Opinions

Gaaf concept wat helaas veelvuldig tekort schiet in zijn uitwerking

Een verhaal hoeft niet origineel te zijn om een publiek te kunnen vermaken. De opzet van Seventh moon is dan ook best aardig. Helaas laat de uitwerking het nodige te wensen over.

Zo stoor ik mij doorgaans niet aan rommelig camerawerk, echter was het bij deze productie te ruw afgewerkt. Een beter voorbeeld zijn de [REC] films en een titel zoals Cloverfield die ook chaos tonen maar toch duidelijker in beeld brengen wat er zich afspeelt. Hier wenst de film te mysterieus te blijven wat in het nadeel werkt omdat de beelden veelal ook nog eens te donker zijn. Het camerawerk is vanuit de basis prima, maar mist een goede afwerking.

Ook stikt de film van de plot holes. Om hieronder een voorbeeld te noemen: Als je een offer maakt en veilig binnen blijft wordt je met rust gelaten. Hoe zit het dan met de man die Melissa en Yul niet in hun auto laten (nadat hij hun verraden heeft) en dus als het ware geofferd wordt aan de demonen waarna de 2 alsnog aangevallen worden? Of wordt er door de wezens ook onderscheidt gemaakt tussen auto's en kleine rieten huisjes? Binnen is binnen dunkt me.

De film duurt slechts anderhalf uur maar liet me na de eerste kennismaking met de wezens al regelmatig op de klok kijken met in mijn achterhoofd de vraag hoelang dit in hemelsnaam nog moest gaan duren. And that's never a good sign..


1,5*

Gemarkeerd door de dood

Hoe realistisch zijn de meeste films eigenlijk? Ik denk dat ze in 90% van de gevallen al snel een loopje met de werkelijkheid nemen. Zo is dit tot op zekere hoogte vast ook ongetwijfeld het geval bij The Shallows. De vraag is echter of de gebeurtenissen niet te ongeloofwaardig op de kijker over kunnen komen. Daarnaast is het belangrijk dat deze gebeurtenissen goed en spectaculair genoeg bevonden kunnen worden door de kijker. Deze thriller slaagt er zowel in om een zekere mate van geloofwaardigheid te behouden terwijl hij tegelijkertijd voor voldoende spektakel weet te zorgen. Meer heeft een titel zoals dit eigenlijk niet nodig. Voor meer realisme met betrekking tot het gedrag van witte haaien kijk ik wel een documentaire op National Geographic.

Hiermee wil ik niet zeggen dat alles wat er met betrekking tot het gedrag van de witte haai in deze film als waarheid aangenomen hoeft te worden. Bepaalde momenten en scene's zijn dan ook geloofwaardiger dan dat andere dit zijn wat soms al dan niet geheel te danken was aan de special effects die enkele keren enigszins onderdeden met wat er op het scherm gebeurde. Sommige gebeurtenissen worden echter ook wel onderschat, zoals de aanname dat de haai gewoon de hele nacht op Nancy bleek te hebben gewacht. Hierbij lijkt te worden vergeten dat er nog steeds een enorme prooi van hem ligt dood te bloeden in het water, en het bloed uit de wond van Nancy die geregeld in het water terecht komt. De haai blijft niet voor niks zijn rondes doen door tussen haar en de walvis te blijven zwemmen. Het is namelijk een algemeen gegeven dat haaien op bloed af komen.

De reden dat ik zo uitgebreid op het realisme van deze film inga is vanwege het feit dat ik het idee heb dat dit deels de reden is dat de meeste recensies die hier tot nu toe op Moviemeter terecht komen zo negatief zijn. Met deze argumenten word de film namelijk echt tekort gedaan. The Shallows is een slimme inventieve thriller die binnen een doodsimpel verhaal enorm creatieve vondsten op de kijker afvuurt. Ik doel hierbij op het kat en muis spelletje tussen de haai en zijn prooi. De gewonde meeuw is daarbij bijvoorbeeld een creatieve toevoeging en eveneens bepaalde zaken die niet verlopen zoals je verwacht dat ze lopen zoals bijvoorbeeld het afschieten van een noodpijl die niet goed werkt. Natuurlijk komen er ook voorspelbare momenten voorbij zoals de dronkelap en de twee surfers die door de haai verschalkt worden maar de creatieve vondsten zijn heel duidelijk in de meerderheid.

