Opinions

Oké, dus het is een bij vlagen wat gedateerde film. Niet in de make-up afdeling wat mij betreft. ik vind het er nog altijd overtuigend uitzien, zelfs met een zijnoot dat het nu inderdaad beter kan. Het zijn meer de sets die een wat gedateerde indruk maken. Net wat te kaal en goedkoop ogen ze. En misschien is Franklin J. Schaffner niet de meest geïnspireerde regisseur voor een film als deze, al levert hij nog wel veel sfeer als de astronauten aan het begin op de dan nog voor hun onbekende planeet ronddwalen. Ook het scenario is soms iets te recht voor zijn raap en bovendien bevolkt door wat al te flauwe grapjes ("Man see, man do" of als die drie oerang-oetans van het tribunaal in bekende pose zitten waarin één de oren bedekt, één de ogen en één de mond). En misschien is het acteerwerk soms wat over-the-top. Niettemin vind ik dat er nog altijd een prima avonturenfilm overeind staat, met enkele leuke en intrigerende ideeën.

De opbouw is perfect. De planeet en haar mysteries worden lekker langzaam onthuld, zonder dat het saai wordt, dankzij goed getimede avonturenscènes. Ik vond het verhaal erg leuk en er wordt, mede door het bekende einde, een goed episch gevoel gecreëerd over de toekomst en/ of geschiedenis van de mens. Het is eigenlijk een echte ideeënfilm, vol met dialogen over religie, evolutie en mensen- en dierenrechten. Diepfilosofisch is het niet, daar zijn de dialogen te simpel voor, maar doordat ze het verhaal goed ondersteunen en het naar het befaamde eidne leidt werkt het allemaal prima. Jammer dan weer dat het einde nooit geheim wordt gehouden. Zo'n beetje iedere afbeelding van de film die ik zag de afgelopen jaren was die van het Vrijheidsbeeld. Hij stond ook op zowel de voor- als achterkant van de dvd-hoes. Een grote impact maakte het einde dan ook niet, maar het is wel een sterk beeld.

Goed vermaak dit. Ik vraag me af of er niet een meer horrorachtige film in verstopt zit.
3,5*

Ik betwijfel ook of de versie die ik zag de originele soundtrack had. Het klonk inderdaad niet fantastisch en ging ook de hele speelduur bijna ongecontroleerd door. Daarbij waren er verder geen geluidseffecten te horen en hadden de personages geen stemmen. Het zal wel een alternatieve versie zijn, want blijkbaar waren er toch stemacteurs volgens MM en IMDB. Ik zag de film trouwens op een site waar hij legaal te downloaden was.

Verder wel een aardig filmpje. Het verhaal en de personages zijn inderdaad te mager om je echt aan te grijpen, maar dat neemt niet weg dat het wel leuk is om eens gezien te hebben. De film zit vol met leuke vondsten. De animatiestijl doet zeker denken aan Terry Gilliams korte tekenfilmpjes voor Monty Python. Wel leuk om eens een lange film te zien in die stijl. Het is allemaal erg '70s en wat hippie-achtig. Sommige momenten komen dan ook wat veroudert over.

Deze film wordt volgens IMDB geremaked. Eigenlijk geen slecht idee, want hier valt denk ik meer uit te halen. Ik vraag me af of de remake ook een animatiefilm betrefd of dat het gewoon een nieuwe verfilming van hetzelfde boek is.

3*

Indertijd was dit mijn kennismaking met Woody Allen. Ik had zelfs Casablanca nog nooit gezien. Nu heb ik een groot deel van Allens oeuvre achter de rug en Casablanca al vaak gekeken (hij staat ook in mijn top 10), dus het was wel leuk om deze weer eens te bekijken. Hij is niet geregisseerd door Woody Allen, maar niettemin blijft hij mijn favoriete Allen van vóór Annie Hall. Ook de film uit die periode die het meest op Allens carrière van na Annie Hall lijkt. Hier en daar misschien wat flauw (het gevecht met de föhn bijvoorbeeld), maar toch grotendeels geslaagde oneliners en slapstick (dat moment waarop hij die plaat door de lucht liet vliegen en de houding die hij daarna probeert aan te nemen was zo hilarisch dat ik het meteen terug spoelde en nog eens keek). Maar het mooiste is het Casablanca-einde, dat ook erg knap in het verhaal geschreven is zonder al teveel het voorbeeld te kopiëren. Een heerlijke film.
4*

Laat ik beginnen met een stelling die gewaagd klinkt, maar waar ik wel helemaal in geloof: niemand zal ooit nog films maken zoals Tati dat deed. Zijn visie is zo uniek en verschilt zo van alle andere filmmakers dat het ondenkbaar is dat iemand hem na kan doen. Natuurlijk, Rowan Atkinson noemde Tati's Hulot als grote inspiratiebron voor Mr. Bean, maar heeft werkelijk iemand het gevoel dat de films van Tati aan Mr. Bean doen denken? Ik denk het niet.

Een tijdje terug maakte ik al kennis met Tati in Les Vacances de Monsieur Hulot en dat was zonder twijfel de meest verrassende film die ik in maanden zag en sowieso een van de meest unieke dingen die ik ken. Het klinkt onmogelijk, maar Play Time is nog verrassender, unieker en ook leuker dan Les Vacances de Monsieur Hulot.

Ik vind Play Time een gigantisch moeilijke film om onder woorden te brengen. Laat ik zeggen dat ik me maar al te goed kan voorstellen dat veel mensen hier niks aan vinden. Niet zozeer omdat Play Time een ingewikkelde film is. Ik zou hem zelfs niet echt traag willen noemen. Nee, Play Time is minder toegankelijk omdat hij een vreemde eis stelt aan de kijker. De kijker moet als het ware een knopje omzetten en voor heel even leren op een totaal andere manier naar film (en eigenlijk ook het leven) en het leven te kijken.

In tegenstelling tot de meeste mensen hier zag ik Play Time niet als een film die nou ergens echt kritiek op wilde leveren. Natuurlijk zet Tati wel wat vraagtekens bij bepaalde normen en waarden van het moderne leven, maar hij levert nooit gemene steken of hevige kritiek. Het blijft bij sympathieke grapjes. De film gaf mij meer het gevoel dat Tati ons gewoon eens op een andere manier naar ons leven wilde laten kijken. Hij leek ons wel het leven te willen laten herontdekken. Dit klinkt allemaal heel zwaar en pretentieus, maar vrees niet, het is allemaal niet zo heel ernstig. Play Time laat je voelen als een klein kind die de eigenaardigheden van de wereld nog moet ontdekken. Tati doet dit door een wereld te maken die erg veel op de onze lijkt, maar telkens net iets anders is dan gewoonlijk. Iedere scène... Nee, ieder shot zit vol met veel details om verwondert naar te kijken. Je kijkt naar dingen die ergens vertrouwd lijken, maar tegelijkertijd toch verbazen. Zoals gezegd: een nieuwe manier om naar dingen te kijken. Wellicht vond Tati zelf de wereld een vreemde plek en kon hij daarom deze film maken.

Extra vervreemding wordt opgeroepen door het compleet ontbreken van een verhaal, dialogen van enige waarde en zelfs duidelijke hoofdpersonen met een doel. Natuurlijk hebben we Tati's eigen Hulot, een vermakelijk personage dat ons in de eerste helft van de film nog bij de hand neemt en ons door de vreemde wereld begeleidt. Maar naarmate de film vordert begeeft ook Hulot zich steegs meer op de achtergrond. Hij komt heel lang niet in beeld of we zien hem alleen maar ver weg tussen de grote massa. De eerste keer dat Hulot verschijnt is trouwens ook zeer onopvallend en je kunt hem makkelijk missen. Tati speelt met dit gegeven door een aantal 'dubbelgangers' van Hulot te creeëren. We zien af en toe figuren rondlopen die ongeveer op dezelfde manier gekleed zijn als Hulot en in een geval zelfs op dezelfde manier lopen. We denken dan dat dit figuur Hulot is, maar zodra we beter kijken blijkt het iemand anders te zijn. Dat dit een bewuste keuze blijkt uit een fragment op het begin, wanneer een vrouw zo'n dubbelganger aanspreekt als Hulot en deze man zich omdraait en zegt dat hij niet Hulot is.

Zoals Freud al aangeeft zitten er veel herkenbare gezichten in (al zijn het er zeker meer dan twintig; ik durf zelfs te wedden dat het er vijftig zijn). Deze figuren lopen scènes in en uit, zijn soms van belang voor een scène en soms zijn het figuranten. Het belangrijke is dat ze er zijn en dat je ze herkent. Het doet wel wat aan het echte leven denken. Niemand is echt de hoofdrolspeler, maar iedereen is er en lijkt een eigen doel te hebben. Het blijft lastig onder woorden te brengen hoe Tati dit in beeld brengt, maar dat het een prestatie is, moge duidelijk zijn.

De manier waarop Tati filmt is het belangrijkste punt waarop hij zich onderscheidt van andere filmmakers. Zijn camerawerk zou ik niet zozeer mooi willen noemen, alswel bijzonder. Volgens mij zitten er geen close-ups in de film, maar alleen wijde schots. Met name in de restaurantscènes is er zoveel te zien dat je ogen niet weten waar ze het best naar kunnen kijken. Het is dan ook niet zozeer dat de meest opvallende gebeurtenis op het beeld ook meteen de leukste of belangrijkste is. Als er al sprake is van een 'belangrijke gebeurtenis' natuurlijk. Na het kijken van de film bekeek ik op de extra's van de dvd een aantal scènes die toegelicht werden door twee Franse figuren. Die wezen op geweldige details die ik zelf waarschijnlijk nooit gezien had en leverde interpretaties waar ik nooit opgekomen zou zijn. Dit geeft nog maar weer eens aan hoe rijk Play Time is. Intussen heb ik al het een en ander over de film opgezocht op het internet en iedereen lijkt het er overeens te zijn dat je de film vaker dan een keer moet zien om hem ten volle te kunnen waarderen. Iets wat ik zeker geloof en ik heb alweer zin om hem nog eens te kijken.

Verder nog een applaus voor het gebruik van het geluid. Was er ooit een man die zo'n geluidskunstenaar was als Tati. Dan heb ik het niet over het gebruik van de muziek (want die is er eigenlijk niet), maar over geluidseffecten. Tati wil dat je alles hoort wat er te horen valt en dat levert, net als in Les Vacances de Monsieur Hulot overigens, een totaal bijzondere ervaring op. Soms vervormt Tati bepaalde geluiden op zo'n manier dat iets totaal anders aanvoelt. Het meest komische onderdeel in de film vond ik dan ook de deuren die geen lawaai maakte als je ze hard dichtslaat. Het klinkt zo onwennig dat het op de lachspieren werkt. Horen is geloven.

