Opinions

De Taviani's maken ogenschijnlijk een soort neo-realistische film die typisch voor zijn tijd is, maar kunnen het evengoed niet laten om nouvelle-vague-achtig geëxperimenteer eraan toe te voegen. Het is daardoor al snel een mix tussen tegenpolen, die maar half werkt. Het wordt in ieder geval meteen geïntroduceerd. De film opent met de schrijver van het autobiografische boek waarop dit gebaseerd is en deze schrijver is een stuk hout aan het bewerken die hij vervolgens aan een acteur geeft die het als prop nodig heeft, waarna het verhaal kan beginnen. Het is meteen duidelijk dat ondanks de werkelijke bron een bepaalde vorm van kunstmatigheid te verwachten valt.

Om eerlijk te zijn vond ik het geëxperimenteer hier vaak nogal geforceerd en eigenlijk ook wel iets te veroudert. Voice-overdialogen tussen kinderen en schapen, bizarre seksmontages waarin zelfs tieners (als ze dat al waren) het vrijwillig met dieren doen, vreemde muzikale keuzes, extreem dik aangezette symboliek, etc. Daartegenover staat dan weer een duidelijk hart voor dit milieu en scènes die op mij erg realistisch overkwamen. Ik had daar iets meer mee, omdat dit wat oprechter overkwam en vooral wat minder plat. Vreemd genoeg is dit een film waarbij het geëxperimenteer diepgang in de weg lijkt te zitten, in plaats van het te versterken. Daarvoor is de symboliek namelijk te vet en de humor te plat en makkelijk. Ook niet mijn type humor moet ik zeggen.

Niettemin heeft Padre Padrone een zekere kracht. De centrale relatie tussen vader en zoon is typisch en verloopt voorspelbaar, maar op een bepaalde manier weten de acteurs een zekere menselijkheid te geven aan personages die bijna karikaturen zijn, maar dat niet worden. Vooral Omero Antonutti kan het wat dat betreft niet makkelijk hebben gehad. Wanneer de Taviani's familiescènes maken zijn ze gewoon erg sterk, met een opmerkelijke mix tussen scènes die heel intiem en wat sentimenteel zijn en daartegenover afstandelijke scènes die juist weg lijken te kijken van emoties. Op een bepaalde manier werkt die mix wel en komt alles sterker aan.

In zijn tijd werd dit geprezen als een meesterwerk, maar inmiddels is Padre Padrone evenals de namen van de Taviani's wat weggezakt. Niet helemaal terecht, maar als dit een indicatie is snap ik enigszins waarom. Het is namelijk erg van zijn tijd. Toch heeft het genoeg kracht om nog te overtuigen. Zeer benieuwd naar hun verdere werk. Ceasar Must Die overtuigde me al.

3,5*

Erg sterke anime. De beste die ik tot nu toe zag die niet van Miyazaki is en het is stukken interessanter dan Kons Paprika.

Het is logisch dat animatiefilms vooral gebruikt worden voor science-fiction en fantasy. De oneindige mogelijkheden van een geanimeerde wereld maken het uiterst geschikt om wonderlijke werelden te creëeren die in een mix van CGI en echte mensen toch altijd net wat minder overtuigd. Echter is animatie veel minder gebruikt voor wat aardsere genres, waarschijnlijk omdat de noodzaak niet zo hoog is. Perfect Blue voelt echter waarschijnlijk net dat beetje frisser aan omdat het een tekenfilm is. Zoveel psychologische thrillers in die stijl zag ik immers nog niet. Geen idee of er veel meer zijn in Japan.

Zelfs het feit dat dit een zeldzaamheid is als geanimeerde thriller is Perfect Blue nog opvallend goed. Het is een zeer spannende film, maar dat is het minste dat ik mocht verwachten. Opvallend is echter dat hier erg veel goed gedaan wordt dat meestal fout gedaan wordt. Er zit een obsessie met plottwists in, iets waar ik gewoonlijk geen fan van ben, omdat verrassende wendingen vaak geforceerd aandoen. Niet bij Perfect Blue, waar twist onverwacht zijn, maar tegelijkertijd logisch aanvoelen. Dat Sumi de grote moordenaar blijkt (al lijken daar de meningen over te verschillen) past bij hoe haar karakter opgebouwt is, al zag ik het niet aankomen.

Tevens is het geen ordinaire slasher geworden. De brute, nogal grafische moorden vormen niet de hoofdfocus. Het draait toch op de eerste plaats om het karakter van de hoofdpersoon en hoe zij haar draai probeert te vinden in haar nieuwe carriére. Er zijn eigenlijk weinig thrillers met zo'n sterke hoofdpersoon. Ze lijkt aanvankelijk slechts een naïef, vrolijk meisje dat in minstens de helft van alle animes de hoofdrol lijkt te hebben, maar Kon geeft haar karakter een ontwikkeling die boeiend en geloofwaardig is. Verder toch opmerkelijk wat voor een onschuldige ziel hij in zoveel narigheid stopt. Vergelijk het maar eens met een van de leden van K3 in zo'n situatie.

De meest beangstigende scène is opmerkelijk genoeg geen scène met fysiek geweld, maar een psychologisch moment. Ik heb het over de opnames van die verkrachting. Zeer intens 'gefilmd'.

Van dit soort animatiefilms zou ik er graag meer zien. Onderhond vertelde mij dat het Hitchcockachtig zou zijn. Ik zie de link, maar De Argento ligt iets meer voor de hand. Perfect Blue hoeft echter niet vergeleken te worden met andere films. Opzichzelf is het al een erg sterk werkje.
4*

Ik had Michael Bay al een beetje opgegeven. Even los van hoe goed hij is maakt hij doorgaans films die me gewoon niet aanspreken. Een Transformers zou ik als kind of als tiener ook niet leuk gevonden hebben en dat is er niet bepaald beter op geworden door de jaren. Echter, een zwarte misdaadkomedie vind ik al vrij snel leuk, dus Pain & Gain verdiende een kans.

Het bleek allemaal in het verlengde te liggen van twee andere films van 2013: Spring Breakers en The Wolf of Wall Street. Allemaal dik aangezette satires op excessief, hedonistisch leven met onsympathieke, egocentrische personages in de hoofdrol, die allemaal uit zijn op persoonlijk genot op de meest oppervlakkige wijze mogelijk. Het heerst kennelijk. Pain & Gain ligt kwalitatief tussen die twee in, wat mij betreft. Het mist vooral de scherpte en de schwung van Scorsese's film, maar heeft op Spring Breakers het voordeel dat Michael Bay zijn personages lijkt te begrijpen.

Dat is ook gewoon het meest interessante aan Pain & Gain en wat het zo kijkbaar maakt. Bay heeft zijn hele carrière dit soort testosteron, domme krachtpatsers en alles wat Amerikaans is verheerlijkt tot in het extreme en dat maakt hem misschien ook wel gekwalificeerd om er een kritische film op te maken, want hij weet dat dit soort personages drijft. Een subtiele satire is dit niet. Alles is opgepompt tot maximale grootte. Bay gaat er echter zo vol voor dat het gewoon grappig wordt en zijn stijl vindt hier wat mij betreft zijn ideale plaats: glad, flitsend, maar zo stompzinnig en steriel als zijn hoofdpersonen. De hele film klopt gewoon.

Opzienbarend is dat misschien niet. Je kunt de satire wellicht wat te makkelijk noemen. Dat klopt, maar het is gewoon leuk. De enige misser is dat Bay nog steeds geen zelfbewustzijn heeft als het aankomt op de manier waarop hij vrouwen filmt. Volgens mij is de gedachte dat nog altijd niet in hem opgekomen om ze anders te filmen dan als lustobjecten. Het is iets waar hij veel voor bekritiseerd wordt, dus het is een gemiste kans dat hij daar niet een knipoog naar gedaan had. Helaas, de vrouwen zijn nog steeds Bay-vrouwen. Het moet dan ook vooral van de mannen komen. Het leuke hier is dat de casting tegelijkertijd voor de hand ligt en tevens verrassend is. Nooit gedacht dat Dwayne Johnson zo grappig uit de hoek kon komen. Steelt gewoon de show hier.

De leukste Bay-film wat mij betreft, maar ik ben dan ook geen fan.

3.5*

Ja, het plot van deze film komt rechtstreeks uit het veel betere Shane, compleet met een jonge bewonderaar die aan het eind de held naroept met de woorden: "Come back! I love you!" Is dit een bewuste knipoog naar Shane van Eastwood of is het schaamteloos gestolen in de vage hoop dat niemand het zou merken. Ook de confrontatie tussen een oude pionier en nieuwkomers in het gebied is precies hetzelfde als in Shane. Dan wordt er ook nog eens halverwege een beruchte huurmoordenaar ingehuurd die de held kent en die op harde wijze een sympathieke loser omlegt om een voorbeeld te stellen. Shane kun je gewoon niet missen.

