Opinions

Ik vond de serie op tv vroeger niks aan en de comics heb ik nooit aangeraakt, maar ik dacht dat het na een jaar of 10 tijd werd voor een herkansing.

Wat mij opviel was hoeveel potentie het verhaal op zich had, maar hoe weinig eruit komt. De vergelijking met de holocaust is makkelijk te maken, maar toch blijft het een standaard blockbuster, zonder ook maar enige verrassing. Hoe alles zou lopen zag ik eigenlijk met gemak aankomen.

Grootste minpunt is dat de meeste personages zo oppervlakkig zijn en dan is oppervlakkig nog zacht uitgedrukt. Natuurlijk verwacht ik van een comic-verfilming niet al te veel diepgang, maar dit is vrij ernstig. Bij Storm en Cyclops heb ik niet een karaktertrek kunnen ontdekken, waardoor ze niet eens typetjes, maar gewoon legen hulzen zijn. Toch vreemd voor schijnbaar belangrijke personages. En een superkracht telt natuurlijk niet als karaktertrek. De enige personages die goed overkwamen waren degene die moeite hadden met hun bestaan als een mutant, namelijk Wolverine, Rogue en Magneto. De motieven van Xavier bijvoorbeeld ontgaan me totaal en hoe hij precies gelijkheid met gewone mensen wil krijgen is mij onduidelijk. Hij kijkt alleen maar toe. De personages zijn duidelijk het zwakste punt van de film.

Je merkt ook duidelijk dat dit een deel 1 is. De helft van de film bestaat zowat aan uitleg over hoe alles precies in elkaar zit en dat is niet altijd even boeiend, maar helaas wel essentieel. In de vervolgen verwacht ik dit probleem niet meer. De actie was overigens wel vermakelijk.

De nieuwe kennismaking met X-men maakt uiteindelijk geen indruk, maar is prima als zaterdagavondvermaak. Niks meer, niks minder. Een door Tim Burton verfilmde X-Menfilm zou wat kunnen worden. De personages die buitenstaanders zijn liggen prima in zijn straatje.

3*

Viel me mee, maar dat komt vooral omdat mijn verwachtingen zo laag waren dat ik niet eens echt wist waarom ik voor deze film naar de bioscoop ging.

Het is absoluut niet zo dat Wolverine een echt goede film is. Integendeel: het is slechts een b-film met groot Hollywoodgeld. Het verhaal is erg flauw, met een aantal overbodige twists en niet meer dan een excuus om zoveel mogelijk mutanten op te laten draven voor een actiescène. De vorige delen probeerden tenminste nog enige diepgang en tragiek in het verhaal te brengen (al kwam het er wat mij betrefd nooit helemaal goed uit). Hier wordt het straal genegeert.

Maar de actiescènes zelf zijn dan wel weer onderhoudend en daardoor nog een enigzins redelijke score. Het mag dan verre van hoogstaand zijn, vervelend is het nooit. Wel jammer dat die Wolverine een onsterfelijke superheld is. Dat maakt de film niet echt spannend, want zijn leven staat nauwelijks op het spel. Belachelijk is dan ook de scène waarin Stryker na Wolverine vol adamantium te hebben gegiet trots zegt dat Wolverine onsterfelijk is en nauwelijks een minuut later opdracht geeft hem uit de weg te ruimen. Met methodes waarvan hij weet dat ze niet werken (neerschieten zonder adamantium kogels).

Overigens ben ik het met Onderhond eens op één punt: veel acteurs leken inderdaad weggelopen uit tv-series. De vele cameo's hebben iets geforceert cools en worden vaak vergezelt met flauwe humor. Die Gambit, de man die kan teleporteren en die Dead Pool (in zijn oorspronkelijke vorm) zijn vooral irritant.

2,5*

Even voorop: bijna het hele toekomstdeel van deze film is waardeloos. Het zit vol met onverklaarde elementen, zoals Kitty Pride's nieuwe krachten, Wolverine's teruggekeerde klauwen en vooral Xavier die gewoon weer leeft (ja, ik weet dat aan het eind van The Last Stand Xavier andere lichamen kon overnemen, maar dit is gewoon zijn oude lichaam). Ook erg zwak om Xavier de hele geschiedenis van de Sentinels uit te laten leggen. Handig voor de kijker, maar wat onzinnig als je bedenkt tegen wie hij het zegt. De toekomst bevat ook een schijnbaar eindeloze reeks aan cameo's die nooit echt leuk worden. Boven alles vond ik de toekomst vooral erg lelijk. Blinks superkracht was hier als enige de moeite waard. De rest wat suf, ongeïnspireerd en bijna niet om aan te zien.

