I wanted to be rich." Een echo van Goodfellas' Henry Hills opmerking "As far back as I can remember I wanted to be a gangster."

Leuk dat Scorsese dit soort films nog zo kan maken op zijn zeventigste. Zijn leeftijd merk je nergens.
4,5*, maar ik neig heel sterk naar 5 sterren. Zo leuk worden ze zelden gemaakt.

The Wolverine was een kleine verrassing. Niet echt in kwaliteit, maar wel in aanpak van het verhaal. Dit is volgens mij de eerste keer in het genre van de superheld dat niet het lot van een stad/ land/ planeet/ universum/ het Bestaan op het spel staat, maar dat het meer draait om een soort familieaangelegenheid waar Wolverine bij betrokken raakt. Het is bijna intiem, ware het niet dat er nog steeds veel actiescènes inzitten.

Daarbij is het ook voor het eerst dat er echt iets met de thema's gedaan wordt en dat de film in ieder geval ook echt probeert om een reflectie op een mogelijk eeuwig leven in verhaalvorm om te zetten. Het is wat te makkelijk gedaan allemaal om echt te overtuigen, maar het is voor het eerst bij Marvel dat ik zoiets als ambitie bespeur. Dat Darren Aronofsky hier aanvankelijk voor gevraagd werd is ineens niet zo verrassend meer. Een karakterstudie met een dun filosofisch randje en dan ook nog eens gecombineerd met Aronofsky's obsessie voor de breekbaarheid en vergankelijkheid van het menselijk lichaam hadden hem uitermate geschikt gemaakt voor deze film. Ik ben geen uitgesproken fan van de man, maar hij had eindelijk een Marvelfilm kunnen maken die zich onderscheidde. Het script was er immers al naar (al had hij hopelijk de climax aangepast). Helaas moeten we het nu doen met Mangold die gewoon in de Marvelhuisstijl filmt. Alle Marvelfilms zien er hetzelfde uit en verwarren mooie shots met veel CGI. Nu kunnen we alleen maar dromen over wat Aronofsky zou doen met de vele verwondingen die Wolverine hier oploopt, met de zelfoperatie van de held en met de vervelling van Viper. Nu zijn dat elementen die wel werken, maar weinig impact hebben.

Een voordeel van deze "kleine" aanpak is ook dat er relatief weinig mutanten zijn en we niet met het voor deze reeks gebruikelijke probleem van teveel personages zitten die allemaal tijd nodig hebben voor hun kunstje. Het script is strak en gestroomlijnd, een unicum voor de X-Men. Helaas blijft het wel voorspelbaar en zijn de laatste paar scènes gewoon erg slordig. Die robotsamourai levert alleen een cliché-eindgevecht en een onhandig verklaard plot op. Sowieso is het gebrek aan een pakkende actiescènes hier wel een probleem. Die treinscène schiet er echt uit en is erg vermakelijk en origineel, maar dat lijkt bijna ter compensatie van het gebrek aan eigenheid van de rest van de actie.

Oh, en alsjeblieft: breng donker gefilmde films als deze niet uit in 3D. Je mocht blij zijn als je nog wat zag. Één van de slechtste gebruiken van 3D tot nu toe, in een lange lijst.
2,5*

Nu herzien met ondertiteling en, ja, dat doet wonderen. Dit drama is enorm moeilijk te bekijken, omdat het zo pijnlijk is. In feite is het bijna twee en een half uur óf hysterie óf wachten tot hysterie nog in toom gehouden wordt uitbreekt. Die fantastische scène waarin Nick zijn collegas mee te eten neemt is hier een goed voorbeeld van. Het blijft lang gezellig, maar tevens kleeft er het gevoel dat iemand ieder moment bij de minste provocatie een mes kan pakken en in iemand oog kan steken.