Wat Pale Rider er vooral aan toevoegt is een mogelijk bovennatuurlijke element. Net als in High Plains Drifter wordt al meteen de suggestie gewekt dat de priester misschien een geest is. Dus niet alleen steelt Eastwood van Shane, maar hij mixt het met wat eigen succes van het verleden.

Schaamteloos, maar het moet gezegd worden dat het desondanks een zeer vermakelijke film is geworden, simpelweg omdat de uitvoering er wel echt mag zijn. Ik vind dit een van de meest sfeervolle films die Eastwood zelf geregisseerd heeft (al is het nog geen High Plains Drifter) en vooral de spookachtige manier waarop de priester getoond wordt is wel erg fijn. Vooral die scène bij het kampvuur mag er wezen, waarin de priester enkele malen boven het vuur gefilmd wordt en in close-ups zijn gezicht bijna in de schaduwen verdwijnt. Erg fraai gedaan. Net als de shoot-out in de finale, die prima gebruik maakt van het mysterie rond de held. Al is het moment waarop een aantal handlangers van de schurk hun pistolen leegschieten op een leeg interieur wat al te flauw.

Eastwood is al met al kennelijk cool genoeg om weg te komen met zelfs het meest schaamteloze plagiaat.
3,5*

Een fijne Preston Sturges-film. Met uitzondering van de aanwezigheid van die rijke clubleden op de trein en die semi-Franse Toto is het niet zo uitbundig als de andere films die ik van hem zag. Misschien ook iets minder grappig, maar de dialogen lijken meer scherpzinnig en slim bedoelt te zijn dan hilarisch en het is dan ook een plezier om naar te luisteren. Het is verbazingwekkend hoe er bijna openlijk over sex gepraat wordt in een film van de jaren '40. Er wordt eigenlijk telkens nét niet direct over gesproken. Erg op het randje voor die tijd. Aanvankelijk lijkt Sturges een scherp portret te schetsen van een uiteenvallend huwelijk, maar zodra de reis naar Palm Beach begint wordt het steeds absurder, culminerend in een happy end dat zo happy is dat het alleen maar past in de waanzin. En is het wel een happy end?

Claudette Colbert is geweldig en Mary Astor en Rudy Vallee zijn mogelijk nog beter. Alleen verstokte Sturgesfans kunnen waarschijnlijk al die geweldige bijrolacteurs hier bij naam noemen, want het zijn er een hoop. De enige zwakte is Joel McRea. Vond ik hem in de eerste rol die ik hem zag, de hoofdrol in Sturges' Sullivan's Travels, nog sterk, na een paar rollen is het me opgevallen dat hij niet alleen alle rollen hetzelfde speelt, maar dat die ene acteermethode niets vereist, aangezien hij altijd met een ongeïnteresseerde blik rondloopt. Op momenten dat hij een wanhopig bij zijn vrouw probeert te komen geloof ik hem dan ook niet. William Holden zou hier beter op zijn plaats zijn, al geloof ik niet dat die toen al bekend was. Gary Cooper dan wellicht?
4*

Heerlijk dit! Ik ken de serie die hieraan voorafging niet en er valt iets voor te zeggen dat een korte dosisvan een half uur misschien wat prettiger is dan 75 minuten paniek in zo'n dorp, maar verder mag ik eigenlijk niet klagen. Als een liefhebber van cartoonhumor kom ik hier goed aan mijn trekken en zulke humor was zelden zo gestoord als hier, zonder trouwens zwartgallig of 'volwassen' te worden. Ik moest eigenlijk al enorm hierom lachen toen ik ooit ergens de synopsis ervan las en dat effect is niet minder bij de uiteindelijke film. Veel hoogtepunten, maar de pinguïnrobot is mijn favoriet, al vond ik alles wat die boer (met een briljante stem van Poelvoorde) deed was ook echt hilarisch (hoe die koffie drinkt ). Ook de eigenlijk heel lelijke animatie werkt hier in het voordeel en de stem van Paard wist op zichzelf al 75 minuten lang de glimlach omhoog te houden.

Heel fijn zoiets als dit zo nu en dan. Een van de zeldzame films waarvan ik een vervolg wil zien.

4*

Ondanks het hoge gemiddelde lees ik hier erg veel negativiteit en dat verbaasd me werkelijk. Ik hou van avonturenfilms en ontsnapping vind ik ook al fascinerend, dus hier kom ik goed aan mijn trekken. Dit is een typische avonturenfilm zoals ze tegenwoordig nog zelden gemaakt worden. Ondanks al het avontuur worden de karakters nog erg uitgediept en leef je met ze mee. Sterker nog, toen de laatste ontsnapping eindelijk slaagde wou ik werkelijk juigen. Ik had een slecht einde verwacht eigenlijk en daardoor komt het einde zoals het is als een werkelijke opluchting.

Dat de film traag genoemd wordt is op zich terecht, maar ik stoorde me er niet aan. De lengte vond ik juist perfect. Het is dan ook zo een mooi en boeiend avontuur. De beelden, de sfeer, de muziek de acteurs (met name een erg goede McQueen); alles klopt. Echt jammer dat ze zo niet meer echt gemaakt worden.
4,5 sterren

Waarom wordt dit trouwens een misdaad/ drama genoemd. Dit is toch echt geen misdaadfilm als je het mij vraagt. Verandering naar avontuur/ drama lijkt me hier wel op zijn plaats.

ParaNorman vond ik vooral een erg sympathiek filmpje. Het hart zit duidelijk op de juiste plaats en de film heeft ondanks een zeer clichématig verloop genoeg eigenheid om zich positief te onderscheiden. Het enige wat ontbreekt zijn echt geweldige momenten waardoor de film zichzelf kan overstijgen. Nu blijft het vooral aardig.

Ik vond het wel opvallend dat ParaNorman kennelijk een zeer specifieke doelgroep had onder kinderen. Dit is duidelijk niet voor de allerjongste, maar meer van 9 tot 14 of zo. Amerikanen doen nogal moeilijk over geweld en vooral seks in films die ook kinderen te zien krijgen, maar ParaNorman laat zijn hoofdfiguur worstelen met een lijk en bevat meer dan eens seksuele verwijzingen en innuendo in zijn grapjes. Maar op een onschuldige manier allemaal. Dat deed me wat denken aan de seksgrapjes die gemaakt werden door mijn klasgenoten rond de leeftijd van de hoofdpersoon van deze film. Oftewel van die "gedurfde" grapjes van kinderen die net van seks gehoord hebben, misschien net in de pubertijd zitten, maar nog te ver af staan van de echte ervaring om werkelijk te weten waarover ze grapjes maakten. Het is misschien niet veel, maar ik vond het wel grappig om dat hier terug te zien, aangezien dat vaak weggelaten wordt in Amerikaanse kinderfilms om de jongste kinderen niet te vervreemden. In Amerika viel men overigens meer om dat ene grapje aan het einde waarin Mitch onthuld een homo te zijn. Hier op MovieMeter zegt echt helemaal niemand er iets over, maar check de IMDb Boards ter contrast!

Mijn complimenten over de grapjes moeten overigens niet te groot worden opgevat, want helaas vond ik de film qua humor nogal hit and miss. Die gekke oom begin me al snel te irriteren en gelukkig verdwijnt hij dan ook al snel. Soms zit de film ook wel erg dichtbij de standaardparodie humor, maar gelukkig overheerst dit niet. De trailer hield me aanvankelijk eigenlijk weg van de film, omdat het de zoveelste lach-of-ik-schiet-animatiefilm leek te zijn, maar er zit wel eens balans tussen humor en serieuze stukken, waardoor de climax, toch echt het hoogtepunt hier, beter tot zijn recht komt. De leukste grapjes waren vaak verbaal, zoals wanneer de zus van Norman over een knappe jongen zegt dat hij zo gespierd is dat ze serieus vermoed dat hij een "sevenpack" heeft. Dat soort onzinnigheid mag ik wel.