Ik geef de film 4 sterren. Erg weinig na de lofzang die ik hiervoor gehouden heb, maar ik heb zo mijn redenen. Ten eerste moet ik toegeven dat niet ieder moment mij even veel wist te boeien. Van sommige stukken snapte ik het doel niet, maar wellicht keek of luisterde ik niet goed genoeg. Met name de restaurantscènes vond ik niet allemaal even geslaagd. Daarbij heb ik gewoon het gevoel dat ik nog niet alles uit de film gehaald heb.

Play Time is dus geen film die iedereen zal aanspreken. En toch raad ik iedereen aan de film eens te proberen. Want of de film je nou bevalt of niet, het is ongetwijfeld een film die je nooit zult vergeten en er zal niemand kunnen zijn die beweert dat het niet uniek is wat hij zag.

Amen

Teleurstellende film. Het begint allemaal erg sterk: de eerste twintig minuten of zo zijn zelfs fenomenaal. Dit blijkt zich echter tegen de film te keren, want de rest van de speelduur zat ik vooral te hopen dat het weer zo goed zou worden. Dat wordt het nergens.

Point Blank mixt een typisch Hollywood wraakverhaaltje met nouvelle vaguetechnieken. Dat pakt aanvankelijk goed uit, met de al vaker aangehaalde voetstappenscène als hoogtepunt. Maar na een tijdje vervalt de film in een bepaalde normaalheid die me dan weer tegenstaat. Probleem is ook dat het allemaal niet bijster spannend, ontroerend of mooi gefilmd is. Daarnaast heeft het een gigantische anticlimax als einde. Sommigen (niet op MovieMeter gelukkig) interpreteren het einde als het bewijs dat alles maar een droom is van de stervende hoofdpersoon, wat nogal vergezocht is.

Verbeeld ik het me trouwens of heeft Marvins personage uiteindelijk helemaal niemand zelf gedood. Iedereen om hem heen pleegt zelfmoord of ze moorden elkaar uit, maar Marvin lokt dit alleen maar uit. Dat vind ik dan wel weer leuk.
2,5*

We hadden deze bijna vergeten overgeslagen, omdat hij in de nummering van de films is overgeslagen. Het was meer een direct-to-dvd spin-off begrijp ik. Dit betekend dat hij nog goedkoper en sneller gemaakt is dan de andere films en die hebben al geen hoge budgetten of lange productieperiodes. Bij Mewtwo Returns straalt het er ook echt vanaf dat het afgeraffeld is. De animatie is duidelijk simpeler dan de rest van de reeks en er ontbreken meer details. Voor de rest is de inkorting van het productieproces hem volgens mij gaan zitten in het schrijven van het scenario, want meer dan een dag kan er onmogelijk aan besteed zijn. De Pokémonfilms hebben allemaal onuitgewerkte verhaallijnen en matige dialogen, maar dit is de druppel. Meer plotholes dan dit kan een film niet bevatten, tenzij het bewust gedaan is. De belangrijkste: de helden zijn constant in een sterkere positie dan de schurken, maar beiden partijen lijken dit niet te merken. De enige reden waarom de schurken nog wat druk op de ketel leggen is omdat de helden gewoon tot aan de climax niets doen, behalve knarsetanden, boos kijken en de vijanden vertellen dat ze niet met hun snode plannen weg zullen komen.

Dit is daarnaast ook nog eens een direct vervolg op de eerste Pokémonfilm. Dat was al een van de slechtste uit de reeks en de slechte punten worden hier voor het gemak even herhaald. Mewtwo is dus terug (zie ook de handige titel) en hij denkt nog steeds dat hij in een Ingmar Bergmanfilm zit, wat dus wederom betekend dat we kunnen luisteren hoe hij met een starende blik en met een diepe stem filosofische vragen stelt als: "Wat is mijn doel in het leven?" "Verdien ik het wel te bestaan?" Natuurlijk kun je rond dergelijke kwesties films bouwen, maar niet een waarin een Pokémon slechts die vragen constant op een pompeuze manier stelt. Wees in ieder geval gerust: de film heeft antwoorden op al dit soort vragen! Er zit verder nauwelijks actie in dit verhaal. Confrontaties worden constant uitgesteld en in plaats daarvan krijgen we dus Mewtwo's monologen en nog wat eindeloze speeches van andere personages over moraliteit, wat uiteindelijk resulteert tot de tegeltjeswijsheden die je verwacht bij een kinderfilm. Als deze speeches en monologen ten einde zijn komt er nog wel een personage te voorschijn dat encyclopedische kennis op een zakelijke toon verteld over water of bepaalde Pokémon. Je moet er van houden.

Het moge duidelijk zijn dat dit de Pokémonfilm is waarin het minste gebeurt, tenzij je al dat gebrabbel over onzin boeiend vindt. Het is in feite ook de slechtste Pokémonfilm, maar toch geef ik geen 0,5*, simpelweg omdat ik goed gelachen heb. Vooral om die bombastische monologen van Mewtwo. Zo'n beetje alles wat hij zegt en hoe vond ik onbedoeld hilarisch. Die Nederlandse stem van hem ook: heerlijk. Maar niet alles was per ongeluk grappig, want deze film heeft ook meer tijd dan de andere Pokémonfilms voor Jesse, James en Meowth die zoals gewoonlijk voor de humor zorgen. De meeste van hun grappen zijn flauw, maar tevens komen ze soms met van die typisch Japanse, excentrieke humor die op zijn eigen manier goed te pruimen is. Dat is het enige goede aan deze film.
1*

P.S.: Deze film staat twee keer op de site: een keer met de Japanse versie en een keer met de westerse versie. Ik had eerder al een stem staan bij de Japanse film, aangezien ik alleen ooit de westerse versie gezien had, zo'n tien jaar geleden. Ik vermoed dat veel stemmen van de Japanse film eigenlijk hier horen.
Dat is echter niet het belangrijkste. Het vreemdste vind ik dat dit de enige Pokémonfilm is waarbij er op MovieMeter kennelijk bewust (volgens een bericht bij de Japanse film) twee versies van op de site staan. Ik stem ook op IMDb en daar viel het me al eerder op dat sommige (dus zeker niet alle) Pokémonfilms twee keer op de site staan. Een verklaring daarvoor vond ik alleen bij de eerste film. Daarbij was de film voor de westerse markt flink verknipt, waarbij wat zogenaamde "enge dingen" zijn verwijdert. Daarbij was het script bij vertaling compleet verandert, wat een compleet nieuw verhaal plus een grotere hang naar moraallesjes opleverde. Ik snap nog dat je daar net van twee verschillende films kunt spreken (maar is het werkelijk zoveel verschillender dan sommige director's cuts?), maar bij de andere films kon ik zoiets niet vinden.
Waarom dit belangrijk is? Omdat ik me afvroeg waarom MovieMeter alleen bij deze spin-off het voorbeeld van IMDb voor een splitsing van de Japanse en westerse versie kiest (ik vermoed gewoon omdat niemand het hier opgevallen is, begrijpelijk verder) en omdat ik mijn twijfels heb bij de regisseur van deze film. De andere films die in tweeën gesplitst zijn op IMDb noemen de oorspronkelijke Japanse regisseur (altijd dezelfde: Yuyama) met daarbij een Amerikaan die hoofdverantwoordelijk was voor de nieuwe vertaling en montage. Ik vond het hier echter vreemd dat Yuyama niet genoemd wordt, maar bij de Japanse versie wel (ze gebruiken zover ik weet dezelfde beelden) en ook geen Amerikaan, maar een andere Japanner die elders gecredit staat als animator. Wellicht is deze Hidaka wel verantwoordelijk voor de westerse versie, maar dat lijkt me stug. Aan de andere kant credit IMDb deze regisseur precies hetzelfde, maar na snel Googlen kom ik alleen Yuyama tegen als regisseur. Vreemd, maar te weinig om een correctie in te voeren.
Het is misschien schreeuwen in de leegte, maar is er een Pokémonfan die bekend is met het productieproces van deze films die weet hoe het hier mee zit?

Mijn horrorfilm voor afgelopen Halloween was Poltergeist. Niet echt de engste film die ik had kunnen kiezen zo blijkt. De film heeft een heerlijk duister, naargeestig sfeertje, maar echt eng wordt het niet. Het is eigenlijk een beetje een horrorfilm voor de hele familie. Aanvankelijk lijkt dat doorbroken te worden door die scène waarin die vent zijn eigen gezicht uit elkaar begint te trekken, maar dat blijkt een hallucinatie. Toen wist ik definitief wat ik al vermoedde: in Poltergeist raakt niemand serieus gewond. Als zelfs zo'n onbelangrijk personage als die vent met die hallucinatie niet echt iets overkomt weet je dat er geen doden gaan vallen. Oké, een kanarie op het begin, maar dat heeft nergens iets mee te maken.

Een milde horrorfilm dus, maar wel een vermakelijke. De gruwelen, voor zover ze er zijn, moeten vooral komen van een enge clownpop, een dreigende boom, een smerig zwembad, zichzelf verplaatsende objecten en een reeks effectieve special effects, waarbij die geest aan het einde er erg gaaf uitziet en die scène waarin de moeder over het plafond getrokken wordt er absoluut mag zijn. Misschien had dit alsnog een angstaanjagende film kunnen opleveren, maar Spielberg (dit is duidelijk geen Hooperfilm, wat je ook zegt; dit ademt allemaal Spielberg uit) kan het niet laten om het publiek gerust te stellen met warme familiescènes. DIt maakt het aan de ene kant makkelijker om mee te leven, maar scènes zoals die waarin Beatrice Straight verteld over het licht van de hemel bijvoorbeeld zijn wel erg stroperig en doen me meer aan een warme kerstfilm denken. Dat is jammer, maar als een soort paranormale avonturenfilm is Poltergeist alsnog meer dan geslaagd. Als horrorfilm is het maar zozo, maar dat maakt niet uit.
3,5*

Wat begint als een prachtig vormexperiment bloedt langzaam dood. We starten niet meteen met een trip, maar die komt toch al snel en maakt veel indruk. Er wordt zo al snel een misselijke, smerige sfeer neergezet die volstrekt uniek is. Die stroboscoopeffecten hoeven van mij niet (doet mij te veel pijn aan de ogen, waardoor ik op een gegeven moment niet meer naar het scherm kijk), maar worden gelukkig maar kort gebruikt. Daarna heeft de film nog maar weinig te bieden, afgezien van enkele soortgelijke trips en een sterke soundtrack die in zijn eentje het mogelijk maakt de film nog uit te zitten.

Ik vond het nogal een amateuristische aangelegenheid vaak. Het is natuurlijk low-budget, maar dat is geen excuus, want dit leek toch vooral het werk van een groepje dat wel de ambitie heeft om iets aparts te maken, maar niet het talent. De problemen liggen niet bij het budget. In plaats daarvan was het vooral de enorme sufheid van een groot deel van de film. De dramatische ontwikkelingen zijn gewoon niet echt bijzonder en worden voorzien van slappe dialogen en slechte acteurs (die hoofdrolspeler kan echt niet). Buiten de trips om vond ik het ook erg lelijk geschoten over het algemeen. Later komen er wat meer horrorelementen in het spel, maar in plaats van dat die de sfeer terug brengen in het geheel komt het hier alleen nog maar idioter over. Ik kwam makkelijk in de film, maar na toen minuten was ik er helemaal uit en hoe harder Wingard probeerde er nog iets van te maken, hoe saaier het leek te worden.

