Opinions

Aangezien ik toch wel een liefhebber ben van de Die Hard reeks is het een beetje vreemd dat ik dit vijfje deel niet in de bioscoop heb gezien, maar de film ging een beetje langs me voorbij toen. Er werd opvallend weinig promotie voor gemaakt en hij deed het uiteindelijk ook ondermaats. Misschien wisten ze wat voor een misbaksel ze in handen hadden?

A Good Day to Die Hard is een vervolg van het ergste soort: een vervolg met kennelijk een totale desinteresse in de hele serie waartoe hij behoort. Het lijkt totaal niet op een Die Hard film, ondanks de aanwezigheid van Bruce Willis als John McClane en een hoop actie. In plaats daarvan is het een hopeloos verouderd aanvoelende actiefilm met een chronisch gebrek aan humor. Ik zag laatst nog deel 1 weer eens en vooral de opbouw van de actie is daar erg knap gedaan en Willis blijft hilarisch met zijn sarcastische benadering van de hele situatie. Verwacht hier zoiets echt niet. Van de duizenden fragmenten geweld zijn er twee geslaagd. De rest is willekeurig, ongeïnspireerd en slecht in beeld gebracht. Verder ook een verschrikkelijke sfeer, een lusteloze Willis die vergeten lijkt te zijn hoe hij McClane moet spelen en Courtney die verder geen woorden waardig is.

Misschien wel de slechtste film ooit uit een serie die me lief is. Totaal zielloos.

1*

The Goonies is voor velen het toppunt van jeugdsentiment, maar ik zag hem als kind nooit en dan is het altijd afwachten hoe het bevalt. De beste kinderfilms weten een kindergevoel in je op te wekken, maar als dit niet leuk zijn ze vaak gewoon irritant. The Goonies heb ik lang uitgesteld, ook een beetje omdat hij vaak in één adem genoemd wordt met The Neverending Story (kennelijk jeugdsentiment voor dezelfde mensen die The Goonies in hun hart hebben gesloten). Die film zag ik ook pas op latere leeftijd, al kon ik hem toen net niet helemaal af zien. Laten we het erop houden dat het boekdelen spreekt dat ik de laatste paar scènes nooit meer bekeken heb; ik was blij het nooit eindigende verhaal zelf te kunnen beëindigen.

The Goonies beviel me echter een stuk beter. Dat kinderlijke gevoel kwam sterk naar voren en ik weet zeker dat dit van 10 tot 12 jaar waarschijnlijk een grote favoriet van me zou zijn geweest. Dat is het nu niet meteen, maar het meeste beviel me wel. Het is ook wel het type avontuur waar ik van hou, met schatzoeken, valstrikken en zo. Ben ik eerlijk gezegd ook nooit helemaal ontgroeid en waarom zou ik ook? De vlotte eerste scènes bevielen erg goed, met die achtervolging aan het begin en de introductiescène in het huis waar alle Goonies (minus de meisjes, die vreemd genoeg veel later pas te voorschijn worden gehaald) mooi naar voren komen. De kindacteurs zijn niet allemaal even goed, maar ze weten wel allemaal echt over te komen als kinderen van hun leeftijd, met een typische stoerdoenerij die je eigenlijk weinig in films ziet. De film zakt wat in na de uitgebreide introductie door wat rommelige scènes in en rond de schuilplaats van de dieven, maar herpakt zich weer zodra de helden in de grot belanden.

Het is dan ook gewoon een leuk avontuur geworden. Verrassingen zitten er niet in en origineel is het niet, maar het tempo ligt hoog, er gebeurt veel, de humor is op een kinderlijke manier aanstekelijk en iedereen lijkt het naar zijn of haar zin te hebben. Duidelijk een film die met plezier gemaakt is en dat maakt het ook weer wat plezieriger om naar te kijken. De filmstijl is iets te jaren '80 soms naar mijn smaak, maar de sets mochten er zijn. Van de acteurs schoten Corey Feldman (bij vlagen hilarisch, jammer dat hij later in de film wat naar de achtergrond verdwijnt), Josh Brolin en Martha Plimpton eruit, maar Jeff Cohen (het dikke jongetje) kon ik dan weer niet uitstaan. Grootste minpunt vond ik dat de kinderen constant door elkaar schreeuwde. Het is misschien enigszins toepasselijk en geeft wat spontaniteit aan het filmpje, maar het werd me op een gegeven moment wat teveel en gewoon irritant. Dat ik het zonder enige vorm van ondertiteling keek hielp niet mee en ik had iets te vaak geen idee wat de kids tegen elkaar schreeuwden. Ik vroeg me af of dit voor mensen met Engels als moedertaal beter te volgen was, maar het duurde niet lang om erachter te komen dat ook zij er kennelijk soms moeite mee hadden.

Oh wel, het mag de pret ook niet al teveel drukken. Raiders of the Lost Ark is het misschien niet. Ook geen The Wizard of Oz. Maar The Goonies mogen er best zijn.
3,5*

Robert Altman. Ik zag van hem al MASH en The Player, die ik beide goed vond, maar over het algemeen vergeet ik deze regisseur een beetje. Ik neem me vaak voor om een wat meer van de beste man te bekijken, maar het komt er maar niet van. Gosford Park dwingt me dan uiteindelijk toch om er eens wat meer werk van te maken. Ik vond het een heerlijke film.

Ik heb begrepen dat Altman graag grote casts gebruikt en er graag zoveel mogelijk in een ruimte stopt om vervolgens een of meer camera's te laten draaien, zonder dat de acteurs ooit echt weten of de focus op hem of haar ligt. Dat maakt een film als Gosford Park dan ook zo'n rijke filmervaring (en ongetwijfeld geschikt voor herziening). Er is een heleboel te zien. Ik vond de gigantische cast niet storend. Nee, ik kon niet alle namen en persoonlijke problemen even goed bijhouden, maar dat stoorde me niet. Het was nu net alsof je een gast bent in een huis met allemaal mensen die je niet kent en als de camera door het gebouw rondwandelde en glimpsen van de mensenlevens opving, waar je zelf mee kon puzzelen. Ik vind het een erg leuke filmstijl. Overigens is het uiteraard allemaal niet zo willekeurig gefilmd als het lijkt.

Persoonlijk vond ik het ook een zeer komische film. Die Britten zijn een tikkeltje belachelijk met hun rituelen, stijfheid, trots en superioriteitsgevoel, maar ze tonen het met zoveel klasse dat het toch iets waardigs krijgt. Het is dan gewoon leuk als er soms even iemand uit zijn rol wordt of even een onbedoelde opmerking maakt. Vandaar ook het moordplot, die dit wat meer mogelijk maakt. Van mij had de film ook wel zonder moordplot gekunnen, want echt bijzonder is het niet eens uitgewerkt, maar het zit ook niet in de weg. Alleen Fry's Hulot-achtige agent valt wel uit de toon. Tussen de mysterie en de humor in zitten overigens ook wat oprechte momenten die het ook als drama laten werken.

En tja, die cast. Daar hoef ik in principe niets over te zeggen. Als je de castlijst bekijkt op IMDB behoor je genoeg te weten. Van sterke veteranen als Maggie Smith, Michael Gambon en Helen Mirren tot nog wat onderbelichte figuren als Emily Watson en de geweldige Kelly McDonals: dit is gewoon het beste dat je kunt krijgen.

Hopelijk bevallen toekomstige Altmans me ook zo goed. Gosford Park krijgt uiteindelijke 4 sterren, met kans op verhoging!

Het is interessant hoe soms bepaalde films van een regisseur iets kunnen onthullen over ander werk dat hij of zij gemaakt heeft. La Graine et le Mulet heeft best wat aandacht gekregen toen die uitkwam, maar een enorm bekende film is het nooit geworden. Bij mij klonk slechts de titel vaag bekend, maar op mijn radar stond hij lang niet. Zoals wel meer mensen vermoed ik, werd de naam Abdellatif Kechiche bij mij pas echt bekend door La Vie d'Adèle. Die vond ik lichtelijk overschat (hoewel grotendeels nog steeds sterk) en enkele belangrijke minpunten die ik daar tegen kwam zitten ook gewoon in La Graine et le Mulet. Echter, niet alleen werken ze hier wel, ik begon hier ook een beetje de bedoeling te begrijpen.

Ik heb het hier over de neiging van Kechiche om bepaalde momenten tot in het extreme door te drijven. Scenes duren geregeld enorm lang, duidelijk veel langer dan in de gemiddelde film. Daarbij drijft hij daarbij emoties geregeld tot het spits, of focust hij uitgebreid op dingen die doorgaans minder of zelfs geen aandacht zouden krijgen. Daarmee krijgen we de eindeloze, hysterische tirade van Alice Houri die berucht is bij iedereen die het gezien heeft. Ook betekend dit dat bij een eetscène (Kechiche lijkt er dol op) de gulzigheid een nadruk krijgt, liefst door het eten deels aan de lippen te laten hangen en in te zoomen op vingers (bestek wordt zo min mogelijk gebruikt) die net zoveel onder het voedsel zitten. Die renscène, achter de brommer aan, gaat eeuwig door zodat de kijker net zo moe wordt als de renner. En zo'n buikdansscène draait net zo veel om het zweet en het ietwat dikke buikje van Hafsia Herzi als om wat de dans plottechnisch uitdraagt.

Het is extreem en er zijn genoeg berichten hier te vinden van gebruikers voor wie het allemaal te lang doorgaat, zeker enkele individuele scènes. In de handen van de meeste regisseurs zou dit waarschijnlijk een half uur korter hebben geduurd, zonder dat er een scène verwijdert hoefde te worden. Ik moest er hier ook even inkomen, maar na een tijdje begon het te werken. Iedere ellenlange scène opnieuw zorgde voor een nieuwe trans. Ik denk dat ik weet waar de kracht hem in zit: Kechiche is een fysieke filmmaker, net als bijvoorbeeld Cronenberg op de eerste plaats geïnteresseerd in het lichaam (al heeft Kechiche geen voorkeur voor horror natuurlijk). De uitdrukking van emoties, karakter of zelfs verhaal komt vaak voort uit hoe het lichaam zich uit. Kechiche voert zoiets dan graag door tot het absolute breekpunt en creëert zo een intense spanning. Daar zit het drama net zozeer als in het narratief zelf. Echter, als je niet in het ritme van de film komt kan ik me voorstellen dat het een lange zit is.