Om nog maar te zwijgen van één van de meest verschrikkelijke dingen waar comic book movies en hun bronmateriaal zich graag schuldig aan maken: alles ongedaan maken. Niemand gaat ooit echt dood zo blijkt weer en nu gaan we zelfs zover door praktisch een plot te introduceren die het mogelijk maakt om altijd alles te herstellen. Zolang Kitty Pride leeft in dit universum hoeft nooit meer iets echt plaats te vinden, want alles kan ongedaan gemaakt worden door terug in de tijd te reizen. Voor zover dit soort films al spanning hadden is dat nu voorgoed ongedaan gemaakt. Nooit echt begrepen hoe dit soort plotlijnen zo populair blijken bij striplezers. Slap schrijfwerk vind ik het vaak, die complete films overbodig laat aanvoelen.

Toch vond ik dit een opvallend goede film, de beste X-Men tot nu toe zelfs. Niet dat daar nou zo'n zware concurrentie in is. Evengoed, de scènes in het verleden zijn erg sterk en nemen gelukkig verreweg de meeste speeltijd in beslag. Ze maken zelfs de toekomstscènes acceptabel. Wat de jaren '70 scènes gewoon goed doen is de personages gebruiken, ze ook allemaal echt een rol te geven (volgens mij voor het eerst in X-Men) en dit als basis te gebruiken voor het drama. Trask is een MacGuffin. Het plot draait in werkelijkheid om de strijd tussen Magneto en Xavier, evenals om Mystique's lage eigenwaarde. Niet uniek in deze reeks, maar nu staat het allemaal eens echt centraal, zonder eindeloze randzaken, terwijl alles naar één duidelijk doel leidt. Zelfs de bijrollen voegen ook echt wat toe steeds.

Komt nog eens bij dat enkele scènes bijzonder fraai zijn. De ontsnapping is natuurlijk een hoogtepunt van de reeks, maar ook veel van de kleinere confrontaties pakken verrassend goed uit. Een kort gesprek tussen Wolverine en Xavier in het vliegtuig bijvoorbeeld of Mystique die vastgelegd wordt op camera. Het zijn echt scènes die wat doen met wat de serie opgebouwd heeft tot nu toe en haalt kracht uit het gegeven dat dit de zevende film is alweer. MacAvoy, Fassbender en Lawrence bewijzen ook hun grote meerwaarde hier.

Natuurlijk is er nog genoeg mis op puur verhaaltechnisch niveau, maar als blockbuster is dit vooral zeer overtuigend en de manier waarop de personages gebruikt worden tilt dit naar een iets hoger niveau.
Eindelijk eens goed voor een kleine 3,5*

Ik heb alle X-Menfilms uit de originele trilogie met telkens een aantal jaren ertussen gezien, wat prima werkt, want het blijft de meest teleurstellende reeks van alle comicbookverfilmingen. Niet de slechtste, maar de meest teleurstellende aangezien dit best wel veel potentie heeft. Het hele idee van mutanten die niet geaccepteerd worden in de maatschappij is in de serie aan al van alles gelinkt, waaronder de holocaust en homofobie en dat aspect trekt mij het meest aan. Daarom werkte de eerste helft van The Last Stand nog best goed, want het idee voor een 'geneesmiddel' is een interessant gegeven en om te zien hoe iedereen er op reageert is boeiend. Het biedt ook mogelijkheden voor pakkende karakterontwikkelingen, waaronder uiteraard Rogués keuze om het 'geneesmiddel' te nemen en Mystique die moet verwerken dat ze haar complete levensdoel heeft verloren door 'genezen' te zijn.

Maar dit een X-Menfilm en die tonen maar zelden interesse in de thema's die ze oproepen en gaan meer voor grootse actiescènes, die uiteraard nooit en te nimmer dergelijke dicriminatieconflicten kunnen oplossen, maar wel de mutanten hun krachten laat zien. Voor veel mensen is dit misschien genoeg, maar ik heb het tot nu toe bij alle films uit de reeks jammer gevonden dat de helden uiteindelijk vooral actiefiguren werden. Niet dat ik tegen de actiefilms op zich ben, maar als de thema's erin doorgetrokken worden had je echt iets speciaals.