De stop-motion is erg vloeiend en de aquarelachtige look van de vervloekte lucht vond ik erg mooi. Vooral de laatste confrontatie had erg veel sfeer. Maar het design van de personages vond ik vaak minder sterk, soms zelfs erg lelijk. Ook jammer dat een film als deze niet iets meer met de typetjes doet. Ze gaan voor clichés, uit homage of parodie, maar spelen daar dan niet mee. Het blijven de bekende typetjes over het algemeen. Sowieso is de clichématigheid toch wel een probleem. Juist een wat donkerdere kinderfilm had misschien iets meer durf kunnen gebruiken op verhalend vlak. Het is ook het bekende verhaal van de outcast die uiteindelijk de boel moet redden, al wordt het feit dat Norman een outcast is hier wel sterk gebruik in contrast (of juist overeenkomst) met de hoofdschurk, waardoor het thematisch wel sterker werkt.

Deze recensie is een soort conflict met mezelf. Veel goede punten, veel matige punten. Geen geweldige punten, geen vreselijke punten. Werkelijk, ik wil deze leuker vinden dan hij is. Ach, dat is ook geen slecht teken. Maar ook geen goed teken.
3*

Herzien. Ik kon er nu iets meer mee. De loop van het verhaal vond ik ondanks dat ik wist hoe het ging nu wat boeiender en ik moet ook toegeven dat het slot subliem is. Verder natuurlijk zoals gewoonlijk bij Demy erg verzorgd op het gebied van camerawerk en decors. Erg kleurrijk op een manier dat enerzijds duidelijk een eerbetoon is aan klassieke Hollywoodcinema, maar anderzijds ook gewoon een heel eigen en ook zeer Franse identiteit heeft.

Gek genoeg viel ik dit keer meer over de continue zang. Niet zozeer dat ze steeds zongen, maar vooral hoe matig dat aspect van de film is uitgevoerd. Er wordt nauwelijks op de melodie gezongen en de teksten van de liedjes zijn eigenlijk gewoon dialogen en totaal niet ritmisch, rijmend of op enige andere manier muzikaal van aard. Het zijn ook niet echt grootse dialogen. De acteurs spreken op zingende toon, maar liedjes willen het niet worden. De score van Legrand is terecht befaamd, maar de slappe zing-dialogen doen het toch wat tekort. Waar Les Parapluies des Cherbourgs het meest bekend door is, is voor mij de zwakste kant van de film.

Ik verhoog van twee naar drie sterren.

Charmante film. Ik zag er niet het meesterwerk in zoals de meeste gebruikers die op pagina 1 hun recensie achterlieten, maar het is toch wel een betere film dan de laatste berichten en het gemiddelde doen geloven.

Er zitten veel rake observaties rond het ouderschap in en de personages zijn goed uitgewerkt. De cast is, op Keanu Reeves na, gewoon heel sterk, maar wat wil je met namen als Dianne Wiest en Jason Robards? Steve Martin speelt eveneens een van zijn betere rollen en het is ook leuk om Tom Hulce eens buiten Amadeus aan te treffen. Rick Moranis imponeert vooral met zijn zangtalenten.

Over het algemeen weet Howard ook gewoon de toon goed vast te houden. Drama en komedie worden fijn gecombineert, het wordt nooit sentimenteel en er zit altijd een bepaalde geloofwaardigheid in. Alleen liep het voor mijn gevoel allemaal wel érg goed af. Ik was zelfs bijna bang dat de grote fout gemaakt zou worden dat bij het einde met al die baby's zelfs Tom Hulce' personage langs zou komen, maar dat blijft ons gelukkig gespaart. De scène met Reeves' race-ongeluk vond ik met name te veel van het goede. De reacties van zowel Reeves' vriendin als Wiest en een daardoor schijnbaar uit voort komend goed huwelijk geloofde ik niet echt.

Maar al met al best te genieten. Ik vind het net niet bijzonder genoeg voor 4 sterren, maar een mooie 3,5* is ook geen schande.

Dit is de eerste keer dat ik een dergelijke omnibus zie en het levert eigenlijk wel wat ik verwachtte. Veel filmpjes die opzichzelf niet bijzonder zijn, maar als geheel toch wel iets aardig maken. Een overzicht, van best naar minst:

1. Tom Tykwer (4*)

2. Oliver Schmitz (3,5*)

3. Sylvain Chomet (3,5*)

4. Isabel Coixet (3,5*)

5. Frédéric Auburtin en Gérard Depardieu (3,5*)

6. Alexander Payne (3,5*)

7. Joel en Ethan Coen (3,5*)

8. Gurinder Chadha (3*)

9. Walter Salles en Daniela Thomas (3*)

10. Wes Craven (3*)

11. Alfonso Cuaron (3*)

12. Bruno Podalydes (2,5*)

13. Vincent Natali (2*)

14. Nobuhiro Suwa (2*)

15. Gus Van Sant (2*)

16. Richard LaGravenese (1,5*)

17. Christopher Doyle (1*)

18. Olivier Assayas (0,5*)

Ik bereken het gemiddelde niet, maar ga naar 3 sterren. Tykwer is duidelijk de winnaar en het enige fragment dat me volledig overtuigde. Mooi gefilmd en een mooi verhaaltje. Daar tegenover staat dan weer zo'n Assayas wiens segment ze beter hadden kunnen knippen. Zijn cynische drugsverhaaltje past totaal niet in de sfeer van het geheel. Heb me er gruwelijk aan geërgerd. Ook Doyle's nonsens vond ik vreselijk. Ik keek het vooral voor het segment van de Coens, die niet tegenviel maar toch ook niet de beste was.

Bijzondere komedie, die kennelijk geheel chronologisch opgenomen is en waarin voornamelijk geïmproviseerd werd. Hoewel de slapstick doet denken aan The Pink Panthers, heeft The Party toch een heel andere feel. Het meest unieke is de kalmte die er vanaf straalt, de rustige opbouw en de gestileerde sets. Het is dat er 'Blake Edwards' op de credits staat, want anders had ik verwacht dat Jacques Tati dit gemaakt zou hebben, al zitten er ook invloeden van Buster Keaton in. Nooit geweten dat Edwards zo'n oog voor stijl had.

Verder een geestige film, met een aantal hilarische scènes, maar het moet het vooral hebben van de kleinere grapjes. Er zitten misschien iets teveel vallende voorwerpen en nat wordende mensen in en het wordt iets te lang uitgesponnen tegen het einde. Tevens voelen enkele komisch bedoelde momenten wat geforceerd aan, zoals wanneer Hrundi's stropdas onder de arm van een man komt vast te zitten. Dit mag de pret niet drukken, want de kalme gekte en het oog voor detail maken dit een uniekere film en zelfs grappigere film van dan de Pink Pantherfilms. En ik hou wel van de Pink Pantherfilms.

4*

Wat het meest opvalt aan A Tree of Palme is de vaak fijne surrealistische sfeer die aan Salvador Dali doet denken. Zeker de openingsscènes, tot en met de dood van Palme's 'vader', hebben een heerlijke kalmte en vreemdheid over zich, met schitterende, suggestieve beelden. Die 'vis' die voorbij vliegt bijvoorbeeld. Dat is toch wel schitterend gedaan. Er wordt erg lang de tijd genomen om alles op te zetten, maar dat werkte hier wel fijn. Na de dood van 'vader' neemt het verhaal de overhand, maar ook dat werkte heel fijn. Het sfeertje bleef lekker, de ontwerpen bleven mooi en het verhaaltje zelf bleek ook zeer vermakelijk.

Maar na ongeveer een uur en een kwartier, nadat Popo afscheid genomen heeft van haar moeder wordt het allemaal wat oninteressanter. Het verhaal vormt het grote probleem. Die loopt wat uit de hand. Teveel personages en teveel plotlijnen halen de film zwaar naar beneden, niet ongewoon voor dit type animes overigens. Zeker in het laatste half uur gebeurt er net iets teveel en niet alles is even boeiend. Dan valt ook de oppervlakkigheid van de personages ook op. Popo was aanvankelijk nog charmant, maar verandert toch iets teveel in een jankend kind. Shatta vond ik als heldhaftige zwaardvechter eigenlijk nooit overtuigend. Sidekicks Pu en Mu hebben een gebrek aan motivatie om Palme te hebben en spenderen de tweede helft van de film met langs de zijlijn in paniek schreeuwen. Er vliegt ook een draakje mee, maar waarom eigenlijk? Ook de mannen die de helden achtervolgen worden nooit echt boeiend. Alles moet van Palme komen, die wel goed uitgewerkt wordt, maar toch wat charme mist om ooit met hem mee te gaan.