Voor mij werkte het en de lichamelijkheid van de scènes die ik als voorbeeld noemde maakte het voor mij minstens zo sterk als het onderliggende verhaal van een man, zijn oorspronkelijke familie en zijn tweede "familie". De personages zijn boeiend en het acteerwerk is ijzersterk, maar toch zal ik me vooral die tirade van de Russische vrouw, het rennen van Slimane, mensen die couscous met de vingers eten en vooral de buikdans herinneren. Ik heb wat problemen met het verhaalverloop op zich in het laatste deel. Het is jammer dat een vrij natuurlijk vertelde film als deze grijpt naar een enorm belangrijke pan die toevallig in een auto is laten staan of de diefstal van een brommer. Dat die vriendin van Slimane uiteindelijk nog een pan couscous weet te maken, ondanks dat dit volgens eerdere dialogen een uur zou duren (heeft haar dochter een uur staan dansen?) is ook wat te veel van het goede, al toont Kechiche verder niet of dit de dag red. Het is wat geforceerd allemaal, maar ondanks dat is deze film meestal toch echt raak.

Zeer benieuwd dan ook of een herziening van La Vie d'Adèle nu wonderen zal doen. Op een bepaalde manier komt die nu achteraf wat logischer op me over, met de nadruk op het seksuele aspect van de liefde. Vooralsnog vind ik La Graine et le Mulet nog even de betere film.
4*

Ook nog: hulde voor Koekebakker die Alice Houri's grote scène een soort jazz-solo noemt. Vind ik een van de sterkste vergelijkingen die ik ooit op deze site ben tegengekomen.

Na het toch wat tegenvallende Changeling herpakt Eastwood zichzelf bijna meteen weer met Gran Torino. Gran Torino zou misschien wel de meest clichématige film kunnen zijn die ik van Eastwoods hand heb gezien. En toch werkt het.

Dit komt vooral doordat Eastwood de clichés niet als clichés toont en telkens een oplossing weet te vinden om ze fris te houden. In de eerste helft gebruikt hij daarvoor nog een simpele strategie: hou het grappig. Eastwood gromt en kijkt boos en dreigt wat in de ronde en doet dit op een manier die, hoewel niet zozeer realistisch, nooit ongeloofwaardig wordt. En dat is grappig. De tweede helft bevat dan de verplichte, meer dramatische ontwikkelingen. Eastwood weet het echter niet plichtmatig aan te laten voelen. Neem nu die biechtscène, die onvermijdelijk moest komen. Dat hij hier met alleen wat onbenulligheden aan komt zetten is een sterke keuze, voor wat anders een sentimentele en plichtmatige scène was geweest. De echte biecht komt later wel, maar wordt meer hard gebracht.

Een ander geheim wapen is Clint Eastwoods acteerwerk. Het is misschien bekend terrein voor hem, maar het past hier gewoon bij. Eastwood zorgt ervoor dat Walt in geen enkele scène soft wordt. Ja, hij stelt zich meer open voor de Hmongs, maar geen seconde doet hij dit op een zoete manier. Hij blijft gewoon nors kijken en beledigen. Het einde werkt dan ook gewoon, omdat dit precies een heldhaftige daad is die een type als Walt zou uitvoeren, mocht hij echt bestaan. Simpel, effectief, stiekem intelligent, maar vooral onsentimenteel. Jammer dan dat Eastwood als Walt eenmaal dood is toch even een paar kleine foutjes maakt. Die Christushouding was nergens voor nodig, evenals proberen de indruk te wekken dat kleindochter misschien toch de Gran Torino zou erven.

Jammer ook dat Bee Vang, in de belangrijkste bijrol, erg slecht was. Verder mist de film de subtiliteit van een Unforgiven, maar gelukkig ook de sentimentaliteit van sommige andere van zijn films. Al met al is het vooral een effectieve film. Old school? Damn right!
4*

Wes Anderson wordt nogal eens ervan beschuldigt steeds dezelfde film te maken, omdat ze allemaal enorm dezelfde stijl hebben, in al hun facetten. Persoonlijk begin ik juist steeds meer bewondering voor hem te krijgen door de manier hoe hij die stijl steeds vaker op onverwacht materiaal weet toe te passen en zo tegelijkertijd iets echt nieuws en iets vertrouwds levert. Andersons stijl is één van de meest direct herkenbare ooit, maar het blijft fris.

Daar komt nog eens bij dat ik zelf de indruk heb dat hij vanaf Fantastic Mr. Fox echt gegroeid, iets verfijnder zo je wilt, met meer oprechte emotie. In feite is bijna iedere film van hem al een verbetering geweest op zijn voorganger (al moet ik Bottle Rocket en The Life Aquatic nog zien en was The Darjeeling Limited een mini-dipje) en volgens een logisch patroon is The Grand Budapest Hotel zijn beste werk. De stijl is hier geperfectioneerd. Waren zijn voorgangers al schitterend om naar te kijken, deze is echt een lust voor het oog. Perfecte aankleding op ieder gebied.

Gelukkig is er ook een inhoud die dit ondersteund. Iets minder emotioneel dan Moonrise Kingdom, maar zeker niet afstandelijker en met de hoogste funfactor tot nu toe bij Anderson, met een heerlijk verhaaltje en vol met geweldige personages. In feite is bijna ieder karakter dat hier langskomt raakt, wat verklaard waarom Anderson zoveel grote namen voor mini-rolletjes weet te krijgen. Niettemin, de volgende keer iets meer Bill Murray alsjeblieft Anderson. De hoofdrol van Fienness (toch al een van mijn favoriete acteurs die nooit echt volledig gewaardeerd lijkt te worden) is bijzonder fijn. De vernieuwende factor naast de historische setting is de donkere onderlaag, die soms zelf een bovenlaag wordt. Erg effectief gedaan.

Ik kan niet anders dan hier vol van genieten. Wie weet zit dat grote meesterwerk van Anderson er vlug aan te komen. Of misschien is dit hem, want ik heb nu al weer zin om hem nog eens te bekijken.

4*

Deze film moet in 1932 heel wat geleken hebben. Het idee om een gigantische sterrencast te hebben was nog helemaal nieuw en MGM haalde meteen zijn grootste namen uit de kast. Wat opvalt is hoe onbekend die namen intussen zijn. De twee vrouwen, Garbo en Crawford, worden nog herrinnerd en Lionel Barrymore is ook niet compleet van de kaart verdwenen. Maar wie kent Wallace Beery en John Barrymore nog? Er zijn veel sterren uit de jaren '30 wiens naam uiteindelijk een langere houdbaarheidsdatum hebben gehad.

Dat gezegd hebbende is het vooral opvallend hoe groot het verschil in acteertalent is en ook in acteerstijl. Greta Garbo acteerd zo theatraal dat het wat mij betreft vooral belachelijk is. Ze lijkt niet zozeer uit een andere film te zijn gestapt, maar uit een ander medium. Ik heb sowieso niet veel met die overdramatische manier van acteren, maar tussen deze cast en met deze verhaallijn werkt het al helemaal niet. Dit is niet Anna Karenina of zo. Wallace Beery en Lionel Barrymore spelen als enige met een Duits accent, wat hun acteerprestaties wellicht slechter laat lijken dan ze zijn, want hun accenten zijn niet bepaald overtuigend. Lionel Barrymore maakt zich ook wel wat schuldig aan overacting, wat voor het grootste deel van de speeltijd irriteerd, maar wat heel af en toe werkt. Al komt dat meer omdat zijn karakter erg sympathiek is. Tussen al deze tegenvallende acteerprestaties vallen gelukkig John Barrymore en Joan Crawford. John Barrymore doet op zich niets bijzonders, maar heeft die aanstekelijke, ouderwetse gentlemancharme die erg typisch is voor veel sterren uit de jaren '30. Het is echter Crawford die de show steelt. Haar personage is eigenlijk de minst belangrijke en ook minst speciale van allemaal. Ze krijgt geen grote scènes, in tegenstelling tot de rest. Dat maakt het alleen maar knapper dat ze met de film wegloopt. Nooit geweten dat ze zo licht kon spelen en tevens wist ik ook niet dat ze ooit sexy was.

In deze recensie besteed ik veel aandacht aan de acteurs, maar dat kan haast niet anders. Niet alleen is dit opgezet als een film voor deze acteurs, verder is er gewoon weinig te beleven. De verhaallijntjes zijn vermakelijk genoeg om te blijven kijken, maar niet heel verrassend. Wellicht dat de moraaltjes vroeger heel diep leken. Tegenwoordig zou niemand dit nog durven produceren als een prestigefilm, wat het toendertijd wel was. De dialogen zijn beter dan het verhaal, zoals te verwachten bij een acteursfilm. Filmtechnisch is er niets te beleven. Grand Hotel is nog altijd prima vermaak, maar het is daarnaast toch moeilijk te zien waarom dit indertijd op een van de beste films ooit leek. De tijd heeft hem niet heel veel goed gedaan.

3*

De link tussen La Grande Bellezza en La Dolce Vita wordt door iedereen gelegd, inclusief Paolo Sorrentino zelf en ik doe lekker mee. Vooral omdat ik hier met hetzelfde probleem zit: veel scènes zijn schitterend, maar als geheel doet hem me vrij weinig. Al heb ik dat nog altijd veel liever dan wat veel films me voorschotelen. Gebrek aan ideeën kun je hier niet als verwijt plaatsen.

Ik kan dan ook zo een heleboel sterke momenten opnoemen. Vooral die performance artist en dat moment waarop Jep die vrouw beledigt die beweerd dat ze in het verleden veel gepresteerd heeft. Het geheel heeft een fijne mix van melancholie en humor, vergezeld door een script met sterke dialogen. Ach, eigenlijk is alles zeer verzorgd, met vaak indrukwekkende cinematografie (waarvan ik moet zeggen dat die soms zonder reden over-the-top gaat, zoals de uitbundige zwevende camera in de opening, wat vooral afleidt), prachtige muziek en een zeer goede cast, met een geweldige Toni Servillo.