Daarbij is het script in de tweede helft wel erg belabberd. Mystique komt na haar transformatie in een gewoon mens nog maar in één shot voor. Rogue's plotlijn wordt bijna vergeten, tot op het einde. Jean Grey wordt niets anders dan een alternatieve versie van de tijdbom die je in zoveel thrillers terugvindt. Magneto wordt compleet belachelijk gemaakt door zijn zinnetje "What have I done?". Het meest gekke is nog wel dat dit neergezet werd als het laatste deel in de reeks, maar dat in feite niets opgelost wordt. Het 'geneesmiddel' bestaat nog steeds, evenals de jongen die er de inspiratie voor vormde. Er zijn nog steeds mutanten pissig op de mensen en andersom. Er wordt zelfs gesuggereerd dat het 'geneesmiddel' niet werkt, waardoor Magneto gewoon weer terug kan keren als schurk, Mystique weer mee kan doen en Rogue weer met dezelfde problemen zit. Zelfs Xavier leeft gewoon voort in een nieuw lichaam. Niets geen einde dus, want we kunnen gewoon verder gaan waar we gebleven waren. Alleen Jean Grey en Cyclops zijn nu dood, maar dat was Grey na deel 2 ook al en Cyclops was toch al het saaiste karakter in de hele serie. Dat Brett Ratner alles regisseerd met zo min mogelijk oog voor detail, karakter of emotie helpt ook niet.

Dan is er ook nog Storm. Die krijgt hier een grotere rol. Ik had geen problemen met haar als opvulling van het team in de voorgaande delen, maar als je haar een grotere rol geeft, werk haar dan uit. Heeft ze überhaupt ook maar één karaktertrek? En nog iets anders, Kelsey Grammar is vreselijk als Beast.

We moeten het dus doen met een intrigerende eerste helft, maar verder heeft dit weer weinig te bieden, op hier en daar een geinige actiescène na.
2,5*

X-Men: First Class bevat nauwelijks de onderlaag die de eerste trilogie wel had, die van de metafoor van de mutanten voor discriminatie op alle mogelijke vlakken. Dit zou een gemis moeten zijn, maar aan de andere kant kon ik de film wat makkelijker als een avonturenfilm waarderen en als zodanig is dit eigenlijk wel een meer vermakelijk deel dan zijn voorgangers. Sommigen zien hier een sterke karakterstudie in, maar op mij maakt alleen Fassbender enige indruk en zelfs zijn Magneto is niet heel diep. Anderen noemen het een briljante vondst dat dit met de koude oorlog verweven is, maar ondanks dat de Cuba crisis een belangrijke rol in het verhaal speelt stelt het allemaal niet zo veel voor.

Het beste is dit gewoon als simpel entertainment. De wraakscènes van Magneto mogen er zijn en er hangt zelfs een lekker Bondsfeertje zo nu en dan. Ook de trainingen van de X-Men zijn vermakelijk en de climax is ook goed te doen, minus dat gevecht dan tussen Banshee en Angel, dat zag er echt niet uit. Dit is een superheldenfilm die vooral om de superkrachten draait en als zodanig wel werkt. Erg ambitieus is het niet voor een X-Menfilm en er worden pogingen gedaan om er meer van te maken, vooral via de conflicten in Mystique en Beast, maar dat komt nooit overtuigend uit de verf. Nee, het is gewoon luchtig vermaak, maar als zodanig wel te behappen. Alleen een wat meer overtuigendere schurk had goed gedaan en January Jones kan absoluut niet acteren.
3*

Absoluut niet beter dan de eerste film. En dan te bedenken dat ik al langer vermoed dat ik de eerste X-Men al te hoog beoordeelt heb.

