Opinions

Voor het grootste deel een erg geslaagde komische thriller. Eentje van het type waarvan je het kan voorstellen dat Hitchcock hem zou hebben willen maken als hij het idee aangereikt zou hebben gekregen. Het is een beetje een zelfde soort mix van spannend opgebouwde scènes, twists met een knipoog en licht-morbide humor. Ik mag dat wel. Het helpt ook dat regisseur Nick Tomnay telkens net een andere variatie weet te vinden op vertrouwde scènes uit gezijlfilms, waardoor het fris blijft. David Hyde Pierce draagt ook bij aan de lol in een schaamteloos maffe performances. Ik ken de hele acteur niet, maar hij lijkt in alles op Colin Firth, alleen dan een karikatuur. Kijk, je moet van niets hier wonderen verwachten, maar dik het eerste uur is een bovengemiddelde thriller.

Jammer dat het uiteindelijk dan toch de mist in gaat. Het is net alsof er nog een half uur vastgeplakt is aan een film van een uur. Het verhaal lijkt afgelopen, maar er volgen nog een hele reeks twists die of niet boeiend genoeg zijn (het verraad van de vriendin) of niet in de film passen (eigenlijk alles wat met de politie te maken heeft). Het roept veel vragen op en de antwoorden die het oproept maken het alleen maar meer stompzinnig. Verpest bijna de hele film, waardoor ik nog maar net op een voldoende uitkom.
3*

Fijne, ontroerende, maar vooral komische animatiefilm. In een verfrissende animatiestijl weten de twee regisseurs de recente Iraanse geschiedenis op een meeslepende wijze te tonen door de ogen van een meisje. Ik vond vooral de toon van de film goed. Komisch en speels, maar toch met een bepaalde sombere en verslagen toon. Overigens zag ik de Engelse versie. Het liefst had ik de Franse versie bekeken, maar ik moet toegeven dat de Engelse verder ook prima is.

4*

Knappe film. Visueel gezien de mooiste van de 3 Bergmans die ik zag (en de andere twee waren ook verre van lelijk). Hiermee refereer ik niet alleen naar de verontrustende openingsscène, maar ook naar de manier waarop de dialogen worden gefilmd. De teksten zorgen ervoor dat beide personages geopenbaard worden en soms toch gesloten blijven (Alma is natuurlijk de enige die praat, maar dat voorkomt niet dat we niets van Elisabeth te weten komen), maar de helft, misschien zelfs meer, van de zeggenskracht komt van de beelden. De manier waarop gezichten gefilmd en belicht worden zijn heel bijzonder en het effect is moeilijk onder woorden te brengen tegenover iemand die de film niet zag. Ik vond het heel knap. De twee actrices verdienen hier ook wel lof voor hun geweldige acteerwerk.

Verder begreep ik er weinig van. Ik heb zelfs geen idee waar het nu allemaal echt om draaide. Dit voorkomt misschien momenteel nog een echt hoog cijfer, maar anderzijds maakt het me ook niet heel veel uit dat de film een groot mysterie voor me blijft. De film is ook zonder te begrijpen prachtig en bijna iedere scène is op zichzelf al heel sterk, maar vormt toch telkens weer een mooi deel in het geheel.

Een ding wil ik nog wel kwijt over het plot hier: ik geloof er echt helemaal niets van dat Alma en Elisabeth dezelfde persoon zijn. Iedereen hier lijkt dit zomaar aan te nemen, waarschijnlijk door het shot waarin de gezichten gecombineert worden. Ik interpreteerde dat totaal anders en zou de film wat onzinnig vinden denk ik als het ging om een vrouw met twee persoonlijkheden. Het shot impliceerde eerder een parallel tussen de twee vrouwen en het feit dat Alma een ontwikkeling heeft doorgemaakt waardoor ze meer op Elisabeth is gaan lijken. En je blijft ook met een irritant plotgat zitten dat het huis waar ze verblijven van de hoofdzuster is en er nooit één van beide alleen zou kunnen zitten.

4*

My relationship towards tulips is inherently Lynchian. I think they are disgusting. Just imagine. Aren't these some kind of, how do you call it, vagina dentata, dental vaginas threatening to swallow you? I think that flowers are something inherently disgusting. I mean, are people aware what a horrible thing these flowers are? I mean, basically it's an open invitation to all insects and bees, "Come and screw me," you know? I think that flowers should be forbidden to children. - Slavoj Zizek

Bij filmwetenschappen heb ik altijd het meeste moeite gehad met psychoanalytische lezingen van films. Niet eens zozeer omdat het moeilijk is (al is het dat ook regelmatig), maar vooral omdat het onzinnig is. Dan krijg je vaak van die filmverklaringen waarbij de wetenschappers hun eigen perverse ideeën op een film leggen en dan beweren dat iedereen deze driften heeft. Ik herken er meestal niet veel in en vind het ook vaak weinig zeggen over de films zelf. Zeker die obsessie rond vadermoorden is vaak absurd.

De grote verrassing is dan hier ook dat Zizek hier de hele psychoanalyse bijna weet te kunnen rechtvaardigen. Ik kende de naam van de man en zijn werk wel vaag, maar hier wekt hij de indruk een van de betere van zijn gebied te zijn. Hoewel ik geen enkel nut zie in een Freudiaanse lezing van de rollen van de drie Marx Brothers en ook de bespreking van onze angsten rond Darth Vader op mij als absurd overkwam overheerst toch een positief gevoel. Ik ben het niet zozeer met hem eens, maar ik vind dat hij het overtuigend kan brengen. Zijn lezingen van met name The Matrix, Lost Highway en zelfs The Great Dictator zijn gewoon erg sterk uitgewerkt en gebracht. Films als Vertigo zijn intussen al bijna doodgeanalyseerd, maar zelfs dat deert hier nauwelijks. Daarnaast is het gewoon een grappige vent.

Wel is twee en een half uur veel te lang voor iets als dit. Een uur minder had ook volstaan. Niet op de laatste plaats omdat het allemaal wat hak op de tak is. Een duidelijke structuur ontbreekt.

3,5*

Voor ik Komsomolsk zag heb ik al een paar kortere films van Ivens gekeken, die hij maakte voordat hij naar de Sovjet-Unie trok om deze lange documentaire te draaien. In die korte films zag ik steeds meer een stijgende lijn. Ivens is duidelijk geïnteresseerd in beweging en zijn films tot dan toe lijken er dan ook vooral op om bewegingen op een dynamische manier vast te leggen. Dit vindt tot nu toe zijn ultieme punt in Komsomolsk. Puur audiovisueel gezien is het een enorm knappe documentaire. Neem alleen al de openingsdemonstratie van protesterende werklozen in Duitsland. De camera doet er alles aan om het gevoel te geven dat je met de massa meegesleurd wordt. De rest van de film is dan ook op zijn best als Ivens de werkzaamheden van de arbeiders op de meest fysieke manier probeert vast te leggen, waardoor je haast bijna met ze meebeweegt. Ivens heeft ook duidelijk voor compositie goed gekeken naar Sovjetvoorgangers als Eisenstein en Vertov. Meer dan zijn vorige werk doet Komsomolsk aan die regisseurs denken.

Wel moet ik toegeven dat hoe indrukwekkend de filmstijl hier ook is, dit niet iets is waar ik graag vijftijg minuten naar kijk. De creativiteit van bijvoorbeeld Man With a Movie Camera ontbreekt en Ivens slaagt er ook niet om enige interessante dramatiek te vinden voor zijn docu. Het blijven toch vooral beelden van arbeiders die aan een fabriek werken. Zoals enigzins te verwachten valt wordt dit op een ouderwetse propagandamanier gedaan dat zeer typische is voor Sovjetfilms van die tijd. Dus sterke, charismatische arbeiders die vooral in een vrolijke samenwerking verkeren. Het meest absurde is nog wel dat alle vrouwen en kinderen die in de film verschenen allemaal een enorme glimlach op hun gezicht hebben, alsof het doorgeven van bakstenen het meest vermakelijke is dat ze kunnen bedenken. Je ziet dat het allemaal zo opgezet is voor de film. Ook vreemd is dat de film eerst de locatie laat zien waarop de fabriek gebouwd gaat worden. Dit gebeurt met sfeervolle, rustige beelden van wuivend gras en een vredige nomadenfamilie. Dan volgt er een explosie en wordt duidelijk dat op deze mooie plaats de fabriek komt. Dit wordt met een groot enthousiasme vertoond. Logisch, gezien het onderwerp, maar kennelijk is het geen probleem dat de nomadenfamilie ervoor heeft moeten verdwijnen. Zo glipt de film wel vaak over dubieuze kanten heen.