Toch zitten er ook hier nog wel interessante dingen. De 'dood' van Laala is mooi gedaan en wordt met de juiste filosofische lading gebracht. En zo'n moord op een schattig hertje door de hoofdpersoon moet je ook maar durven maken natuurlijk. Ik zal het maar niet als een obscure verwijzing naar Bambi zien. Wat betreft de animatie vond ik de wisseling tussen details afwisselend. Soms was er erg veel detail, soms heel weinig, alsof bij bepaalde scènes het budget minder was. Toch ziet het er erg fraai uit over het algemeen en de muziek is daarnaast ook bijzonder goed. De stijl is goed te genieten. Er wordt ook opvallend veel verwezen naar van alles: Dali, Charles Dickens, Pinocchio en zelfs La Planete Sauvage als ik het goed heb.

Al met al is Tree of Palme een mooie fantasy-avonturenfilm, maar als Nakamura niet zoveel filosofie in zijn film had willen stoppen of een simpelere manier had gevonden om het uit te werken was het misschien nog eens stuk beter geweest. Nu is het een film van 4,5* die halverwege in een 3 sterrenfilm verandert.
3,5*

Nogal een aparte film. Aanvakelijk wist ik zelfs niet wat er van te maken, zeker niet wat genre betreft. De film wisselt een verhaallijn van tijdens de Tweede Wereldoorlog met een komische misdaadvertelling over gebeurtenissen die daarvoor plaatsvonden. De twee delen lijken ondanks het gedeelde hoofdpersonage nauwelijks aan elkaar te plakken en het duurde nog een tijd na de film voordat ik een idee had waarom er gekozen is om deze twee verhalen in een film te vertellen. De toon is zo verschillend in beide gevallen. Het misdaadverhaaltje kon ik nauwelijks serieus nemen (op een manier die de bedoeling was), terwijl het oorlogsdeel langzaam maar zeker gruwelijk werd, ondanks de humor die ook daar zit. De film vertelt een verhaal over de waarde van eer in uiteenlopende omstandigheden en in het bijzonder lijkt het een satire te zijn op hoe belachelijk een specifiek Italiaans eergevoel is. In het misdaadverhaal handelt Pasquelino uit masochistisch eergevoel, maar dat oogt al belachelijk in de uiteindelijke moord en er blijft weinig van over als hij zich voor gek laat verklaren. Vervolgens verdwijnt alle eer als hij seks heeft met de kampbewaker in de gevangenis. Als hij dan ook nog zijn vriend moet vermoorden is het hele concept van eer van geen enkel belang meer. En hoe cliché het bij een oorlogsfilm ook is om te zeggen dat het om de waanzin van oorlog gaat heeft oorlog zelden zo waanzinnig geoogd als hier.

Pasqualino is ook een merkwaardig mannetje. Bijna een beroepsidioot. Je kon er makkelijk een volbloedkomedie omheen maken, maar Giancarlo Giannini voegt er een bepaalde menselijkheid aan toe die het moeilijker maken om het slechts uit te lachen en Wertmüller draait er ook nog eens een qua toon moeilijk vast te pinnen maar briljante film omheen die het kijken naar Pasqualino op de eerste plaats een pijnlijke ervaring maakt. De scène waarin hij seks heeft met de commandant springt eruit in zowel absurditeit en pijnlijkheid, maar er is ook een schitterende woordeloze rechtbankscène, waarin de film voor het eerst een droevige toon vindt. De communicatie tussen Pasqualino en zijn vriendin, afgewisseld met de gezichten van zijn advocaat en familie die iets anders uitdrukken leveren een bijzonder pareltje op.

Een moeilijke film om vast te pinnen, maar zeer de moeite waard. Ik had er voor Zomergasten eigenlijk nog nooit van gehoord, maar ik ben blij dat ik gekeken heb. De film lijkt ietwat vergeten, maar was in zijn tijd kennelijk beroemd. Ondanks dat het een Italiaanse film was kreeg hij Oscarnominaties voor Beste Mannelijke Hoofdrol, Scenario en Regie (de eerste nominatie voor een vrouwelijke regisseur overigens). Hoe de film uit het zicht is verdwenen is me een raadsel, want verdient is het zeker niet.
4*

In 1984 maakte David Lean zijn laatste film, na lange tijd niet geregisseerd te hebben. De tijd lijkt voor hem stil gestaan te hebben, want A Passage to India voelt aan als iets van twintig jaar ouder dan het is, van rond de tijd toen David Lean het meest aanzien had. Ik vind het niet zo goed als zijn werk van die jaren, maar tegelijkertijd verdient A Passage to India het niet helemaal om voornamelijk in het verdomhoekje van Leans oeuvre geplaatst te worden.

Het gaat natuurlijk over kolonialisme en rassenverhoudingen en de rollen van onderdrukker en onderdrukte zijn niet meteen subtiel verbeeld, maar de sfeer van de periode wordt naar mijn gevoel wel goed getroffen. Het is echt een wereld waarin twee culturen extreem langs elkaar leven, dus wat dat betreft werkt de stereotypering aan beiden kanten wel, zeker omdat juist die personages die proberen een brug te slaan wel sterk uitgewerkt zijn. Al moet ik toegeven dat de Britten wat dieper uit de bus komen. Aziz is een personage die volgens mij op papier complexer is dan de portrettering. Ik vond het vreemd dat Victor Banerjee hier een nogal typische Indiër neerzette en wilde hem bekritiseren, maar kennelijk vond Banerjee z'n eigen acteerwerk ook niet al te best. Hij wilde minder stereotype spelen, maar David Lean vond dat niet Indisch genoeg. De casting van Alex Guinness is even vreemd in een film over de bijna onoverbrugbare verschillen tussen Oost en West.

Wist David Lean wat hij maakte? Zijn episch gevoel voor grote composities en omgevingen geven de film de juiste sfeer en er ademt een gevoel van mysterie door de beste scènes heen die suggereren dat Lean in ieder geval audiovisueel de weg niet kwijt was, ondanks dat cast en crew anders beweerden. Op een bepaalde manier klikt de film toch in elkaar door de zwaktes. Het verhaal is ook best sterk, zeker in de tweede helft. Interessant dat de climax een rechtszaak is waarin de onschuldige wordt vrijgesproken, maar toch het gevoel overheerst dat iedere partij verloren heeft.

Ik moet erbij zeggen dat de belangrijkste reden waarom de film werkt Judy Davis is. Dit is een meesterlijke acteerprestatie. Davis zelf had veel moeite met de opnames, omdat Lean haar en de rol kennelijk niet serieus nam en volgens Davis begreep hij het karakter niet. Ze vond het bizar dat het personage, ogenschijnlijk de hoofdrol, nauwelijks tekst kreeg en Davis had moeite om er daardoor nog wat van te maken. Kennelijk heeft ze dit allemaal in haar voordeel gebruikt en een complex personage neergezet door middel van suggestie. Davis heeft van nature een kille uitstraling, iets ongemakkelijks zelfs. Hier weet ze dit te gebruiken om haar apart te zetten van de andere Britten, om haar moeilijk in te schatten te maken (cruciaal voor de tweede helft) en ze weet zelfs deze facade grotendeels te laten vallen als dat nodig is tijdens het einde. Het is een enorm moeilijke rol en de film weet nauwelijks de focus op haar te leggen en toch suggereert Davis meer met een bijna gesloten blik dan de meeste acteurs in hun carrière. Misschien vond ik de film dan ook gewoon beter door deze meesterlijke performance. Peggy Ashcroft was ook erg sterk, maar op een meer conventionele manier en in een rol die er ook wel om vraagt om gewaardeerd te worden. Niettemin misgun ik haar haar Oscar niet.

Buiten Davis om beschrijf ik misschien een beetje een rommeltje van een film, maar het is niet zo erg als het klinkt. Ondanks alles is het een verrassend coherent geheel. Ik betwijfel alleen of Lean de juiste regisseur was. Hier zat net iets meer in en misschien is dit een geval waar een remake welkom is. Maar wie kan Davis in deze rol vervangen?
3,5*

Ik ben het eigenlijk eens met alles wat Mochizuki Rokuro hier schrijft. Farhadi weet gemakkelijk de hele speelduur te boeien. Hij is enorm goed in het schetsen van complexe personages en om het beste uit zijn acteurs te halen. Ali Mosaffa geeft inderdaad een erg boeiende rol als buitenstaander die ooit binnen stond. Hij vormde voor mij ook de emotionele kern van de film, die er extra voor zorgt dat dit niet slechts een verhaaltje werd. De rest van de cast is even subliem, met ook Pauline Burlet als getroebleerde tiener als uitschieter.

De kritiek op het plot deel ik ook wel. Niet slecht uitgewerkt, maar gewoon met de teveel haken en ogen, wat ietwat vloekt met het naturalistische dat van de sfeer en het acteerwerk uitgaat. Vooral dat gedoe met vrouw van de stomerij is één plotelement teveel. A Separation had ook zo'n twistend verhaal, maar daar voelde alles wat meer natuurlijk aan.