Dan resten nog hypertrips en de soundtrack, die me nog op twee sterren brengen.

Een opvallend element aan deze film-noir is dat het geen echte schurken bevat. De moordende hoofdpersoon wordt gedreven door waanbeelden en niet uit slechtheid. Het personage van Van Heflin is in zekere zin de "homme fatale", heeft zo zijn onhebbelijkheden (hij is niet het toonbeeld van betrokkenheid), maar kan er ook niet van beschuldigt worden dat hij Louise bedrogen heeft, aangezien hij heel eerlijk was. De andere personages zijn nog onschuldiger. Possessed is uiteindelijk een tragedie zoals zoveel noirs het zijn en heeft ook het gevoel en de stijl van het genre, maar heeft innerlijk meer weg van melodrama's.

Hoe dan ook, hij slaat geen slecht figuur. In beide genres behoort het tot de minder voorspelbare films en ik waardeerde de kalme opbouw enorm. Deze film kruipt echt onder de huid van de hoofdpersoon en weet ook een goede balans te slaan tussen het tonen van haar waanbeelden en wat er werkelijk gebeurt. De drie grootste rollen zijn perfect gecast. Gewoonlijk hou ik niet al te veel van hysterische vrouwenrollen zoals die Crawford hier heeft, maar Crawford heeft van haar zelf al een ietwat waanzinnige uitstraling die het hier laat werken. Heflin is erg vermakelijk maar ook geloofwaardig, terwijl Raymond Massey het hart van de film vormt, iets wat ik overigens niet snel zag aankomen. De regisseur, Curtis Bernhardt, is mij onbekend, maar hij weet goed gebruik te maken van de expressionistische sfeer om een gevoel van schizofrenie en wat meer algemeen onbehagen voelbaar te maken.

Een wat onderbelichte parel uit het noir-genre.
4*

Possession vind ik onmogelijk om goed te vinden en onmogelijk om slecht te vinden. Het is totaal niet mijn ding en tegelijkertijd is het compleet onweerstaanbaar. Een vreselijke scène wordt al snel afgewisseld met een hele goede. Kortom: ik kan ieder sterrenaantal van 0,5* tot 5* (oké, 4,5* dan) geven en ze zouden allemaal terecht zijn.

Ik hou over het algemeen niet zo van overdreven films als deze, waarin iedereen constant hysterisch of gestoord is en het grootste deel van de dialogen geschreeuwd of gekrijst worden Ook de combinatie tussen horror, psychologische problemen en een relatiedrama vond ik vaak lachwekkend, zelfs al is het idee om een echtscheiding op deze manier weer te geven geïnspireerd.

Ik weet het niet, op een bepaalde manier werkt Possession gewoon. Misschien is het toch de effectiviteit van de horror en de complete gekkigheid van de film in combinatie met de hypnotiserende, zwevende en tollende camerabewegingen. Het is in ieder geval niet het drama dat me overtuigde. Op een bepaalde manier kruipt de film onder de huid met zijn gekke ideeën en smerige sfeer. Ik zal het niet snel vergeten en voel uiteindelijk na een paar dagen het te hebben laten bezinken toch vooral bewondering, zelfs al smaakt het niet direct naar meer.

3,5*

Aardige film. Ik hou wel van de kalme vertelstijl hier en ondanks dat Canvas besloot hem uit te zenden op 1 januari bracht het een heerlijk zomers sfeertje. Het heeft ook wel iets, zo'n verhaal over een vriendschap waarbij twee totaal verschillende mannen wat praten over poëzie. Het waren dan over het algemeen ook goede dialogen en twee sterk geschreven personages. Troisi speelt ook werkelijk fantastisch, alsof je naar een werkelijke postbode in een Godsvergeten dorpje zit te kijken, iemand die nog nooit iets buiten de grens van zijn woonplaats heeft gezien.

Jammer alleen dat na een uur het verhaal ietwat ophoudt en het vooral voortkabbelt. De film wordt wat serieuzer, melancholischer vooral. Dat had prachtig kunnen zijn, maar de drijfveer lijkt verloren gegaan te zijn. Misschien had de film moeten eindigen bij het vertrek van Neruda. Dan hadden ze de extra speeltijd kunnen gebruiken om de romance tussen Mario en Beatrice wat meer inhoud te geven, want de manier waarop hij haar nu voor zich wint is bijna lachwekkend; de grootste smet op de film in feite. Alsof een paar gedichten wat helpen. Moet ik geloven dat ze het ooit lang bij elkaar volgehouden zouden hebben? Het kwam als een mismatch over. Vreemd dat daar niet wat meer verdieping is in aangebracht. Met iets meer moeite had het meer kunnen zijn dan een aardig zomers niemendalletje.
3*

De films van Robert Downey Sr. zijn volgens mij altijd wat obscuur gebleven en zijn altijd moeilijk te zien geweest. In feite wist ik pas sinds relatief kort geleden dat de vader van Downey Jr. ook in de filmwereld zat, totdat recent een dvd-box uitkwam met het werk van Downey Sr. Pound was nog eens extra obscuur omdat die lang verloren gewaand was. Pas in 2005 werd een kopie teruggevonden en gerestaureerd. Groot was dan ook mijn verbazing dat dit ineens doodleuk op MGM Channel langskwam.

Het is een hele gekke film. Als je het plot leest dan denk je waarschijnlijk meteen dat dit een allegorie is over hoe mensen eigenlijk ook gewoon maar een leven als honden in een asiel hebben, hun tijd machteloos uitzittend tot ze ongelukkig sterven. Ik zal je nog sterker vertellen: in een poging om de allegorie te beschrijven heb ik gewoon het plot beschreven. Het ligt er dus wat dit boven op en dit soort metaforen spreken mij niet bijzonder aan, maar in de jaren '60 en '70 waren dit soort dingen toch wel 'hot', zeker na de nouvelle vague en de hippiebeweging. Je zou zeggen dat Pound daar een publiek had moeten vinden.

Pound overstijgt gelukkig zijn allegorie doordat het gewoon een erg amusante film is. Simpel en goedkoop gefilmd, grotendeels op één kale locatie, maar effectief claustrofobisch en geweldig geacteerd door alleen maar onbekenden en een korte rol voor een zeer jonge Robert Downey Jr. Veel van de dialogen zijn echt bizar, maar wel hilarisch en compleet uniek. Het mooiste vond ik echter enkele muzikale intermezzo's, waarin de personages zich zonder dialogen vreemd gedragen op enkele popliedjes die mij verder onbekend zijn. Die hebben een heerlijke sfeer.

Het zou me niet verbazen als die nieuwe dvd's van het werk van Downey Sr. leiden tot een soort revival en zijn werkt erkent gaat worden als briljante voorbeelden van de counter culture. Zelf wil ik in ieder geval op basis van Pound niet zo ver gaan, maar als ze allemaal zou uniek en geestig zijn als deze is dan smaakt het zeker naar meer.
3*

Ik heb een beetje hetzelfde probleem. Precious is dik, zwart, verkracht, zwanger van haar vader, heeft al een geestelijk gehandicapt kind van hem, wordt gepest, heeft nauwelijks educatie gehad, heeft onmogelijke dromen, wordt door haar moeder mishandelt, krijgt aids : alles wordt uit de kast getrokken. Respect voor de regisseur dat hij het heeft weten te voorkomen dat het sentimenteel wordt. Toch trek ik dat respect weer terug, want dit moet je gewoon niet doen. Niet omdat ik het emotioneel niet aankan zoveel ellende, maar op een gegeven moment wordt het gewoon flauw als je alle vreselijke dingen te voorschijn tovert. Zelfs al zijn er mensen die zoiets werkelijk overkomt.

Ik moet bekennen dat de emotionele impact van dit veel geprezen werkje op mij opvallend beperkt was, ondanks alle rampen die de hoofdpersoon overkwamen. Precious had mijn sympathie en de dappere acteerprestatie van Sibide is geweldig. Ik voelde wat ik moest voelen, maar erg diep ging het niet. De geloofwaardigheid van het geheel ten spijt.

Verder is dit vakkundig gemaakt. Alle bijrollen zijn typetjes, maar Mo'Nique weet hier bovenuit te stijgen door krachtig acteerwerk. Paula Patton helaas niet. Haar rol is uiteindelijk effectief, maar ook bijzonder oppervlakkig. Mariah Carey doet het verrassend goed. Aan de andere kant, als Carey die rol niet gespeeld had zou ik niet eens over die rol geschreven hebben hier, want echt bijzonder is het niet. Ik vraag me af waarom deze zangeres hiervoor gevraagd is. Toch een rolletje waarvoor ze gewoonlijk een onbelangrijke bijrolactrice vragen. Ah wel.

Mijn enige serieuze probleem hier is dat niet de negatieve, maar juist de positieve momenten te dik aangezet worden. Dat er gloeiend licht uit de deur komt als Precious voor het eerst het klaslokaal binnenloopt is zo over-the-top in een verder realistische film dat het bijna lachwekkend werkt. Ik sprak al over Pattons oppervlakkige rol. Ze wordt niet geholpen door het feit dat zij tegenover de rest van de cast belachelijk mooi wordt gefilmd, met erg veel make-up en speciale belichting om haar engelachtiger te laten lijken. Het past totaal niet in de rest van de film.

Ondanks al mijn negatieve klanken mag Precious er best zijn, maar de kleine hype snap ik totaal niet. Kom op nou, is dit echt zo bijzonder?
3*

Noot: Precious heeft ook een klein nadeel doordat ik niet al te lang geleden nog een andere film zag over een meisje van ongeveer de zelfde leeftijd die ook in een armoedige situatie leeft waaruit ze moeilijk kan ontsnappen. Deze film heeft Fish Tank en is vooralsnog mijn favoriet van 2009. Wat mij betrefd komt Precious daar op geen enkel vlak in de buurt.

Verrassend leuk filmpje dit. Een van de vermakelijkste van Schwarzenegger. Het acteerwerk stelt weinig voor en ook het script is niet bijster bijzonder, maar dat doet er weinig toe, want de essentie werkt. We zien eigenlijk nog te weinig van dit soort pure genrefilms die zo vakkundig gemaakt zijn. De actie is lekker, de sfeer is goed, de locaties worden goed gebruikt, de schurk is overtuigend en het is boven alles spannend. Dat typische jaren '80-gevoel, met name in de karakterisatie van de soldaten, neem ik dan maar op de koop toe. Dit is gewoon erg vermakelijk.