Ivens was duidelijk meer geïnteresseerd in de estethiek van zijn film en als je daarvoor komt kun je weinig tegen de film hebben, maar als een problematische inhoud je net als ik afleidt is het soms toch een wat onhandige film. Niettemin is het technisch bijzonder knap uitgevoerd en de moeite waard als je van een wat meer experimentele documentaire houdt.

3*

Peter Pan behoort voor mij toch wel tot de favoriete films van mijn kindertijd. Ik heb hem in ieder geval vaak gezien. Het enige wat ik altijd jammer vond is dat ik Peter Pan en Wendy geen leuke hoofdpersonen vond en ook niets met Tinker Bell had. De film moest het voor mij vooral hebben van de avontuurlijke sfeer, die nog eens extra op kinderen geënt is door de kindertijd praktisch als thema te nemen. Het is een type avontuur dat de meeste kinderen waarschijnlijk hopen mee te maken en een eerbetoon aan hun fantasie (in tegenstelling tot het originele theaterstuk en boek overigens, dat juist volwassen worden als belangrijk ziet).

De film staat eigenlijk zo overeind als ik me hem herinnerde, misschien wel meer dan enige andere film uit mijn kindertijd die ik als volwassene herzag (behalve The Lion King, maar die kende ik dan ook uit mijn hoofd). De film staat nog altijd overeind als een luchtig avontuur voor kinderen en het weet me ook nu nog wel mee te krijgen. Er ligt ook extra veel nadruk op humor, zeker bij de schurken die daardoor nauwelijks dreigend worden, maar vroeger vond ik Captain Hook juist leuk omdat hij zo grappig was en eigenlijk vind het nog altijd wel een geslaagd cartoonpersonage. De animatie en het kleurgebruik behoren ook tot het beste van Disney.

Maar de hoofpersonen, daar heb ik misschien nog wel minder mee dan vroeger. Peter Pan is zo egocentrisch dat het moeilijk voor te stellen is dat andere kinderen er mee op zouden willen trekken. Wendy is ook een grotendeels zelfzuchtig kind dat ook nog eens een betweter is. Tinkerbells jaloezie krijgt bij haar zo de overhand dat ze op momenten praktisch in een schurk verandert (ze probeert Wendy maar liefst twee keer te laten ombrengen). De andere helden blijven onderbelicht. Dit komt allemaal grotendeels wel uit het originele verhaal van Barrie en het zorgt ervoor dat de film niet te zoetsappig wordt, maar na 76 minuten ben ik ook wel blij dat ik niet meer tijd met zo hoef door te brengen. Voor mij was dit altijd de show van de piraten en de krokodil. De helden hebben te weinig om naar op te kijken.

Peter Pan staat voor mij over het algemeen dus prima overeind, maar het is voor mij net niet één van de grootste titels van Disney doordat ze niet wat meer balans wisten te vinden in de goede en slechte eigenschappen van de helden.
3,5*

Een ietwat gemiddelde Godard. Zijn stijl herken je uit duizenden is ook hier weer zeer aanwezig. Één ding is echter anders dan in zijn andere werk en dat is dat hier zowaar sprake is van een lineair en goed te volgen verhaal. Wat mij betrefd zit daar ook wel de zwakte in. Godards stijl is niet heel erg geschikt om mij mee te trekken in narratief. Daarvoor is het te vluchtig en te speels. Le Petit Soldat moet het vooral van de mooie fotografie en Anne Karina hebben, plus een drietal scènes: de fotoshoot vrij vroeg in de film, de scène waarin Bruno iemand al rijdend moet vermoorden en de hier veel besproken martelscène. Godard heeft echter duidelijk beter werk geleverd. Dit is slechts voor de liefhebber. Gelukkig is het geen simpel politiek pamflet geworden, zoals sommige andere Godards. Dat had hier gemakkelijk gekund.
3*

Tja, er is bijzonder weinig dat een mens kan schrijven over Les Petroleuses. Het is echt niets anders dan een vehikel voor de schoonheid (en niet de acteerprestaties) van Bardot en Cardinale. Desondanks weet Cardinale zich als actrice zo goed mogelijk staande te houden als volgens mij mogelijk is in een film als deze. Bardot is een matige actrice en persoonlijk vind ik haar niet eens zo heel knap (volgens mij is dit ook de eerste film die ik met haar zie). Over de rest van de film hoeven we geen woorden vuil te maken. Dat hebben de makers ook niet gedaan.

2,5*

Zoals Goldenskull al zegt zijn het interessantste hier de verschillende tekenstijlen. Alles is in zwart-wit, maar toch is de variatie groot. Vooral het spel met licht in het laatste filmpje is leuk. Niet alle filmpjes zijn even mooi, maar doordat ze kort duren maakt dat niet uit. Wel moet ik zeggen dat ik geen enkele stijl bloedmooi vond. Het verwachte wauw-moment bleef uit.

Wat Peur(s) du Noir pas echt tot een teleurstelling maakt is echter de suffe inhoud. Geen enkel verhaaltje vond ik werkelijk boeiend, laat staan eng. Het dieptepunt is het segment (dat ook nog eens steeds terugkeert) van Di Sciullo. Zelden zoiets vervelends gezien, waardoor ik iedere keer zuchte toen het weer terugkeerde. Hierin zien we enkele abstracte zwartwitbeelden, zonder duidelijk herkenbare vormen, terwijl een vrouwenstem haar angsten opnoemt (ze is bijvoorbeeld bang om als bourgoise gezien te worden, of middelmatig te zijn). Geen idee waarom iemand dacht waarom dit goed was, maar dit segment verdient niet meer dan een 0,5*. Hoogtepunten waren het Japanse verhaallijntje en het laatste segment. Het insektenplot was ook nog wel leuk, maar de animatie was daar spuuglelijk.

Het grootste probleem is toch dat het bij kijken naar mooie plaatjes kijkt. Het kruipt niet onder de huid. Een aantal animatoren laten hun kunstjes zien, maar je zou willen dat ze ook wat meer nagedacht hadden over wat ze lieten zien.

2,5*

Een nogal problematische verfilming van het verhaal van het fantoom van de opera. Ten eerste omdat de film begint met de ontstaansgeschiedenis van het fantoom. We leven eerst mee met hem in zijn normale leven tot aan de verminking. De versie met Lon Chaney ging meer voor het mysterie: wie is de Phantom en wat is zijn doel? Hier is alles meteen duidelijk. Aan de ene kant maakt het de film dramatischer, omdat je meer met het 'monster' meeleeft, niet op de laatste plaats ook door de geweldige Claude Rains. Aan de andere kant werkt het als horrorfilm nauwelijks. Daarvoor is het bijna te concreet. Ook verdwijnt Rains voor een groot deel uit de film zodra hij de Phantom wordt en verplaatst de focus zich naar de 'helden', waardoor het eerdere drama grotendeels verdwijnt. De ontroering aan het begin houdt niet lang stand.

Er zijn nog meer problemen. Zo was het me allemaal iets te kleurrijk. Dit verhaal leent zich eigenlijk het meest voor zwart-wit en de fleurige aanpak hier is sowieso niet de beste. Buiten dat om ziet het er allemaal prachtig uit, overigens, met mooie sets (onder andere uit de eerdere verfilming met Chaney), kostuums en vloeiende, elegante camerabewegingen die dan wel weer passen bij het verhaal. De verandering van focus in het verhaal pakt ook minder goed uit, omdat de andere hoofdfiguren niet bijzonder aanspreken. De twee mannen worden vooral gebruikt voor humor, want aanvankelijk nog wel leuk is, totdat je begint te merken dat dit tot vervanging dient van de horrorscènes. Om nog maar te zwijgen van de keuze om meer schermtijd te besteden aan de opera's dan aan de acties van de Phantom. Dat de opbouw naar de climax en het uiteindelijk einde afgeraffeld aanvoelen helpt ook niet bepaald mee.