Het is kleine kritiek, dit is pakkend drama, dat gelukkig nooit melodramatisch aanvoelt. Dat Farhadi met dit soort materiaal zo'n levensecht aanvoelende film weet te maken getuigt van natuurtalent.
4*

Erg veel negatieve berichten hier, ondanks dat het bekend staat als een van de betere films uit Godards latere periode. Maar toegegeven, ik kon er ook heel weinig mee. Sommige beelden zijn schitterend, zoals wanneer een levend schilderij gefilmd wordt of het vliegtuig hoog in de lucht aan het begin, maar voor het grootste deel is het gewoon niet bijster interessant. Ik zal denk ik nooit begrijpen waarom Godard denkt dat moeilijke, filosofische teksten uitgesproken op een zo zakelijk en wetenschappelijk mogelijke manier boeiende dialogen opleverd. Ze zitten in al zijn werk, maar vanaf de jaren '80 vormen ze het overgrote deel van de tekst en dan wordt het al snel irritant. Ook het marxisme wordt er weer zonder reden bijgetrokken. In feite komt Godard in dit soort films over als een slechte regisseur. Als hij zich zo druk maakt om de natuur van film, waarom drukt hij dat dan niet op een filmische wijze uit, in plaats van het toch te moeten toelichten met behulp van zijn personages? Zijn eerdere films zijn op dat gebied gewoon overtuigender.

2*

Jean-Luc Godard gebruikte een kort fragment van La Passion de Jeanne d'Arc in zijn film Vivre sa Vie. Dat fragment, ondanks het ontbreken van de rest van de context van de film, ontroerde en hypnotiseerde mij meer dan de stukken die Godard zelf filmde. Ik weet niet precies welke scène uit Jean d'Arc er te zien was, maar het maakte in ieder geval een emotionele indruk.

Tot mijn teleurstelling maakt de uiteindelijke film als geheel de verwachtingen die ik dankzij Vivre sa Vie kreeg niet helemaal waar, maar daar is de kans groot bij als je verwacht heftig ontroerd te gaan worden door een film. Ik vond La Passion de Jean d'Arc erg mooi, op vele vlakken, maar écht emotioneel geraakt werd ik niet, tot mijn verbazing. Ik plaats het nu meer in het rijtje films, zoals The Godfather en Citizen Kane, die ik op bijna alle vlakken meesterlijk vind, behalve het persoonlijke en emotionele vlak.

Hoe dat komt is moeilijk te zeggen, want het verhaal van Jean d'Arc is tragischer dan die van de Corleone's en Kane en spreekt mij eigenlijk ook meer aan. Aan de acteerprestaties en de regie ligt het ook absoluut niet. Aan het begin kon ik me niet geheel aan de indruk ontrekken dat Jeanne's leiden nogal zinloos is, omdat ik zelf absoluut niet geloofde dat Jeanne St. Martin of God gesproken had, maar ik moet tegelijkertijd toegeven dat de film dat ook niet werkelijk beweerd. Daarbij gunde ik de rechters ook geen overwinning en kwam Jeanne oprecht op me over (waarmee ik niet bedoel dat ik nu wel denk dat ze echt contact met God had, maar ik denk wel dat ze dat écht geloofde). Ik denk dat het probleem meer is dat een film als deze alleen echt geniaal wordt als hij je spirituele kant weet te raken en ik moet toegeven dat mijn spirituele kant waarschijnlijk mijn moeilijkst te berijken kant is. Ik zie mezelf niet als erg spiritueel.

Gelukkig blijft er nog heel veel over om wel van te genieten. Die filmstijl is buitenaards. Bijna letterlijk, omdat het me voor anderhalf uur buiten de Aarde waarin ik leefde wist te transporteren. Jean Cocteau schijnt gezegd te hebben dat Jean d'Arc een film is die gemaakt lijkt te zijn in een tijd waarin er nog geen films bestonden. Ik begrijp wat hij bedoelt en hij heeft gelijk. Net als dat veel schilderijen uit die tijd lang niet zo vloeiend zijn en ook niet gegrond zijn in een drang naar werkelijk realisme, lijkt deze stijl nu ook naar filmstijl vertaalt te zijn. Het ziet er ouderwets uit, maar niet op een negatieve manier en ook niet op de wijze waarop andere stomme films ouderwets ogen. Het eindresultaat is desoriënterend, uniek en gewoon magisch. Er is ook nooit meer zoiets als dit gedaan, wat de film extra ten goede komt. Hoe dan ook, Dreyer heeft juist door het kiezen voor een afwijkende stijl een film gemaakt die dichter de middeleeuwen en het gevoel dat Jean d'Arc tijdens haar verhoor heeft moeten hebben gehad dan een realistische, authentieke presentatie waarschijnlijk gekunnen zou hebben.

Falconetti's acteerprestatie is legendarisch natuurlijk en zeker niet onterecht. Hoewel er wellicht iets teveel op haar fel belichtte, wijd open ogen vertrouwd wordt weet Falconetti met haar expressionistische gezicht wel een oprechte indruk achter te laten en wekt ze nooit de indruk gek te zijn, wat waarschijnlijk de bedoeling is van de film. De rechters deden me aan de cast van een Leonefilm denken. Over het algemeen opvallend lelijke gezichten, die ook nog eens in extreme close-ups getoond worden zodat je iedere groef in hun gezichten kon zien. Het paste uitstekend bij het gevoel van vervreemding dat de film toch al opriep, al zijn ze als personages wel wat simplistisch. Aan de andere kant, deze rechters hadden uit zelfbescherming natuurlijk wel een reden om zich zo koppig en eenzijdig te gedragen en de film suggereert dat ze stiekem ook ontroerd werden door die vrouw die hun zo frustreerd. Dat vond ik wel mooi.

Knappe film dus, maar ik hoop dat een onvermijdelijke herziening ook nog een wat meer emotionele betrokkenheid weet op te leveren. Voor nu echter vier nog altijd dik verdiende sterren.

Ik ga voor 'een meesterwerk met foutjes'. Pat Garrett and Billy the Kid heeft een aantal scènes die ik werkelijk schitterend vind en die zeker tot de beste ooit behoren die ik in westerns gezien heb. Deze scènes overtreffen ook alles uit Peckinpah's The Wild Bunch. Maar als geheel is Pat Garrett and Billy the Kid niet gigantisch sterk en minder goed als The Wild Bunch.

Het probleem is het tempo. Westerns mogen wel traag zijn, maar ik vond dat de film af en toe wat doelloos was en er zat gewoon weinig vaart in. Er waren iets te veel scènes waarin Pat Garrett weer wat oude kennissen of bendeleden van Billy ontmoette en andersom ook te veel scènes waarin Billy van hot naar her reisde. De uiteindelijke confrontatie had eerder mogen komen. Soms is de film gewoon saai. Ik stond ook een beetje te kijken van Bob Dylan. Zit die er alleen maar in om de film gemakkelijker gepromoot te krijgen. Zijn muziek in de film is schitterend, maar zijn rol voegt totaal niets toe.

De andere rollen zijn echter wel perfect vertolkt. James Coburn valt met name op en heeft wat mij betrefd de beste rol. Kristoffersons Billy is wat vlakker, maar ook prima. De bijrollen worden allemaal gespeeld door vaste westernacteurs, intussen allemaal op leeftijd. Sommige herkende ik direct, maar bij een heleboel zat ik me af te vragen waar ik dat gezicht van kende. Een zoektocht op IMDB levert dan telkens weer een bekende western op. IMDB noemt ook Elisha Cook Jr. op, maar die heb ik niet gespot. Jammer, want die vind ik altijd wel fijn en zijn bijrol in Shane was geweldig.

Opvallend is dat de grootste scènes wel allemaal geweld bevatten. Maar Peckinpah weet bijna als geen ander actiescènes een goede dramatische lading mee te geven. Alleen al de openingsscène is briljant. De scène die me waarschijnlijk altijd wel zal bijblijven is echter die waarin Slim Pickens' sherriff neergeschoten wordt en langzaam naar het water loopt om te sterven, gevolgd door zijn vrouw. De manier waarop Knocking at Heavens Door hier gebruikt wordt is magisch. Zo zitten er wel meer scènes in, maar dit was de mooiste wat mij betrefd.

4* Oneven western, maar toch zeer de moeite waard.