X2 leverde bij mij dezelfde irritatie op als bij deel 1. De serie heeft namelijk een geweldig potentieel en er wordt soms aan diepere onderwerpen geraakt, maar uiteindelijk wordt dit allemaal slechts geleid naar actiescènes. Niet dat ik het erg vind dat er actiescènes in de film zitten, maar ik zie hier gewoon een verhaal in dat naast de actiescènes veel meer te bieden heeft, maar de film werkt het nauwelijks uit. Wellicht moeten ze ook wat minder X-Men in zo'n film stoppen. We hebben op deze manier een overload aan plotlijnen die allemaal aan de beurt moeten komen, maar nooit genoeg aandacht kunnen krijgen in een film van 133 minuten. Gevolg is dat geen enkel persoonlijk drama overtuigd. En het is best schandalig dat Storm, Jean Grey en Cyclops al twee film erop hebben zitten en nog geen enkele karaktertrek toebedeelt hebben gekregen. Leuke superkrachten hebben ze, maar een andere bijdrage aan de film hebben ze niet. Rogue vond ik in deel 1 het boeiendst, maar die krijgt ook niet te doen. Eigenlijk is in dit deel alleen Ian McKellen als Magneto nog echt leuk. De schurk gespeeld door Brian Cox is wellicht de slechtst uitgewerkte villain uit alle comicverfilmingen die ik zag.

Jammer dat de actiescènes zelf ook niet veel voor stellen. Die opening is nog wel aardig, maar de rest van de actiescènes zijn op z'n best standaardwerk. Verder is het me recent opgevallen dat buiten de Batmanfilms (en wat afwijkerende gevallen als Sin City en 300) al die comicverfilmingen er lelijker uitzien dan de gemiddelde blockbuster. Ik zou zelfs zeggen ouderwets. Er zit heel weinig sfeer in deze film. Eigenlijk gewoon geen sfeer. Ook bij de CGI werd ik er regelmatig aan herrinnerd dat ik gewoon naar CGI zat te kijken. Ik mis een bepaalde degelijkheid waar je Hollywood toch op zijn minst op kan vertrouwen.

Ik heb geen idee verder hoe de comics zijn, want ik heb er nooit een gelezen, maar ik verbaas me er over hoe fans van die reeks deze films zo geweldig kunnen vinden. Laat de comic evenveel kansen onbenut? Of vinden de fans van de comics deze films zo goed omdat ze juist door de comics de personages en hun persoonlijke drama's beter kennen en zo al meer een band met ze hebben?

Uiteindelijk kijkt het aardig weg, maar dat is het dan ook wel. Omdat dit de beste film uit de reeks zou zijn had ik nog wel iets verwacht, maar hier zie ik niets anders dan een standaard blockbuster in.
2*

Ik ben het trouwens eens met HarmJanStegenga dat de scène waarin Bobby's broertje de politie belt zeer zwak is. De enige motivatie die ik weet is dat het broertje gewoon mutanten haat, maar in een situatie als deze lijkt het me sterk dat iemand de politie gaat bellen, hoe diep de haat ook zit.

Inderdaad en ik wil daar aan toevoegen dat de volwassenen ook gewoon te veel aandacht krijgen. Dat verpeste het eigenlijk voor een groot deel voor mij. Als verhaal over twee tieners die hun seksualiteit ontdekken is het vrij sterk. Het is ook de enige serieuze film over interseksualiteit die ik kan vinden, dus het heeft niet bepaald een uitgekauwd onderwerp. Vond de twee tieneracteurs ook uitstekend en ik waardeerde het dat er niet schattig gedaan werd rond de kwestie. Het voelt echt aan alsof het tweetal moeilijke, potentieel pijnlijke keuzes moeten maken en daar niet klaar voor zijn.

Wat dat betreft dus allemaal prima, maar door die ouders er doorheen te laten lopen wordt het allemaal wat onecht. Dit komt omdat dit duidelijk karikaturen zijn die allemaal voor een helder standpunt staan. Het helpt ook niet dat de familiebanden nooit doorleefd aanvoelen. Bij de ouders van Alex lijkt het net alsof ze nu pas echt voor de eerste keer met de interseksualiteit van hun kind geconfronteerd worden en er kennelijk nooit aan gedacht hebben er met hem/ haar over te praten. Ik miste een bepaalde authenticiteit, die trouwens ook wat belemmerd werd door de neiging van de regisseur om zelfs de luchtigste scène een zwaarmoedige sfeer te geven. Veel symboliek ook, die vaak nogal bedacht aanvoelt.

XXY wordt echt gemaakt door een handvol sterke scènes, maar als geheel voelt het slechts aan een film die vooral potentie heeft. Misschien had een wat meer naturelle, simpele aanpak beter gewerkt?

2,5*