Toch kan ik er nog wel een krappe voldoende aan kwijt. Dit is niet bepaald een versie van The Phantom the Opera die het verhaal echt eer aan doet, maar op zichzelf is hij nog wel vermakelijk, met uitzondering van tijdens de operascènes (ik begin me overigens zo langzaam af te vragen of ik ooit zal begrijpen wat de aantrekkingskracht van opera's precies is). De sets maken het een en ander goed, maar het is de toch wel bezielde Claude Rains die dit nog net red van de ondergang. Een essentiële horrorfilm uit de oude doos zou ik het echter niet noemen.

3*

Een echte monsterfilm. Halcyon schreef eerder een recensie waarin hij een thema ziet over hoe een man met een goed innerlijk maar lelijk uiterlijk verbitterd raakt in een wereld waarin vooral naar het uiterlijk gekeken wordt. Ja, maar dat is de film Freaks uit de jaren '30. Dat thema heb ik hier niet kunnen terugvinden. Er wordt weinig gedaan met het gegeven dat de 'helden' knap zijn. Sterker nog, de helden blijven vooral de helden. En, wat ik enigzins jammer vind, de schurk is ook gewoon echt een schurk. Natuurlijk wordt zijn gedrag bepaald door zijn schaamte voor zijn uiterlijk, maar als de film ergens hint naar een goed innerlijk die onder zijn afstotelijke gedaante schuilgaat dan heb ik dat gemist. Misschien in latere versies van het verhaal. Je kunt hier hoogstens zeggen dat de Phantom doorgedraait is door eenzaamheid, maar hij toont geen enkele goede eigenschap hier. Hij wil Christine van begin tot einde tot slavin maken en meer plannen heeft hij niet. Hij is dus een echt monster.

Uit het verhaal had dus veel meer gehaald kunnen worden. Dat blijkt ook uit andere scenario-elementen, die er vaak vanuit gaan dat de helden zwakzinnig zijn, wat de enige verklaring is waarom ze in de Phantom een waardige tegenstander herkennen. Dat hele idee alleen al om gewoon een voorstelling te geven en daarna te vluchten met de koets slaat nergens op. En waarom heeft een operagebouw zoveel geheime gangen, compleet met valkuilen? En moet ik werkelijk geloven dat een operadirectie besluit om maar nieuwe voorstellingen te geven na een reeks moorden, ongelukken en verdwijningen. Het waren niet de beste scenarioschrijvers die in huis gehaald werden.

Gelukkig werden er wel andere goede vaklui van stal gehaald. Ik heb nog nooit van Rupert Julian gehoord. Dit lijkt zijn enige bekende film te zijn. Maar hij weet goed een sfeer te scheppen. De sets zijn geweldig en ik vermoed dat er goed gekeken is naar Duist-expressionistische voorgangers om te zien hoe je het meeste haalt uit sets, belichting en camerawerk. Zo expressionistisch als de Duitse voorgangers wordt de film nooit, maar de sfeer is nagenoeg perfect en dan voornamelijk in de ondergrondse gangen waar de Phantom woont. Het levert enkele fijne scènes op, zoals de ontmaskering natuurlijk, maar ook de moorden en scènes met de valstrikken werken uitstekend. Eng zou ik ze niet meer willen noemen, maar wel op een goede manier avontuurlijk. Erg mooi shot ook van het opgehangen lichaam, gezien in een schaduw. Het beste moment is echter het gemaskerde bal en het daarop volgende moment waarop de Phantom het koppel afluisterd terwijl hij op een standbeeld zit. Er werd hier voor deze scènes een soort voorloper van Technicolor gebruikt en de rode kledij van de Phantom in contrast met de rest van de omgeving, zeker in de buitenscène op het standbeeld, zorgt voor prachtbeelden. Een spektakel om naar te kijken.

Het is dus vooral een visueel interessante film en daarbij moet ik ook Lon Chaney en zijn zelfontworpen make-up noemen. Hij is een gedenwaardige verschijning. Niet zozeer eng, maar toch enigzins akelig om naar te kijken. En die grote gebaren passen wel bij zijn operageobsedeerde psychopaat. Erg leuk om naar te kijken. Wel jammer dan weer van de masker, dat heeft iets te vrolijks.

Als The Phantom of the Opera een beter scenario en gewoon een intrigerender verhaal had gehad dan was hij een geduchte competitie geweest voor Caligari en Nosferatu voor de titel Beste Horrorfilm van het Stomme Tijdperk. Die strijd kan hij nu absoluut niet winnen, maar desalniettemin blijft Phantom het aanzien meer dan waard.
3,5*

Leuke screwball comedy, maar niet de beste in zijn soort. Bij vlagen erg grappig en het script is vaak gevat en verteld zijn op papier nogal voorspelbare verhaal op een toch vrij frisse manier. Cuckors regie vind ik altijd onzichtbaar en zo ook weer hier (eigenlijk begrijp ik niet helemaal waarom hij als een van de grotere regisseurs van het klassieke Hollywod gezien wordt), maar hij laat de acteurs hun gang gaan en dat pakt eigenlijk wel goed uit. Grappig is dat Stewart de kleurrijke rol heeft en Grant ingetogen speelt. Een keuze van Grant zelf overigens die de rol van Dexter verkoos boven die van Mike. Maar vergis je niet, Grant is niet meteen minder dan Stewart hier. Het lijkt wel alsof hij wilde bewijzen ook ingetogen komedie te kunnen doen en hij doet het wonderwel. Stewart is meer hilarisch, dat wel. Toch is voor mij Hepburn het werkelijke anker van de film. Eigenlijk de echte hoofdrol en ook degene die voor de ziel zorgt. Ik vond haar rol de mooiste.

Toch is het zoals gezegd niet per se één van de beste screwball comedies. Het tempo ligt op bepaalde momenten wat laag en de film duurt wat te lang naar mijn gevoel. Het mist net het vuur van His Girl Friday, de waanzin van Bringing up Baby of de romantiek van The Awful Truth. Daarbij zijn een paar momenten wat misplaatst, zoals de vreemde uitleg van Hepburns vader waarom hij een relatie begon met een jongere vrouw (moest ik daardoor sympathie voor hem krijgen?). Gelukkig is er toch vooral veel goed aan The Philadelphia Story en de dronken nacht is een pareltje.
3,5*

Overigens kon ik een stuk niet zo goed volgen. Ik snap waarom Dexter en Mike Kidd wilden chanteren en waarom het belangrijk was dat Mike ontslagen werd, maar waarom was het zo belangrijk dat Kidd naar de bruiloft kwam en wat was de grap aan het einde waarop Kidd een foto nam van de verbaasde hoofdrolspelers? Iemand hier een idee over?

Vakman Stephen Frears is terug in vorm en bewijst weer waarom hij een erg fijne regisseur kan zijn. Philomena is in zekere zin een typisch waargebeurd drama van het type dat soms wel gemaakt lijkt te zijn puur om aandacht te krijgen bij de Oscars, maar in handen van Frears (maar ook zeker Steve Coogan, die niet alleen meeschreef aan het script, maar ook de producent was) wordt het een fijn ingetogen drama met wat lichte, maar goed getimede humor die er nog eens extra voor zorgt dat het nooit echt zwaar wordt. Het is understatement van het type waarin de Britten vaak erg goed zijn en waar ik wel een zwak voor heb.

Dit is geen grootse film, niet per se een uitschieter voor Frears, maar vooral geen mindere film in zijn oeuvre. Het is een boeiend verhaal, goed verteld. Het beetje extra komt van Judi Dench, die van een alledaags mens (wat heet, ze heeft praktisch hetzelfde karakter als mijn moeder) een fascinerend karakter weet te maken. Haar kleine reacties op wat er om haar heen gebeurt en haar simpele, maar rake kijk op het leven maken de film. Coogan zit in bijna alle scènes, maar voelt toch duidelijk als een bijrol aan, een effectief klankbord die het nodige contrast levert tot Dench' personage. De mismatch tussen deze twee personages merk je door het hele verhaal, maar wordt niet enorm uitgebuit, in tegenstelling tot wat ik verwachte. Dit is geen film over een onverwachte vriendschap tussen twee mensen die niet bij elkaar passen, maar meer gewoon een film over twee types die over het algemeen respectvol naar elkaar zijn en een gelijk doel hebben. Dat lijkt me enigszins een Coogan-invloed; hij lijkt me het type dat een aversie heeft van enige vorm van sentiment. De verschillen tussen de personages komen vooral in kleine, komische momenten tot uiting.

