Opinions

Allereerst moet ik erg veel lof betuigen aan het eerste half uur. Toen die voorbij was zat ik op vijf sterren. Zelden het ontstaan van een rel en de verdere uitloop tot extreem geweld zo krachtig verbeeld zien worden. Alsof de onrust mijn woonkamer binnenkroop. Deze lange opening behoort tot de spannendste sequenties die ik ooit op film gezien heb. Geweldig gemonteerd ook vooral.

De rest van de film is niet zo buitenaards goed, maar nog altijd erg sterk. Het blijft spannend en altijd boeiend, waardoor ik helemaal geen moeite had met het late tijdstip dat bij Zomergasten hoort: Z hield me constant bij de les. Het zijn vooral de montage en het script die het echt bijzonder maken. De film heeft niet echt een hoofdfiguur (Jean-Louis Trintignant komt hier het dichtst bij in de buurt en die zit niet in het eerste uur!), maar volgt vele personages op een wijze die wellicht een inspiratie is geweest voor Robert Altman. Op deze manier wordt de hele intrige van iedere kant belicht. Knap is hoe ieder segment met het grootste gemak, bijna onmerkbaar, in het volgende overvloeit. Met zoveel namen en zo'n complex gebeurtenis was het makkelijk geweest het overzicht kwijt te raken, maar ik wist altijd wie, wat, waar, wanneer en waarom. Het kan nooit een gemakkelijke taak zijn geweest om dat zo te krijgen en mijn complimenten aan de editor en de schijvers. Ook aan de casting director, want ze hebben erg diverse gezichten gecast, wat ook erg veel helpt.

Het enige wat enigszins jammer is is dat na het eerste half uur het wat draait om een onderzoek waarvan de uitslag ons als kijker al enigszins duidelijk is en waarvan je de onduidelijkheden makkelijk kan raden als je beseft dat het draait om fascisme en corruptie. Het politieke statement hier klinkt me wat al te bekend in de oren, al durf ik verder niet goed te zeggen of men in 1969 datzelfde gevoel gehad zullen hebben. Politieke boodschappen in films lijken vaak nogal op elkaar. Costa-Gavras kiest ook wel duidelijk partij, al belicht hij ook opportunisme aan zijn eigen kant en is "held" Trintignant een politiek neutraal personage. Dat vind ik wel fijn. Z geeft een krachtig beeld van een rel, een politieke moord en de nasleep daarvan en doet dat met veel complexiteit, maar het is vooral het filmische karakter en de spanning die indruk maken. Die maken de politieke agenda invoelbaar, maar veel stof tot nadenken gaf het niet (meer). Wel voelt het erg actueel aan allemaal, vooral dankzij die opstanden in het Midden-Oosten de laatste jaren.

4*, neigend naar 4,5*.

Zeer vermakelijke politiefilm. Geen meesterwerk of zo, daarvoor is het allemaal net wat te standaard en te voorspelbaar, maar doordat de karakteruitwerking beter is dan normaal en er goed de tijd wordt genomen om het verhaal goed uit de verf wil laten komen stijgt dit boven het gemiddelde uit. En natuurlijk ook door de grootste troef: Jan Decleir. Hij krijgt bij iedereen de meeste eer en dat is niet minder dan terecht, want hij geeft een ziel aan de film. Daarom is deze ook net iets beter dan het vervolg, Dossier K., die ik eerder zag. Overigens wil ik toch ook weer Koen de Bouw even noemen, erg fijne acteur.

Het is alleen jammer dat Erik van Looy, in tegenstelling tot Jan Verheyen in het vervolg, soms iets te hard wil laten zien dat hij filmisch net zo hip is als zijn Amerikaanse tegenhangers en juist daarin faalt. Zijn gebruik van kleurenfilters en nadrukkelijke montage voelt aan als van iemand die net van de Filmacademie afkomt en wat al te gretig wil laten zien wat ie allemaal kan. Van Looy heeft net te weinig gevoel voor stijl om daar mee weg te komen helaas. Het blijft als show-off aanvoelen. Of vond ik iemand die hakkelende montage en groene filters werkelijk een sterke weergave van Alzheimer?