3,5*

Fijn filmpje. Niets bijzonders, maar dat was de eerste Predator toch ook niet echt. Deze is ongeveer even goed, maar scoort net ietsje lager omdat de verrassing er vanaf is en het gedeeltelijk toch een herhaling van zetten is. Toch mag de uitwerking er best zijn. Wat me vooral beviel was de doelbewuste aanpak. Weinig zijlijntjes en de paar zijlijntjes die er waren voegden allemaal iets toe aan de hoofdlijn van de film. Ja, zelfs de twist rond de 'arts' die ook een schurk bleek te zijn. Ik zag allang zo'n onthulling aankomen en vond zijn camouflage-spel als onschuldige wel passen bij het hele jagers-en-gejaagde-thema. Gewoonlijk storen dit soort twists me, maar hier is het wel vermakelijk. Ook dat samouraistuk vond ik wel geestig. Voor predatorfans misschien een oneervol stukje voor hun favoriete beest, maar ik ben dan ook geen predatorfan.

Verder gewoon een gefocussed geheel. Veel spanningsopbouw, afgewisseld met genoeg actiescènes, zonder een overload aan beide. Ik vond deze groep mensen eigenlijk leuker dan die uit het eerste deel, omdat het meer een gemixte groep leek. Door ze allemaal uit een andere omgeving te halen hadden ze toch meer identiteit en de onderlinge spanningen voegen ook net dat beetje extra toe. De grootste verrassingen zijn Brody (ondanks overdreven diepe stem een onverwacht overtuigende actieheld) en vooral Braga, als de gebruikelijke tough-chick, die zelden geloofwaardig gebracht worden en vaak iets te duidelijk erin gestopt worden om er maar een vrouw bij te hebben. Dat Braga zo'n onmogelijke rol mogelijk maakt is toch een kleine prestatie. Niet dat ze er prijzen voor moet winnen.

Aangenaam kijkvermaak dus. Over een paar jaar zal ik hem wel vergeten zijn, maar een aardig bioscoopavondje is het toch allerminst.
3*

Ik had het beeld van Godard dat hij na de jaren '60 zijn stijl 180 graden had omgegooid, maar dat blijkt mee te vallen. Prénom Carmen blijkt herkenbaar Godard te zijn. Er is echter wel een verschil: hier werkt het niet.

Ik had het gevoel dat Godard ten eerste deze film serieuzer nam dan zijn eerdere werk. Nou heb ik al gezien dat Godard en serieus zo nu en dan wel samen gaan, maar niet als Godard zijn effectjes niet meer speels maar met pretenties gaat gebruiken. Het lijkt ook een beetje op een film van een regisseur die veel vernieuwingen heeft doorgebracht en na een lange tijd niet meer weet wat hij er mee aan moet. Het resultaat is vooral vervelend. Twee scènes werken nog wel: de overval en het beeld van de mannelijke hoofdpersoon die op zijn tv licht, maar de rest van de film kon me nauwelijks boeien. De spontaniteit en het gevoel van vroeger zijn weg en Godard heeft hier gewoon niets te zeggen.

De mannelijke hoofdpersoon is ook een bijzonder oninteressant karakter en de vrouwelijke hoofdpersoon herrinnert aan Anne Karina, maar ik wou dat ze verder kwam dan 'herrinneren aan...'.

Verder zijn er soms mooie beelden, maar uiteindelijk had ik er vooral moeite mee om het uit te zitten. Ik hoop dat andere films uit Godards latere periode me meer pakken, anders zal ik me vooral richten op zijn eerdere werk, wat wel zeer vermakelijk is.
1,5*

De beste gameverfilming ooit!

Maakt het helaas nog steeds niet erg bijzonder. De game heb ik wel gespeeld toendertijd, maar dat is alweer een tijdje terug. De sfeer wordt echter wel aardig benadert en het is vooral doordat ik een zwak heb voor dergelijke settings dat ik deze verder weinig bijzondere blockbuster nog wel kan hebben. Iets in mij houdt wel van deze nonsens, al zou ik willen dat het beter uitgewerkt werd. De game van Prince of Persia draait toch vooral om stunts en die zitten hier ook in, maar het is dan jammer dat juist deze film de stunts niet goed laat zien. Elke keer als iemand een gewaagde sprong maakt krijgen we een apart shot voor de sprong en de landing: nooit de stunt in één shot. Een zwaar gemis. Dat dit gecompenseerd moet worden met niet al te beste special effects helpt ook niet. Wel echt leuk is Alfred Molina. Vaak zijn komische bijrollen zoals hij hier speelt vooral irritant, maar Molina heeft een perfecte komische timing en is daadwerkelijk grappig. Het beste aan de film zelfs.

2,5*

Princess is zo'n film die ik graag hoog zou beoordelen puur om de durf en om de uniekheid ervan. De mix tussen gevoelig drama rond de relatie van een volwassene en een kind met geweld in de porno-industrie is niet iets wat we al veel vaker zagen, laat staan in een animatiefilm. Om dan ook nog eens het kleine meisje te betrekken in al het geweld is ook niet bepaald conventioneel.

Het probleem is voor mij dat de uiterking magerder is dan het idee. De animatie is bij vlagen erg mooi, ondanks dat het budget voorkwam dat het allemaal echt vloeiend ging. De live-action tussendoor was echter vreselijk. De afschuwelijk lelijke, sfeerloze handheld-beelden trokken me steeds weer uit het verhaal. Ze staan zo los van de animatiewereld dat het telkens lijkt alsof we ineens in een andere film zitten. Ik heb er geen goed woord voorover, zelfs al is de motivatie erachter interessant. Daarnaast zitten er soms wat stukken 3D-animatie in, zoals dat auto-ongeluk op het begin. Dat is mogelijk nog lelijker. De wisseling tussen de drie stijlen gaat allesbehalve vloeiend en het is gewoon te duidelijk aan welke het meeste aandacht is besteed. En dan dat laatste live-action shot op het strand. Wie verzint zo iets stompzinnigs?

Verder is het verhaaltje vooral heel slap. Nee, wraakfilms hoeven geen grootse vertellingen te hebben, maar op een bepaalde manier had ik door de serieuzere ondertoon de indruk dat de regisseur meer wilde vertellen dan eruit kwam. Het personage van de priester was ook wat inconsistent. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat zo'n beschermend figuur het meisje meeneemt op moordtocht of om een gebouw op te blazen. Het voelt allemaal geforceerd en geschreven aan.

Er zijn wel scènes die opzichzelf wel werken en deze zijn vrijwel allemaal zeer geweldadig. De koevoetscène en de shoot-out in het Chinese restaurant zijn krachtig. Ook het personage Mia komt goed uit de verf. De rest is echter te matig voor een voldoende. Jammer, want een film die op papier zo interessant is als deze kom je zelden tegen.
2,5*

The Princess and the Cobbler, eigenlijk beter bekend als The Thief and the Cobbler (de "originele" titel is geloof ik alleen gebruikt in Australië, waar de film wel als eerste werd uitgebracht) heeft een interessante geschiedenis. Zoals hier al geschreven werd begon de productie al in 1968, maar Richard Williams had al langer een project in de stijgers staan gebaseerd op Nasrudin, een oude legende uit het midden-oosten. Dit was in opdracht, maar toen de opdracht verviel en Williams de rechten verloor van Nasrudin veranderde hij het verhaal iets en begon dus met The Thief and the Cobbler. Daaraan werkte vele bekende animators mee, waaronder zelfs grootheid Ken Harris. In de jaren '70 werden er al stemmen opgenomen door Vincent Price, Anthony Quayle en Sean Connery (in een geestige cameo van één zin).

Het project verliep af en aan, terwijl Williams zijn inkomsten met onder andere animaties voor commercials verdiende en de verdere financiering van het project steeds wisselde (op een gegeven moment was het zelfs een sjeik die geld stak in The Thief and the Cobbler). Williams was geobsedeerd door deze film, waarvan hij overtuigd was dat het de beste animatiefilm ooit zou worden. Hierdoor werd hij perfectionistisch, waardoor hij eeuwen aan details werkte. Nadat Williams succes behaalde door zijn animatiewerk voor Who Framed Roger Rabbit leek hij eindelijk vaste steun te krijgen door Miramax, die hem een paar jaar gaven om de film af te maken. Het perfectionisme bleef Williams echter in de weg zitten, want hij bleef maar bijschaven en bijschaven aan bepaalde sequenties totdat de Midden-oosters getinte film ingehaald werd door Aladdin van Disney en Miramax het wel welletjes vond. Ze namen het project uit handen van Williams (hij werd het dus niet zat, zoals Pinky hierboven suggereert) en ze huurde Kevin Feige in om de overgebleven scènes af te maken, zo goedkoop en snel mogelijk. Er werden liedjes in gestopt om het meer Disney-achtig te maken en stemmenacteurs werden gevraagd voor de titelpersonages, die in Williams' versie zouden zwijgen. De bijrollen werden ook grotendeels van nieuwe stemmen voorzien, al werd Price behouden. Deze verbasterde versie van de film werd beperkt uitgebracht en flopte.

Niettemin bleef Williams oorspronkelijke visie een soort heilige graal onder animatiefans. Zijn animatiewerk wordt gezien als het beste dat wellicht ooit gedaan is met handgetekende animatie en intussen zijn er verschillende plannen geweest om de oorspronkelijke visie alsnog af te krijgen, zelfs van Disney die nota bene nauwelijks ontkennen dat ze veel ideeën van het project "geleend" hebben voor hun Aladdin. Tot nu toe is de meest complete versie van de film zoals Williams die bedoelt had een restauratieproject van Garrett Gilchrist, genaamd The Thief and the Cobbler - Recobbled Cut, die op YouTube te zien is. Voor meer informatie over de achtergrond en verschillende versies van deze film raad ik dit hele goede artikel aan, dat mijn aandacht naar Williams levenswerk trok.

Het is de Recobbled Cut die ik gezien heb, niet de Miramax-release. Wel heb ik erna nog wat fragmenten van die versie bekeken, inclusief de schaamteloos Disney-kopiërende musicalsequenties en enkele momenten met de voice-overs voor de Thief en Tack, die echter letterlijk zeggen wat je ziet. Geen idee wie dacht dat dit een goed idee was en waarom. Het is ook een vreemde mix: Williams eigen animatie die zo'n beetje het meest virtuoos en creatief is die je ziet samengevoegd met ongeïnspireerde, platte animatie die gewoon totaal niet matcht. Zelfs zonder deze versie compleet gekeken te hebben, raad ik hem ten zeerste af. Als je dit wilt zien, ga voor The Recobbled Cut.