Klein maar fijn dus eigenlijk en een goede aanklacht tegen misstanden in de kerk in het verleden. De ontknoping, waarin philomena de zuster vergeeft, maakt er net iets meer van dan het aanvankelijk was. Frears zelf beweerd geen ambitie te hebben om meesterwerken te maken. Dat blijkt ook wel enigszins, maar hij is toch stiekem wat onmisbaar.
3,5*

Na de vorige film van Christian Petzold, Barbara, wilde ik niet op de eerste plaats meer van zijn werk zien (hoewel dat ook), maar vooral van hoofdrolspeler Nina Hoss. Het treft dat zij vooral grote rollen krijgt in Petzold-films en dus ook weer in deze. Haar acteerwerk is ook hier weer het meest interessant. In Barbara had ze een kille, intelligente en strenge uitstraling die daar goed gebruikt werd. Hier speelt ze tegenovergesteld: nerveus, fragiel en niet bijster slim. Duidelijk een veelzijdige actrice.

In zekere zin is dit ook wel een film die ietwat lijkt gemaakt te zijn voor een actrice. Het idee van een vrouw die helemaal verandert is door de oorlog is en gedwongen wordt zichzelf te spelen is denk ik het type rol waar acteurs van dromen. Toch wordt dit element van Phoenix nooit echt indrukwekkend, waarschijnlijk omdat Hitchcock het eerder veel beter deed in een van zijn beste films, die ik hier niet bij titel kan noemen vanwege spoilers.

Phoenix mist iets om echt zo sterk te worden als zijn potentie. Het blijft op een bepaalde manier wat aan de oppervlakte en alles voelde lang uitgesponnen aan voor mij. Ik denk dat het ook wat komt omdat de centrale situatie wat moeilijk te accepteren is. Hij gaat zo ver dat het moeilijk te geloven is dat ze bij hem blijft. Bij hem is het op zijn beurt ietwat onwaarschijnlijk dat hij ondanks vele hints niet weet dat hij met z'n vrouw te maken heeft. Is ze echt in zo veel opzichten, dus ook stem, taalgebruik en lichaamstaal verandert? Hoe dan ook, het voelde aan als een aardige film die nooit echt zo goed werd als zou kunnen.

Wel een sterk einde, dat wel.
3*

Ik had altijd begrepen dat The Piano bekend stond als een genadeloos feministische film. Dat blijkt allemaal wel mee te vallen al zorgde dat predikaat er wel voor dat ik er langer over deed om Keitel te vertrouwen dan Hunter. Maar ik ben blij dat het een genuanceerdere film is in plaats van zo'n vrouwenfilm waarin alle mannen Slecht zijn. Zelfs Sam Neills personage was geen echte schurk. Wel vreemd dat Soom hierboven Anne Paquin als schattig en lief omschrijft. Zelden zo'n onsympathiek kind gezien in een film. Een leugenachtig, onbetrouwbaar kreng was het. Waarmee ik overigens niets af wil doen aan Paquins prestatie die prima was.

Een probleem dat ik wel met de film had was dat juist de twee vrouwelijke personages, Hunter en Paquin, voor mij vrij onduidelijk bleven. Het zijn erg gesloten personages die ik maar moeilijk kon volgen op sommige momenten. Dat komt denk ik meer door het script en de regie dan door de acteerprestaties die van beide dames zeer goed zijn.

Verder is het geheel heel sfeervol, maar uiteindelijk liet de film me toch onbevredigd achter. Een beetje met de gedachte: "Is dit alles?" Het is een aardig verhaaltje, aardig verfilmd, fijn geacteerd, maar de genialiteit ontgaat me. De hele tijd had ik vooral het gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. De film had meer potentie in mijn ogen.
3*

Piccadilly is niet een van de best herinnerde stomme films en dat is niet helemaal terecht. Aanvankelijk, toen ik zag wat de film visueel in zijn mars had, dacht ik even met een sterke competitie voor Sunrise te maken te hebben. Zo goed is Piccadilly niet, het is ook een totaal andere film eigenlijk. Niettemin is hij nog steeds de moeite waard.

Dit komt op de eerste plaats door het uiterlijk. De sfeervolle tinting valt meteen op, evenals de openingscredits die als advertenties op bussen verschijnen. Ik ken eigenlijk geen films van de jaren '20 of de decennia die daarop volgen waarin de credits op een wat uniekere manier gebracht worden. Het is een hint dat dit een film is waar visueel meer aan de hand is. Dat klopt ook, want we hebben hier te maken met een regisseur die duidelijk alles zo bijzonder mogelijk in beeld wil brengen, het liefst met een bewegende camera. Bij de beste momenten danst de camera mee met de dansers en krijgt de film een eigen flow. De wat meer sexy momenten moeten het hebben van perfecte close-ups. Andere scènes krijgen weer een wat meer mysterie door de belichting. De art-direction verdient ook geen kwaad woord. Dit moet vast een spektakel geweest zijn om naar te kijken toendertijd. Nu ook nog wel wat mij betreft. Het is ook opvallend dat de hoofdattractie hier geen westerse dame was, maar een verleidelijke Aziaat. Dit is een Britse film en de vraag is of Hollywood het ook gedaan zou hebben.

Jammer dan alleen dat het verhaal toch wat te karig is voor 109 minuten. Ik ben sowieso geen liefhebber van dit soort backstagedrama's en hoewel er genoeg aandacht wordt besteed aan karakterontwikkeling en de acteurs meer dan goed zijn wist het me ook hier weer niet te pakken. Dus eenmaal over de verwondering van de beelden heen viel er minder te genieten. Ook de moderne muziek van de BFI-dvd is wisselvallig toegepast: sterk bij de dansscènes, maar wat al te aanwezig bij de kalmere momenten.

Maar het is al met al een bijzonder goed gemaakte film. Ik ben ook wel benieuwd of Dupont ook een echt meesterwerk heeft gemaakt.

3,5*

Ook voor mij is dit de eerste Bresson. Het was wel een beetje wat ik ervan verwacht had. Überminimalistische cinema dus. Zelfs die beruchte voice-over vind ik daar niet veel aan af doen. Zoveel hints over wat we moeten denken van Michel geeft die nog niet.

Het is vooral interessant om juist te zien hoeveel ik zelf op de film projecteerde. Ik wist niet dat dit Bressons bedoeling was, maar toen ik achteraf mijn gedachten over de film ging reflecteren merkte ik dat ik bepaalde motieven van de hoofdpersoon toch echt zelf verzonnen had. Toegegeven: ik las op de achterkant van de dvd al dat de film losjes (érg losjes zo bleek) gebaseert was op Dostoyevski's Misdaad en Straf, een boek dat ik gelezen heb. De motieven en gedachten die ik voor Michel bedacht komen voornamelijk uit dat verhaal voort. Eigen emoties heb ik niet op Michel geprojecteerd, mocht dat de bedoeling zijn. Wellicht dat ik het daarom ook een ietwat koude film vond. Ik vond Michel als hoofdpersoon interessant om te volgen, maar echte sympathie had ik niet voor hem.

Verder vooral een erg minimalistische, maar toepassende filmstijl. Het camerawerk is niet geweldig op een aandachttrekkende manier, maar in wat het wel en niet laat zien. Hetzelfde geldt voor de montage. Erg sterke regie. Leuk ook dat Bresson soms heel even zijn objectieve filmstijl achterlaat voor wat verrassend dynamische zakkenrolscènes. Erg mooi gedaan.

Ik vond het dus een prima film en wilde hem aanvankelijk 4 sterren geven. Echter, ik moet toegeven dat ik een dag na het zien van de film er nauwelijks aan terug gedacht heb. De film heeft nou ook weer geen echte indruk achter gelaten. Geen idee waarom niet. Misschien is dit überminimalisme toch niet het gene wat me het meest trekt in cinema, al kan ik toch ook wel weer uitzonderingen bedenken (Tokyo Story met name). Ik hou het op 3,5 dik verdiende sterren. Ik zie wel wat de tijd met de film doet.

Overigens wel een goede instructiefilm om te leren zakkenrollen. Ik denk dat ik morgen maar eens de stad in ga om te kijken of de truukjes werken.

Pickup on South Street is een film die gemakkelijk te herkennen is als een film noir, maar toch zeer fris afsteekt ten opzichte van andere genregenoten. De filmstijl is namelijk totaal anders dan andere films van het Hollywood uit die tijd. De filmstijl is zo opvallend, dat ik haast zou zeggen dat ik op basis van slechts een film Fullers filmstijl kan herkennen.