Mooie film, maar niet het meesterwerk waarop ik had gehoopt. Deze film had op mij voor een groot deel hetzelfde effect als Tree of Wooden Clogs die ik eerder deze week zag. De films lijken niet meteen op elkaar, maar beide films moesten het voor mij vooral hebben van een aantal kleine momenten die mij wisten te pakken, maar de algehele impact van de film is niet zo groot als hij had kunnen zijn.

Moeilijk om te zeggen waar dat precies aan ligt, want eigenlijk is er veel goed aan deze film (ik verkies hem ook boven Tree of Wooden Clogs, maar dat terzijde). Met name de personages zijn gewoon geweldig goed neergezet. Mooie karaktertekeningen van de moeder, zus, tante en vader van Apu. Naar Apu zelf is de trilogie vernoemd, maar eigenlijk heeft hij hier een wat karakterloze en bijna compleet passieve rol. Jammer, maar niet storend. Opvallend was vooral de rol van de moeder. Die trekt geloof ik geen vriendelijk gezicht tijdens de gehele speelduur, maar toch verloor ze nooit mijn sympathie.

Ook erg fijn dat Ray in staat is om een film over armoede te maken zonder te vervallen in gemakkelijke maatschappijkritiek. Hier geen wijzende vingertjes naar rijke landeigenaren of corrupte overheden. Ray is niet zozeer geïnteresseerd in de basis van de armoede als wel in wat de familie eraan doet. De familie vindt soms steun en soms tegenstand van de mensen in hun omgeving. Daar komt bij dat de familie soms goede en soms slechte keuzes maakt. Het is een erg evenwichtig portret, dat niet te snel oordeelt over mensen en dat werkt voor mij toch wel het beste voor films als deze. Het is erg humaan eigenlijk.

De film haalt ook erg veel voordeel uit de schitterende omgevingen, al werd er qua camerawerk in mijn ogen niet veel gedaan. Behalve in de treinscène dan. Het probleem dat ik met veel scènes wel had, inclusief die treinscène is dat ze wat te kort duren. Veel mooie momenten hadden van mij wat langer aangehouden mogen worden. En wellicht verdiende de vader wat meer schermtijd. Verder kan ik niet veel kritiekpunten vinden. Ik moet ook toegeven dat tijdens het schrijven van deze recensie mijn waardering van de film omhoog lijkt te gaan. Ik hou het evenwel toch op 3,5*. De vervolgen zal ik ook zeker nog eens bekijken.

De dvd van Artificial Eye heeft overigens afschuwelijke ondertiteling. Erg veel stukken worden niet ondertiteld. Zo was er een theaterscène, die best lang duurt, maar waarvan alleen de eerste twee zinnen ondertiteld worden. Waarom neemt men niet de moeite om het gehele stuk te ondertitelen?

De Kubrickherzieningen #3: Paths of Glory.

Het is al weer 2006 sinds ik deze voor het laatst zag. Dat was toen ook een herziening en ik weet nog dat Paths of Glory een grote impact op mij maakte in die twee kijkbeurten. Het was voor mij lange tijd de ultieme anti-oorlogsfilm (intussen alleen voorbijgestreefd door Idi i Smotri) door zijn hopeloosheid en zijn genadeloze visie. Rond 2006 heeft Paths of Glory zelfs in mijn top 10 gestaan. Iedereen die mijn jaarlijkse top 100 nauwlettend volgt (niemand waarschijnlijk) weet dat de film ieder jaar toch weer wat zakt, dit jaar naar 48. Niet slecht, maar de top 10 lijkt ver buiten berijk te zijn gevallen. Dit komt omdat door de jaren heen de film in mijn hoofd steeds simplistischer is gaan lijken. Nog steeds toepasselijk hard en genadeloos, maar een irritant stemmetje in mijn achterhoofd zeurde dat Paths of Glory misschien toch iets te gemakkelijk scoorde. Echt een film die toe was aan een herziening dus.

En Paths of Glory was nog precies zo als ik hem mij herrinnerde. Ik was nauwelijks een scène vergeten; een goed teken. Door dat irritante stemmetje in mijn achterhoofd keek ik wel extra kritisch, wat jammer is, maar de film kan het grotendeels hebben. Ja, de manier waarop de anti-oorlogkritiek gebracht wordt is wat makkelijk en het verloop van het verhaal ligt er misschien wat bovenop, maar wat het verschil maakt en waardoor het geheel boven het scenario uitstijgt is de regie. Het blijft nog altijd de meest kille oorlogsfilm die ik ken. Kubricks afstandelijkheid kwam misschien wel nergens beter tot zijn recht. De film is inderdaad genadeloos, niets slechts op verhalend vlak, maar ook op de manier waarop er naar de situaties en naar personages gekeken wordt.

Colonel Dax is een geweldige goedzak, maar geen van de bijrollen komt er werkelijk goed vanaf: zelfs de slachtoffers, sympathiek als ze zijn, worden niet als helden afgebeeld, maar sterven vooral als slappelingen. Iedere andere Hollywoodfilm had hun op z'n minst met opgeheven hoofden laten sterven. Verder lijkt Kubrick bijna te genieten van de scènes met de generalen. Misschien zijn het archetypen, maar de dialogen die zij krijgen, vooral Menjou, bevatten geloofwaardige redeneringen en zijn scherp geschreven. De openingsdialoog is een pareltje. Ook is het een mooi contrast tussen de twee generalen: de één lijkt zich er nauwelijks van bewust te zijn dat hij zo corrupt is als de pest, terwijl de ander zijn corruptie bijna met een knipoog brengt en de corruptie van de andere karakters probeert uit te buiten. Menjou's personage is duidelijk de interessantste bij herziening. Ook mooi in deze scènes is hoe koud de grote, luxe hallen ogen waarin de generaals hun tijd spenderen. Er is veel zonlicht en het stikt van de tirelantijnen, maar tegelijkertijd oogt het net zomin als een woonplaats als de modderige loopgraven of de vergelijkbaar verlichte rechtzaal.

De oorlogsscènes zelf zijn misschien nog wel het meest gedenkwaardige aan de film. De trackingshots door de loopgraven geven alvast een mooie voorbode, met de ijzingwekkende passieve houdingen van de personages in combinatie met het gladde camerawerk. Een vreemde orde die geregeld verstoord wordt door een dichtbij inslaande bom. Dan komt de aanval op Ant Hill. Geen vijand wordt in beeld gebracht. Integendeel, zelfs de heuvel zelf wordt nauwelijks méér dan een abstract doelwit dat de kijker nooit echt fatsoenlijk in beeld krijgt. Ook deze slag wordt in beeld gebracht met lange trackingshots, ditmaal van opzij. Donker, modderig, smerig en vol met lijken. Het is angstaanjagend zonder ooit avontuurlijk oorlogspelen te worden, iets at toch vaak gebeurt in dit genre. Iedere heldendaad ontbreekt. Dit verhaal had zelfs met het slechte einde succesvol gefilmd kunnen worden, maar dat dit geen grote box-office opbracht komt toch duidelijk doordat alles zo hopeloos, kil en onsentimenteel is. Paths of Glory is één van de weinige films die de genadeloosheid van zo'n oorlog echt dicht lijkt te benaderen. Dat er geen winnaars zijn in een oorlog hoeft niet eens in het bijzonder een punt gemaakt te worden: dat is zo ook wel duidelijk.

Dus ondanks mijn wat meer kritische blik kon ik weinig fouten vinden deze derde kijkbeurt. De film trekt zich makkelijk over logische kritiek op de overduidelijke structuur of de typetjes heen. Toch zit ik nog met iets in mijn maag en dat is gek genoeg het einde. Jarenlang heb ik gezegd dat die scène met de Duitse vrouw misschien wel mijn favoriete filmscène ooit is, maar deze keer deed het me niets. Misschien verwachtte ik er deze keer teveel van. Misschien keek ik nog altijd te kritisch. Op papier vind ik het nog steeds een grootse scène, maar nu kreeg ik toch het gevoel dat het wat te gemakkelijk verliep hoe de soldaten ontroerd raakten door de vrouw. Allemaal tegelijkertijd stil en snel meeneurieën. Dit is toch een scène die wat langer had moeten duren om te overtuigen denk ik achteraf. Het verstillen had wat langzamer kunnen gebeurten: niet allemaal tegelijk, maar meer één voor één. En ook het neurieën had wat langer uitgesteld mogen worden. Nu was het iets te simpel, iets te duidelijk gericht op maar even snel wat hoop toevoegen. Een mooie scène opzich, maar wellicht gaat het toch wat teveel voor gemakkelijk sentiment. Het is duidelijk een scène die erin zit om wat humanisme toe te voegen aan het geheel en dat vind ik prima (zelfs al is het niet nodig), maar het had wat minder geregisseerd mogen lijken . Jammer. Niet meer mijn favoriete scène allertijden (was het voor de duidelijkheid al een tijdje niet meer).