3,5*

Wel een aardige Greenaway. Het is zeker een vindingrijke film. De meeste ideeën uit deze film heb ik in ieder geval nog nooit eerder gezien. Dat houdt het interessant, want ondanks het mooie uiterlijk stelt het allemaal niet gigantisch veel voor. Het verhaal en de karakters zijn geinig, maar meer als een curiosum en niet helemaal geschikt voor een film van bijna twee uur. De film komt zelden verder dan ideeën en formalistische spelletjes van Greenaway, zoals een obsessie met het alfabet en tweetallen. Voor de liefhebber vooral.

3*

Heerlijke film. De totaal absurde humor deed mij meer denken aan de korte verhalen die Allen schreeft (en die ik nu aan het lezen ben) dan aan films als Annie Hall en Manhattan. Het is allemaal veel absurder. Het idee is later gedeeltelijk overgenomen door Forrest Gump, althans de momenten waarop Zelig naast archiefmateriaal van oude bekendheden is gezet. Maar Zelig is een effectievere film, dankzij de nog briljantere uitvoering, het geniale camerawerk (je ziet gewoon nooit dat het een film uit de jaren '80 is) en veel bizzare of absurde details. Ik vraag me af hoe lang je iemand die niet bekend is met Allen of Farrow zou kunnen wijsmaken dat het een echte documentaire is. Als vormexperiment is het sowieso zeer geslaagd. Als klap op de vuurpijl werkt het ook nog als feel-good-film.

4* Dans de 'Cameleon'!

Van alle regisseurs die mij fascineren is Tarkovsky waarschijnlijk degene wiens films bij mij het laagste scoren. Ik heb hem best hoog aangeschreven staan, maar alleen Stalker behoort tot mijn favoriete films, met een beoordeling van een 4,5*. Bij de rest van de films werd ik niet direct enorm gepakt, maar was ik wel geïntrigeerd en heb ik ook wel de indruk dat een herziening wonderen kan doen. Tarkovsky is voor mij de regisseur bij uitstek waarvoor ik in de stemming moet zijn. Ik heb de meeste via de MovieMeter pakketservice gezien en hoewel ik de pakketservice geweldige vind ik Tarkovsky niet zo geschikt om zomaar in een week geforceerd te moeten kijken.

Deze introductie schrijf ik voor het contrast met mijn kijkervaring van Zerkalo. Deze keek ik namelijk toen ik in de stemming was voor Tarkovsky, los van de pakketservice. Net als de meeste Tarkovsky's levert het weer geen echt hoge score op, zelfs een onvoldoende dit keer (de stem van Andrei Rublev moet ik verhogen, die blijft toch wel sterk hangen). Helaas is er een verschil met mijn ervaring van Zerkalo ten opzichte van de andere Tarkovsky's. Ik was dit keer namelijk helemaal niet geïntrigeerd. De grootste verrassing kwam toen ik me in de tweede helft erop betrapte dat mijn houding richting de film zo goed als compleet apathisch was.

Ik heb op het internet opgezocht hoe andere mensen deze film ervaren hebben. Ik kwam vooral veel lovende woorden tegen, zoals te verwachten viel van een film die in de top 100 van They Shoot Pictures staat. Ik kwam zelfs een bericht tegen die beweerde dat dit dé film is die de ervaring van Het Leven vangt. Nota bene de tweede film die ik in korte tijd zie waar zo'n onmogelijk predikaat aan geplakt wordt, na Au Hasard Balthazar. Ook die Bresson wist mij niet helemaal te pakken. Betekend dit dat ik geen onderdeel uitmaak van Het Leven of geen Leven heb? De twee films lijken nauwelijks op elkaar, maar ze hebben voor mij de belangrijke overeenkomst dat ze allebei totaal humorloos zijn, terwijl ik de indruk heb dat humor veel te vinden is in Het Leven. Maar ik dwaal af en het wordt wat flauw zo. Wat ik probeer te zeggen is eigenlijk dat ik misschien nog nooit zo sterk bij een film het gevoel heb gehad dat er een gigantische muur staat tussen mij en de film. Dat ik Zerkalo niet begrijp is niet zozeer het probleem, ik was er op voorbereid dat er geen begrijpelijk verhaal in zat en ik had me er op ingesteld om de film gewoon over me te laten komen. Ook had ik al snel in de gaten dat het om herrinneringen draait.