Pickup is een genadeloos rauwe film noir. Hij is niet zozeer duisterder of cynischer dan genregenoten, maar de filmstijl geeft het geheel een wat hardere sfeer. Zo zitten er veel extreme close-ups in van zwetende gezichten (het is soms erg intiem gefilms allemaal), lijkt de camera sneller te bewegen en nog meer de vreemde stanpunten op te zoeken. Daarnaast zitten er een aantal handgevechten die veel pijnlijker zijn dan enige vuistgevechten die ik zag in andere films uit die tijd. De klappen die hier vallen lijken echt pijn te doen. De film is ook minstens net zo geweldadig richting vrouwen als mannen, wat ook vaak wel anders in films uit die tijd. Kijk alleen al naar de scène waarin Jean Peters door haar opdrachtgever door het appartement geslagen wordt. Het ziet er erg ruw en pijnlijk uit. Diezelfde man wordt later nog eens pijnlijk vaneen trap afgetrokken. The Big Heat is van binnen gemener, maar deze film is grafisch waarschijnlijk de hardste film noir die ik ken.

Niet alleen de sfeer is ijzersterk ook het verhaal steekt erg leuk in elkaar en is vrij onvoorspelbaar. Dat de communisten gestraft zouden worden zat in de lijn der verwachting, maar wie er verder zouden sterven wist ik nooit te voorspellen, waardoor het altijd spannend bleef en dit een zeldzame film noir was die werkelijk voor een punt-op-de-stoelervaring zorgde. Het hoge tempo draagde daar ook wel aan bij. De film is fel anti-communistisch, maar dat stoorde me niet zo erg als had gekund. Ik vond het wel een grappig tijdsbeeld. Het laat mooi zien hoe diep de paranoïa ten opzichte van commies in die tijd doorgedrongen was. In Frankrijk en Duitsland werden in de vertaling de verwijzingen richting communisten zelfs verwijdert en ging het om drugdealers.

De personages zijn ook ongeloofelijk sterk uitgewerkt. Het is mooi dat de film veel van perspectief wisselt en van alle personages een duistere kant naar boven haalt. Dat past bij de sfeer. Toch worden van de belangrijkste figuren allemaal mensen gemaakt, waardoor je je in iedereen kunt verplaatsen (al blijven de communisten natuurlijk van karakteruitdieping bespaart). Daarnaast creëeren de personages een verrassend levendige wereld waarin een sterk beeld wordt geschetst van mensen die leven aan de onderkant van de samenleving. Widmark is niet mijn favoriete acteur uit klassiek Hollywood, maar doet het hier uitstekend. Jean Peters is zelfs beter als een prostituee (al wordt ze natuurlijk nooit zo genoemd, dankzij de hays code). Een van de beter uitgewerkte vrouwelijke hoofdrollen in film noirs. Richard Kiley imponeert daarnaast als schurk en Murvyn Vye is leuk als cynische politeagent. Toch is het Thelma Ritter in een relatief kleinere rol die de show steelt. Haar sterfscène is zeer ontroerend en haar personage zorgt voor een kloppend dramatisch hart in de film. Terechte Oscarnominatie en ze had het beeldje zeer verdient.

Er is een klein minpuntje: dat Peters personage zo plotseling valt voor het personage van Widmark is niet helemaal geloofwaardig, zeker omdat hij haar toch vooral slecht behandelt. Maar doordat de scène waarin dit gebeurt zo bijzonder intiem gefilmd is stoort het nauwelijks.

Een vrij unieke noir dus, die meteen mijn interesse in Fuller enorm vergroot heeft. Met deze film heeft hij in ieder geval een van de beste films uit het genre afgelevert.
4,5*

Gotische horror a la Almodóvar.

Wat betekend dat het er stilistisch nauwelijks uit ziet als een gotische horrorfilm, al is het wel grappig dat Ledgards hypermoderne labaratorium zich bevond in een ouderwetse kelder, om toch nog een beetje dat ouderwetse effect te geven. Voor de rest ziet de film er weer gewoon uit als een Almodóvarfilm, met warme kleuren vol rood en oranje en gestileerde omgevingen. Het gevoel dat Frankenstein of Vincent Price ieder moment om de hoek kan stappen overheerst hier niet. Toch is dit een in essentie ouderwets gekke-professor-griezelverhaal, maar dan wel met een twist die je vroeger niet snel zou tegenkomen en tegenwoordig ook niet. Een verhaal als Frankenstein speelt toch in op het gruwelijke idee van experimenteren met lichaamsdelen. Almodóvar brengt het allemaal een stukje verder en dat valt niet bij iedereen goed. Toen ik als zaalwacht werkte bij de Amsterdam Film Week werd deze film vertoond. Na afloop liep er een man uit die vooral tegen mij wilde vertellen dat hij het allemaal veel te ziek vond. Hij was niet de enige.

Persoonlijk moet ik toegeven totaal niet geshockeerd te zijn door de film. Sowieso blijven de gruwelijke details buiten beeld. Toen ik de plotbeschrijving las vermoedde ik vooral veel scènes waarin er in vlees gesneden zou worden of shots van verminkte lichamen, maar bijna alles op dat gebiedt wordt buiten beeld gelaten, alsof Almodóvar daar net iets teveel smaak voor heeft (visueel gezien dan). Maar de inhoud is op zijn zachtst gezegd ongewoon, maar dat vond ik nou net het meest fantastische aan de film, hoe ver Almodóvar het allemaal laat gaan. Wraakthriller waarbij een verkrachters penis eraf gehakt wordt zijn er meer en is niet bepaald origineel. Maar als de wreker een plastisch chirurg blijkt die gespecialiseerd is in geslachtsveranderingen wordt het een ander verhaal. Vooral als de chirurg het idee krijgt om verder te gaan dan de standaard behandeling. Het is wat vergezocht allemaal, maar het concept is te leuk om me daar aan te storen en Almodóvar haalt er veel uit. En wees eerlijk: het past toch in het straatje van gotische horror, nietwaar?

Het scenario is geniaal opgebouwd. Het eerste deel is vooral mysterieus, misschien af en toe tot op het punt dat het wat vervelend wordt, doordat er een aaneenschakeling is van handelingen waarvan je de context niet kent. Maar Almodóvar redt zich hier fantastisch uit. Je gaat hoe dan ook alvast een scenario in je hoofd creëren van hoe de situatie in elkaar zit en je interpreteert situaties aan de hand van de informatie die je hebt. Persoonlijk duurde het bij mij best lang voordat ik in de gaten had dat Robert Vincente in Vera ging veranderen; eigenlijk pas vanaf het moment dat Vicente net klaar was met 'dildobehandeling van zijn vagina' (wat een vreemde beschrijving) en Robert zei dat hij nog lang niet klaar was. Maar toen de klik kwam werd ook meteen de eerste helft van de film ineens een stuk interessanter. Vooral de vreemde verleiding die Vera toepast en de weigering van Robert, plus het feit dat Vera lijkt op Roberts overleden vrouw krijgen gewoon een heel nieuwe betekenis. Er zijn wel meer films die een plottwist hebben die al het voorgaande in een ander licht zetten, maar ik heb er zelden een gezien die het zo sterk doet. Je kunt bijna iedere scène opnieuw nagaan en er een compleet nieuwe context aan geven. Daar kan bijvoorbeeld The Sixth Sense nog een puntje aan zuigen. Neem bijvoorbeeld zo'n scène al die waarin Robert op dat grote scherm naar een naakte Eva staart. Aanvankelijk lijkt dit gewoon een erotische gluurdersscène, maar later besef je je ineens wat een verwarrende emoties er achter zitten.

En aan emoties is er sowieso nooit gebrek bij Almodóvar. Hier is het wat minder sentimenteel en vooral wat minder emotioneel geacteerd, maar uiteindelijk wordt er toch weer veel aandacht besteed aan hoe de karakters zich voelen. Het was knap hoe Almodóvar bij mij zowel sympathie wist op te roepen voor Robert als voor Vera, door beide perspectieven te tonen. Beiden zijn nou niet echt goede mensen en Robert is gewoon gestoord, maar ze worden wel begrijpelijk gemaakt. Dat geeft toch altijd wat meer diminesie aan zo'n film. Het acteerwerk is zoals gewoonlijk weer uiterst verzorgd, al moet ik toegeven dat ik Roberts dochter niet bijzonder goed gespeeld vond worden. Daar staat Elena Ayana tegenover, een bijzonder mooie vrouw en ook een erg goede actrice.