Dat de film zo laat nog ergens een misstap zet knaagt een beetje. Mijn waardering gaat toch ietsje omlaag. Het ligt nu meer op de grens van 4,5* en 5*, maar ik ga voor 4,5*. De impact van de twee eerste kijkbeurten werd niet herhaald. Dat valt ook niet mee en ondanks alles blijft een ijzersterke film over, maar ik weet niet of het nog in mijn top vijf van Kubrick staat. Nét wel of nét niet.

Kevin James is een grappigere komiek dan veel van zijn huidige soortgenoten als Will Ferrell, Vince Vaughn en Seth Rogen, maar hij krijgt wel de minste aandacht. Dus moet hij het doen met films als Paul Blart: Mall Cop, die hij overigens zelf schreef. Zelfs een Peter Sellers zou denk ik weinig gedaan kunnen hebben met de grappen in deze film. Alles is supervoorspelbaar, want al deze grappen zijn al eens gedaan. Het is een onmenselijke stapel clichés, waarvan sommige niet eens werken (sorry, maar het verplichte liefdesplotje gaat hier uit van een wel heel slechte match tussen man en vrouw). Daarnaast stikt het van de plotholes, maar het is zinloos die bij een film als deze te noemen. Wel snap ik totaal niet waarom een simpel verhaal als deze ineens op de laatste minuut nog een plottwist nodig heeft waarin blijkt dat die FBI-agent ineens een grote schurk is. Slaat nergens op. Gelukkig duurt het allemaal niet al te lang en is het allemaal redelijk bekijkbaar, dankzij James. De zeer lage verwachtingen werkten hier in het voordeel.
2*

Nou kan ik genoeg negatieve over Burton verzinnen, maar pretenties??? Dat zie ik toch nooit echt.

In zijn debuut al helemaal niet, natuurlijk, want het is vooral een soort kinderfilm. Ik kreeg er een dubbel gevoel bij. De absurde humor is soms leuk gevonden, maar heeft iets cartoon-achtigs over zich heen en ik denk dat het dan ook beter als tekenfilm gewerkt zou hebben. Als echte mensen zich gaan gedragen als cartoonpersonages wordt het toch al snel irritant en dat wordt het hier dan ook regelmatig. Pee-Wee is vooral een vervelend ventje en het is meer ondanks hem, dan dankzij hem dat de film soms nog werkt. Burton is bij vlagen best creatief geweest en dat levert toch wel wat kijkplezier op, maar Pee-Wee is overal zo nadrukkelijk aanwezig dat je er nooit omheen kunt kijken. En dat is jammer, want de film had duidelijk een hogere score in zich.

2,5*

Schitterende herziening gehad gisteren. Zo goed zelfs dat ik niet kan begrijpen waarom ik er niet meteen een meesterwerk in zag. Nog vreemder is hoe weinig ik me van de film herinnerde, want veel scènes zijn erg knap. In feite is de hele sfeerschepping op zichzelf al noemenswaardig. De hand van Powell is zeer herkenbaar, maar hij heeft zich nooit zo uitgeleefd op een macaber onderwerp en zijn stijl past opvallend goed bij meer duister materiaal. Aan de ene kant is het heel kleurrijk, maar aan de andere kant versterkt dit de sinistere sfeer.

Zelfs de casting van Böhm lijkt een stilistische keuze. Ik heb Sissi nooit gezien en ken de acteur verder niet, maar zijn over-acting is duidelijk bewust zo gedaan, bijna alsof hij uit een stomme film komt, of uit Fritz Langs M. Ik noemde in een eerdere recensie al Peter Lorre en nu deed Böhm me weer aan hem denken. Rare keuze om een Duitser met een vent accent een Brit te laten spelen, maar het helpt wel voor het vreemde effect.

Dat de film zo dik aangezet is werkt ook omdat het duidelijk een film is over film maken. Dat kan niemand missen natuurlijk, maar het is toch vrij uniek om een film te maken waarin creatieve drang en artistieke perfectie praktisch gelijkgesteld wordt aan moord. Het geeft de film een extra laag waarvan je de indruk krijgt dat Powell het erg persoonlijk nam, zelfs al weet ik niet eens echt wat hij er nu precies mee wilde zeggen (hij zelf wellicht ook niet). Het doet er niet zo toe, want de film werkt perfect als een donkere studie van de ziel van een kunstenaar die behoefte heeft om de meest duistere emoties van mensen vast te leggen. Echt spannend vind ik de film nog altijd niet, maar dat doet er eigenlijk niet zo toe, want de ongemakkelijke, sinistere sfeer is al genoeg. En zoals veel oude monsterfilms heeft dit monster ook iets tragisch, wat een essentieel onderdeel vormt van het gevoel van de film.

Misschien wel Powells beste, al is dat moeilijk kiezen.

Verhoging naar 4,5*.

Unieke film, nogal anders dan ik verwacht had. Ondanks dat Steve Martin erin zit is dit geen komedie en de musicalnummers zijn oude liedjes die de personages playbacken. Ook bestaan de liedjes alleen in hun gedachtes en vormen ze met hun opgewektheid een enorm contrast met de rest van de film. Het drama is gitzwart en onsentimenteel, maar ook misschien iets te zwaar-op-de-hand. Het pessimisme weet de film niet altijd te motiveren. Door de liedjes lijkt er soms te weinig tijd om het drama wat meer uit te diepen en zit je soms naar personages te kijken die hele domme of gemene dingen doen, terwijl het vaak maar half duidelijk is wat ze motiveert. Vooral de elementen die naar het slechte einde leiden zijn zwak. Die ontmoeting met dat blinde meisje lijkt er met de haren bijgesleept en haar moord is bijna willekeurig, evenals de manier waarop Martin hiervan beschuldigt wordt en het hem naar de galg leidt. De casting van Steve Martin helpt ook niet overigens, die is wat te houterig in zijn dramatische scènes. Dan doet Bernadette Peters het een stuk beter. Sterker nog, ze haalt in haar eentje de film een stuk omhoog.

Waar Martin overigens wel werkt is in de musicalscènes. In feite, de musicalscènes zijn bijna allemaal erg sterk. Niet alleen als eerbetoon aan de films uit dit genre in de jaren '30, maar ook gewoon op zichzelf, want ze hoeven niet of nauwelijks onder te doen voor hun voorbeelden. Het titelnummer levert een prachtige sequentie op en onder andere het nummer met de kinderen, Walkens dans of met Fred Astaire zijn geweldig. Het idee om ze ook op deze manier in de film te verwerken is ook een krachtig statement over de waarde en tegelijkertijd onzinnigheid van escapistische popmuziek, waarbij zelfs het einde happy lijkt, omdat Martins personage vindt dat een film een gelukkig einde moet hebben, ondanks dat hij gewoon opgehangen wordt. Dit spel met de echte wereld en de wereld van liedjes zou wel eens Woody Allen hebben kunnen inspireren om iets soortgelijks te doen met de echte wereld en de filmwereld in The Purple Rose of Cairo, die zich ook in de jaren '30 afspeelt. Toeval? Kan haast niet.

Pennies from Heaven is zo'n film waarin de slechte elementen echt heel slecht zijn en de goede echt heel goed, waardoor het een moeilijk soort film is om een oordeel aan te hangen. De originaliteit geeft de doorslag om toch voor 3,5* te gaan.

Niet echt een bijzondere documentaire over het algemeen, maar er worden wel interessante punten aangehaald over de vraag van wie de film is zodra hij gereleased wordt. Verder werd de boel vooral opgeluekt door de vele fanart die voorbij komt en natuurlijk door overenthousiaste fans die altijd wel voor boeiend materiaal zorgen. Dat verhult enigzins dat het toch echt voornamelijk een talking head film is. Daarnaast vond ik dat veel discussiepunten te lang aangehouden werden. Iedere ergernis van de fans kreeg bijna een kwartier de tijd, dus je zit dan echt vijftien minuten te luisteren naar mensen die zich opwinden over dat Han eerst schoot en over Jar Jar Binks en dat soort dingen. Daar heb ik het na een tijdje wel mee gehad. Een uur was dan ook denk ik genoeg geweest voor dit vrij eenzijdige argument, waarin helaas ook geen nieuwe beelden van Lucas zitten.