Het probleem was de vraag: wat moet ik met deze herrinneringen en beelden? Ze zeggen me heel weinig over het algemeen. Natuurlijk leveren ze associaties op, maar alle beelden roepen onvermijdelijk associaties op. Hier maakte ik geen associaties die ook daadwerkelijk boeiend waren. Van te veel momenten had ik gewoon geen idee wat Tarkovsky ermee wilde uitdrukken, momenten die me verveelden en simpelweg niet aanspraken. Bijvoorbeeld die scène waarin de moeder druk door een drukkerij loopt, zichtbaar aangeslagen door iets. Vervolgens gaat ze spelling van een tekst controleren en uiteindelijk geeft ze aan iemand toe dat een woord haar dwars zat, maar wij als kijker krijgen niet mee wat dit woord was. Wat moet ik met een scène als deze? Dat ik het mysterieuze woord niet te horen kreeg was niet eens zozeer het grote probleem, al had het de scène wellicht kunnen redden. De vraag is hier: wat is er boeiend aan een vrouw zenuwachtig te zien rond rennen zonder ook maar één hint te geven van wat haar probleem is? Haar een spellingcheck zien doen is ook niet bijzonder boeiend. De hele film was me misschien iets te obscuur. Veel losstaande scènes die vooral bestaan en verder weinig doen. Tarkovsky geeft me bijzonder weinig om mee te werken. Ik vraag niet om een verhaal, maar om, tja, iets. Nu zag ik gebeurtenissen die ik niet kon plaatsen, mensen die ik niet leerde kennen, emoties die ik niet begreep, enzovoorts. Voor sommige mensen betekend Zerkalo duidelijk de wereld, voor mij betekende het niets, vrij letterlijk. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat een herziening daarbij helpt.

Ik wil verder niet zeggen dat het complete rommel is. Ik kan moeilijk ontkennen dat het allemaal knap geschoten is. Tarkovsky kon waarschijnlijk schitterende beelden filmen met zijn ogen dicht en hij is een meester van geluid. Respect voor de scène met wuivende gras (kennelijk gedaan met helikopters) of die waar een vogel precies op het hoofd van het jongetje land. Dit waren korte hoogtepunten voor mij. Toch ben ik ook over de visuele aspecten niet zo enthousiast als over andere Tarkovisky's. Het bleef vaak vooral een bewondering voor de technische kant van de cinematografie en niet zozeer voor wat er daadwerkelijk te zien was.

Het verbaast me nog enigzins dat deze zo hoog scoort op zowel MovieMeter als IMDB. Niet dat ik verwachtte dat hij een onvoldoende zou halen of dat ik mijn ervaring gelijkstel met die van iedereen, maar ontoegankelijke films als deze krijgen bijna altijd wel een groot aantal sterke tegenstanders. Kennelijk spreekt dit een groter publiek aan dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Tijd voor een Hollywoodremake?

2*

Zoals verwacht ik Zero Dark Thirty een zeer zakelijke film over de zoektocht naar Bin Laden. Ik was er niet bij en het is mijn vakgebied ook niet, maar ik had de indruk dat het allemaal wel heel geloofwaardig was wat hier verteld werd, waarbij sommige zaken hooguit wat zijn ingekort of bij elkaar gevoegd zijn om er een film van te maken die niet 100 uur duurt. Verder is het geen overdreven emotionele of heldhaftige film, maar een die vragen stelt door te observeren.

Het nadeel is dat zo'n vrij objectieve aanpak die niet direct veroordeelt of verheerlijkt bij een actueel en gevoelig onderwerp als deze al automatisch leidt tot controverse. Het is wel grappig hoe er twee kampen zijn die tegengestelde meningen hebben over de Amerikaanse strijd tegen het terrorisme en hoe beide kampen deze film niets vinden om tegenovergestelde redenen. Zo is er het kamp die de "War on terror" verschrikkelijk vindt en die zien in deze film een bevestiging van misplaatst patriottisme, waarbij martelen verheerlijkt wordt. De andere partij is voor de "War on terror", maar vinden deze film onpatriottistisch, voor een groot deel omdat het laat zien dat er martelingen gebruikt werden en zij dat ontkennen, of in ieder geval het belang ervan.