Maar net als de vorige film van Sorrentino, This Must Be the Place, lijkt La Grande Bellezza te grijpen naar iets speciaals (wel, de grote schoonheid), maar wordt dit nooit echt bereikt. Het blijft een verzameling scènes die afwisselend fascinerend, saai, briljant en soms zelfs suf zijn. Grootste teleurstelling? De onthulling van het ene momentje grote schoonheid dat Jep ooit gekend heeft en dat hem geïnspireerd heeft om zijn enige meesterwerk te schrijven. Het gaat hier om die flashback naar het strand met dat knappe meisje erop. De hele film draait uiteindelijk uit op dit punt. Misschien is het ironisch bedoelt dat het zo'n enorm clichématige platitude is, maar zo kwam het niet over en zelfs dan nog kan ik me bijna niet voorstellen dat Sorrentino niet iets sterkers kon verzinnen.

Ik ben er nog niet uit met Sorrentino. Hij lijkt me een enorm talent, maar zelfs ondanks zijn vele sterke kanten is hij wat frustrerend. Moet wel nog steeds Le Conseguenze dell'Amore zien. Ook opmerkelijk dat La Grande Bellezza zoveel mensen aanspreekt (hoge score hier, hoofdprijs van de Nederlandse critici, beste film volgens Volkskrantlezers). Lijkt me juist een vrij ontoegankelijke film. Hetzelfde overkwam echter La Dolce Vita. Wellicht houden veel kijkers gewoon van een zomerse trip door Rome. Persoonlijk vond ik het minder ambitieuze Oh Boy een sterkere film over iemand die wat door de stad rondwandelt en willekeurige dingen meemaakt.
3,5*

Ik ben het eens met Erwinner en Kappeuter. Het is eigenlijk meer een geinig curiosum dan een boeiende film. Een raar idee, degelijk uitgewerkt, maar ook overlang en zonder de nodige diepgang in verhaal en personages. Die vrouw die bij de mannen bleef vond ik ook een vervelend personage. Dat de reden waarom die mannen zelfdmoord wilden plegen niet genoemd wordt is ook niet erg, maar men had op de minst de indruk kunnen wekken dat ze er werkelijk zo slecht aan toe waren dat ze een dergelijke actie ondernemen. Toch een gemiste kans.

2,5*

Het is overduidelijk dat La Grande Illusion al dan niet bewust een grote inspiratiebron is geweest voor latere films. Het gegeven dat twee officieren uit verschillende legers zich in elkaar herkennen is te vinden in The Bridge on the River Kwai. Het zand dat door het graven van een gat vrijkomt buiten uitstrooien is in meerdere ontsnappingsfilms te vinden, die ik vanwege spoilers hier echter niet kan noemen. De gevangenen die met humor hun leven in hun cellen aangenamer te maken zien we in Stalag 17. De Marseillaise-scène is voor een deel over genomen in Casablanca, de meest onverwachte herkenning voor mij persoonlijk. En dan wordt deze film nog wel eens vergeleken met The Great Escape, die ik nog altijd moet zien.

Het meest bijzondere hiervan echter is dat La Grande Illusion toch nog steeds niet echt te vergelijken valt met andere films, in het oorlogsgenre of daarbuiten. Ik heb in ieder geval nog nooit zoiets als dit gezien. Het is onmiskenbaar een oorlogsfilm en een gevangenisfilm, maar tegelijkertijd ontbreken bijna alle grote conventies rond deze genres. La Grande Illusion is zo'n zeldzame film die echt op zichzelf lijkt te staan. Ik probeerde hem aan andere werken te linken, maar alle overeenkomsten die ik vond waren te beperkt. Je kunt hem hoogstens duidelijk indelen als een echte Jean Renoirfilm, maar daar zag ik alleen La Regle du Jeu van dus daar kan ik moeilijk over oordelen, al zijn er duidelijke overeenkomsten tussen beide films.

Dit is natuurlijk een belangrijke reden waarom de film me 'weggeblazen' heeft, zoals ik in mijn vorige bericht al schreef. Ik had geen idee dat zoiets als dit gemaakt kon worden. Gewoonlijk is mijn stelling dat oorlogsfilms een soort cynisme nodig hebben om een werkelijk goede anti-oorlogstelling in te kunnen nemen. Een hopeloze, nachtmerrie-achtige visie zonder vermaak. Niet dat er geen goede anti-oologsfilms mét vermaak gemaakt zijn, maar voor mij persoonlijk bevatten de twee krachtigste oorlogswerken, Idi i Smotri en Paths of Glory, dit totaal niet.

La Grande Illusion doet het echter totaal anders. Het is de meest warme en menselijke oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. En het werkt. Er is zelfs ruimte voor een zeker optimisme, evenals humor, al gaat dat nooit ten koste van een tragische onderlaag. Knap is dat ik nergens aan kon ontdekken dat Renoir partij koos voor de Fransen of de Duitsers. Natuurlijk ligt het vertelperspectief bij de Fransen, maar dit gaat niet ten koste van de menselijkheid van de Duitse figuren. Renoir ziet geen helden of schurken. Hij ziet mensen, allemaal met een slechte kant, maar met meer goede kanten. Of dit geloofwaardig is laat ik even in het midden en ik denk ook niet dat Renoir dit evenwicht had kunnen behouden in een film over de tweede wereldoorlog, maar dat doet er allemaal niet toe. Het gaat erom wat Renoir met zijn kijk doet.

La Grande Illusion is een vrij complexe film in dat opzicht. In de Duitse gevangenis verdwijnen alle normale barrières die in de buitenwereld gelden. Barrières die, als je wilt, eigenlijk een grote illusie zijn. De arbeidersklasse, de middenklasse en de hoge klassen van de edelen worden verenigd en herkennen zich in elkaar. Ze delen nu eindelijk zelfs elkaars ziekten merkt een personage komisch op. Renoir gaat echter niet te ver met het doorbreken van de barrières. Het is geen absolute verandering. De personages blijven zich constant bewust van hun verschillen en weten dat ze na de oorlog, of zelfs al buiten de gevangenis, weer elkaars tegenpolen zullen worden. Wat dat betrefd kun je stellen dat juist de verhouding binnen de gevangenis een grote illusie is, wat al iets aangeeft van de complexiteit van de film.

Andere barrières worden ook overwonnen. De Franse edelman en de Duitse edelman herkennen zich meer in elkaar dan in de mensen met wie ze gewoonlijk samenwerken. Schitterend is het kleine moment waarop beide mannen erachter komen dat ze kennelijk verliefd zijn geweest op dezelfde vrouw in Parijs. Hier ontstaat echter een barrière door de oorlog. Ze worden gedwongen elkaars vijanden te zijn. Erich von Stroheims personage probeert dit te negeren. Pierre Fresnay zou waarschijnlijk ook het liefst bevriend willen raken met zijn Duitse tegenhanger, maar is minder naïef en weet dat de oorlogsituatie hem een plicht geeft om in opstand te komen.

De grootste tragedie in de film is wat mij betrefd dan ook dat de personages zich bewust ervan zijn dat de oorlog hun in een situatie neerzet die een grote illusie is. Ze weten dat hun verhoudingen nu anders zijn dan gewoon is en dat deze zeepbel kapot zal gaan als ze buiten de gevangenissituatie treden. Gabin weet dat als hij met Rosentahl ontsnapt dat zijn afkomst als arbeider en Rosentahls afkomst als rijke middenklasser en jood weer een rol gaat spelen. Fresnay weet dat zijn plicht aan zijn land- en celgenoten ervoor zal zorgen dat zien vriendschap met Von Stroheim verstoord zal worden. Maar ze moeten toch allemaal doen wat ze moeten doen. Uit plicht en ten opzichte van het vaderland, uit vriendschap of gewoon omdat leven in een gevangenis ondanks alles toch ook geen pretje is.

Het is opmerkelijk hoe Renoir hier de oorlog dan ook gebruikt. De oorlog leidt tot een positieve herkenning. Dit klinkt haast pro-oorlog, maar zo simpel ligt het niet. Sowieso wijst Renoir erop dat de oorlog voor de gewone mens verschrikkelijke is, een moment van dood en verderf waarbij jezelf sneuvelt of toch op zijn minst een paar geliefden kwijtraakt. Daarbij brengt het mensen te ver van huis, in een situatie die hun gewoon niet aangaat. Voor een deel kan de vriendschap tussen de personages ontstaan doordat ze geen enkele waarde hechten aan de reden waarom de oorlog gevoerd wordt. De eerste wereldoorlog was vooral een strijd ontstaan door ruzie tussen landen, vaak gebaseerd op trots en ego, in plaats van ideologie. Wat kon dat de gewone man schelen. Zelfs voor edelmannen als Von Stroheim en Fresnay heeft het allemaal weinig betekenis (het is alweer een grote illusie), al ziet Fresnay in dat de oorlog meer om iemand als hem draait dan om iemand als Gabin. Hij heeft dan ook ergens gelijk dat het voor hem eervol is te sterven in de oorlog, waar het voor de gewone man tragisch is. Wat dat betrefd kun je het verhaal van deze film dan ook niet zo snel in latere oorlogen plaatsen. De tweede wereldoorlog, de Vietnam-oorlog en de golfoorlogen waren veel ideologischer bepaald en leken meer betrekking te hebben op de vestandhouding tussen de mensen van de verschillende volkeren, al is dat ook een soort illusie.

Maar ik dwaal af. Feit is dat de herkenning tussen de personages eigenlijk alleen kon ontstaan door een buitenzinnig grote gebeurtenis, een gedeelde nare en absurde ervaring. Ik moest er wel even inkomen tijdens het kijken van de film. Dat de Duitsers de Fransen zo relatief goed behandelden zag ik eerst als een vorm van satire, maar Renoir meent het toch bloedserieus. Het blijkt dat de omstandigheden in oorlogsgevangenissen dankzij de Geneva-conventie tijdens WOI vrij goed waren, vaak zelfs beter dan het leven in een oorlogsgebied buiten de gevangenismuren. Dit veranderde in latere oorlogen duidelijk. Waarschijnlijk is deze milde aanpak van gevangenen nog steeds wat overdreven, maar Renoir filmt niet de werkelijkheid, hij maakt een film en neemt een stelling in.