Dit zou ook een interessante double-bill maken met Amour van Michael Haneke. Beide films gaan immers over echtpaar dat erg van elkaar houdt, maar waar een bepaalde ziekte (hier geestelijk, bij Haneke meer lichamelijk) er voor zorgt dat de relatie verstoord raakt, waarna de man machteloos raakt en niet weet hoe hij met het lijden van zijn vrouw moet omgaan. Nick maakt zulke verkeerde keuzes dat je bijna zou denken dat hij de gek is (geen toeval lijkt me). Ik geloof dat hij heel erg van Mabel houdt, maar gewoon niet slim genoeg is om in te kunnen schatten wat zijn enorm onzekere vrouw nodig heeft. Dat die liefde voelbaar is door de film zorgde ervoor dat ik de complete speelduur geboeid was en me niet stoorde aan de eindeloze hysteria. Het voelde oprecht aan.

Verder is dit natuurlijk Cassavetes' gebruikelijke stijl en die past erg goed bij een verhaal als deze. Wat ook opvalt is hoe weinig scènes er eigenlijk zijn. De meesten duren echt heel lang, waardoor Cassavetes uitgebreid kan laten zien hoe de gebeurtenissen steeds maar weer veranderen. Het helpt ook om de scènes te nuanceren. Geen enkele scène wordt ooit één grote crisis. Toegegeven, dat moment waarop de familie blijft eten nadat Mabel terugkeert van "het ziekenhuis" wordt wat kunstmatig lang in leven gehouden, want het lijkt me dat veel mensen dan allang uit begrip voor Mabel waren vertrokken (die dokter toch zeker). Dat is de enige valse noot in deze verder zeer aangrijpende film.
Verhoging naar 4,5*.

Voor het grootste deel lijkt Wonderful Town minimalisme tot in het extreme doorgetrokken te hebben. Weinig dialoog, nog minder verhaal en nog eens minder gebeurtenissen. De film kabbelt voort. We zien een plaatsje dat zich een beetje herstelt van de tsunami. Twee mensen worden verliefd, zonder dat daarbij hevige passie aan te pas komt. Dat lijkt een tijd lang de hele film te zijn. Daar is echter weinig mis mee. Ik moet toegeven dat ik het soms moeilijk vond mijn aandacht bij de film te houden, maar voor eens vond ik dat niet erg. Op de achtergrond bleef de film toch spelen, met zijn tropenbeelden en aangename muziek. En als mijn aandacht weer gefocust werd op de film bleek er nauwelijks iets verandert te zijn. Het had hier iets prettigs.

Later wordt er wat meer verhaal aan toegevoegd. Relatief gezien dan. Daar gaat het eigenlijk ook mis. Dat pessimisme dat ineens de kop opsteekt komt teveel uit het niets en de film doet er te weinig mee om het te ondersteunen. Daarnaast wordt er nog wat simplistische symboliek aan toegevoegd (die kinderen op het einde met die balletkleding aan, alsjeblieft...). De regisseur maakte bij het interview in de extra's op de dvd een sympathieke, onpretentieuze indruk en je merkte makkelijk dat zijn hart meer lag bij het maken van een film waarin weinig gebeurt en de personages gewoon zichzelf zijn. Geen wonder dat die scènes dan ook het meest overtuigen. Hij geeft zelfs toe dat het verhaal niet veel voorstelt.

Nee, doe mij maar de voortkabbelende eerste drie kwartier. Die zullen me ongetwijfeld niet heel lang bijblijven, maar stiekem mocht ik het wel.
3*

Ik heb eens onterecht Days of Being Wild het debuut van Wong Kar Wai genoemd, nu heb ik geloof ik echt zijn eerste te pakken

Deze film kreeg in ieder geval in het westen pas echt aandacht toen Wong Kar-Wai echt doorbrak met Chunking Express. Dat geldt natuurlijk ook voor Days of Being Wild, maar waar dat toch een soort klassieker geworden is wordt As Tears Go By zelden genoemd als een belangrijke film uit zijn oeuvre. Op zich ook niet heel verwonderlijk, omdat Wong toen nog duidelijk in commerciële kant van Hong Kong vast zit en dit vooral een product is van het milieu waarin het gemaakt werd. Veel esthetische keuzes lijken gemaakt te zijn met een oog op wat er hip was in 1988. Als je een zwak hebt voor die periode is dit misschien iets beter te verhapstukken, maar zelf had ik er niet veel mee. Zelfs al kan ik best lachen om een Cantonese versie van Take My Breath Away, wat overigens zo ver ik weet niet grappig bedoelt was.