Iedereen met een sterke mening over deze situatie zal in Zero Dark Thirty waarschijnlijk precies vinden was hij of zij wil zien. Persoonlijk vond ik die martelscène pijnlijk om naar te kijken en stond ik in dat deel van de film ineens aan de zijde van de moslims in plaats van de Amerikanen, dus ik kan er totaal geen verheerlijking van marteling in herkennen, maar wie ben ik? Ik zag deze film afgelopen woensdag in Lux Nijmegen met daarna een debat over de film. Dat debat was een teleurstelling, aangezien hij geleidt werd door een man die zo'n twintig minuten een betoog heeft zitten leveren tegen het gebruik van droneaanslagen. Ik ben het met hem eens, maar drones komen niet in de film voor en helaas liep het hele debat al snel uit op een reeks argumenten over de huidige wereldpolitiek die totaal geen betrekking hebben op deze film. Het meest apart was echter een vrouw die zich opwond omdat deze film slechts één vrouw in de hoofdrol had in plaats van de tientallen vrouwen die zich hadden ingezet om Bin Laden te vinden. Daarnaast wilde ze dat de complete verhouding tussen Amerika en Pakistan weergegeven werden en dat we scènes kregen waarin Barack Obama met zijn militaire staff overlegde over operatie Bin Laden. De 100 uur versie van Zero Dark Thirty dus. Waarom ik dit opschrijf? Omdat het meest interessante aan een film als deze bijna is wat het los maakt en het bewijst dat je nooit een film kunt maken over gevoelige, actuele onderwerpen die een groot publiek aanspreekt.

Zelf kon ik zo min mogelijk politiek vinden in deze film. In plaats van een morele film was het vooral een lesje recente geschiedenis, waarin puur het vakmanschap (of het gebrek eraan) waarmee Bin Laden gevonden is centraal staat en niets anders. Het is zelfs een vrij eenkennige film, misschien iets teveel. Zo vind de film al snel zijn focus als de naam Abu Achmed genoemd wordt en die focus wordt niet meer los gelaten. Alleen de momenten in het onderzoek waarin de cruciale Abu Achmed weer genoemd werd worden laten zien. De rest wordt overgeslagen. Dit is ook mijn kritiek op de film. Doordat er zo ontzettend strak ingezoomd werd op één element van de zoektocht kon ik nooit meedenken met de hoofdpersonen en was het in de eerste helft slechts kijken waar die ene naam uiteindelijk naartoe leidt. De wat meer intellectuele film die ik verwachtte bleef uit en de eerste helft mist spanning, omdat het flink door de tijd springt van de ene scène waarin Abu Achmed een mysterie blijft naar de andere. De verwarring en teleurstelling zijn moeilijk te voelen, al zit het gevoel van paranoia er wel goed in, plus de angst dat er telkens ergens een bom kan ontploffen. Dat houdt het spannend.

Zodra ze die Abu Achmed echter op het spoor zijn wordt het een stuk spannender. Er zitten geen gigantische tijdsprongen meer in en de betrokkenheid wordt groter. Die aanval op Bin Ladens huis is het meest spannende moment en een sterk staaltje camerawerk en montage. Het voelt alsof je er net in zit.

Verder is het vooral een vaardig gemaakte film die technisch goed in elkaar zit, maar niet kan uitblinken omdat dat de objectiviteit kan verstoren. De acteurs spelen hun personages alleen als ze professioneel aan het werk zijn, dus veel karakteruitdieping zit er niet in, maar iedereen overtuigd en Chastain is zelfs sterk, zeker als je bedenkt dat haar eerdere rollen zo anders waren. Wat hebben haar personages in The Tree of Life, The Help en Zero Dark Thirty gemeen? Niets, maar ze is geloofwaardig in alle drie de rollen.

Ik had al met al misschien iets meer verwacht van het geheel, maar op zijn best is dit een spannende thriller over een boeiend onderwerp. Of het echter de beste uitwerking van dit onderwerp is weet ik niet. The Hurt Locker vond ik een sterkere film over de huidige oorlogen in het Midden-Oosten.

3,5*

Een beetje tegenvallende film. Het is een beetje de seriemoordenaar-variant van All the President's Men, waarbij we dus een zeer gedetailleerd verslag krijg van het hele onderzoek naar de identiteit van de Zodiac. Maar waar ik All the President's Men bijna constant spannend vond, vond ik Zodiac nergens echt spannend, laat staan verontrustend.