Dit heeft bij mij tot gevolg gehad dat ik met een verstokte adem naar deze film heb zitten kijken. Blake Lively speelt haar rol met verve, en de spanning die er rondom haar personage wordt opgebouwd is werkelijk magnifiek. Kritiek die ik heb gelezen over dat de karakterisering van haar personage puur opvulling zou zijn geweest vind ik onterecht omdat ik het juist meer als een middel zie om het personage een gezicht te geven in plaats van ervoor te zorgen dat je naar een personage zonder inhoud zit te kijken.

Naar de sneak toe gaan kan een hit or miss zijn, maar in het geval van The Shallows heb ik een heerlijke avond gehad. De film overtrof dan ook al mijn verwachtingen. Dit bleek overigens niet alleen op mij van toepassing te zijn, zo bleek wel uit het applaus wat volgde in een van de laatste scene's van deze film. Wat hiervoor de reden is geweest? Come and see yourself..ik vond het in ieder geval het applaus dubbel en dwars waard

4,5*

Zwijgzaam lijden

Een film waarbij mijn verwachtingen behoorlijk hoog lagen. Een film met seksverslaving als thema zie je immers niet iedere dag. De film weet de seksverslaving van het personage van Fassbender goed in beeld te brengen en weet goed te illustreren wat het met allemaal met je kan doen. De keerzijde bij deze film vond ik dat hij erg traag was en praktisch geen verklaring gaf voor wat de verslaving veroorzaakte.

Dit mistte ik en begon me gedurende de film wel enigszins tegen te staan. Je kunt als kijker al gauw opmerken dat het verleden van Brandon en Sissy hen voor het leven getekend heeft maar hier wordt niks over losgelaten. Het is goed dat een film open gehouden wordt maar wat meer achtergrond informatie van de personages was welkom geweest. Bepaalde handelingen van Brandon waren soms onduidelijk omdat er niet altijd goed duidelijk gemaakt werd wat de reden van bepaalde gedragingen waren. Ook kent de film veel trage stukken waardoor het soms allemaal een beetje slepend en langdradig werd allemaal. Zo is het prachtig dat het personage van Mulligan zo goed kan zingen maar om hier een volledige scene aan te weiden vond ik enigszins overdreven.

De film blijft echter wel in je hoofd hangen en het open einde geeft ruimte om te speculeren hoe het nu verder gaat met Brandon. Oscar waardig vindt ik de film echter beslist niet. Hiervoor gebeurd er toch net iets te weinig en is het verloop van de film te traag.

3,0*

Kamehameha!

Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings is de zoveelste Marvel productie waarbij men op standje automatische piloot staat. Een hoofdzakelijk Aziatische cast en een focus op Kung Fu als vechtstijl moeten je het idee geven dat Shang-Chi een frisse wind door het superhelden genre moet laten waaien, maar wanneer je verder kijkt dan de oppervlakte blijft er weinig originaliteit over.

Geforceerde humor, lelijke effecten en de toevoeging van een enkel tal personages uit andere films stralen cashgrab en snel en gemakkelijk scoren uit. Het eindgevecht met een soort van wormachtige draak als compagnon ontleent overduidelijk zijn inspiratie uit het Dragon Ball Z universum, en de film steekt dit zelf ook niet onder stoelen of banken. Men dacht immers al origineel genoeg te zijn door een magisch wezen zonder gezicht in het verhaal te stoppen, wat eerder op een gebrek aan inspiratie lijkt.

Kijkende naar bovenstaande kritiek verwacht je nu vast een destructieve beoordeling en verbaas je je wellicht over het eindresultaat. Dit komt, omdat ik Legend of the Ten Rings nergens écht slecht kan noemen. Het is alleen standaardformule werk, al wil de setting je iets heel anders doen geloven.

Wanneer je je niet al teveel aan overdadige effecten ergert, iets wilt zien waarvan je weet wat je kunt verwachten, en een verhaal wilt wat makkelijk te volgen is dan zal deze box office hit je geen wind eieren leggen. Shang-Chi kijkt makkelijk weg, het tempo ligt hoog, er zit veel actie in, en daarnaast blijft wat ik zelf van de humor vind natuurlijk altijd persoonlijk.

Verwacht je meer dan een crowdpleaser kijk dan vooral verder want écht verast, raak je hier eigenlijk nergens.