Daarbij zeg ik meteen dat deze cut ook gewoon nog niet af is en grotendeels een zeer ruw beeld geeft van wat het had kunnen zijn. Ongeveer een kwartier van de animatie is niet af en daarvoor in de plaats zitten schetsen. Deze halen nogal de flow uit de film, waardoor het allemaal niet echt lekker loopt en vooral bij sequenties waar het ene shot wél en het volgende weer niet geanimeerd is wordt dit wat irritant. Ook is het duidelijk dat er nog flink wat geluidsbewerking nodig is. De film is nog vrij stil en de geluidseffecten en stemmen (wel weer met de originele cast en zonder voice-overs) klinken hol.

Niettemin, zelfs in deze ruwe staat is het meer dan makkelijk te zien waarom dit zo als een soort verdwenen meesterwerk gezien wordt. De animatie is inderdaad virtuoos en een verplichtertje voor mensen die interesse hebben in het medium. Het gebruik van diepte is spectaculair en van het type dat je verder eigenlijk alleen in CGI-animatie ziet. Daarbij zijn de designs van met name de omgevingen erg origineel, terwijl ze leentjebuur spelen van alles van oude oosterse kunst, via Dali tot aan Escher en wat nog meer. Het lijkt niet op andere animatiefilms qua stijl. Enkele sequenties zijn adembenemend. Zo is er een achtervolging tussen de twee titelpersonages waarbij het gebruik van ruimte en diepte de logica heeft van Escher. De climax is gróóts, een grote destructie van een oorlogsmachine waarin de Thief figureert in één van de beste slapstickscènes ooit, waardig aan het beste dat de Looney Tunes te bieden had. Animatie wordt niet beter dan dat.

Williams visie is in sommige kringen heilig, maar wordt ook vaak bekritiseerd vanwege het verhaal. De 35 jaar dat hij aan dit project gewerkt wordt hebben duidelijk niet gezeten in het verder ontwikkelen van het plot. Die is erg simplistisch zelfs voor een film van deze lengte en dan nog matig uitgewerkt. Persoonlijk kan ik me er niet te veel aan storen moet ik toegeven, omdat ik evengoed mijn ogen uitkeek, wat hier het doel leek te zijn. De personages zijn niet fantastisch over het algemeen, maar de dief heeft charme. Een vermakelijke loser in de stijl van Wile E. Coyote.

Het is misschien een meesterwerk zoals ie nu is, maar ik moet eerlijk toegeven dat mocht dit ooit nog helemaal afgemaakt worden (waarschijnlijk niet), dan zie ik het nog wel uitgroeien tot echt iets groots.
4*

Vind Disney met The Princess and the Frog zichzelf terug of is het beter te zeggen dat ze terug bij af zijn? Het is een beetje van beide vrees ik.

Het is fijn om te zien hoe goed de terugkeer naar 2D-animatie uitpakt. De film ziet er erg prima uit, met name dankzij het goede kleurgebruik en enkele mooie omgevingen. Leuk is ook dat de stijl tijdens dat restaurantnummer even verandert, iets wat je niet vaak ziet bij Disney. Bij het kijken naar deze film vond ik het toch jammer dat er in de VS nog zo weinig gebruik gemaakt wordt van deze vorm van animatie. De Pixarfilms zien er geweldig uit, maar de warme kleuren van deze getekende stijl en het gevoel dat er nog net een grotere creatieve vrijheid is hier wekken toch het gevoel op dat er iets verloren gegaan is sinds Disney overgestapt is op 3D-animatie. Helaas lijkt het momenteel op een eenmalig uitstapje naar deze vorm: Tangled wordt al weer 2D.

Tegenover de visuele pracht staan echter een iets te traditioneel verhaal, met een nog grotere nadruk op moraal dan gewoon. Opvallend was ook de terugkeer van de liedjes. Op zich niets mis mee, maar waren er ooit zoveel als in The Princess and the Frog (Fantasia niet meegeteld)? Iedere vijf minuten een nieuw nummer is wat teveel van het goede, zeker omdat de liedjes lang niet zo pakkend zijn als in het verleden. De liedjes halen het tempo flink uit de film en zorgen ervoor dat de meeste personage onderontwikkeld aanvoelen en dat ook het verhaal net iets meer aandacht verdiende. Het avontuur wist me op wel mee te slepen op zich, maar dat is met name te danken aan een wat duisterdere schurk dan gewoonlijk. Verder is dit vrij standaard werk.

3*

Ik had hier niet zo'n hoge verwachtingen van, volgens mij vooral te danken aan Gizzman's bericht, maar het viel heel erg mee. Sterker nog, de film wist me meteen voor zich te winnen.

Het eerste deel van de film, het stuk met die 3 mannen die de prinses ontvoeren, is dan ook eigenlijk wel het beste. De humor werkt hier het best en er zit een leuk zwaardgevecht in, die doet denken aan oude swashbucklers. Leuke korte rol van Wallace Shawn ook. De film zie ik niet zozeer als parodie, als wel als een zelfbewust sprookje.

De film blijft de gehele speelduur boeien, maar niet alle scènes zijn even goed helaas. Het merendeel gelukkig wel, maar de scène met Billy Crystal vond ik vreselijk. Ook de uiteindelijke confrontatie tussen Westley en de slechte prins stelt niets voor.

Waar de film vooral in slaagt is het ouderwetse fantasy-avonturen gevoel oproepen, mede dankzij de goede rolbezetting en de algehele aankleding (al is het in dit opzicht wel weer jammer dat de zwaarden van buigzaam plastic lijken). Inigo Montaya was verreweg mijn favoriete personage.
3,5*

Dit soort films konden ze in de jaren '30 toch wel echt goed maken, zie ook met name The Adventures of Robin Hood. Dergelijke swashbucklers lijken nooit echt speciaal te worden, maar desalniettemin is het altijd topvermaak. Het verhaal is ietwat voorspelbaar, maar toch leuk. De aankleding en cinematografie zijn uitstekend. Een minpunt is dat we voor het zwaardvechten moeten wachten tot rond het einde. Het middenstuk kon wel wat actie gebruiken en sleepte wat. Maar als de degend eenmaal gekruisd worden is het weer prachtig. Al was het wel jammer dat één sterfscène door het zwaard er wel érg onovertuigend uitzag.

Opvallend is ook altijd dat films als deze vroeger beter gecast leken te worden. Het is geen hoogstaand acteerwerk, maar iedereen lijkt het naar zijn zin te hebben en het werkt aanstekelijk. Alleen de twee dames zijn niet bijzonder overtuigend. Ronald Coleman, door mij eeuwig verward met Robert Donat, heeft zo'n losse, charmante acteerstijl die ietwat verloren geraakt is door de decennia heen, maar die perfect past bij zoiets als dit. C. Albrey Smith en David Niven zijn prima sidekicks en Raymond Massey is lekker grimmig. De show wordt echter gestolen door Douglas Fairbanks Jr. als schelmige schurk. En volgens mij brak hij de hays code, want in die tijd mochten schurken nog niet ontsnappen aan hun straf. Fairbanks Hentzau weet echter toch te ontkomen. Vond ik wel een charmante toevoeging. Paste ook bij het personage.

Zeer degelijke avonturenfilm dus. Niet de beste in zijn soort, maar liefhebbers van oude swashbucklers mogen dit niet missen.
3,5*

Denis Villeneuve moet nu even oppassen. Na Incendies en Prisoners begint hij bij mij de reputatie te krijgen van een regisseur die aangetrokken wordt door enorm gekunstelde scripts.

Bij Prisoners is dit extra jammer omdat dit lange tijd niet het geval lijkt te zijn, waar Incendies al vanaf bijna het begin vrij idioot was. Prisoners is namelijk vanaf het begin een uiterst sfeervolle thriller (Roger Deakins is echt een held met licht!) en een zeer geloofwaardige uitwerking. Het hele onderzoek is goed doordacht uitgewerkt en de emoties en dilemma's die de personages ondergaan worden goed uitgewerkt. De martelscènes maakten misschien niet zoveel los bij me als bij andere wellicht, misschien doordat het uit hetzelfde jaar komt als Zero Dark Thirty en ik dat onderwerp daar al eindeloos besproken heb, maar buiten dat om is het eerste anderhalf uur/ 2 uur uitstekend. Ik vond ook vooral Gyllenhaal hier erg fijn. Vond ik lange tijd een matig acteur, maar hij groeit steeds meer en hij doet hier erg veel met heel weinig. Jackman is ook prima, maar heeft daarvoor ook gewoon meer materiaal om mee te werken. Paul Dano krijgt weinig dialoog, waardoor zelfs hij de boel eens niet kan verpesten.

Maar goed, dan komen we ineens aan bij de motivatie van die jongen die zichzelf neerschiet. Die was dus niet werkelijk de dader, maar iemand die zelf ooit ontvoerd en mishandelt is, ontsnapt is en vervolgens sterk de behoefte voelt om zijn eigen kidnapping het te beleven als de dader en dus te doen alsof hij zelf de twee meisjes ontvoerd en vermoord heeft. Daarvoor breekt hij doodleuk in bij de familie om maar de kleren van de slachtoffers te hebben. In feite wil hij verdacht wordt. Echt waar, wat voor 'n flutscenarist schrijft dit soort flauwekul? Ik weet dat ieder mysterie wat valse paden heeft, maar zo geforceerd als deze kom je ze gelukkig zelden tegen. Het is voor mij het moment dat de film veranderde van een rauwe, complexe en verontrustende film naar gewoon een Hollywoodthriller. Iets wat in de finale doorgezet wordt door de werkelijke kidnapper een weinig interessante en zelfs vrij bezopen motivatie mee te geven: een strijd tegen God, waarbij het niet zozeer om de verdwijning van de kinderen draait, maar om de reactie van de ouders. Je verzint het niet zou je zeggen, maar Villeneuve is dus zo iemand die kennelijk door dit soort nonsens aangetrokken wordt en het wederom met zulke serieusheid brengt dat je zou denken dat hij meent dat hij een nieuw evangelie heeft ontdekt. Helaas is het pure pulp, alleen dan minder leuk.

Jammer, want er zat hier zo veel potentie in. Dat bewijst zelfs de climax nog. Die autotocht waarin Loki het meisje naar het ziekenhuis brengt is nogal typisch in verhalende zin, maar is bijzonder hallucinant geschoten. Een prachtig moment, waarvoor Deakins eigenlijk gewoon een Oscar verdient. Helaas stelt de film zijn eigen topmomenten teleur door ze in zo'n onzinnig totalpakketje te stoppen.
3*

Beetje tegenvallende Wilder. De minste film die ik van hem zag zelfs. Dat terwijl ik hier toch wel wat van verwacht had.