Renoir behoorde tot een van de regisseurs van het poëtisch realisme, een Franse filmstroming van de jaren '30. Deze film waren vaak erg links georiënteerd en richte zich fel tegen rijke mensen en hogere klassen. Renoir was in principe ook een man die voor de opkomst van de arbeidersklasse was, maar gewoon niet zijn personages zwart-wit kon zien. Hij werd door collega's uit dezelfde stroming soms bekritiseerd dat hij zijn rijke personages te sympathiek maakte. Ik denk echter dat deze gebalanceerde kijk de reden is dat we Renoir beter herrinneren dan andere regisseurs uit de stroming. Deze film is ook voor de arbeidersklasse, maar hij maakt tevens de droefheid voelbaar van Frensay en Von Stroheim dat hun soort van edelheid dreigt uit te sterven. Het levert een mooi karakterportret op en stiekem zijn de scènes tussen de twee hogere officieren de beste uit de film.

Wat ik hierboven allemaal schreef kent schitterende uiting in één van de beste scènes die ik ooit zag. Het gaat om het moment waarop Fresnay met zijn fluitje de Duitsers afleidt om zijn twee vrienden te laten ontsnappen. Het mooie hieraan is dat Fresnay er zelf niets mee wint, het is een onzelfzichtige opoffering. Even ontroerend is de reactie van Von Stroheim, die met een verslagen verbijstering opkijkt als hij Fresnay ziet zitten en begrijpt dat hij zijn vriend zal moeten neerschieten. Dit culmineert in de mooiste sterfbedscène uit de filmgeschiedenis.

Er is nog veel meer te genieten in deze film. Renoirs stijl is hier zeer energiek. De camera beweegt meestal en hij vangt in één camerabeweging vaak meerdere momenten en dialogen op. Hij vult zijn film met komische scènes, geniale dialogen, aansprekende karakters en zelfs een bizarre, maar vreemd aanstekelijke musicalscène. Ondanks dat de film niet bijzonder spannend is als een avonturenfilm of thriller zat ik op het puntje van mijn stoel, puur door de meesterschap. Deze film leeft op een manier waarop weinig films dat doen. Voor eenmaal krijgen we een oorlogsfilm die levenslust uitstraalt, maar niet op een sentimentele en enigzins valse manier als La Vita e Bella. Bij Renoir gaat het ook nooit ten koste van de serieuze onderlaag. Toegegeven, de scènes met de Duitse vrouw die na de ontsnapping volgen kunnen zich niet meten met wat daarvoor kwam, al stoorde dat mij nauwelijks en blijft de film dan nog steeds op hoog niveau. Het voorgaande was slechts op nog hoger niveau.

Er is nog veel dat ik onbesproken heb gelaten, maar ik ben van de film zo onder de indruk dat ik moet toegeven dat ik van iedere scène haast wel zo'n lange recensie kan schrijven. Zo is het wel meer dan genoeg. Feit is dat ik hierdoor compleet overvallen werd. Dit is echt weer eens iets anders. Ik heb erg veel onder spoilertags geplaatst, misschien meer dan nodig was, maar dat komt omdat ik bijna de gehele ervaring graag als verrassing wil laten, in plaats van slechts de plotpoints. Voor dit soort verrassingen kijk je film. La Grande Illusion verdient sowieso wat meer aandacht op MovieMeter!

5 sterren, maar dat was al bekend. De tiende positie in mijn top 10 zou zelfs nog te laag kunnen blijken. Een stijging naar de bovenste regionen van mijn lijstje sluit ik niet uit.

Bij deze film praat iedereen vooral over het einde. Niet verwonderlijk, want het is nogal een extreem einde waar ook nog eens totaal niet naar toe gewerkt wordt. Dat iedereen vooral over dat einde steeds begint wijst ook op een probleem dat ik had met Il Grande Silenzio: alles wat voor het einde komt is meestal wel goed en soms net iets meer dan dat, maar nooit uitzonderlijk. Deze film haalt zijn bestaansrecht bijna compleet uit de laatste vijf minuten. Daarvoor zit een mooie gevonden sneeuwlocatie, een prima Morriconescore en de moord op de sheriff die ik zag aankomen, maar die harder was dan verwacht,. Verder is het toch standaard spaghettimateriaal en de wat vastere stijl van Leone werd gemist. Corbucci weet af en toe mooie plaatjes te schieten, maar ik vind hem ook vaak erg rommelig en chaotisch. In het handjevol films dat ik van hem zag herken ik een soms interessante regisseur, maar zeker geen grootmeester.

Dat allemaal terzijde, want zoals gezegd draait het om het einde. Werkt het? Ja, het maakt een impact. Ik heb wel eerder een westernheld zien sterven (al is zelfs dat zeer zeldzaam), maar meestal behaalt hij dan toch wel een of ander doel of is zijn dood op zijn minst heldhaftig. Hier wordt hij gewoon kansloos neergemaaid en alsof dat nog niet erg genoeg is worden ook zijn vriendin en een grote groep onschuldige mannen afgeslacht. Zeer extreem. Ik vond het wat te ver gaan aanvankelijk, wat ook wel komt doordat zo'n einde totaal niet voorschaduwt was. Ja, er werden goede mensen op een nogal harde manier vermoord, zoals die sheriff, maar toch was er niets dat mij de indruk gaf dat we naar iets anders keken dan weer een onschuldige cartooneske spaghettiwestern. Had zo'n einde niet meer een spanningsboog verdient. Die ontbrak voor mij totaal. Ik zat niet vol spanning te wachten hoe het zou aflopen, omdat ik blindelings aannam dat Silenzio Tigrero toch wel zo zou afmaken. Achteraf gezien is het einde zoals het is misschien iets anders. Compleet tegen die luie verwachtingen in voor de complete duisternis gaan. Het maakt wat los bij je als kijker, of het nou de juiste keuze was of niet. Ik kan het toch wel waarderen als een narratief experiment.

Jammer dus dat de rest van de film een lichte tegenvaller was. Vermakelijk dat wel en ook verrassend goed geacteerd voor een film als deze, met een zeer leuke Kinski en een ondergewaardeerde rol van Trintignant. Toch had er meer uit gehaald kunnen worden denk ik.
3 sterren, met een halve bonusster voor het einde.

Mijn vader zag deze film rond 1970 en had hem sindsdien niet meer gezien. Niettemin citeerde hij de film nog altijd en spoorde hij me constant aan de film voor hem te zoeken. Dat is me nooit gelukt, maar iemand anders wel. Voor mijn vader was dit een fijn weerzien met een film die 40 jaar geleden zoveel indruk op hem maakte. Voor mij zal het over 40 jaar waarschijnlijk slechts die film zijn waar mijn vader altijd over praatte.

Het viel me nogal tegen eigenlijk. Het is een aangename film, goed uitgevoerd en lekker vlot, maar meer ook niet. Meestal irriteer ik me aan Franse komieken als Bourvil en Louis de Funes en het is al een verdienste van La Grande Vadrouille dat dit nergens gebeurde. Vervelend werd het nergens. Helaas werd het ook zelden grappig. De saunascène was een uitschieter en dat gedoe met het snurken was ook leuk, maar verder heb ik niet gelachen, eigenlijk. Ik moest ook geregeld denken aan To Be or Not To Be, die ik een maand of twee geleden zag. Daar steekt dit toch bleekjes bij af qua grapdichtheid, originaliteit, tempo en gewoon de hele uitvoering. La Grande Vadrouille doet niet echt iets fout, maar ook niets bijzonder goed. De hoge score op MovieMeter verbaast me dan ook nogal. Vooral aangezien ik juist het gevoel had dat oude komedies hier steeds slechter scoorden. Waarom deze dan niet?

3*

Daar ben ik het niet mee eens, Lloyd heeft wel duidelijk een eigen persoonlijkheid en zijn films zijn daaromheen gebouwd. Wel vind ik Lloyd tot nu toe wel minder interessant dan Keaton of Chaplin, maar dat heeft wellicht ermee te maken dat ik nog niet zijn bekendste en waarschijnlijke betere werk heb bekeken. Tot nu toe missen zijn films het hart en de sterke verhaallijnen van Chaplin en de energie en inventiviteit van Keaton.

Evenwel blijft het wel aangename slapstick. De eerste helft stelt werkelijk geen zak voor, maar de tweede helft heeft wel wat leuke momenten, al springt er niks echt uit. Het kijkt gewoon lekker weg. Zoals bijna alles wat ik van Lloyd tot nu toe zag.

Wel opvallend zijn de tussentitels. Wellicht is het toeval, maar bij Lloyd valt het me op dat de tussentitels, naast dat ze de benodigde informatie geven, ook altijd eindigen met een klein grapje, zoals een ironische opmerking. Wel geinig.

3*

Dat herzieningen wonderen kunnen doen bleek gisteren wel. Hoewel de omstandigheden van het kijken bijna onmogelijk waren (doodmoe, geen ondertiteling - wat door de accenten van de personages nogal een probleem is - en een ook al niet bepaald enthousiaste zaal) wist de film me deze keer wel te overtuigen.

Vreemd genoeg vond ik The Grapes of Wrath dit keer niet gemaakt, oversentimenteel of zelfs zwaar propagandistisch overkomen. Ditmaal maakte hij een meer oprechte indruk. Dat ik van te voren foto's zag van ene Dorothy Lange hielp daar wellicht bij. Haar foto's stonden waarschijnlijk model voor vele shots in deze film. Het maakte de film des te echter voor mij. Er zitten toch wel wat indrukwekkende momenten in. Vooral op het begin, als de Joads hun woongebied moeten verlaten.

Toch zal het waarschijnlijk nooit mijn favoriete film worden. De traagheid ging mij gisteren wat tegenstaan, al komt dat zeker door de eerder genoemde moeheid, want ik kon me daar bij de vorige kijkbeurt niks van herrinneren. Die laatste speech van Fonda is de grootste misser van de film. Het is een intellectuele speech, wellicht geschikt voor politici, maar niet voor een onopgeleide boer uit Oklahoma.