3,0*

Met de stroom mee

Jammer om te zien dat Guillermo del Toro steeds meer naar de pijpen van Hollywood begint te dansen. Zo zijn al zijn films alleen nog maar in het Engels en is het stomme personage van Sally Hawkins overduidelijk het enige element wat The shape of Water Oscar waardig maakt. Sally Hawkins zet haar rol namelijk fenomenaal neer, maar de meeste andere personages om haar heen -vooral veel professoren in te grote lab jassen-, vond ik niet bijzonder. Om nog maar te zwijgen over het niet bepaald originele verhaal wat slechts als kapstok dient om Hawkins te laten schitteren. Als je namelijk probeert te kijken wat naast haar personage deze film nog Oscar waardig maakt, blijft er naast de aankleding weinig meer over.

Strip je het hoofdpersonage dan is The Shape of Water qua niveau redelijk gelijk aan Crimson Peak. Een film die ook prachtige decors had maar qua verhaal ook weinig origineel en verheffend was. Crimson Peak werd destijds ook niet genomineerd, en het is eigenlijk te bizar voor woorden dat The Shape of Water nu wel 13 nominaties meepakt.

Hoewel ik de film overgewaardeerd vind klink ik nu wel heel negatief, maar dat ben ik zeker niet. The Shape of Water is nog steeds een solide en leuke film die je een prachtige wereld laat zien waar je als kijker helemaal in op kunt gaan. De dynamiek tussen Hawkins en het zeewezen is echt het hart van de film en je gelooft hun romance dan ook direct. Verwacht alleen geen origineel script om deze liefde heen, want hoewel het verhaal wel goed in dienst staat van de liefde vond ik deze wel echt te veel op de automatische piloot geschreven. The Shape of Water is een film die je met een gerust hart op kunt zetten, maar alle lof binnen het licht van de Oscar nominaties vind ik veel te overdreven..

3,5*

Downgrade the terror, downgrade the fun, downgrade the Ds

Hoewel ik het vervolg van Piranha 3D nog niet gezien heb, valt de tag line van zijn vervolg prima in zijn omgedraaide wereld op Shark night toe te passen. Alles wat Piranha 3D in zijn eerste deel had en in zijn tweede deel claimt te hebben heeft Sharknight namelijk niet. Of zoals hier een paar posts boven mij ook al treffend geformuleerd werd door schram101: deze film maakt pijnlijk duidelijk dat een pulpfilm iets heel anders is dan een b-film.

Dit valt vervolgens aan alles op te merken. De saaie locatie,de gore die amper aanwezig is, de slechte effecten en tot slot het vrouwelijk schoon wat wel aanwezig was maar waar we niets van te zien kregen. Hierdoor oogt de film als een gedowngrade versie van Piranha 3D, alleen dan voor de doelgroep die zijn eerste horrorfilm gaat bekijken, en zelfs bij die doelgroep vraag ik me nog af of zij de film daadwerkelijk eng en laat staan goed of spannend zullen vinden. Waar de leeftijdskeuring van 16 jaar en ouder hem in zit vraag ik me echt af, want ik zie het niet.

Je bent gewaarschuwd want deze film is pure tijdsverspilling.

1,0*

Standaard comedy. Zeker naar het einde toe vind ik de film meer een chickflick dan een echte comedy die ik meer in de trend van de eerste american pie films had verwacht. Het glazuur spatte daadwerkelijk van mijn tanden af, Does somebody has a bucket please? De grappen in de film komen geforceerd over en worden vaak niet doorgezet waardoor ze net niet leuk genoeg zijn. de zogenoemde 10 zag er verder degelijk uit maar ik heb mooiere actrices gezien leuk lichaampje maar dat was het dan ook wel..de film eindigt verder precies zoals je ervan zal verwachten, uiteraard gepaard met alle clichés die daarbij horen. Neen, geen film die mij wist te verassen of bijzonder wist te vermaken. 13 in een dozijn filmpje. 2,5 sterren omdat de film wel lekker wegkijkt en voor de nodige leuke momenten. Maar écht leuk of grappig wordt deze film echter nergens.

Verassend sterke combinatie

Prima vermaakt met deze film. Had deze al even liggen en steeds maar uitgesteld omdat het hele thema me niet aansprak. Het kan door sommige mensen als een nadeel worden gezien hoe Holmes wordt neergezet; soort van vlotte 19 eeuwse actieheld. Maar toch maakt dit de film zo wel leuker voor de mainstream en weet hij uiteindelijk een breder publiek te bereiken.