3*

Fijne biopic van Forman, al is het wat conventioneler in opzet dan superieure werken als Amadeus en Man on the Moon. Een film als deze valt of staat al snel bij hoe interessant de hoofdpersoon is, voor de rest is het wat standaadwerk. Larry Flynt is echter geen vervelende hoofdpersoon en het levert dan ook makkelijk een boeiende film op. Daarnaast vind ik de thema's die aangesneden persoonlijk wel interessant. Jammer alleen dat de film wel iets te lang duurt.

De rollen van Harrelson en Norton zijn uitstekend, maar Courtney Love sprong er voor mij bovenuit.

Een ding is echter wel erg zwak. Larry Flynt pleit aan het begin van de film ervoor om ook vagina's te fotograferen en hij krijgt zijn zin. Het is dan wel stompzinnig om te zien dat in diezelfde scène de film ineens preuts wordt en de vagina nogal opzichtig buitenbeeld houdt (een close-up tussen de benen, maar met een stang van het bed voor de vagina). Het laatste wat een film over Larry Flynt moet zijn is preuts.

3,5*

Het was al weer een tijdje geleden dat ik een Leone-film gezien had, maar A Fistful of Dollars geeft me gelijk weer zin om de rest te bekijken. Wat een heerlijke films zijn dit toch.

Ik blijf de locatieshots van Leone toch altijd echt bijzonder vinden. Het lijkt vaak net alsof je de buitenlucht kunt ruiken en voelen en dat heb ik niet vaak bij een film. En over de muziek hoef ik geen woorden vuil te maken. De naam (en bijna een term) Morricone zegt genoeg. Alleen het gebruik van het fluitje wil ik even apart noemen.

Al met al zie ik dit zeker niet als een mindere Leone. Ongeveer zo goed als The Good, the Bad and the Ugly. Deze film heeft iets minder interessante personages, maar wel een beter verhaal. Aan de andere kant kijk ik westerns nooit op de eerste plaats voor verhaal en personages. Deze film heeft verder ook geen scène van het kaliber van de grafscène in GBU, maar Eastwood is wel cooler.

Ik heb overigens ook voor de Italiaanse versie gekozen (die duurde 3 minuten langer). Ik snap alleen niet wat nou de originele taal is van deze film (en de andere Leones). Het viel me bij Once Upon a Time in the West al op dat de stemmen niet altijd synchroon liepen en ik dacht dat dat misschien te maken had met Italiaanse taal.

Schitterende film en wederom topvermaak. Ik ben wel benieuwd naar Yojimbo nu. Ik vraag me af welke versie beter is.

4,5*

Je hebt altijd rip-offs in de filmwereld en helaas is Percy Jackson er zo een. Soms lijkt het kinderachtig om teveel parallelen te leggen met vergelijkbare films, maar het lijkt wel of er hier constant 'Harry Potter' over het doek geschreven stond. En dat komt nooit alleen maar door de regisseur: het script niet alle belangrijke plotpunten over, maar verandert alle tovenaarselementen in onderdelen van de Griekse mythologie. Wat mist wat wel in Harry Potter zat was een gevoel van dat er iets opgebouwd wordt. Percy Jackson behoort kennelijk ook een serie te zijn, maar het gevoel dat er een legende pas net opgestaan is en dat deel 1 maar een voorproefje is ontbreekt.

Het pluspunt voor mij is dat ik Griekse mythologie interessanter vind dan de wat algemenere tovenaarswereld. Maar wat koop je met dergelijke interesse bij deze film? De film is vooral leuk als checklist om te zien welke mythes er allemaal voorbij komen en welke goden en wezens genoemd wordt. Het is een bijna complete lijst en ik vraag me af of ze wel genoeg overhouden voor een vervolg. Pegasus was wel opvallend afwezig en hoe kan er geen enkele verwijzing inzitten naar de bekendste Griekse mythe: De Odyssee. Wellicht is Columbus een groot fan van Jean-Luc Godards Le Mépris en denkt hij diens postmoderne benadering van De Odyssee niet te kunnen overtreffen, maar dat is onwaarschijnlijk.

Het is jammer dat de film zelden meer wordt dan een chechlist. Het vervelende is dat het verschil tussen de oude wereld van de Goden en die van ons hier iets té groot is. Wat is de functie van de Goden hier? Niemand gelooft in ze? In de meeste mythes worden mensen gruwelijk gestraft als ze een keertje vergeten een offer achter te laten voor een bepaalde God, maar hier lijken de Goden slechts toe te kijken naar de Aarde; waarschijnlijk om toe te kijken. Ze zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Ze hebben wel in de gaten dat Griekenland niet meer het centrum van de wereld is en zijn logisch verhuist naar Amerika, maar ze kleden zich nog steeds Grieks, gebruiken nog ouderwetse wapens en leven volgens oude moralen. Geen wonder dat Zeus' bliksemschicht gestolen kan worden door een sterveling. En wat is het nut van dat kamp voor halfgoden. Percy Jackson lijkt de enige te zijn met magische krachten. De rest wordt geleerd om met zwaarden te vechten, maar voor wat? Ze worden getraind als helden is de uitleg, maar als ze terug gaan naar de echte wereld zullen ze er al snel achterkomen dat hun zwaardjes weinig goed zullen doen in deze tijd van geweren en massavernietigingswapens.

Het is allemaal dus niet vreselijk logisch, net zoals dat ik geen enkele reden kan noemen waarom de schurk onze helden uitlegt hoe ze uit de onderwereld moeten komen, terwijl hij laten aangeeft dat hij niet wilde dat uit Hades zouden ontsnappen. [/quote] Doet dit er allemaal toe? Dit is natuurlijk een pretentieloze avonturenfilm voor tieners, die weinig wil zeggen over de rol van Goden en dergelijke. En als avonturenfilm voor kids is dit absoluut geen ramp, al lijdt het geheel wel ontzettend onder de Harry Pottervergelijking. Maar op 12-jarige leeftijd zou ik het denk ik ook gewoon cool gevonden hebben om een verhaal te zien over een moderne jongen die ontdekt een Godenzoon te zijn. En de enige scène waarin moderne tijd en mythologie echt gecombineert worden, de Las Vegas scène, is best een leuke vondst. Maar levert het een film op die mij echt wist te pakken? Nauwelijks. Het kijkt slechts aardig weg.
2*

Het leukste aan A Perfect Getaway was voor mij persoonlijk dat ik voor het eerst sinds jaren weer eens naar een film ging zonder ook maar een detail te kennen, buiten de titel om. Gewoon een 100% verrassing dus. Dat het verder geen bijondere film opleverde is dan weer jammer.

Dit is weer zo'n plottwister. Je weet wel, zo'n film die na twee-derde ineens met een Verrassende Wending aan komt zetten die compleet onwaarschijnlijk is. Toen ik de zaal verliet dacht ik dat de twist niet klopte en dat de scriptschrijvers valsspeelde, maar na het allemaal rustig in mijn hoofd nog eens nagegaan te zijn blijkt het toch allemaal te kloppen. Is het daarom goed? Nee, want het slaat gewoon nergens op en de suspension of disbelief van de kijker wordt wel héél erg op de proef gesteld. Of gelooft er werkelijk iemand dat een koppel zich tot in het absurde inleeft in het naspelen van het andere koppel? Erg flauw vond ik het. Daarnaast is het ook onzin dat de moordenaard Olyphant pas zo laat gingen afmaken terwijl er veel logischere momenten waren, waar niemand anders wist dat Olyphant er was. En waarom wordt zijn vriendinnetje ook niet afgemaakt?

Er moet echter wel gezegd worden dat buiten het plot om het allemaal wel bijzonder vermakelijk is. Het zelfbewuste karakter verrast me niet meer, maar de acteurs doen het opvallend goed en er zit geslaagde humor in. Het is zelfs een betere komedie dan thriller. Olyphant speelt zijn rol met een dikke knipoog en is soms gewoon hilarisch. Zahn ook in iets mindere mate. Vreemd is dat na de Verrassende Wending ook de stijl een wending neemt en het ineens een over-the-top actieverhikel wordt. En het werkt gek genoeg ook nog, tot op zekere hoogte. Kennelijk besefte regisseur Twohy zich dat het einde toch vrij standaard zou worden en hij dan maar beter voluit kon gaan met de absurditeiten die hij toch al aanhaalde met de Verrassende Wending. Daarmee redt hij zijn film van een diepe onvoldoende.

A Perfect Getaway is buiten zijn twist om te cliché en de twist is te stompzinnig om van een goede film te spreken, maar in tegenstelling tot de andere twaalf films uit hetzelfde dozijn probeert deze nog een beetje entertainend te zijn. Dat levert extra punten op.
2,5*