Ik verhoog een volle ster, naar 3,5*.

Gravity is waarschijnlijk de meest besproken film van het jaar, in ieder geval in mijn kringen. Om te zeggen dat mijn verwachtingen hooggespannen waren is een understatement. Volgens mij had ik niet meer zo uitgekeken naar een film sinds The Tree of Life. Maar waar die film het compleet waarmaakte deed Gravity dat voor mij niet, zelfs al heeft het momenten van genialiteit.

Jammer dat na al die maanden sinds ik de film gezien heb en de eindeloze gesprekken erover ik hier op het forum wat laat kom aanzetten met mijn recensie. Alles wat ik erover te melden heb is hier eigenlijk wel al gezegd. Mijn punten van waardering liggen voor de hand. Er lijken niet echt mensen te zijn die Gravity compleet haten en dat komt simpelweg doordat het op audiovisueel echt iets nieuws te bieden heeft. Eigenlijk hebben we sinds 2001 tot nu moeten wachten totdat iemand het gevoel van ruimtereizen, het rondzweven in iets wat oneindig lijkt, weer serieus benadert. Als zodanig kent deze film buiten 2001 om geen gelijke en dit is zelfs de overtreffende trap ten opzichte van Kubricks meesterwerk. Niet alleen het gevoel van gewichtloosheid wordt goed benadert door het zwevende camerawerk, maar ook het gevoel van desoriëntatie door deze gewichtloosheid. Je weet tijdens het kijken zeker aan het begin niet meer wat onder, boven, links of rechts is, iets wat ik vermoed dat heel realistisch is in de ruimte.

Dit is een audiovisuele trip, niet een narratieve. Je gaat om je werkelijk in de ruimte te voelen. Dat daar een avonturenverhaaltje omheen is gebouwd is de enige juiste keuze. Het maakt het geheel ook wat spannender. En toch, na ongeveer drie kwartier compleet in de ban geweest te zijn van de film, bijna op 5 sterrenniveau, verloor Gravity daarna toch zijn grip op mij, om die niet meer terug te krijgen. In andere woorden, het begon me stierlijk te vervelen. Allereerst doordat Bullock tegen die tijd een veilige haven heeft bereikt en de film ten einde voelt. Vervolgens werpen Cuarón en zoon nog meerdere obstakels op haar pad, maar het voelt als een herhaling van zetten. De intensiteit van de eerste helft verdween als sneeuw voor de zon. Komt nog eens bij dat er meer drama zat en dat werkte voor mij niet zo goed, want de karakteruitdieping is te veel volgens het boekje en Bullock is sowieso al een erg suffe actrice die ook hier weer niet echt gevoel naar voren brengt. Ik ga er vanuit dat al die absurde Oscarpraat rond haar gebaseerd is op respect voor haar fysieke inspanning voor deze rol en niet voor het personage dat ze neer zet, want dat doet ze weer vrij verschrikkelijk. Om het geheel nog erger te maken gooit Cuarón er nog wat belachelijke symboliek rond wedergeboorte tegenaan (die foetushouding!). Zo goed als de eerste helft is, zo slecht is bijna de tweede helft.

Ik moet er bij zeggen dat ik deze in 2D zag. Een bewuste keuze, die voortkomt uit inmiddels jarenlange irritatie dat ik geen keuze heb tussen 2D en 3D in de bioscopen die ik gewoonlijk bezoek en dat 3D zo goed als altijd niet de extra prijs waard was. Ik was erg blij ineens voor 2D te kunnen kiezen, maar nu blijkt dat iedereen die het in 3D zag hem ook hoger waardeerde betwijfel ik of ik toch goed besloten heb. Het blijkt ook allemaal echt met oog op 3D geschoten te zijn en ik vraag me af of een handjevol CGI dat me niet wist te overtuigen echter geleken zou hebben in 3D.

Anyway, iemand zei tegen me dat hij dacht dat dit de perfecte 45-minutenfilm was en dat hij helaas dubbel die lengte heeft. Precies mijn gevoel. 4,5* voor de eerste helft, ongeveer 2* voor de tweede. Ik ga voor 3,5*, want dit is toch te uniek voor een meer gemiddelde score en soms is het echt briljant. Als geheel voelt het echter te leeg aan voor een werkelijk meesterwerk.

In de jaren '60 was er een reeks WO2-films die vergelijkbaar was van toon. Ik heb het dan over bijvoorbeeld The Longest Day, The Guns of Navarone, The Dirty Dozen of Where Eagles Dare. Allemaal echte jongensavonturen, waarbij oorlog vooral stoer is. Het bittere dat nog doorklonk in veel oorlogsfilms van de jaren '50 (denk The Bridge on the River Kwai, maar ook zelfs Stalag 17) is grotendeels weg (er zit nog wat in The Dirty Dozen) en heeft plaats gemaakt voor lol. In latere decennia werd het weer wat serieuzer. The Great Escape past echter prima in die jaren '60 traditie. Helaas valt hij daar niet echt in op. Van al die eerder genoemde films heeft The Great Escape wellicht de beste reputatie, maar ik vond hem niet echt indrukwekkend.

Niet dat het slecht gemaakt is of saai wordt (al had de lengte wat ingekort mogen worden), maar ik had het gevoel het allemaal al eens eerder gezien te hebben. Vooral de scènes in het kamp en het plannen van de ontsnapping kwamen me wat al te bekend voor en ken ik dan ook uit andere gevangenisfilms. En nee, dan heb ik het niet eens zozeer over opvolgers van The Great Escape die hem kopiëerde, maar vooral La Grande Illusion, Stalag 17 en zelfs A Man Escaped. John Sturges is dan ook teveel een vakman om er iets extra's van te maken. Zijn films zijn eigenlijk altijd solide, maar nooit meer dan dat. Ook de acteurs doen het niet meer dan aardig.

Dus blijft er een vermakelijk avontuurtje over dat lekker wegkijkt, niets meer en niet minder. Het wordt allemaal wat boeiender zodra ze uit het kamp zijn. Die scènes lijken niet op voorgangers en het is altijd wel leuk om te zien wie het redt en wie niet. De executie van die 50 man is ook het enige beetje bitterheid dat je hier zult vinden. Om nou echter te zeggen dat dit de totale film een stuk beter maakt is ook weer overdreven. De motorachtervolging was eigenlijk verreweg het leukst in deze degelijke oorlogsfilm.
3*

The Great Gatsby was al gedoemd als het aankwam op goede kritieken voordat zelfs maar de trailer te zien was. Baz Luhrmanns stijl toegepast op misschien wel de meest geprezen roman uit de VS in combinatie met muziek van Jay-Z: dat krijgt sowieso slechte recensies. Niettemin had ik altijd wel zin deze film. Echt geweldig is hij niet geworden, maar wel mooi gemaakt, vermakelijk en soms meeslepend.

Het boek ken ik ook wel, die heb ik op mijn vijftiende voor Engels gelezen. Wat er zo bijzonder aan was ontging me toen, wellicht omdat ik er nog wat te jong voor was, maar het verhaal is me wel bijgebleven. De flamboyante stijl van Luhrmann vind ik best passen bij de flamboyante levensstijl van Luhrmann (al zie ik hoe een meer klassieke stijl ook zou werken) en bij Luhrmann hoef je nooit bang te zijn dat er niets gebeurt op het scherm. Zelfs de soundtrack stoorde mij eigenlijk niet. De reden waarom er voor gekozen is, is duidelijk en het werkte wel.

Luhrmann weet eveneens de tragiek van het verhaal goed te pakken en zover ik me herinner is hij ook gewoon goed trouw aan het boek. Er is slechts één ding wat ontbrak en dat was een emotionele connectie met het geheel, hoe wervelend het allemaal ook gebracht werd. Het grootste probleem was voor mij de casting. Tobey Maguire heeft niets in het acteervak te zoeken, maar dat wist ik al langer. Verrassender is hoe matig DiCaprio uit de verf komt hier, aangezien dit mij juist logische casting leek. Maar nadat hij geïntroduceerd is met een beschrijving van zijn glimlach zien we nooit meer zijn charme. Vrijwel meteen verandert hij in een enorm neurotisch personage die af en toe een woede-uitbarsting kent. De charme komt praktisch niet meer terug, terwijl ik toch de indruk heb dat dit nodig is om Gatsby great te laten lijken. Het is moeilijk om nu te begrijpen waarom iedereen zo geboeid is door de man. De charme is er misschien om de neuroses te verbergen, maar de neuroses zijn het enige dat zichtbaar blijft. Overigens, die vent die de automonteur speelt: dat kan echt niet.

Betere casting die met meer bezieling speelt (Edgerton en Mulligan komen er het best van af, maar de film steunt niet op hen voor de emotionele kern) had geholpen dit echt iets speciaals te maken. Nu is het vooral een dappere poging, maar wel een die ik zeker leuk vond gezien te hebben.

3,5*

Er wordt flink gerookt en gezuipt, er is een scène in een nachtclub en er zit een variant in op een psychopatische maffia-afrekening: welkom bij Disneys The Great Mouse Detective. Ondanks (of danzij?) al deze 'volwassen' elementen is dit een van de luchtigste films in Disneys toch al niet al te zware oeuvre. Wat mij erg beviel is dat hij wat anders aanvoelde dan meeste films van de studio. Wel de herkenbare animatiestijl, maar net wat andere personages en met een ander sfeertje. Geen sprookje, maar een detective met lichte noir-randjes. Ik vond het wel lekker smaken. Niet op de laatste plaats door Ratigan, die wel een erg sterke en gemene schurk is. Ja, hij is het die de maffia-afrekening op zijn geweten heeft: denk aan de muis die door Ratigan aan de kat wordt gevoerd na Ratigan een rat genoemd te hebben. Toch niet typisch Disney, of wel? Basil zelf is ook een van de weinige Disneyhoofdfiguren die niet een suffe goedzak is.

Heel leuk filmpje dus, maar het mist dat beetje extra om tot de echte toppers te horen. Toch een dikke 3,5*.