Misschien komt het omdat Fincher hier toch een aantal moordscènes laat zien, maar deze compleet verknald. De openingsscène vond ik echt verschrikkelijk, het leek wel een grap. Die twee mensen in de auto reageerde al voordat er iets aan de hand was alsof ze wisten dat ze vermoord zouden worden en hun dialoog was afgrijselijk. De tweede moord aan het meer vond ik ook heel cartoonesk overkomen, en ook nog eens zeer ongeloofwaardig. De scène met de vrouw en haar baby was ietsje beter, maar voelde toch niet zo realistisch aan als de rest van de film. De moorden lijken dus uit een slappe slasher te komen en niet in de film te passen.

Nou zijn de moordscènes niet het hoofdgerecht voor deze film, maar ze zitten wel aan het begin waardoor ze dus een eerste indruk geven. Helaas is het onderzoek dat dan volgt ook niet lekker verteld. Schijnbaar zijn er tientallen mensen bezig dit onderzoek op te lossen, maar ik kon op een gegeven moment nog nauwelijks volgen wie welke rol had. We krijgen in een snel tempo allerlei info naar ons hoofd geslingert die vaak een minuut later onbelangrijk wordt verklaard of zelfs gewoon vergeten wordt. Wat ook irritant is zijn de tijdsprongen. Dan komt er onder in beeld te staan dat er zoveel dagen of weken voorbij zijn en volgt er een dialoog. Maar weer vijf seconden later volgt er weer zo'n tijdsprong, en weer 5 seconden later nog een keer. Dit had allemaal wel compacter gekunt. Presenteer verschillende informatie dan gewoon op één tijdstip. Dat mag dan niet historisch accuraat zijn, maar dat is wel de manier waarop andere films zoiets doorgaans aanpakken. En terecht.

Soms maakt Fincher zelfs vreemde keuzes. Een voorbeeld: Robert Downey Jr. wordt bedreigt en gaat dan iemand opzoeken (ik had nooit een idee wie en waarom) en de mogelijkheid wordt geopperd dat hij in de val wordt gelokt. Vervolgens krijgen we een paar (volgens mij nog geen 5) seconden een shot te zien van Downey Jr. door een duistere, verlaten plek loopt. En wat doet de film dan, hij schakelt over naar een andere scène, waarin plotseling geheel uit de lucht verteld wordt dat Downey Jr. belangrijke informatie (wat precies kon ik niet volgen) gevonden heeft. Waarom laat Fincher ons niet gewoon zien hoe Donwey Jr. die informatie vond. In tegenstelling tot sommige critcasters vond ik de film niet te traag, maar eerder te snel. Fincher walst door dergelijke scènes heen en strooit zo willekeurig met informatie dat ik me in de eerste helft nooit bij het onderzoek betrokken voelde.

De film streefde dan ook eigenlijk gewoon op een onvoldoende af, maar het laatste uur maakte de film toch nog de moeite waard. Ineens besluit de film zich te focussen op het onderzoek van Gyllenhaal. Het werd me hier allemaal veel duidelijker waar het om ging, ondanks dat bijna alle informatie hier een herhaling is. Ik vraag me achteraf zelfs af waarom Fincher niet de hele film wat meer gefocust heeft. Fincher lijkt zo geobseerdeerd door zijn onderwerp dat hij alles erover wil laten zien, maar wel binnen 150 minuten en zo aan dramatische kracht verliest. Toegegeven, nergens werd het vervelend, maar ik denk dat hier meer uit gehaald had kunnen worden.

Het acteerwerk is veel geprezen, maar ik vond het gewoon voldoende. Niets bijzonders. Hetzelfde geld voor het camerawerk. Prima, maar het creëerde ook weer geen buitengewone sfeer en de belichting van de buitenscènes vond ik zelfs vreemd en nep overkomen. Het lijkt me sterk, maar dit is toch geen CGI of wel?


Nog iets: de zaak van Zodiac-moordenaar is niet opgelost en veel mensen beklagen of bejubelen hier het anticlimactische einde. Maar hoezo is er geen climax? Oké, de schurk wordt niet gearresteerd omdat er geen vingerafdrukken zijn, maar Fincher laat geen twijfel bestaan over dat Leigh de Zodiac is. Wat mij betrefd wordt de schurk hier dus wel degelijk vastgesteld. Ik vond het een zeer gesloten einde.
3*