Om eerlijk te zijn, de film heeft geniale momenten. De scène ergens aan het begin waarin Holmes onder seks met een vrouw probeert uit te komen is erg grappig en scherp geschreven. Ook de laatste paar scènes, nadat Holmes gefaald heeft het mysterie op te lossen is en de vrouw die hem erin heeft geluisd onder ogen komt zijn prachtig, vooral als ze met haar paraplu haar afscheidswoorden seint. Dan zit je eigenlijk gewoon naar een meesterwerk te kijken. De rest van de film is een degelijk mysterie dat maar niet spannend of bijster interessant wil worden en dat ook ietwat sleept. De grap dat Holmes niet het mysterie oplost, maar bijna bijdraagt aan de misdaad is dan wel weer leuk, maar daar had meer mee gedaan kunnen worden. Zo vond ik het een slechte keuze om al bijna meteen aan de kijker duidelijk te maken dat Page's personage niet deugde. Het was sterker geweest als we dat met Holmes ontdekt hadden. Of anders hadden we meer moeten weten of de ware aard van het mysterie zodat de grap leuker is dat we Holmes in de val zien lopen. Zo als het nu is komt het niet uit de verf.

Ook moet ik even terugkomen op die twee geweldige momenten die ik noemde. Het valt me op hoeveel die met elkaar in tegenspraak zijn. De film begint ermee dat Holmes misschien een homo is en dat lijkt een tijdje zelfs het uitgangspunt van de hele film te zijn. Het is in ieder geval waar deze versie van Sherlock Holmes het meest bekend om is. Uiteindelijk wordt hier echter niets meer mee gedaan. Ik had op die typische Wildermanier verwacht veel subtiele grappen te vinden die Holmes geaardheid moeten aanduiden die mooi verweven zouden zijn in het plot, maar dit element van het verhaal wordt eigenlijk bijna compleet vergeten zodra Holmes en de zijnen op reis gaan en aan het eind is Holmes toch duidelijk verliefd op een vrouw (of op zijn minst biseksueel, al lijkt dit niet het geval te zijn). Hetzelfde geldt voor zijn drugsgebruik, dat zit er alleen in het begin en einde in. Nou hoeft er van mij geen hele film gemaakt te worden over Holmes' seksuele geaardheid of zijn verslavingen, maar als je de titel "The Private Life of Sherlock Holmes" gebruikt verwacht je toch iets meer dan wat korte stukjes aan het begin en einde. Tijdens het hele mysterie moeten we het doen met Holmes die Page zegt te stoppen met huilen de dood van 'haar man' als enige nog interessante moment.

Ik vind het enigszins opmerkelijk dat juist Wilder er zo weinig uithaalt en er uiteindelijk een vrij brave film van heeft gemaakt die meer bestaat uit geintjes dan uit rake satire. Maar misschien is het niet helemaal Wilders schuld. Er is enorm veel in de uiteindelijke film geknipt, terwijl de eerste ruwe cut meer dan drie uur duurde. Dat is wellicht teveel van het goede, maar Wilder was er kapot van dat wat hij zag als zijn meest elegante werk zo geslacht werd. Wellicht zat de satire meer in de verwijderde scènes.

Verder vond ik Robert Stephens wel een erg sterke Holmes en vooral zijn snedige opmerkingen zijn toch wel klassiek Wilder- en Diamondwerk. Eveneens zijn Lee en Page prima in vorm. De zwakke schakel in de cast is Colin Blakely die vooral flauwe grappen krijgt en naar mijn smaak ook gewoon veel te dom was. Dat hij alles nog moest navragen dat mij als kijker al duidelijk was vond ik ook wat vervelend.

Dus een interessant concept met hier en daar een sterk moment, maar die toch niet geheel waargemaakt wordt. Lijkt een beetje het thema van deze week te zijn voor mij.
3*

Bizarre film, die ik alleen in grote lijnen begrijp. Maar dat is hier zeker geen minpunt, want Le Procès levert een bijzondere ervaring.

Het deed me bij vlagen denken aan een mix tussen Lynch en Brazil, maar dan met de filmstijl van Orson Welles. En dat blijkt schijnbaar een ideale combinatie te zijn, want de film behoort visueel gezien zeker tot het beste dat ik ooit gezien heb. De film is meer een nachtmerrie dan een verhaal en de extravagante sets, vreemde camerastandpunten (volgens mij zit er geen gewoon standpunt in de hele film) en expressionistische belichting geven de film iets bevreemdends mee. Niet alles lijkt ergens op te slaan, maar dat geld ook niet voor dromen en nachtmerries. Briljante regie in ieder geval.

De acteerprestaties van Perkins, Welles en Schneider zijn zeer goed. Alleen vond ik het jammer dat de film soms iets te duidelijk gedubd was. Vooral Moreau's (veel te korte) schermtijd wordt hierdoor verpest. Haar nieuwe stem komt totaal niet over.

Wel sterk dat de film nooit uitlegd waar K. nou eigenlijk van beschuldigt wordt. Wel vond ik het wat vreemd dat we van het proces zelf niets te zien krijgen, op een korte en vreemde rechtbankscène al vrij vroeg in de film na dan. Hoort de verdachte niet bij het proces betrokken te zijn? Het valt ook op dat K. buiten het proces om vaak voor van alles onterecht beschuldigt wordt. Dat is wel sterk.

Ik ben verder niet bekend met het werk van Kafka, ik ken slechts zijn naam. Het valt me alleen op dat op veel plaatsen beweert wordt dat Welles geen eer doet aan het einde van het boek. Wat maakt het uit of iemand met een mes vermoord wordt of met dynamiet? Er is een hoop ophef over, maar ik snap er niets van.

Uiteindelijk is Le Procès een zeer krachtige film. Vreemd dat deze niet zo bekend is als Citizen Kane, Touch of Evil en The Magnificent Ambersons. Deze film hoor ik zelden bij de naam Welles genoemd wordt, maar op bepaalde punten vind ik deze film veel sterker dan de andere films van Welles. Ook een film die absoluut groeimogelijkheden heeft.
4*

Vergeet dat hier een remake van gemaakt is. Niet omdat de remake slecht is (ik vond hem goed, al is het al weer een flinke tijd geleden dat ik hem voor het laatst zag), maar vooral omdat die opvallend weinig lijkt op het origineel. De setup is hetzelfde: een charismaloze jongen moet een blinde, schreeuwerige militair begeleiden. Het verhaal wordt door beide films al snel een andere kant op getrokken, waardoor ik ze al snel niet eens meer vergeleek met elkaar. Totaal andere toon, verhaal, stijl en thematiek. Saillant detail: in de remake spelen de vrouwen nauwelijks een rol, terwijl ze hier van groot belang zijn, waardoor de titel hier makkelijk op de film te plakken is. Ook opvallend: de bekendste en beste scène uit de remake, de tango, zit hier niet in.

Dit is een ruwere film. Zwartgalliger, geloofwaardiger, maar eigenlijk ook grappiger. Geen melodrama hier, maar een film over diepe zelfhaat. Erg goed geacteerd, natuurlijk door Gassman die de groteske blinde mag spelen en daarmee de opvallende rol krijgt, maar er is ook goed bijrolwerk van Belli, een rol die niet alleen een knappe, maar ook getalenteerde actrice vereist om het te laten werken. Wel jammer dat de jongen nooit méér wordt dan een aangever voor de militair. In tegenstelling tot in de Martin Brestfilm krijgt hij geen eigen verhaallijn en vooral in de scènes waarin de focus op hem ligt is de film niet al te boeiend. Vreemd ook dat je zijn gedachten af en toe in voice-over hoort, dat past hiet niet echt bij en voegt ook nooit iets toe. Gelukkig wordt dit tot een minimum beperkt. Leukste scène, de zoektocht naar de perfecte hoer door een blindeman. Doet het altijd goed zoiets.

4*

Heeft het Prometheus geholpen dat ik al in geen eeuwigheid meer een Alienfilm gezien heb en geen ervan echt vers in het geheugen ligt? Misschien, maar het grootste plezier dat ik had tijdens het kijken zat hem in het ervaren van de sfeer en het vaak perfecte spektakel. Vee prachtige designs die knap tot leven zijn gebracht door de setbouwers en CGI, waarbij ik vooral de mix tussen het organische en het levenloze zeer kan waarderen. Zo'n grote knoppen die de Engineers bijvoorbeeld gebruiken, die bijna op zweren lijken, dat soort dingen maken al een hoop van de film. Zoals gebruikelijk neemt Scott de tijd om dit allemaal goed tot zijn recht te laten komen. Sferisch dan, niet zozeer narratief. Zelfs het 3D gooide geen roet in het eten. Niet dat het meerwaarde had, maar het is al heel wat als het niet onzichtbaar is, maar tegelijkertijd ook weer niet te duidelijk aanwezig is.

Verder zijn de horrorscènes vaak ook gewoon echt smerig en zit er de hele tijd wel een gevoel van spanning in. Persoonlijk vond ik die operatiescène bijzonder geslaagd. Erg originele variant op de "bekende" scène uit Alien, nu met een extra claustrofobisch gevoel. Die scène alleen was al de toegangsprijs waard. Op het gebied van acteerwerk moet het plezier vooral komen van Michael Fassbender en Idris Elba, de een heerlijk mysterieus en de ander gewoon erg cool.

Boven alles is dit echter gewoon een spannende trip die veel van zijn kracht haalt uit het mysterieuze van de sfeer. Dit is ook het meest onderschatte punt van de film. Sinds de film uit is krijgt men er niet genoeg van om te klagen over scenarioproblemen en onuitgewerkte plotelementen. Soms is dat terecht, dat geef ik toe. Zo is het niet bijzonder sterk dat de crew pas geïnformeerd wordt waarom ze een reis van twee en een half jaar hebben gemaakt als ze aangekomen zijn en ook dat Theron rechtdoor blijft rennen als dat ruimteschip achter haar aanrolt in plaats van opzij te springen is ook zwak. Zo zijn er wel meer dingetjes, maar ze zijn vaak wel te klein om echt te storen. Wat ik minder begrijp is de vele kritiek op bijvoorbeeld de onduidelijke motivatie van de Engineers of het enigmatische karakter van David. Dat lijkt me nou net de bedoeling van de film. Het is essentieel voor de sfeer dat bepaalde dingen niet uitgetekend worden. Als zo'n David zijn intenties zou toelichten zou dat de film een stuk minder interessant maken. Die dubbelzinnigheid is zijn sterke kant. De Engineers werken op een zelfde manier. De dreiging komt van hun af doordat ze ook echt superieur blijven voor de mensen, ten dele met dank aan hun ongrijpbaarheid. Je krijgt genoeg hints om oppervlakkig te weten waar het voor hun allemaal om draait, maar te weinig hints om werkelijk een vat op ze te krijgen. Dat is essentieel om ze al semi-goddelijke personages te laten werken. Dat die ene overlevende Engineer even kort kijkt naar de mensen en ze vervolgens afmaakt zegt al genoeg. Dat is geen slap schrijfwerk, maar de verhoudingen gewoon duidelijk maken.