Het sprak me allemaal verdomt weinig aan in ieder geval. Het clichéverhaal niet en al helemaal niet het acteerwerk. Jackie Cheung is een verschrikking hier, Andy Lau komt over als een lachwekkende poseur en Maggie Cheung ondervindt helaas zoals veel actrices wat je overkomt als je alleen maar gecast wordt om je uiterlijk en om zo bezorgd mogelijk te kijken naar de mannelijke hoofdfiguur. Zoals gezegd had ik ook weinig met de muziek en zelfs visueel viel het me wat tegen.

Alleen enkele korte momenten waren op dat gebied mooi. Zo'n vertraagd gevecht in zo'n licht-blauw verlichte omgeving doet het geheel enorm opleven. Daar ligt nu ook de enige echte interesse in voor As Tears Go By, want het wijst een klein beetje de weg naar het toekomstige werk van deze regisseur. Maar hij was er nog niet en ik betwijfel ietwat of deze ooit een blik waardig gekeurd was als Kar-Wai nooit doorgebroken was later in zijn carrière.

2*

Bevat helaas geen Cantonese versie van As Tears Go By van The Rolling Stones.

Financially, it is a disaster.

Iedereen hier spreekt bijna alleen maar over de optredens van de muzikanten in deze docu. Begrijpelijk natuurlijk en ze krijgen zeker niet onterecht zoveel eer, maar voor mij zit de grootsheid van Wadleighs meesterwerkje op de eerste plaats in de manier waarop hij de gebeurtenissen rond de optredens vangt. Het citaat hierboven komt van een van de organisatoren van het evenement. De manier waarop hij uitsprak zal ik niet snel vergeten. Met een sullig bloemetje in de hand en een grote grijns op zijn gezicht alsof hij haast blij is dat dit concert financieel een ramp is gebleken. Uiteraard is hij vooral blij met wat het concert uitdraagt. Het levert een schitterend beeld op.

En zo zijn er meer kleine momenten die dit tot een sterke film maken. John Sebastian die op het podium arriveert een aantal seconden nadat er omgeroepen is dat er een baby geboren is op het festivalterrein. Sebastian is er helemaal van de kaart van (en van de drugs, maar zijn reactie is niettemin prachtig). De man die de toiletten schoonmaakt. De opmerking dat er ontbijt aan bed georganiseerd gaat worden voor alle aanwezigen. De Indiër die zegt dat ze in India toch echt een heel ander beeld hebben van Amerika. De politiechef die trots is op de jeugd van tegenwoordig. De omroeper die naar ik vermoed vergeefs omroept dat er bij de informatiebalie een telefoontje is voor één van die ontelbare bezoekers van het festival. Een groepje hippies die we als silhouetten in de nacht zien dansen. Er is zoveel te zien dat een opsomming met gemak eindeloos kan worden.

Wat het uitdraagt is uiteindelijk niet de kracht van de muziek maar de beeld van een tijd en een houding. Om precies te zijn: een tijd en een houding die ver achter ons ligt. In tegenstelling tot veel liefhebbers van deze docu heeft de hippiewereld voor mij bijzonder weinig aantrekkingskracht. Geen wonder dat hun mentaliteit het uiteindelijk niet tot in de eeuwigheid heeft weten stand te houden. Dit ten spijt vond ik Woodstock, de documentaire, een ontroerend portret van deze mentaliteit: nauwelijks serieus te nemen, ongeloofelijk naïef, teveel gesteund op drugs, maar met een simpele oprechtheid die onmiskenbaar is. Wadleigh en zijn crew observeren de kleurrijke groep als buitenstaanders, maar met de juiste mate van affectie. Misschien is de lengte uiteindelijk wat overdreven, maar aan de andere kant zuigt het je er ook wel in.

En ja, de performances mogen er ook zijn. Een speciaal plekje had ik voor Joan Beaz die erg ontroerende speelde. Over de rest van de artiesten hoef ik niets te zeggen. Namen als Jimi Hendrix spreken voor zich.

4*