Op een bepaalde manier beter dan deel 1 al kan ik moeilijk de vinger leggen op waar het 'm in zit. De regie blijft weinig bijzonder, al ziet het er allemaal net iets beter uit. De gevechten zijn iets boeiender, al missen ze toch wat dynamiek en een meeslepende vechtstijl. Het verhaal bevat nu nog meer intriges, maar de karakterontwikkeling staat op een lager pitje. Het grote voordeel is denk ik hier dat er minder introductie nodig is. Bij deel 1 had ik tijdens de eerste helft iets teveel het gevoel dat alles klaargemaakt werd voor de rest van het verhaal. Alle personages werden gebracht naar waar ze eigenlijk moesten zijn. Alsof je na een drie kwartier lange eerste akte zit te kijken. Nu het verhaal loopt, in een prettig tempo, is het gewoon wat beter bekijkbaar. Al had het melodrama op een lager pitje mogen staan en slaat het nergens op dat Otsu na bijna tien jaar wachten ineens haar geliefde afwijst. Puur een schrijverstruuk om de romantische spanning vast te houden voor deel drie.
Aardig genoeg voor drie hele kleine sterren. Hopelijk weet het laatste deel er toch een mooi einde aan te breien. Er wordt naar iets toegewerkt, dit is duidelijk een tussenverhaal, maar ik hoop dat het niet zo voorspelbaar zal uitpakken als ik vermoed.

Voorspelbare zombiekomedie die enigszins onderhoudend is, maar me nooit echt aan het lachen maakte. Zoveel horrorkomedies zie ik niet (en serieuze horrorfilms wellicht nog minder), maar niettemin had ik het gevoel dit allemaal al veel vaker gezien te hebben. Shaun of the Dead ligt natuurlijk voor de hand, al heeft die een heel ander gevoel voor humor en is dat wat mij betreft de betere film.

Wat mij hier toch vooral wat stoorde was het zelfbewuste dat er van de film afstraalde. Zoiets kan leuk zijn, maar de constante culturele verwijzingen en de manier waarop de personages zich semi-bewust lijken van de clichés van horrorfilm stond me wat tegen, misschien omdat ik dit dan ook daadwerkelijk al veel te vaak gezien heb, ook buiten de horrorvarianten om. Vaak wordt er gekozen voor de gemakkelijkste grappen. Een goed voorbeeld is dat gedoe rond Columbus' angst voor clowns. Dat vond ik al een wat al te typische keuze en toen het gezegd werd wist ik meteen dat er ergens een zombieclown zou gaan verschijnen. Natuurlijk tijdens de climax. Dat wordt dan vergezeld door zo'n opmerking van Columbus waarin hij ook aangeeft dat het ietwat voorspelbaar is; een knipoog naar het cliché. Maar deze knipoog zelf voelde al cliché aan. Ook zo'n running gag rond Twinkies heb ik al te vaak gezien.

De casting van een nerd als hoofdfiguur is een van de weinige frisse onderdelen hier en Eisenberg is fijn in dit soort rollen. Harrelson is altijd wel leuk, maar eigenlijk vind ik dit een mindere rol, waarschijnlijk omdat hij een wat standaard gek speelt. Zoals wel vaker bij komedie krijgen de dames minder plezier, helaas. Wel een leuke cameo van Murray dan weer, vooral zijn dood. Het enige moment waar ik gelachen heb.

Verder opvallend weinig sfeer hier, al is de pretparklocatie wel leuk gekozen. De actiescènes waren het beste onderdeel hier. Weinig origineel weer, maar wel goed uitgevoerd. Het is ook allemaal wel gewoon goed bekijkbaar, maar de geweldige film die velen erin zien zie ik gewoon niet.
2,5*

Sting. Sting would be another person who's a hero. The music he's created over the years, I don't really listen to it, but the fact that he's making it, I respect that.

Rufus, Brint, and Meekus were like brothers to me. And when I say brother, I don't mean, like, an actual brother, but I mean it like the way black people use it. Which is more meaningful I think.