Uiteindelijk is het best moeilijk er een genre op te plakken. Persoonlijk zag ik het als een wraakdrama, met thriller en horrorelemten, maar toch ook vooral als een soort komedie, alleen niet een van het hilarische soort. Toch vond ik het allemaal behoorlijk geestig, maar tegelijkertijd was het goed spannend tegen het einde en zelfs een tikkeltje emotioneel. Op een bepaalde manier vond ik de laatste scène, waarin Vera terugkeert bij haar moeder, erg krachtig. Het is het type scène dat vaak maar weggelaten wordt, omdat het verhaal al afgelopen is en het een complexe scène kan opleveren die pas na de climax komt, maar Almodóvar neemt er nu toch de tijd voor. Daar kun je zo een nieuwe film uithalen: hoe nu verder voor Vera? En het maakt nu compleet duidelijk de hoofdvraag van de film kenbaar: in hoeverre bepaald het uiterlijk hoe we tegen iemand aankijken en hoe die persoon zichzelf gedraagt? Zulke vragen kennen geen antwoorden, maar Almodóvars antwoord is in ieder geval fascinerender dan vermoedelijk bij de meeste regisseurs. Het levert in ieder geval een uiterst vermakelijke film op en waarschijnlijk samen met Antichrist een van de weinige Europese horrorfilms die geen Amerikaanse remake zal krijgen.
4,5* Één van de hoogtepunten van 2011. Had ik niet verwacht na de onbegrijpelijk lauwe recensies.

Ik zoek ook graag bedoelingen achter films, maar bij Godard heb ik intussen wel door dat dit gekkenwerk is. Als Godard een element in zijn film stopt lijkt het er niet op dat hij zich afvraagt waarom. Hij lijkt eerder te denken: "Waarom niet?"

En tja, waarom eigenlijk ook niet?

Een van de grootste talenten van Godard is niet zozeer zijn vindingrijkheid als wel dat hij van alle absurde dingen, overbodige toevoegingen en het bizarre gebruik van alle technieken toch nog een coherent geheel weet te maken. De film springt van hak op de tak, richt zich op alle emoties, het verhaal probeert zo min mogelijk een verhaal te zijn, maar ondanks dat alles is Pierrot le Fou toch nog duidelijk één geheel. Vorm- en toonvast en naar mijn vermoeden veel slimmer in elkaar gezet dan de film zelf of Godard ooit zou willen toegeven.

Je moet je gewoon mee laten slepen door een film als deze, al kan ik me voorstellen dat het niet werkt als je de humor niet vat, als je geen film om film wilt zien, als je een verhaal probeert te volgen of als het gewoon je ding niet is. Ik kan echter steeds meer genieten van Godard en het valt me op dat hij zich na A Bout de Souffle toch steeds meer ontwikkeld heeft. Dit is wellicht de beste film die ik van hem zag.

Jean-Paul Belmondo past perfect in een film als deze en is een van de weinige acteurs die cool is en tegelijkertijd een totale loser is. En Anna Karina, die nooit te beroerd is om plotseling een liedje te zingen, had mijn hart al eerder gestolen.

Verder is er gewoon een hoop leuks te zien. Dode lichamen en auto-ongelukken duiken overal op. Muziek komt en verdwijnt compleet willekeurig. Mensen praten alsof ze een advertentie voorlezen. Willekeurige voorbijgangers vertellen bizarre anekdotes. Karina en Belmondo spelen de Vietnamoorlog op hilarische wijze na. Er wordt wat gezongen, gefilosofeerd (het enige wat voor mij soms de vaart eruit haalt), rondgereden, mensen vermoord, films geciteerd, gezoent, overvallen gepleegd en zelfs een bijzondere manier van zelfmoord plegen kan niet uitblijven. Complete gekte, maar soms toch geslaagd serieus. Godard lijkt ook te beseffen dat een feestje nooit compleet is zonder Samuel Fuller, dus die komt ook even voorbij om uit te leggen wat een film is.

Kortom erg Godard. Mensen die hem niets vinden zullen hier waarschijnlijk geen plezier aan beleven. De rest wel. Zo simpel is het.

Ik geef 4,5*. Waarom ook niet?

En daar gaan we weer...

Vrij snel na het onvergeeflijke Seom zie ik de nieuwste Ki-Duk en meteen verschijnen alle dingen waar ik me met iedere film van die regisseur steeds meer aan ben gaan ergeren: onrealistische personages die alleen kunnen communiceren door elkaar pijn te doen en alleen praten om te beledigen, dieren die verschijnen om gedood te worden (en dan werkelijk, zonder effects) vrouwen die verkracht worden... Ja, daar gaan we weer. Hoewel niet iedereen deze kant van Ki-Duk kennelijk kent, want ik zat langs een vrouw die geschokt zat te kijken en het niet kon laten tegen haar man te fluisteren dat ze het geweld niet gewend was van Ki-Duk, van wie ze kennelijk twee films had gezien. Zelf vroeg ik me af of het de moeite waard was om te blijven zitten, want ondanks dat ik ooit een goede kennismaking had met Ki-Duk in de vorm van Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring is er door de jaren heen een bepaalde moeheid voor de maniertjes van Ki-Duk opgetreden.

Gelukkig werd het na een half uur toch wel beter. Er treed een bepaalde menselijkheid op in de film. De scène met de man met de gitaar die bereid was zijn handen op te offeren voor zijn kind is helemaal raak en gewoon erg mooi. Langzaam veranderde de film in een soort spirituele reis die misschien wat oppervlakkig is, maar wel goed uitgewerkt werd. Dat er een effectief wraakelement geïntroduceerd werd pakte ook goed uit. Zo ontroerend als Ki-Duk het waarschijnlijk bedoelde werd het nergens, daarvoor blijven zijn personages mij te bedacht, maar het wist me wel te pakken.

Tot aan de laatste scène dan, waarin hij weer de mist in gaat. Op zich is het een mooi beeld, zo'n zelfmoord door jezelf onderaan een vrachtwagen te binden en een bloedspoor achter te laten, maar het werkte voor mij niet op verhalend niveau. Ik denk dat het idee was dat de hoofdpersoon zo die vrouw die eigenaar was van de vrachtwagen haar gewenste wraak gaf; ze gaf immers aan hem te willen overrijden. Door op deze manier zelfmoord te plegen geeft hij op zijn manier aan medelijden met haar lot te hebben. Maar Ki-Duk (en de hoofdpersoon met hem) lijkt te vergeten dat de vrouw hierdoor waarschijnlijk opgepakt wordt voor moord en haar een nog slechter einde te wachten staat. Ze gaf dit zelfs als reden aan waarom ze de hoofdpersoon niet afmaakte. Dat geeft een enorm zure nasmaak aan zo'n scène, waardoor de macabere poëzie ervan verloren raakt.

Daarmee komen we uit op een slecht eerste half uur en een verpest einde, maar een effectief middenstuk met één hele sterke scène. Het is moeilijk om echt enthousiasme op te roepen voor het eindresultaat, maar een kleine voldoende kan er vanaf.
3*

Het afgelopen jaar heb ik weer een aantal Disneys herzien en vrijwel altijd waren ze zo leuk als ik me uit mijn kinderjaren herrinnerde, en soms bleken ze zelfs leuker te zijn. Pinocchio, één van mijn absolute favorieten als kind, blijkt helaas de eerste uitzondering op de regel te zijn.

Niet dat ik het nu een slechte film vind, integendeel. Er zit genoeg moois in. De animatie en het ontwerp zijn schitterend en de film heeft veel gedenkwaardige scènes. Met name de wat duisterdere scènes, met onder andere Pleasure Island en Monstro de walvis, blijven een hoogtepunt in Disneys werk. De film is soms eigenlijk net wat sinisterder dan andere Disneyfilms. Het meest opmerkelijke is echter nog wel dat niet één van de schurken gestraft wordt; ze eindigen zelfs rijk. Ongezien in een Disneyfilm en volgens mij behoort dit zelfs niet langs de Hays code te hebben kunnen glippen. Vreemd, maar het past geheel in de geest van de film. Pinocchio is van nature al wellicht het meest moralistische sprookje en door de schurken vrijuit te laten gaan blijft voor kinderen het idee hangen dat deze schurken nog altijd rondlopen.