Dat betekend gewoon dat Myrna Loy een grotere ster was dan Rainer, die toen nog volslagen onbekend was. Dat bepaald de billing bij een film. Dat geldt hier nog eens extra als je bedenkt dat Loy hier wederom gekoppelt werd aan Powell en dat die samenwerkingen al meerdere successen hadden opgeleverd, met The Thin Man als hoogtepunt. Aanrader trouwens, de Thin Man-reeks.

Anyway, met uitzondering van The Broadway Melody was dit de film waar ik het meest tegenop zag uit het lijste van film die de Oscar voor Beste Film wonnen. De film heeft al niet zo'n beste reputatie (hij zou hopeloos gedateerd zijn), maar op een overduidelijk kitscherige musical van 3 uur lang zat ik ook niet te wachten. Alleen het duo Powell en Loy trok me nog enigzins aan, al kon ik me er niets bij voorstellen dat die twee gingen zingen.

Gelukkig valt het allemaal wel mee. Het is geen groots meesterwerk, maar het is over de gehele lijn gezien best vermakelijk. Ik weet niet precies hoeveel uit deze film ook daadwerkelijk in Ziegfelds leven werkelijk is gehaald, maar ik geloof er maar de helft van. Het is eigenlijk een soort van screwball comedy. Veel mensen met een bovennatuurlijke charme en vooral een rappe tong die elkaar voor de gek houden, maar dan eens in de showbusinesswereld. Ik weet wel dat de wat slechtere kanten van Ziegfeld door toedoen van de weduwe Burke wat zijn ongetoomd, wat er ook helaas voorzorgt dat het personage wat vlak bijft, maar verder vond ik het wel fijn dat deze musical zichzelf niet al te serieus nam. Het zou de overdadigheid, de kitsch en de speelduur waarschijnlijk ondraaglijk gemaakt hebben.

Voor mensen die net als ik geïnteresseerd zijn in de combinatie Loy en Powell vast een waarschuwing; het duurt meer dan 2 uur voordat Loy in beeld komt, dus daarvoor moet je de film niet kijken. De chemie werkt wel weer als vanouds, maar wordt te weinig uitgebuit en Loy krijgt niet echt iets te doen. Overigens zingen ze beiden niet. Godzijdank. Powell is overigens echt wel een topacteur. Hij weet zo'n film moeiteloos kijkbaar te maken en hij is grappig zonder er iets voor te hoeven doen. Hij heeft op MovieMeter geloof ik nauwelijks liefhebbers, maar hij verdient het om herinnert te worden.

Toch is het evenwel Luise Rainer die de show stal in deze film, al is het maar om haar onweerstaanbare Franse accent. Schijnbaar is ze van oorsprong Duits, maar dat kun je je tijdens het kijken niet voorstellen. Ze overacteerd haar rol, maar wel op een goede manier en is misschien het enige personage dat de combinatie van humor en drama in deze film goed aan kan. Naast Powell natuurlijk. Waarom de Oscars dit als een hoofdrol zagen snap ik werkelijk niet, zoveel scènes had ze niet, maar toch mooi dat ze hier iets voor won. Ik verbaasde me ook toen ik zojuist op IMDB zag dat ze nog leefde. Ze is net 99 jaar geworden.

En dan de musicalscènes. Daar heb ik echt helemaal niks mee. Nee, ik heb niets tegen musicals, maar deze performances doen me totaal niets. Het ziet er spectaculair uit, ja, maar het is zo kitscherig dat ik het weer lelijk ga vinden. De nummers opzichzelf zijn ook niet bepaald geweldig. Ik kan me nu al geen melodie of regel tekst meer herinneren, al weet ik wel dat het woord 'bumblebee' voorbij kwam. De musicalscènes haalden voor mij de vaart uit het toch wel aardige verhaal en voorkomen een hogere score. Gelukkig zitten er nog niet eens echt veel musicalscènes in. De film is meer geïnteresseerd in het geromantiseerde levensverhaal van Ziegfeld dan in zijn prestaties in de muziekwereld.

Twee scènes springen er overigens bovenuit: een telefoongesprek waarin Anne Held tegen Ziegfeld zegt dat ze blij is dat zijn nieuwe huwelijk goed gaat en de uiteindelijke sterfscène van Ziegfeld. Buiten dat om is het geen bijzondere film, maar ook niet eentje die me echt tegenstond. Ik verwachtte het slechtste van het slechtste, maar dat is dit gelukkig nog lang niet. Al weet ik ook weer niet wie op MovieMeter ik dit nou echt kan aanraden.
3*

Deze film heeft de twijfelachtige eer om bekend te staan als de slechtste film die de Oscar voor Best Film won. The Greatest Show on Earth is inderdaad niet bepaald The Greatest Movie on Earth, maar om het meteen tot een barslechte film te verklaren is ook wat overdreven.

The Greatest Show on Earth is vooral een onschuldige film. Dit zorgt ervoor dat de film prima wegkijkt en over de gehele speelduur wel enigzins vermaakt, maar tegelijkertijd zal denk ik niemand de film kunnen roemen om zijn geweldige durf. Iedereen heeft een verhaal als deze inmiddels wel eens gehoord. Het is een typisch backstageplotje met verschillende artiesten en managers die allemaal jaloers zijn op elkaar. Soms omdat de een meer talent heeft dan de ander, soms omdat de een verliefd is op iemand anders, maar het liefst toch allebei. De verschillende haat-liefde-verhoudingen zijn afgezaagd, maar houden wel een soort empo en afwisseling in de film, te midden van de iets te grote hoeveelheid aan circusvoorstellingen.

Het grootste mysterie voor mij is dan niet eens zozeer dat hoe deze film de Oscar voor Beste Film won (al is het wat vreemd), maar hoe men hier de prijs voor Beste Script aan kwijt kon, want films als deze bestonden ook toen al lang.

De film zelf is goed gemaakt, maar nergens wordt er iets echt interessants gedaan, al was de treincrash nog wel mooi uitgevoerd. De acteerprestaties wisselen van slecht (Betty Hutton) tot gewoon goed (James Stewart, de gehele speelduur onder clownsmake-up). Ik weet niet wat het met Heston is. Een groots acteur is het niet, zeker niet in dramatische scènes, maar toch overtuigd hij altijd wel. Het weet er op een bepaalde manier voor te zorgen dat je geloofd dat hij dat circus al jaren managed.

Uiteindelijk heeft de film niet echt iets om hem aan te raden, maar mensen die net als ik proberen alle winnaars voor de Oscar voor Beste Film te zien hoeven dit ook weer niet als een gigantisch obstakel te zien. Persoonlijk heb ik een onschuldig werkje als deze stiekem liever dan de sentimentaliteit van bijvoorbeeld Titanic of de pretenties van iets als Crash.
2,5*

Had hier toch wel iets van verwacht. Greengrass leek me wel de juiste regisseur voor een oorlogsthriller, zeker een waarin vele intriges een rol spelen. Helaas is de film opgebouwd als een mysterie die uiteindelijk met een briljante onthulling tevoorschijn wil komen, ondanks dat iedereen intussen die onthulling al weer een tijdje kent: er waren geen massavernietigingswapen in Irak. Om zo lang daarnaar op te bouwen werkt natuurlijk niet, zeker niet als de film verder weinig te bieden heeft. Natuurlijk weet Greengrass wel hoe hij een actiescène moet schieten, maar erg origineel zijn deze momenten ook niet en het wil nergens echt meeslepend of spannend worden. De wat uitgekauwde dialogen die de intrige met te heldere woorden voor een politieke thriller uitleggen helpen ook niet mee. Vrij goed gemaakt, redelijk vermakelijk, maar nergens bijzonder en verre van de film die het had kunnen zijn.
2,5*

Soms doet MovieMeter mij bijna huilen. Dan lees je het ene onzinnige bericht naar het andere. Filmervaringen zijn subjectief, maar soms kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat sommige kijkers wat te snel een film opgeven. Bij The Grey Zone lijkt het erop dat mensen zich er zo aan gestoord te hebben dat er Amerikaans in gesproken wordt dat ze vervolgens de complete film niet meer serieus namen. Om daarna gek genoeg Schindler's List en The Pianist aan te halen als voorbeelden van hoe het wel moet. Britse acteurs zijn makkelijker te accepteren als Duitsers, Polen of Hongaren dan Amerikanen? Maar goed, ik ben dan ook niet iemand die zich doorgaans aan deze talenkwestie stoort, die trouwens bijna alleen maar in oorlogsfilms de kop opsteekt.

Dat is allemaal nog tot daar aan toe, maar wat hier staat kan echt niet:

Dit is gewoon niet waar. Nou heb ik geen idee hoe dit gefinancierd is of welke motivatie Tim Blake Nelson zelf noemde om The Grey Zone te maken, maar vergeleken met deze film zijn Schindler's List en The Pianist simplistische blockbusters. Mijn punt hier is namelijk dat The Grey Zone vooral een dappere film is, die een blik durft te werpen op de Holocaust die ik nog niet eerder in een film tegen gekomen ben: een compleet hopeloze blik. Schindler's List, The Pianist of het wat slechtere La Vita È Bella pakken vooral verhalen met wat meer hoop om over de jodenvervolging te vertellen. Hier heb ik geen problemen mee, we hebben dat soort verhalen nodig en het is altijd goed om te zien dat menselijkheid ook tijdens de meest zwarte bladzijdes van de geschiedenis zich liet zien. Toch, de Holocaust is niet bepaald het verhaal over overlevende joden. Dat beweerd ook niemand, maar feit is dat het een verhaal is over een enorme massamoord die bijna geheel systematisch is uitgevoerd, bijna letterlijk als lopende bandwerk. En dit haalde niet alleen het slechtste in nazi's naar voren, maar in iedereen die er ook maar iets mee te maken had, inclusief de joden.