En ook al zit er meer actie in dan bij Holmes past; het blijft Holmes en Downey zet hem toch wel kenmerkend neer. Ik ken de verhalen verder niet, maar Holmes verslaat zijn vijanden toch op basis van wetenschapelijke feiten en planningen tot in de kleinste details. Dat is wel kenmerkend voor het personage dacht ik. Voor mij werkte het zo wel in ieder geval want de oorspronkelijke verhalen leken me een beetje suf .

De vooruitdenk gevechten hadden van mij vaker voor mogen komen, en enkele achtergronden in bepaalde scene's waren overduidelijk blue screen. Wat ik jammer vond omdat je dan toch een beetje uit de film getrokken word omdat de sfeer voor de rest echt authentiek aanvoelt. Verder hulde voor Downey, net zoals in de iron man films maakt hij hier echt het personage en mag er van mij zeker een vervolg komen.

4,0*

Snedige Downey

Een vervolg is er gelukkig gekomen, waarop ik in mijn recensie enkele jaren geleden al hoopte.

Voor de tweede keer kruipt Robert Downey namelijk in de rol van de opgepimpte Sherlock. Dit is maar goed ook want geen ander kan de rol zo fenomenaal neerzetten als dat deze acteur dat doet.

Dit vervolg mag dan wel meer van hetzelfde zijn, in het geval van zijn sterke voorganger had ik hier absoluut geen problemen mee. Het vervolg sluit mooi op het voorgaande deel aan. Voorkennis is alleen omtrent de nodige details handig, zodat iedereen er direct in kan stappen maar essentieel is het allemaal niet. Je rolt er al snel in door het sterke verhaal en het acteerwerk van Law, wat perfect op dat van Downey is afgestemd. Leuke chemie tussen die twee. Een halve ster gaat ook naar de prachtige rol van kwaadwillend meesterbrein Moriarty die hier bijzonder sterk wordt neergezet door Jared Harris.

Bijna geen film is echter perfect dus minpunten had de film helaas ook. Een hiervan was leading lady Noomi Rapace. Gewoon geen leuk personage. Gelukkig nergens storend, maar ik had de rol liever door een ander gespeeld zien worden. Ander minpunt wat dan wel niet direct aan de film zelf te wijten is, is dat daadwerkelijk alle grote actiescene's al in de trailer verwerkt zaten, inclusief de meest gave shots. Natuurlijk is dit altijd het risico bij het kijken van trailers maar bij deze film valt dat al helemaal sterk af te raden.

Op de valreep nog één van de betere films van 2011, jammer dat de lijstjes hiervan net verzonden waren anders had deze film hier zeker een plekje in weten te bemachtigen.

4,5*

Neverending Shiva

Sociaal ongemak die overgebracht wordt in de stijl van een horror. Het idee vind ik sterk, de uitwerking een heel stuk minder. Ondanks een korte speelduur werd Shiva Baby al snel herhalend en begon de dik aangezette soundtrack mij eerder te irriteren dan dat het iets wist toe te voegen. Ik raakte er daarnaast ook nog sterk door afgeleid. En hoewel het dik aanzetten precies de bedoeling van de makers was voelde het misplaatst aan en had de muziek een stuk minder dominant aanwezig mogen zijn.

Nog los hiervan sprak de rest van het verhaal mij niet aan. Er was sprake van teveel toevalligheden en te geforceerd ingebracht sociaal ongemak, waardoor dit komedie/drama te gekunsteld op mij over kwam. In combinatie met de hierboven vermelde muziek kon ik hier totaal niet inkomen. Maar dit zal ook persoonlijk zijn. De opzet sprak mij erg aan, maar de uitwerking bleek helaas totaal mijn ding niet. Indien bovenstaande zaken je ook irriteren tijdens de eerste drie kwartier, kun je jezelf de tijd besparen en Shiva Baby beter vervangen door een andere film.

2,0*

Bus ride to hell

Hoewel Shuttle in de volksmond een B-film genoemd kan worden spookte deze 6 a 7 jaar later nadat ik deze gezien had nog steeds nog weleens door mijn hoofd vanwege het einde die destijds een tamelijk diepe indruk op mij achter gelaten had. Dit was voor mij reden genoeg om hem nu zoveel jaren later weer eens een keer opnieuw op te zetten. Zoals ik eigenlijk wel verwacht had viel de gehele film mij nu wel wat meer tegen vergeleken met toen ik hem de eerste keer zag, maar wat mij nog steeds imponeerde was hoe de kijker hier op het verkeerde been word gezet en volledig misleid wordt als blijkt dat de plot minder voor de hand liggend is dan je op voorhand zou denken.