Dan is er nog het beruchte filosofische gedeelte. Nee, daar ben ik niet van onder de indruk en het is mij niet duidelijk in hoeverre Ridley Scott denkt dat er werkelijk een enorme lading aan wijsheid in zijn film verstopt zit. Niettemin werkt de filosofische en theologische bodem voor mij perfect in het totaalplaatje. Het is een zoektocht naar de redenen van het ontstaan die totaal niet bij een antwoord uitkomt. Teleurstellend als je verwacht dat Prometheus met antwoorden zou komen, maar wie doet dat nou werkelijk? Het is echter sterk om de mysterieuze sfeer nog eens extra te benadrukken. Dat zoekende gevoel past prima bij een sciencefictionfilm en maakt er een epos van, maar het draagt vooral bij aan de horror. Wat is er enger voor filosofen dan nooit de waarheid vinden? Dat is precies wat hier gebeurt. Er zijn geen antwoorden. Dat is zelfs het hele punt van het einde. Nogmaals: vast teleurstellend als je meer had gehoopt, maar gewoon een onderdeel van de wanhopige sfeer. Het is eigenlijk een verhaal geworden over wat het betekend om te overleven (altijd al een onderdeel geweest van de Alienreeks, die immers draait om wezens die hun levens starten in andere wezens die zo gedood worden).

Een van de meest interessante elementen van het zogenaamde filosofische gedeelte is de toevoeging van David. Hij is voor de mensen wat de mensen zijn voor de Engineers. Dat is een vondst die ik erg sterk vond, want juist de koele houding van de Engineers ten opzichte van hun creatie zie je terug in de op zijn zachtst gezegd koele houding van de mensen tegenover David. Hierbij ga ik er vanuit dat David wel degelijk emoties heeft ontwikkeld. Het wordt niet echt definitief benadrukt, wat het spannender houdt, maar er zitten genoeg hints in om dit waar te maken. Dat Holloway beweerd dat David alleen maar gemaakt is omdat de mensen het konden geeft een nare hint naar de motivatie van de Engineers om de mensen te maken. Als de Engineers in de wereld van deze film werkelijk de mensen gemaakt hebben in een bui van biologische krachtpatserij kan een vervolg nog wel eens interessant worden.

Een erg goede film dus. Intelligenter in elkaar gezet dan toch vaak gesuggereerd wordt, iets wat helaas denk ik komt door de eerder aangehaalde onhandige plotelementen. Ook dat het tempo in de tweede helft wat al teveel opgeschroefd wordt is wat jammer, maar misschien kan de director's cut hier nog wat verandering in brengen.
4*

Ja, dat is ook precies wat ik dacht dat de film was toen ik hem zag: een experiment. Verder kon ik totaal geen nut voor deze film bedenken. Als de film iets bewijst is dat een shot voor shot remake totaal geen nut heeft. Ik zag de film gisteren meteen nadat ik het origineel van Hitch zag, met alleen een kwartier pauze tussen beide films, en het effect dat dat heeft is vrij bizar. Met de andere film zo vers in het geheugen valt zelfs het meest minimale verschil op (zo ligt het restaurant waar Bates Marion aanraadt om te gaan eten in deze versie 1 kilometer verder weg dan in het origineel en is de kan met melk die hij aan haar geeft dit maal blauw in plaats van wit, het is dat je het weet).

De tekst is, op hier en daar een klein detail na, nagenoeg hetzelfde. Iets té hetzelfde eigenlijk, want het voelde aan alsof de acteurs niet acteerde, maar de andere film imiteerden. De teksten werden niet gespeeld gebracht, maar klonken gedicteerd. Alleen Macy nam nog de moeite om iets van de rol te maken. Verder heb ik me geërgerd aan het acteerwerk. Julianne Moore is eigenlijk een betere actrice dan Vera Miles, maar hier speelt ze ongeloofelijk slecht. De casting van Vince Vaughn is compleet stompzinnig; er zijn zeker wel acteurs die op zijn minst wat meer gelijkenis vertonen met Perkins (ik had Tobey Maguire in gedachten).

Dat het om een experiment ging had ik vooral geraden door het kleurgebruik. Ik kon me niet voorstellen dat zelfs een hele slechte regisseur voor dit kleurenpalet zou kiezen, en Gus van Sant is toch niet zo slecht of wel? Ik schoot heel even in de lag toen Marion een fel-oranje paraplu tevoorschijn haalde. De film zit zo vol met felle kleurtjes (zelfs de avondlucht lijkt felgekleurd) en het contrast met Hitch' film op dit gebied is zó groot dat het wel een experiment moest zijn. Het deed me aan pop-art denken.

De film gaat ook sneller dan het origineel. De dialogen worden veel vlugger uitgesproken en de momenten zonder dialoog lopen ook sneller, voornamelijk in het begin, voordat Marion in het Batesmotel komt. Dit heeft een aanzienlijke invloed op de suspense (samen met het kleurgebruik), want die wordt er minder op. De opbouw is slechter.

Het is trouwens niet helemaal waar dat het een shot-voor-shot-remake is. Veel shots kennen een andere compositie. Van Sant voegt heel af en toe ook een klein detail toe, maar helaas wel vaak slechte details, zoals Bates die zich nu afrukt als hij Marion bespied of Lila die flirt met Bates. Dat soort geintjes werken totaal niet.

Alles wat ik hierboven noemde is dusdanig slecht gedaan dat ik toch met een vraag blijf zitten: waarom? Ja, het is een experiment, maar wat is in vredesnaam het nut van dit experiment. Of beter gevraagd: voor wie is deze film eigenlijk bedoelt? Voor Van Sant zelf lijkt het haast wel. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemand deze versie beter vind dan het origineel. Interessanter misschien vanwege het experiment, maar beter? Persoonlijk vond ik het vooral interessant om beide films met elkaar te vergelijken, maar daar hield het plezier ook meteen op. Losstaand is deze film totaal waardeloos.

Doet Van Sant dan helemaal niks goed? Jawel, toch wel. Zo vond ik het leuk dat Van Sant Hitchcock's cameo in stand heeft gehouden, met behulp van een look-a-like. Daarnaast gaan met behulp van moderne technieken sommige camerabewegingen wat vloeiender. Dat reken ik het origineel verder niet af, overigens. De beste wijziging van Van Sant zit hem in het weglaten van een van de drie uitlegscènes uit het origineel. De bewuste scène was niet slecht, maar wel wat overbodig in mijn ogen.

1,5* Nutteloze film, maar als experiment aardig om eens gezien te hebben. Ik sluit af met een droevige anekdote. De vriend van mijn zusje kreeg allebei de Psycho's gebundelt als een cadeau voor zijn verjaardag. Hij wou het origineel eerst bekijken, maar mijn zusje wou per se de kleurenversie zien, omdat zij het vertikt om zwart-wit films te kijken. Ik heb ze op vele manieren proberen te overtuigen dat ze echt moesten beginnen met de versie van Hitch, maar nee, mijn zusje luisterde niet. Gevolg: ze vonden de remake zo slecht dat ze het origineel niet meer willen zien. Bedankt Gus van Sant

Public Enemies is een film die zowel hier op MovieMeter als bij de critici zwaar negatieve tot mild enthousiaste kritieken oplevert. Dat valt me eigenlijk toch wat tegen. Met mijn verwachtingen ietwat getemperd viel het me op hoe bijzonder goed Manns nieuwste was. Mann op zijn allerbest zou ik zelfs willen stellen.

De voornaamste kritiek richt zich op het scenario, dat niet al te veel zou verschillen van veel andere films uit het genre. Als ik achteraf de verschillende gebeurtenissen op en rijtje zou gaan zetten zou ik denk ik ook een redelijk standaardverhaal zien, maar dit vind ik een te beperkte blik. Tijdens het kijken was ik me totaal niet bewust van clichés. Dit komt omdat Public Enemies niet echt een verhaalfilm bleek te zijn. Natuurlijk heeft het een duidelijk begin en einde, met een chronologische structuur in het midden, maar Mann probeert alle aanwijzingen van dat hij een verhaal aan het vertellen is weg te werken en slaagt daar voor een groot deel in. Public Enemies valt meer onder wat ik 'ervaringscinema' noem. Films waarbij het vooral om het gevoel van het moment draait. Het middenin de scène staan. Er wordt niet teruggekeken (dus geen beelden van Dillingers verleden) en niet vooruitgekeken. Het draait om nu.

Dillinger is schijnbaar precies de juiste man om zo'n film rondom te bouwen. Ik kreeg niet de indruk dat hij een man was met bijzonder veel diepgang. Hij leek me zelfs een tamelijk simpele ziel, die ooit merkte dat bankovervallen zijn ding was, maar buiten dat om eigenlijk weinig kon. Hij leefde voor het moment. Zijn wereld stond aan de rand van de afgrond. Hij plande niet ver vooruit. Tekenend is een moment vrij laat in de film waarin Dillinger zegt dat hij het land uit moet vluchten na de volgende klus, en dat hij verder zal moeten gaan dan Cuba. Uit zijn half afstandelijke en half verdwaasde gezichtsuitdrukking leek ik echter op te maken dat hij eigenlijk geen flauw idee had waar hij naar refereerde toen hij sprak over 'verder dan Cuba'. Instinctief wist hij misschien dat hij moest vluchten, maar deze gedachte is waarschijnlijk nooit heel ver tot hem doorgedrongen. Vlak daarna, in de films meest veelzeggende en ook beste scène, loopt hij zomaar een politiebureau binnen.

Zoals wel vaker heeft Mann aandacht voor veel bijrollen, maar toch zit de film erg strak op Dillingers huid. Ik moest even in de film komen, maar ik werd steeds meer en meer in deze wereld getrokken. De film begint nog in de Gouden Eeuw van bankovervallen, zoals in de openingstitels al te lezen was, maar dit gangstersparadijs verandert gelijdelijk aan steeds meer in een hel voor de protagonisten. Ze worden steeds meer in een hoekje gedreven en de film wordt bijna claustrofobisch. Geen geringe prestatie, als de locatie een complete stad is. Toch bekroop me steeds meer het gevoel dat Dillinger nergens veilig is. Oude schuilplaatsen werken niet meer, zijn vrienden sterven en uiteindelijk blijkt een vriendin een verrader. Ik wist hoe het afliep, maar het werd er niet een minder intense filmervaring op. Integendeel zelfs. Net als in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford zorgt het onvermijdelijke voor veel spanning.

Manns filmstijl is de juiste voor dit materiaal. Het handheldcamerawerk draagt bij aan het gevoel er middenin te zitten, maar de ster van de technische show is de deep focus in HD. Ik begreep aanvankelijk niet waar alle ophef voor nodig was, maar nu wel. Onbegrijpelijk is de kritiek hierop. Deep focus wordt eigenlijk te weinig gebruikt in films, terwijl John Ford, William Wyler en Orson Welles toch allang de mogelijkheden ervan hebben laten zien. Je kunt erg ver zien in de film en details spatten ervan af. Het ziet er prachtig uit en geeft nog meer het idee er echt te zijn. Er zijn nog wel wat imperfecties, als soms wat waas of wat rare vertragende effectjes, maar die stoorde mij zelden. Ook knap dat Mann zo goed de docufeel weet te mixen met mooifilmerij. Het is duidelijk nooit een documentaire, daarvoor is het allemaal veel te veel gekadreert, maar het 'ervaringseffect' wordt er niet minder op. Ook leuk om de jaren '30 eens zo te zien. Veel gangsterfilms over die periode die later gemaakt zijn, zoals Miller's Crossing, behandelen die wereld vooral als een fantasiewereld. Mann maakt het voelbaar.