Wat ik nog nooit in een film was tegengekomen en wat je ook niet op de middelbare school bij geschiedenis leert (althans ik niet) is dat onder de joden in de kampen er ook een overlevingsstrijd ontstond. Zo konden sommigen van hen in het kamp privileges krijgen, waaronder gewoon goed eten en betere slaapplaatsen, maar vooral werden ze langer in leven gehouden. Daar stond tegenover dat ze duistere taken voor de nazi's moesten verrichten, zoals in deze film, waarin we een groep van die joden zien die de andere joden naar de gaskamers moeten leiden, terwijl ze hen gerust moeten stellen en zelfs de indruk moeten wekken dat alles goed komt. Een andere jood, een dokter op wiens memoires een groot deel van deze film gebaseerd is, werd de persoonlijke assistent van Mengele en kreeg zelfs een eigen kantoor, op voorwaarde dat hij de gestoorde Mengele hielp en de andere joden bespioneerde, mochten ze van plan zijn een opstand te starten. Het zou kunnen dat ik twee jaar geleden een stuk van de memoires van deze dokter gelezen heb, maar ik weet niet zeker. In ieder geval heb ik via de universiteit zo'n ooggetuigenverslag gelezen waarin de hiërarchie onder joden in concentratiekampen toegelicht werd en ook het hele systeem van privileges werd uitgelegd. Ik vond het bijzonder verontrustend om te lezen, eens te meer omdat het zo gemakkelijk voor te stellen is dat mensen inderdaad zulke daden verrichten voor beter eten, betere kleding en vooral een aantal weken extra leven. Extra akelig is dat het allemaal onderdeel is van één systeem. De joden die hun medeslachtoffers naar de ovens begeleiden kun je niet echt iets verwijten, omdat ze helpen iets te doen wat ook zonder hun wel gedaan zou worden. Zij houden zich vast aan wat ze hebben, wat misschien niet heldhaftig is, maar ook niet oneerlijk.

Nadat ik hierover gelezen had vroeg ik me af waarom ik dit nooit in een film had gezien, maar het antwoord daarop werd me al snel duidelijk: wie wil er een film kijken waarin mensen alleen slecht kunnen handelen en die ook nog waar gebeurt is voor miljoenen mensen? The Pianist en Schinlder's List hebben succes omdat ze de wrede Holocaust kunnen brengen, zonder dat we compleet gedeprimeerd de bioscoop uitkomen. Maar Stanley Kubrick had ergens gelijk toen hij stelde dat een film die werkelijk over de Holocaust zou gaan onkijkbaar zou zijn. Onkijkbaar is The Grey Zone nog net niet, maar het sterke is dat hij de hierboven genoemde dilemma's in gaat. Deze film oppervlakkig noemen is gewoon je reinste onzin. De personages stellen zich constant de vaag of wat ze doen goed is, terwijl ze constant beslissingen moeten nemen waarbij keuze 1 kwaadaardig is en keuze 2 ook kwaadaardig is. En beide keuzes leiden naar de dood, met hoogstens een maandje uitstel. Zelfs de heldendaden die de joden hier proberen te verrichten - de redding van het meisje en het opblazen van een crematorium (beide waargebeurd!) - zijn acties van pure wanhoop en radeloosheid. Ze weten dat ze weinig uithalen, maar ze moeten iets proberen. Het meisje is een extra interessant element. De werking van de concentratiekampen was zo effectief omdat het een geoliede machine was, waarin ieder zich als een schroefje kon zien dat gewoon automatisch aan het draaien blijft. Met zo'n visie hoef je jezelf geen morele vragen te stellen. Het meisje wordt een schroef die uit plaats is. Haar doden zou buiten het systeem om moeten gebeuren, vandaar dat ook de nazi's er moeite mee lijken te hebben om haar om te brengen: het lijkt, hoe ironisch, wel moord.

The Grey Zone is een van de sterkste, misschien wel dé sterkste Holocaustfilm die ik tot nu toe zag (ik moet Schindler's List eens herzien). Hij is compromisloos en biedt geen enkele hoop waaraan de kijker zich kan vastklampen. De beelden zijn grauw, de personages hebben dubbelzinnige persoonlijkheden en zijn zich daar van bewust. Dat het allemaal wat afstandelijk gebracht wordt is bijna een redding: daardoor wordt het hier juist niet onkijkbaar. Bovenal is het wellicht de meest realistische film over dit onderwerp, in ieder geval inhoudelijk. Dan val ik niet over minuscule dingetjes als Amerikaanse accenten of gras dat buiten de kampen groeide. Zelfs het feit dat de acteurs er niet ondervoed uitzagen is niet onrealistisch, aangezien we hier joden volgen met privileges en die kregen gewoon goed te eten.

Oké, de film is niet perfect. Soms voelde het me iets teveel aan als een uiteenzetting. De dialogen bestaan vooral uit morele discussies tussen personages dan uit realistische gesprekken, al komen de dialogen wel echt voort uit de personages. Een iets beschouwendere aanpak had misschien mijn voorkeur, maar dan was het wellicht nog lastiger te bekijken geweest (in de VS heeft deze film opvallend vaak de absurde kritiek gekregen inhoudelijk te duister te zijn). Misschien had een wat meer bezeten regisseur (Polanski?) er dan ook meer uit kunnen halen. Wellicht omdat Tim Blake Nelson hier een eigen theaterstuk bewerkte dat hij vooral geïnteresseerd was in dialogen en iets minder op een filmische vertelling.

Niettemin is dit een vergeten film die meer aandacht verdient. Veel beter dan de meeste films over dit onderwerp.
4*

P.S.: Ik bedenk me nu dat ik praktisch geen Europese films ken die zich in concentratiekampen afspelen. Je zou zeggen dat de realistische aanpak van deze film meer iets zou zijn voor Europa, maar kennelijk niet. Of weet ik er gewoon niet van af? Ik weet dat er een aantal bekende documentaires zijn (Night and Fog, Shoah), maar speelfilms? Ik kom niet verder dan La Vita È Bella, wat eigenlijk gewoon een sprookje is, en The Boy In the Striped Pyjama's, wellicht de slechtste film over de Holocaust. Helaas lijkt het erop dat dat nu de twee films zijn die op middelbare scholen vaak vertoond worden om de jodenvervolging bij te brengen. The Grey Zone is wellicht een stap te pessimistisch, maar pak dan gewoon Schindler's List of The Pianist zou ik zeggen.

P.P.S.: Dit is wellicht de meest neerslachtige recensie die ik tot nu toe geschreven heb. Ik kwam er niet omheen.

Interessante documentaire die het vooral moet hebben van de beelden die Timothy Treadwell zelf geschoten heeft. Dit om twee redenen. Ten eerste zijn de beelden vaak gewoon mooi, maar ten tweede natuurlijk omdat Treadwell er zelf in voor komt en hij inderdaad een fascinerend persoon is. Ik geloof niet dat hij tot de slimste mensen op Aarde behoorde en ik deel Herzogs mening dat Treadwell een wat al te sentimenteel idee van de wereld had, maar het beeld dat we van hem krijgen is toch wel menselijk. Ja, het portret dat hier geschetst wordt is vaak komisch en absurd, maar we krijgen wel meerdere kanten van Treadwell te zien.

Minder vond ik het gebruik van materiaal dat Herzog zelf geschoten heeft van de mensen die op een of andere manier bij Treadwell betrokken waren. Deze gesprekken zijn vaak duidelijk gespeeld. Misschien verkondigen ze wel hun eigen mening, maar Herzog heeft ze dit duidelijk dikker laten aanzetten. Kan iemand die lijkschouwer serieus nemen? Dit zorgt ervoor dat de documentaire wat aan zegginskracht mist en het net iets meer een freakshow wordt dan nodig was.

3,5*

The Guard heeft het allemaal. Een glansrol voor Brendan Gleeson, die nog nooit zo ongegeneerd heeft kunnen schitteren. Heerlijke, scherpe oneliners met Ierse accenten en een totaal gebrek aan politieke correctheid. Een kleurrijke filmstijl die alles nog eens dikker aanzet en de absurditeit vergroot. Een pakkende score van Calexico. Een gezonde dosis humor. Verwijzingen naar filosofie, films en zware literatuur. Het enige dat ontbreekt is een naamregisseur, maar aangezien dit een debuut is rekenen we dat McDonagh niet aan.

Geweldig is het niet, zoveel fantastische elementen in een film? Jammer alleen dat ze niets met elkaar te maken hebben en niet in dezelfde film thuis lijken te horen. Oké, Brandon Gleeson en de one-liners met Ierse accenten gaan geweldig samen. Maar de rest? De kleurrijke filmstijl lijkt te passen in een film van Wes Anderson, maar The Guard had meer baat gehad bij een wat meer groezilige sfeer, in plaats van deze plastic look. Calexico's score had ik ook graag achter een andere film gezien, want hoe goed hij ook is, blijft de vraag hangen waarom ze in vredesnaam er voor gekozen hebben om de muziek te laten lijken op die van Ennio Morricone's werk voor spaghettiwesterns. Tevens heeft de muziek iets Mexicaans over zich. Wat heeft dat met Ierland te maken? En gangsters die discussiëren over hun favoriete filosofen en zware poëzie uit hun hoofd kennen is een geinig idee, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Tarantino of de gebroeders Coen weet McDonagh het nooit natuurlijk te maken. Het blijft teveel bij een concept.

In feite is dat een samenvatting van The Guard naar mijn gevoel: een concept. Een komedie over een politiek incorrecte, Ierse agent die zich dommer voordoet dan hij is en zo misdaad bestrijdt en de FBI te kijken zet is een leuk concept, zeker met Brendan Gleeson in de hoofdrol, maar Gleesons casting is ook het enige wat echt goed werkt hier. Het voelt allemaal gewoon te geforceerd aan. McDonagh wil dolgraag een absurde komedie maken, zoals zijn broer deed met In Bruges, maar hij lijkt hier net niet over genoeg talent te beschikken. Ja, hij schrijft geregeld een scherpe one-liner voor zijn held, maar verder zitten er ook teveel dialogen die teveel aanvoelen als een soort van namedropping, alsof McDonagh wil laten zien welke films, gedichten, romans en filosofische werken hij kent en hij vergeet erbij er een natuurlijke context aan te geven. Op een zelfde manier werkt die muziek hier verkeerd. De film gaat over een agent die staat voor Ierse trots en eigenzinnigheid, dan past het niet om tijdens de meest heldhaftige scènes aan te komen zetten met melodieën die doen denken aan Mexicaanse feesten en Italiaanse westerns. Dat is gewoon McDonagh die een eerbetoon wil geven aan de spaghettiwestern en daarbij vergeet dat hij een totaal ander soort film maakt. Hij had wat minder moge verwijzen en wat meer tijd mogen besteden aan het wat meer vlees geven aan het magere, voorspelbare plot.