Het probleem dat ik nu toch soms wel had met de film zat hem in een bepaalde kinderachtigheid. Natuurlijk, alle Disneyfilms zijn kindvriendelijk en daar stoor ik me nooit aan. Echter richtte met name Jiminy Cricket zich regelmatig direct tot de kijker en sprak dan wat betuttelende woorden, alsof hij dus een kind aanspreekt. Het was net iets te veel van het goede. Als moralistisch verhaal is Pinocchio goed uitgewerkt, maar soms ligt het er toch wat al te sik bovenop. En nog een kleiner kritiekpunt: de fee valt stilistisch wel érg uit de toon.

Een beetje een gemixt gevoel hou ik eraan over, maar ik kan er nog altijd wel 3,5* aan kwijt. Echter blijkt Disney toch wel betere films gemaakt te hebben.

Wederom prima popcornvermaak, maar ook wordt wederom het niveau van deel 1 niet gehaald. Ik heb me de gehele speelduur vermaakt en dat is het belangrijkste bij deze film. Er zitten een aantal leuke avonturenscènes in en ook genoeg grappige momenten. Daarnaast treffen we zelfs een aantal surrealistische scènes aan op het moment dat de personages in Davey Jones' locker zitten. Erg leuk.

Maar toch laat de film wat steekjes vallen. Of beter gezegd: het laat kansen onbenut. Leuk dat Geoffrey Rush terugkeert hoor, maar op een aantal komische scènes met Jack Sparrow na, doet hij weinig. Tijdens de grote eindstrijd is hij verder ook niks anders dan gewoon nog een lid van de bemanning. De film had zonder hem gekunnen.

Schandaliger is dat net als in deel 2 er weer te weinig Jack Sparrow in zit. En dat terwijl Jack Sparrow zelf de hoofdattractie vormde in deel 1. Aangezien er gigantisch veel personages zijn is besloten ze allemaal ongeveer evenveel schermtijd te geven. Met als gevolg dat ieder personage naar mijn mening te weinig te doen heeft. En vooral bij Jack Sparrow is dat een gemis.

Waar ik veel meer mee zit, en wat eigenlijk gewoon heel slecht geschreven is, is dat het hele gedoe met Calypso uiteindelijk geen gevolgen heeft. De spanning omtrent haar wordt flink opgevoerd en ze beweert zelf dat ze de piraten eens haar wreedheid zal laten zien. Dit blijft uit. Calypso wordt uit haar menselijke lichaam gehaald en vervolgens... (tromgeroffel) verdwijnt ze in de zee en doet ze HELEMAAL NIETS! Stommer dan dat wordt het niet. In dit geval moet ik meegaan met de opmerking dat het niks anders is dan een moment om te laten zien hoe goed ze zijn in special effects tonen. Het ziet er goed uit ja, maar slaat nergens op.

En zo gaat de film maar door. Lord Cutler Beckett neemt honderden schepen mee om tegen de piraten te vechten. En wat doen die boten? Niets! Er zijn 9 piratenheren. 3 ervan zitten op de Black Pearl. En wat doen de andere 6? Niets! Het eindgevecht beperkt zich tot 2 schepen tegen elkaar. Het probleem met de film is dus dat er zoveel elementen aan toegevoegd zijn waar gewoon niks mee gedaan wordt. En dat is jammer, want dan had de film een echte topper kunnen zijn. Nu is het meer een vermakelijke subtopper.
3,5*

Ik dacht dat ik na het rommelige en gewoon barslechte derde deel wel een beetje Pirates-of-the-Caribbean-moeheid had, maar aan de andere kant ben ik ook wel weer te porren voor piratenavontuurtjes en heb ik On Stranger Tides toch maar weer het voordeel van de twijfel gegeven. Men ging terug naar hun roots werd beloofd, dus weer een simpel verhaaltje in plaats van een poging een episch verhaal te plakken op niet-episch materiaal. Ik lees hier en daar nogal eens wat kritiek op dat juist het verhaal zo simpel is en dat dit een stap terug zou zijn op de voorgaande delen. Persoonlijk vind ik dit soort films eigenlijk het beste werken als het verhaal gewoon een excuus biedt om van A naar B te reizen. Pirates of the Caribbean kan zich geen grote dramatische pretenties veroorloven, daar is het de film niet voor.

Ik vond het dus een verrassend leuke film. Écht sterk is ie niet. Sommige elementen komen niet uit de verf, zoals die achtervolging door de straten van London of de relatie tussen Sparrow en Anjelica. Daarbij mist de film een sprankelend eindgevecht. Dat de grote schurk Blackbeard verslagen wordt doordat hij tijdens een gesprek in de rug gestoken wordt zegt al genoeg. Het plot rond de predikant en de zeemeermin is ook niet groots, maar ik was allang blij dat het wel gewoon verwoven zat in het hoofdverhaal en dat ze niet zoveel aandacht kregen als Orlando Bloom en Keira Knightley in de vorige delen. Ook mist deel vier gewoon de frisheid van het origineel en hoewel er volgens mij niet minder humor zat dan in het eerste deel is het ook lang zo grappig niet, al wordt de film ook nooit echt te flauw.

Ik beweer al met al dan ook niet dat On Stranger Tides een ontzettend goede film is, maar hij is vermakelijk. Vooral het middenstuk bevat een aantal goede scènes en de zeemeerminnenscène is zelfs sterk te noemen, met ook een mooie opbouw. En de cast doet het over het algemeen gewoon weer heel leuk. Ze hebben ook precies de juiste drie personages uit de vorige delen terug laten komen: Sparrow, Barbossa en de onderschatte Mr. Gibbs. Ik meen gelezen te hebben dat Depp het nu wel wat zat is om Sparrow te spelen. Begrijpelijk, maar je ziet het er nog niet vanaf, zelfs al krijgen we met hem nooit meer de verrassing van toen we hem voor de eerste keer zagen in deel 1.

De film is afgeslacht door de critici. Niet helemaal terecht wat mij betreft. Hollywoodblockbusters van dit type kunnen mij steeds minder vaak bekoren en binnen dat type films is deze gewoon prima te hebben.

3*

Het heeft eigenlijk nooit bijzonder geklikt tussen mij een Aardman, ondanks dat ze alles in zich hebben om mij te plezieren: een zeer Brits gevoel voor humor, knappe stop-motion en een hoge dosis creativiteit. Een verklaring van waarom het nooit echt werkte heb ik niet. The Pirates! In an Adventure with Scientists is hun meest recente film en werd toch vooral gezien als een teleurstelling. Gek genoeg is dit juist voor mij degene die wel echt werkte.

Althans grotendeels. Voor een film met dit gevoel voor humor had ik toch op een iets origineler verhaalverloop gehoopt. De details van het verhaal zijn gelukkig vaak wel komisch, maar niettemin voelde de brave manier waarop de Pirate Captain tot inzicht kwam en de daarop volgende grote confrontatie wat standaard aan. Ergens past dat gewoon niet bij zoiets als The Pirates!

Gelukkig moet dit het vooral hebben van de voorgenoemde details en die zijn er ontzettend veel. In de meeste shots lijkt veel verborgen te zitten, grapjes of onverwachte elementen. En hoe voorspelbaar het verhaal ook mag zijn, het wordt toch gebracht met een goed gevoel voor absurdisme en idioterie. Er zitten veel grappen in, sommigen flauw, maar de meesten toch raak en enkele momenten zijn echt hilarisch (het spookschip kreeg bij mij de grootste lach). De mix tussen stop-motion en CGI werkt hier erg goed en is wellicht ook essentieel bij een wat meer grotesk avontuur als deze. Ook mijn complimenten aan Hugh Grant, wiens stem ik hier totaal niet herkende, maar verrassend goed paste.

Al met al een leuk en vooral grappig avontuur. Ik kan me voorstellen dat dit een type humor is die wat specifiek is en niet een enorm publiek aanspreekt, maar aan de andere kant zie ik niet waarom deze door Aardmanfans wat opzij wordt geschoven. Hoewel, ik schuif die andere films van hun ook wat opzij. Misschien eens herzien.
3.5*

Precies mijn gedachte. Het was vooral de lengte die mij tegenstond. Dat heb ik wel vaker met abstractere films. Ik kan ze erg leuk vinden, maar meestal meer als korte films. Ze passen al snel niet bij het idee 'meer van hetzelfde'. Bij Pistol Opera had ik dan ook nog eens het gevoel dat de beste ideeën vooral in het eerse half uur zitten. De openingsmoord op het dak. De introductie van de hoofdpersonages. De actiescènes met de man in de rolstoel en de Amerikaan. Erg goed gedaan allemaal. Suzuki's stijl werkt het beste met actie of in ieder geval veel beweging. Daarom leeft de film na het eerste half uur alleen nog op aan het slot.