Tja, van onzinnige citaten zoals hierboven krijg ik zelden genoeg. Zoolander is een enorme over-the-top comedy en als het werkelijk waanzinnig wordt kan ik dat altijd wel goed hebben. Niemand houdt zich in hier, wat in sommige films kan vervallen in grappig doen in plaats van zijn, maar niet hier. Iedereen gaat enthousiast mee in de onzin (Owen Wilson steelt overigens de show) en veel van die onzin is geïnspireerd. Natuurlijk wordt het dan ook vaak flauw, maar dat kon ik wel hebben, aangezien het aantal geslaagde grappen veel hoger ligt. Hilarische hoogtepunten zijn onder andere het watergevecht met benzineslangen (leuk ook dat Stiller dit gewoon slecht liet aflopen), de uitleg van waarom de modewereld achter alle politieke aanslagen van de afgelopen 200 jaar zat en Christine die over haar tragische verleden verteld (en dan vooral de reactie van Zoolander en Hansel hierop). Fijn ook dat het nergens zich inhoud voor politieke correctheid en dat er geen serieuze plotlijn in zit. Enkele wel erg makkelijke grappen en een voor comedy uitgekauwd verhaal (alweer een potentiële politieke aanslag) mogen de pret niet al te veel drukken, maar voorkomen net dat de film zich onder de grote toppers mag rekenen.
3,5*

Het valt me trouwens wel op dat Ben Stiller, Owen Wilson, Will Ferrell en consorten vaak op hun grappigst zijn als één van hen het scenario of de regie in handen heeft. In komedies van anderen weet je daarnaast soms niet waarom ze bekend staan als komieken, zo suf als ze daarin kunnen zijn.

Drie liefdesverhalen in drie verschillende tijden. Wellicht zegt ieder segment iets over hoe de liefde ervaren wordt in verschillende tijdperken, al vind ik het wat ver gaan om een relatie tussen twee personen symbool te laten staan voor complete generaties. Ik kan niet een bevredigende verklaring vinden waarom deze drie verhalen tot één film verwerkt zijn en nog minder waarom er voor deze volgorde gekozen is, zelfs al voelde het wel aan als een juiste keuze. En daar gaat het hier toch om, om voeling.

Wat ik bedoel te zeggen is dat de verhalen op zichzelf hier niet zo belangrijk leken. Hou creëert een sfeer en een bepaald gevoel in ieder deel en hoewel het misschien wat makkelijk klinkt zo lijkt de waardering af te hangen van hoe ver je mee kunt gaan in dit gevoel. Dit is vooral filmisch grootse cinema, hoe ingetogen het ook gebracht wordt. Vooral de vertelling van de jaren '60 is van grote schoonheid. Het verhaaltje is zo simpel als ze komen, maar let op de kalme ritmiek van dit segment. Met biljarthallen als ijkpunt vangt Hou het komen en gaan van mensen en de manier waarop de scènes in elkaar overvloeien is wonderschoon. Het is eigenlijk gewoon een kort meesterwerk. Wel jammer dat dit soort filmpjes ontzettend moeilijk te prijzen zijn. Ik verval al snel in wazig en pretentieus geneuzel, terwijl Hou het juist zo simpel houdt.

Dat de twee tijden die erna komen minder sterk zijn komt vooral doordat ze een mindere flow hebben, maar op zichzelf zijn het nog steeds sterke filmpjes. De tweede is formalistisch het meest opvallend, met zijn constante pianoriedeltje (erg mooi) en z'n eerbetoon aan de stomme film. Ietwat moeilijk om in te komen, maar de onvermijdelijk tot afstand gehouden liefde heeft zeker iets. Het derde deel heeft de meest interessante personages en de grote stad als een soort hoofdfiguur nemen is altijd een plus. Daarbij is het ook best een aandoenlijk portret van gebroken zielen op zoek naar contact.

Toch een poging om iets te maken van het uitgangspunt van de drie tijden. De eerste ziet liefde met relatief gemak in vervulling gaan. Pure liefde zet de toon, waardoor de absentie ervan in de volgende twee delen extra hard aankomt en de melancholie vergroot (telkens dezelfde acteurs gebruiken draagt hier ook aan bij). De tweede gaat over echte liefde doorbroken door factoren van buitenaf: de geschiedenis en conventies. De derde romance werkt juist niet door problemen van binnenuit: de hoofdfiguren worstelen met zichzelf.

Hou bewijst zich hier vooral als een meester van muziek en montage, beiden misschien nog wel beter dan het camerawerk op zichzelf. Chen Chang en Qu Shi zijn erg goed ook. Dit is pas de tweede Hou die ik zie, na Millennium Mambo. Die staat bij mij op 1,5*, maar ik herinner me er niets van. Misschien een herziening nodig en wat dieper in dit oeuvre duiken. Dit is een dikke vier-sterrenfilm namelijk.