Wat me nu wel opviel is dat de busreis wel erg lang lijkt te duren, en sommige keuzes van de kidnapper niet bepaald voor de hand liggend zijn, zoals het opdragen van het doen van boodschappen, wat hij natuurlijk gemakkelijk zelf van tevoren had kunnen doen. Ook neemt hij hierbij onnodige risico's. deze reis gaat net te lang door, en er zitten te veel scene's in die geforceerd spanning proberen te creëren. Dit werkte de eerste keer wel bij mij, maar tijdens deze herziening niet. Wellicht komt dit ook omdat ik nu wel wist hoe de vork in de steel zat. Verder wekt de cameravoering hier een goedkope indruk en kan het hierdoor wellicht net wat langer duren voor je in het verhaal zit. Echter is hier goed overheen te komen als je er eenmaal aan gewend bent en als je merkt dat de acteerprestaties van met name de hoofdrolspeelster gewoon degelijk zijn. Natuurlijk is dit geen Oscarwaardig materiaal, maar wel beter dan dat je doorgaans bij dit soort straight-to-dvd releases te zien krijgt.

Shuttle is een redelijk interessante busreis, waarbij je wellicht wat meer te spreken bent over het geheel op zich, als je de uitkomst van het verhaal nog niet kent. Ken je deze wel, dan voelt het geheel wellicht wat meer langdradig aan en wordt de hele film ook een stuk minder interessant. Het is dan allemaal geen hogere wiskunde meer.

3,0*

Veredelde fijnproeverij

Eigenlijk kan ik mij best voorstellen dat mensen plezier aan deze film zullen beleven. Er is hier veel aandacht besteed aan het verhaal en je merkt dat er echt toewijding in de regie zit. Wat bij mij echter wel voorop staat als ik een film zie is dat ik in de eerste plaats graag vermaakt wil worden en hier schiet deze titel wat mij betreft ook gruwelijk in tekort. Je moet dan ook echt van dit soort type films houden, zoals hierboven ook door Phantasm wordt gezegd.

Persoonlijk heb ik mij hoofdzakelijk enorm verveeld bij Sicario en vond ik het moeilijk om mijn aandacht bij het verhaal vast te houden. Dit komt ook omdat ik met verkeerde intenties ging kijken; ik had namelijk een stevige actie thriller verwacht. In plaats daarvan was ik alleen maar aan het kijken naar constant gelul tussen alle personages en had ik op een gegeven moment geen idee meer waar het over ging. Deels kan ik dit mijzelf wellicht verwijten, maar het is ook de taak van een regisseur om een kijker mee te nemen in het verhaal en dat gebeurde hier totaal niet. Wat overblijft is echt een gevalletje van een film die je wel goed MOET vinden omdat hij zo goed geschreven is en er zo goed geacteerd word. Echter deel ik deze visie niet en vond ik Sicario ver ondermaats presteren als het aankomt op het vermaken van de kijker. Een film moet je als kijker mee kunnen voeren en laten ontspannen of raken, maar geen van dit alles wordt voor elkaar gespeeld. Sicario blijft hierdoor veredelde fijnproeverij die door velen alsnog de hemel ingeprezen zal worden en door de meelopers eveneens bestempeld zal worden als een van de betere films van 2015. Echter kan ik mij voorstellen dat er ook genoeg mensen zijn die zeggen dat ze deze film goed zullen vinden terwijl ze er eigenlijk geen drol aan vinden. Ik behoor in ieder geval niet tot die categorie.

1,5*

It takes one to know one

Het was schat ik, toch alweer omstreeks de 10 jaar geleden dat ik deze trilogie bekeken had, dus werd het de hoogste tijd voor een herziening met de weerzinwekkende Hannibal Lecter. Hoewel ik meteen begrijp dat The Silence of the Lambs 28 jaar geleden een waar meesterwerk was, en ik hem 10 jaar geleden ook nog zo zag, heeft de kannibaal bij mij inmiddels toch wat aan kracht ingeboet. Ik voelde minder ongemak dan verwacht en er ontbrak een bepaalde spanning die voorheen wel nadrukkelijker aanwezig was. Dit komt ongetwijfeld omdat we inmiddels zoveel jaar verder zijn en film zich natuurlijk ook ontwikkeld heeft, maar toch had ik niet het gevoel dat dit eerste deel uit de trilogie vandaag de dag nog steeds constant dezelfde onheilspellende sfeer vast wist te houden dan dat het voorheen deed.