Het middenstuk is echter nogal suf en oninteressant. De film blijft er mooi uitzien en een eigen stijl behouden, maar nu wordt het ingezet voor wat vervelende dialogen en zelfs karakterontwikkelingen, wat nogal bizar is aangezien er geen logische karakters of ontwikkelingen inzitten. Het uiterlijk hielt me een tijdlang bij de les, maar erg veel voldoening haalde ik daar op een bepaald moment niet meer uit.

Dat is jammer, want Suzuki is duidelijk een eigenzinnig talent. Ik gaf de film eigenlijk drie sterren, maar ik denk er twee dagen later toch met best wat plezier aan terug, ondanks enkele dode stukken. Ik ga voor 3,5*. Maar inderdaad, met een lengte van drie kwartier tot maximaal een uur had hier misschien een 4,5* in gezeten.

Nadat ik aangenaam verrast was door Tales of Terror van Roger Corman en natuurlijk met Vincent Price, wilde ik meer van zijn Poe-adaptaties zien. The Pit and the Pendulum is echter niet zo consistent goed. Het lijdt vooral zwaar onder alle acteurs die niet Vincent Price heten. Hij is zoals meestal met dit materiaal weer zeer levendig, maar de rest is gewoon een stelletje extreem houterige b-acteurs. Daardoor zat ik toch vooral minstens de helft van de film te kijken naar stijve personages die van droog het script zaten op te lezen en zo het verhaal uit de doeken te doen. Dat maakt het bij vlagen saai. Tales of Terror had toch echt voordeel bij Peter Lorre en Basil Rathbone in de bijrollen.

Aan de andere kant, wanneer de horror komt stelt het weer niet teleur. Echt spannend vond ik het niet worden, maar het is wel sfeervol gebracht en het wereldje van Poe spreekt me op een macabere manier wel aan. De verrassend artistieke openingscredits, de flashbacks, de finale en het laatste shot mogen er absoluut zijn en dat soort scènes smaken naar meer.

Het is een beetje een typisch euvel van veel b-films: veel moeite in een paar hoofdscènes steken en de rest vooral als opvulling gebruiken. Het maakt ze al snel onevenwichtig. In ieder geval weet Corman kwaliteit te leveren op de momenten dat het echt moet.

3*

Geen idee, ik zag hem als extra op de dvd van Wall-E (al komt Wall-E zelf niet in de docu voor). Ik wist niet dat ie hier ook op de site stond. Er zit er wel een pratende kop van Hanks over Pixar in, ja.

Verder is het wel een aardige documentaire, maar ook zeer voorspelbaar. Daar kan de regisseur verder ook weinig aan doen, maar iedereen die Pixar ook maar een beetje gevolgd heeft weet wel van hun succesen af. Het grote plaatje van Pixars succesverhaal waren bij mij al langer bekend en dan blijft er vooral veel veren in de kont steken over, zoals Onderhond al vermoedde. Al moet er bij gezegd worden dat men daar nooit zo lang in blijft hangen als in de gemiddelde dvd-extra.

Hoewel Pixar natuurlijk als de perfecte studio uit de bus komt was ik wel verrast over de soms kritische kijk op Walt Disney. Zo krijgen we te horen dat John Lasseter daar ooit op wel erg botte wijze ontslagen was en hoe ze van plan waren om op alle Pixarfilms direct-to-dvd vervolgen te maken als Pixar ooit los waren gegaan van Disney, zoals eens de bedoeling was. Er zitten zo wel meer momenten in, iets wat ik toch niet verwacht bij een docu die op een door Disney uitgegeven dvd staat. Wel moet er bij gezegd worden dat Disney op het einde alles vergeven wordt en duidelijk benadrukt wordt dat Pixar en Disney nu toch echt vrienden zijn.

Verder zitten er wat interessante momenten in, zoals wanneer Pixar door de hele animatiewereld vuil wordt aangekeken omdat ze de 2D-animatie de dood in gejaagd zouden hebben en de productie van Toy Story 2, die zo'n ramp was dat ze 9 maanden voor de release gewoon helemaal opnieuw moesten beginnen.

Ik zeg er maar gelijk bij dat iedereen die Pixar geen warm hart toedraagt, en dat zijn er op MovieMeter bijzonder veel, deze docu beter niet kan bekijken, want zij zullen vaak met hun ogen moeten rollen. Hoewel ik weet dat het op MovieMeter niet helemaal hip is om te zeggen ben ik wel een beetje fan van de studio en daardoor is het wel een bekijkbare docu, maar ook een waarvan ik soms wilde dat ze wat dieper op de zaken in gingen en hoopte dat er toch ergens een kritische kantlijn te vinden was. Een van de dingen die ik goed vind aan Pixar is dat er ondanks een zekere standaard alle films, Cars uitgezondert, toch altijd weer fris aanvoelen en deze docu toont dan ook vooral een studio die boven alles creativiteit stimuleert. Doe er mee wat je wilt.

2,5*

Met Black-Out kregen we dit jaar in Nederland al onze eigen variatie op Quentin Tarantino/ Guy Ritchie en met Plan C krijgen we een Coenfilm van eigen bodem. Ik ben niet de eerste die de link met Fargo legt. Die is gewoon niet te missen. Op zich leuk dat dit soort films ook een gemaakt worden in Nederland, maar waarom pas meer dan 15 jaar nadat dit soort komisch misdaadfilms op hun hoogtepunt zaten? Net als Black-Out blijf ik met het gevoel zitten dat Plan C te laat komt. Dit heb ik intussen al vaker gezien. Misschien niet in Nederland, maar dat maakt verder niets uit.

Wel is Plan C vermakelijker dan Black-Out, die wat al te krampachtig probeerde mee te doen met grote jongens die het voorbeeld gaven. Plan C heeft tenminste nog geregeld echt leuke dialogen en grappen en de personages van Ruben van der Meer, René van 't Hof en Kees Hulst zijn goed getroffen en vrij origineel. Ton Kas is ook wel vermakelijk, maar dat type onvoorspelbare psycho is ironisch genoeg wat voorspelbaar geworden. Porcelijn heeft wel talent, vooral als schrijver, maar hij moet nog even wat afstand kunnen nemen van zijn favoriete films. En misschien een regisseur nemen die iets meer gevoel voor sfeer of stijl heeft; dat hoort toch wel een beetje bij een film als deze. Nu is het vooral een aardig debuut waar hij zich niet voor hoeft te schamen, maar die ook geen echte indruk maakt.

3*

Opvallend goede film. Ik had vooral een hilarische film verwacht, maar de film heeft meer te bieden. Op het gebied van humor is de film bij vlagen geslaagd, maar de grappen hadden van mij wel wat scherper en verrassender gemogen. Wat deze film toch echt leuk maakt is de perfecte casting van de twee hoofdrollen. Wie kan zich niet identificeren met Martin (hier in waarschijnlijk zijn beste rol) die alle mogelijke tegenslag heeft die bedenkbaar is met voertuigen? En wie wordt er niet stiekem ontroerd door Candy, die ondanks zijn irritante persoonlijkheid gewoon erg veel sympathie opwekt? Het is het acteerwerk van Candy dat de ziel van deze film vormt. Dit komt het best tot zijn recht in de scène waarin Martin in het motel Candy eens flink de waarheid verteld over wat hij van hem vind. Dit is misschien wel de grappigste scène uit de film, maar tevens de ontroerendste, omdat we duidelijk zien dat Candy hier diep gekwetst wordt. Maar het gedrag van Martin hier is ook goed te begrijpen.

Ik wist na een kwartier wel al wat de laatste scène van de film zou zijn, namelijk dat Candy uiteindelijk thanksgiving bij Martin zou doorbrengen. Maar maakte het iets uit? Het is een sentimentele valstrik, maar hij werkt wel degelijk. Ik denk ook niet dat de film beter zou zijn geweest zonder dit einde. De film zou minder moraliserend zijn geweest, maar ook minder sympathiek zijn geweest.

Planes, Trains and Automobiles mag dan geen groot meesterwerk zijn; het is wel een geslaagde film die precies goed doet wat hij wil doen. Geweldig door zijn eenvoud.
Dikke 3,5*