Wat overblijft is een film die zeker zo nu en dan grappig is, af en toe met een leuke vondst komt en een interessante hoofdpersoon heeft, maar die over het algemeen als gewoonweg nep aanvoelt.

2,5*

Vooraf ving ik vooral op dat Guardians of the Galaxy eens een echt andere Marvelfilm zou zijn. Dat valt reuze mee. Vooral de minpunten zijn weer typisch Marvel. Dat wil zeggen dat de regie huisstijl is (dus geen speciale vermelding voor Gunn van mijn kant), dat de designs van de sets de meest standaard voor science-fiction zijn, dat de schurk oersaai is, dat wederom de climax draait om de mogelijke vernietiging van een planeet en dat de CGI er weer uitziet als CGI. Vooral die laatste twee dingen irriteren me zo langzamerhand wel echt. Is dit eigenzinnigheid? Is het 't ruimtereizen? Thor deed het al, in zekere zin. De humor en luchtigheid worden veel genoemd als vernieuwend, maar die zelfde argumenten werden gebruikt toen Iron Man uitkwam, iets wat die reeks en in mindere mate The Avengers gewoon in stand heeft gehouden.

Nee, dit is gewoon weer Marvel. De enige unieke elementen zijn de soundtrack en de aanwezigheid van een wasbeer en een boom, kleinigheden. Daarbij is het gebruik van oldies als muzikale begeleiding alleen origineel in comic book verfilmingen. Andere genres doen het al decennia. Geen grote stappen worden hier gezet zover ik kan zien. Of zijn ontsnappingen uit een gevangenis en dat soort dingen ineens enorm vernieuwend?

Niettemin kan ik niet ontkennen dat Marvel over de gehele linie steeds beter lijkt te worden. Er zit nog wel eens een mindere film tussen (Thor: The Dark World), maar vóór The Avengers was juist een bovengemiddeld vermakelijke film een uitzondering en dat is nu wel anders. Het wordt hier luchtig gehouden, met een nadruk op actie en humor. Niemand lijkt onder de indruk dat ze iets anders maken dan jongensavonturen, wat de toon van dit soort nonsens ten goede komt. De personages komen ook steeds beter tot hun recht en de affectie die gegeven wordt aan personages als Drax, Rocket en Groot is voelbaar. Het maakt het allemaal gewoon veel leuker om te kijken. We krijgen zelfs een actiescène die eruit springt: die grote vloot die als een muur dat ene schip van de schurk probeert tegen te houden. Ik wil zelfs toegeven dat de gekozen liedjes een fijn sfeertje geven dat frisser aanvoelt dan de leeftijd van de liedjes zou doen vermoeden.

Dus ja, Guardians of the Galaxy is zeker aardig vermaak, maar het heeft te weinig identiteit om iets werkelijk bijzonders te zijn wat mij betreft.
3,5*

Het is hier al eerder gezegd, maar het is toch haast verdrietig hoe weinig deze film veroudert is. Ik had een wat meer ouderwetse film verwacht, met een wat meer primitieve kijk op rassenrelaties, niet één die wat het betekend om zwart te zijn serieus nam. Je zou de film veroudert kunnen noemen vanwege zijn moraliserende toon misschien, maar vergeet niet dat we de afgelopen jaren ook gewoon Crash, The Blind Side en The Help hebben gehad; op hun manier spirituele opvolgers van Guess Who's Coming to Dinner. Ook even populair bij de Oscars.

Een geweldige film is dit niet, daarvoor is het te schematisch, te geschreven en moet je wel erg veel onwaarschijnlijkheden slikken (Poitier is niet alleen perfect, maar ook een medisch genie die wellicht het Afrikaans werelddeel gaat redden!). Om nog maar van dingetjes te zwijgen zoals die bevriende pastoor, het ontslag van de racistische "vriendin" van Hepburn en natuurlijk een speech van Tracy die klinkt alsof hij hem urenlang geoefend heeft. Het is allemaal nogal wat. Dieptepunt was een flauwe scène waarin mam en pap een ijsje gaan eten Tracy iets anders krijgt dan verwacht. Daarbij trekt hij een vies gezicht, maar na eventjes proberen bevalt het toch wel. Erg flauwe metafoor en de enige slecht geacteerde scène. Kun je Tracy moeilijk kwalijk nemen.

Niettemin, toen Hepburn en Tracy tot de conclusie kwamen aan het einde van de film dat de generatie van hun dochter nu duidelijk klaar was om het verschil te maken en rassenrelaties te verbeteren vond ik het onbedoeld melancholisch. Natuurlijk, er is veel verbeterd, maar juist de problemen die hier geschetst worden, die van interraciaal huwelijk en vooroordelen over de positie van niet-blanken zijn nog verre van ideaal en de generatie van de dochter heeft duidelijk gefaald. Interessant was ook dat een groot deel draaide om de vraag over hoe oprecht het idealisme van vader en moeder is. Hoe dat precies is uitgewerkt bevalt me niet helemaal (ze maken zich vooral zorgen om wat anderen vinden, in plaats van henzelf), maar het trok de aandacht.

Ik kan veel aanwijzen dat slecht is hier of op zijn minst gemakzuchtig en afgezaagd, maar ik moet zeggen dat het als komisch drama best aardig werkt. Je merkt dat het hart op de juiste plaats ligt en het script heeft genoeg intelligentie om je wat onwaarschijnlijkheden te kunnen laten slikken. De relativerende humor werkt goed en Hepburn, Tracy en Poitier halen alles eruit wat te erin zit. Het is natuurlijk een preek en niet een die ik nog eens zal bekijken, maar hij mag er op zich zijn.
3*

Prachtige titel, goede film.

Het begint allemaal iets te rommelig en fragmentarisch, maar na een tijdje kroop de film toch wel onder mijn huid. Tijdens die eerste scènes bouwt de film toch stiekem iets op. Dergelijke verhalen hebben we eerder gezien, maar het is effectief uitgewerkt. Daarnaast bevat de film een uitstekende rol van de ondergewaardeerde Palminteri. Wel is de casting van Rosario Dawson en Eric Roberts wat jammer. Ze moeten dezelfde leeftijd hebben als Downey Jr., maar Dawson is duidelijk te jong en Roberts duidelijk te oud.

Het was me een beetje onduidelijk of de film wilde aangeven dat Dito een slechte keuze maakte door te vertrekken of niet. Wellicht en waarschijnlijk is het bewust ambigu, wat op zich wel goed is, maar het is jammer dat het argument om in de plaats van zijn jeugd te blijven wonen compleet zwak. Criminaliteit, bedreigingen, moord, niemand die naar je luisterd, geen toekomstmogelijkheden... Je zou voor minder vertrekken. Toch kreeg ik op momenten het gevoel dat de film ons wilde wijsmaken dat het beter was als Dito daar gebleven was en dat vond ik een zwakkere kant van de film. Nou had ik ook wel enigzins medelijden met die vader, maar ik kon me moeilijk voorstellen dat die Dito iets had om zichzelf kwalijk te nemen. Als ik het goed begrijp is de film echter min of meer autobiografisch, dus wellicht dacht Montiel er anders over.

3,5*

Joon-ho Bong is een grote naam geworden in de Zuid-Koreaanse genrecinema, met dank aan de erg fijne, afwijkende thrillers Memories of Murder en Mother. The Host is echter zijn bekendste en meest succesvolle film. Persoonlijk vond ik hem echter net iets minder goed, al is het nog steeds bovengemiddeld.

Het is grotendeels een redelijk conventionele monsterfilm. Ik las enkele (voornamelijk Amerikaanse) recensies die The Host extra prezen voor de maatschappijkritiek, die duidelijk vol wantrouwen jegens regeringen en Amerikaanse invloeden zit. Dat vind je inderdaad terug hier, maar is eigenlijk ook vrij typisch voor het genre, evenals de angst voor radioactief gif in het milieu dumpen. Wat Bong (of moet ik zeggen Jong-Hoo; ik weet niet of ik ooit voor- en achternamen automatisch uit elkaar ga leren houden bij Aziaten) hier vooral wat meer doet dan gewoonlijk is is aandacht besteden aan de menselijke personages. Die zijn doorgaans nogal saai in monsterfilms, dus daar leek Bong een kans te zien. Net zoals dat hij ook hier weer graag serieuze zaken met humor afwisselt.

Dit gaat allemaal met wisselend succes. Ik moest even aan de personages wennen, juist door de humor. De grappen zijn hier namelijk wel erg plat en vaak ook zeer luidruchtig. Na de vermeende dood van de dochter volgt een zeer uitbundig en kennelijk grappig bedoelde openbare rouwscène, die mij bijna geheel uit de film haalde. Daar had de band met de karakters gecreëerd kunnen worden, maar het wordt al snel een soort competitie hard schreeuwen. De humor werd voor mij zelden leuk.

Toch begon ik de personages steeds meer te waarderen, wellicht omdat ik een zwak heb voor een team bestaande uit losers en kansloze sukkels die toch vol voor hun doel gaan. Het wordt uiteindelijk best een aandoenlijk filmpje. Misschien niet echt ontroerend, daarvoor is het te plat, maar dus wel aandoenlijk. Daarbij werkt dit ook gewoon uitstekend als een monsterfilm op zich, door de zeer goed geregisseerde actie. Vooral de eerste, uitgebreide aanval is toch wel zeer goed gefilmd. De CGI was ook redelijk, even los van het weinig overtuigende vuur aan het einde.

The Host heeft iets en dat iets is toch wel zeer Bong. Er is altijd iets in zijn films dat afstoot, maar dat je uiteindelijk wilt omarmen. Hij heeft het beter gedaan, maar dit is een meer dan sympathieke en vermakelijke monsterfilm.
3,5*