Er is ook nog de omstreden rol van Johnny Depp. De een vind hem de rol te vlak spelen, de ander weer te excentriek. Ik zit er tussenin. Ik vind Depp altijd erg leuk in zijn wat komischer aangezette rollen, maar wat saai in serieuzere optredens als in Donnie Brasco of Finding Neverland. In Public Enemies speelt hij wat mij betrefd echter perfect. Het is zijn beste serieuze rol. Levensecht. Michael Mann ging was uit op diep psychologische portrettering, maar wilde Dillinger meer laten zien hoe hij in de omgang was. Depp maakt de rol fascinerend, maar niet zo fascinerend dat hij buiten het realisme van de film lijkt te vallen. Ik was er van te voren nog al bang voor dat dit geen rol voor hem zou zijn, maar het valt honderd procent mee. Bale is vooral degelijk, al vraag ik me af waarom ze een acteur van zijn status voor zo'n rol kozen. Is meer het soort personage waar ze gewoonlijk een gerespecteerde bijrolacteur voor kiezen in plaats van een ster. Verder heb ik er geen bezwaren mee. Cottilard maakt ook haar werk in La Vie en Rose goed met haar optreden hier. Ik vond het romantische subplot voor de verandering echt wat toevoegen aan het gevoel van de film. Andere bijrollen zijn ook goed gecast, met veel interessante koppen, zoals wel vaker in gansterfilms.

Ik ben best wel onder de indruk eigenlijk. Gebrek aan diepgang? Hangt er puur vanaf wat je voor diepgang zoekt. Boodschappen, psychologische studies of moeilijke thema's hoef je hier niet te zoeken. De film is echter wel diep in het overbrengen van een bepaald gevoel. Niet zozeer ontroering, maar gewoon van het gevoel om een bankovervaller te zijn in de jaren '30 die zijn einde ziet naderen. Vind ik geen minderwaardige vorm van diepgang. En het is een puur cinematische ervaring, ook nog.

Ik waardeer Public Enemies ongeveer net hoog als Heat. Heat is perfecter en wellicht ook wat bevredigender, maar Public Enemies heeft meer lef voel tegelijkertijd simpeler en rijker aan. Sowieso wel goed dat Public Enemiest eigenlijk totaal niet lijkt op Heat, terwijl dat wel voor de hand lag. Een bijna-meesterwerk in ieder geval.
4*

Bij een vrij lichte film als Punch-Drunk Love is het soms wat moeilijker dan bij een wat diepgravende of meer emotionele film om te onthouden waarom hij ook alweer vijf sterren verdiende. Ik heb hem dan wel twee keer eerder gezien, maar in die dik vier-en-een-half jaar die tussen de laatste kijkbeurt zaten wist ik alleen dat ik vooral erg blij werd als ik aan de film dacht. Genoeg reden voor vijf sterren misschien, maar toch knaagde steeds meer de vraag of het niet een wat al te simpel filmpje was voor die eer. Gisteren kreeg ik ineens een onverklaarbare drang om hem weer eens te bekijken, dus het was een goed moment om te kijken hoe het er met deze film voorstond.

Heel goed. Binnen enkele minuten zat ik alweer helemaal in de uniek sfeer. Ik wist dat het een beetje een afwijkende film was, maar ik was vergeten hoe vervreemdend de kijkervaring soms wel niet is. Je zit eigenlijk naar een erg vreemde man te kijken die zich enerzijds heel typisch en anderzijds heel onlogisch gedraagt. Die man wordt vervolgens gefilmd met de gekste camerastandpunten, aparte belichting en opmerkelijk kleurgebruik. Voeg daarbij een nogal onconventionele soundtrack toe (inclusief ritmische klik en trommelgeluiden en een Popeye-liedje) en je hebt echt iets aparts.

Waardoor het werkt is doordat dit allemaal de belevingswereld van Barry Egan weergeeft. Het wordt nooit gezegd, maar Barry heeft vrij duidelijk een vorm van autisme, waardoor hij vaak niet weet hoe hij op bepaalde manieren moet reageren. Dat maakt het ook gelijk zowel een komedie als een drama. De humor is vaak pijnlijk. Zo'n moment als waarin hij niet op of omkijkt als er een ongeluk gebeurt in zijn bedrijf, terwijl zijn love interest er even kort van slag van raakt is grappig, maar ik voel ook wel plaatsvervangende schaamte. Veel mensen prijzen Sandler voor deze rol, omdat hij hier zou bewijzen dat hij echt kan acteren, maar eerlijk gezegd speelt hij niet veel anders hier dan in zijn gebruikelijke kindmannenrollen. Het is gewoon dat er een totaal andere context aan gegeven wordt, waardoor Sandlers acteerwerk ineens een andere dimensie krijgt.

Een ding dat me in het bijzonder opviel nu is hoe lekker de film loopt. Dit komt onder andere doordat bepaalde scènes mooi opgebouwd en uitgebreid worden, zoals die hele ontmoeting met Lena en Barry's zus in Barry's zaak. Die blijft maar lopen, met steeds nieuwe kleine situaties, vertakking en tegelijkertijd weer variaties op dezelfde opmerkingen. Het is moeilijk uit te leggen, maar zo'n scène heeft bijna een ritmisch gevoel, wat het extra fijn maakt om naar te kijken. En dat geldt voor de hele film. Waarschijnlijk ligt het aan de montage en de soundtrack draagt er zeker aan bij, maar ook in scènes met lange takes lijkt er een ritme in te zitten. Of Anderson ook daadwerkelijk bewust een ritme aanhield hier valt moeilijk te zeggen, want daarvoor moet je de film bijna shot-voor-shot gaan analyseren. Feit is dat het allemaal lekker in elkaar overvloeit en geen scène de flow verpest. Vandaar dat het geheel ook foutloos op me overkomt.

Gek eigenlijk dat de ambitieuze Anderson die veel getrokken wordt door grote projecten met even grote emoties en thema's ooit tussendoor een film als Punch-Drunk Love heeft gemaakt. Dat het hem goed afging is wat minder verrassend, omdat Anderson altijd al goed was in het vinden van kleine dingen in grote vertellingen. Uiteindelijk maakte hij wel een heel warme, geestige en ontroerende film met een unieke sfeer die kennelijk waarschijnlijk herkijkbaar is. Is dit dan toch zijn beste. Moet ik Magnolia ervoor inwisselen in mijn top 10. Daar neig ik nu sterk aan, maar misschien is het een goed idee om die film eerst eens te herzien. Neem ik meteen de rest van Andersons oeuvre mee, ter voorbereiding op The Master.

5* blijven staan natuurlijk.

Heerlijke film, wederom van Woody Allen. Als het zo doorgaat wordt ik nog fan van de man.

The Purple Rose is niet de eerste of de laatste lofzang op de cinema, maar wel een van de leukste. De film is een ode aan de escapistische kant van films, wat volgens mij best uniek is, want doorgaans worden vooral de artistieke kwaliteiten van een film de hemel ingeprezen. Wat dat betrefd deed deze film me wat aan Sullivan's Travels denken (ik moet zelfs toegeven deze film leuker te vinden, maar dat mag je beslist niet verder vertellen). Opvallend genoeg is ook de type humor hetzelfde. De film gaat over een film uit de jaren '30 en als het personage eenmaal uit het doek stapt speelt Daniels hem dan ook zoals een acteur uit een tweederangs film uit de jaren '30 dat zou doen.

Het mooie is dat Allen de gehele film iets nostalgisch meegeeft. Ondanks het gebruik van kleur, verwijzingen naar seks en het zelfbewuste karakter van de film voelt het aan alsof het in de jaren '30 gemaakt had kunnen zijn. De bijrolletjes die in de film voorkomen hebben iets weg van de typetjes die ook in de films van Capra en Sturges te vinden zijn.

Geweldig gevonden is ook dat de acteurs op het witte doek hun draai ineens kwijtraken als het personage van Daniels (een bijrol nota bene, wat steeds benadrukt wordt) ineens van het scherm stapt. De discussies die hun beginnen te voeren met de producenten en de mensen in de zaal zijn bijzonder leuk en dan ook weer typisch Allen. Ik moest ook erg lachen toen een bezoeker "sst" riep naar een aantal bezoekers die klaagden over het weglopen van de acteur.

Het einde voelde aanvankelijk wat raar aan. Het lag meer in de lijn van verwachting dat Farrow (die trouwens erg goed speelt) zou eindigen met een ware geliefde. Dit blijft uit. Of toch niet? De laatste scène is schitterend laat zien dat Farrow haar echte liefde nog niet verloren is: de films zelf. Heel mooi uitgebeeld. Helaas ziet niet iedereen een happy end hierin, getuige deze twee berichten bij IMDB:

In an interview in Esquire, Woody Allen was asked why he didn't make a happy ending to the film. Allen replied, "That *was* the happy ending."

After this film was previewed, word got back to Woody Allen that if he just changed his ending, he could have a big hit. Allen declined, saying that the ending is one of the reasons he made the film.

Ik kan alleen maar respect hebben voor Allen's keuze. Een conventioneel happy end had niet per se beter hoeven zijn.

4* voor deze prachtige film. De waardering hier op de site is relatief laag, maar ik lees niets negatiefs. Iemand een verklaring?

Ik had hier minimale verwachtingen van, wellicht daarom dat Puss in Boots me zwaar meeviel. Niet dat het allemaal veel voorstelt; het is een simpele avonturenfilm met weinig originaliteit, maar het het is tevens een film die weet wat hij is en zonder enige pretentie daarvoor gaat. Het levert een aangenaam avontuur op en zoals een goede Errol Flynn-film valt het van het ene actiemoment in het andere, in een hoog tempo. Alles wordt lekker luchtig gehouden, wat ook wel past. Zelfs de humor vond ik niet storend, omdat er niet al te ironisch werd gedaan en de popreferenties binnen het kader van de setting bleven. Die verontwaardigde kat was vooral erg grappig. Is ook voor het eerst geloof ik dat een Dreamworksanimatiefilm er soms echt mooi uitzag en dan niet alleen op technisch gebied, al lijdt de film er een tikkeltje onder dat Rango met een zelfde soort setting al meer deed.

Wel jammer alleen dat na een uur of zo de rek er wat uitgaat. Dat gedoe met die moeder gans is misschien net iets teveel van het goede en erg veel variatie komt er dan ook niet meer in. Verder een leuk filmpje. Niet dat ik ook maar bij iemand echt hoge verwachtingen wil scheppen, maar als tussendoortje kun je het slechter treffen.
3*