Nog steeds is Hannibal Lecter een legendarisch personage, nog steeds is de klopjacht op Buffalo Bill met momenten nagelbijtend spannend, en nog steeds voel ik de enorme angst en paniek van Catherine wanneer ze (letterlijk) in de put zit. Vandaag de dag staat hier wel tegenover dat ik zaken zoals de pen in het zicht van Hannibal waarmee hij uiteindelijk vrijkomt, wel erg ondoordacht vond. Dit geldt ook voor de nieuwe setting met de open kooi die hem veel meer gelegenheid gaf om te ontsnappen omdat er onder meer ook besloten werd om niet meer met het schuifsysteem uit de oude cel te werken. Dit terwijl bij het begin van de film de vele voorzorgsmaatregelen nog zo nadrukkelijk aangehaald werden. Dat Hannibal vervolgens ook het land uit weet te komen is nog zo'n voorbeeld van een situatie die me eerder niet stoorde, maar vandaag de dag wel.
Deze voorbeelden zorgden er bij mij voor dat de film in zijn geheel, aan kracht inboette.

Na dit eerste deel ben ik benieuwd hoe de vervolgen vandaag de dag bij mij uit de bus komen, en of ik ze hoger, gelijk, of juist lager ga beoordelen dan dit eerste deel. Wat overigens nog steeds een aanrader is, maar anno 2019 niet meer dezelfde impact op mij heeft als dat deze vroeger had.



3,5*

Herziening

Silent Hill is een goed voorbeeld wat duidelijk laat zien hoe snel het vandaag met onze hedendaagse techniek gaat. Toen ik de film 6 jaar geleden in 2006 zag, was deze in mijn ogen op visueel vlak nog behoorlijk indrukwekkend, maar anno 2012 kwamen bepaalde scene's toch wel behoorlijk gedateerd op me over. Natuurlijk moet je hier doorheen kunnen kijken en zijn er voldoende klassiekers die dit mankement ook hebben maar ook op de overige onderdelen scoorde de film bij mij ondermaats.

Zo is de film ook een behoorlijk rommeltje qua storytelling en waren lang niet alle acteer prestaties om over naar huis te schrijven. De film was ook zelden eng of luguber te noemen omdat niet alleen de film op een video game gebaseerd lijkt te zijn, maar de meeste creaturen ook rechtstreeks uit een videogame lijken te komen. Een positieve uitzondering op deze regel is de ''Nurse Scene'' die wel bijzonder sterk is neergezet en een goed voorbeeld geeft van hoe sterk deze film had kúnnen zijn.

De opzet van de film wekt deze verwachtingen ook maar weet ze helaas niet waar te maken, waarbij met name de komst van de kerkgemeenschap van mij ook niet gehoeven had. Wel leuk om Walking dead actrice Laurie Holden voorbij te zien komen, had haar op voorhand niet eens meteen herkend. Helaas weten dit soort leuke bijkomstigheden de film niet te redden en is de film een typisch geval van leuker zijn in je hoofd een aantal jaren geleden, dan dat hij nu nog is. De film heeft absoluut potentie die je met momenten ook terug ziet, maar weet deze potentie niet waar te maken.

2,5*

Beter dan verwacht

Een romantische drama/comedy gecombineerd met een creatieve insteek en een aantal grote namen hebben Silver Linings Playbook veel succes gegeven. Jennifer Lawrence was terecht genomineerd, Bradley Cooper zet op een overtuigende manier zijn verstrooide personage neer en Robert De Niro? Tja, die doet wat hij moet doen en past goed in het plaatje thuis.

Het grootste pluspunt voor mij persoonlijk was toch dat het verhaal me al gemakkelijk had kunnen irriteren maar dit niet gedaan heeft omdat er erg sterk gespeeld word en het sfeertje nergens te dik aangezet word. Toen de danslessen in beeld kwamen vreesde ik al voor de zoveelste standaard afloop maar dit onderdeel wordt door de makers op een creatieve manier in het verhaal ingebracht. En ook al laat het einde zich raden, het ontroert je als kijker wel. En omdat de personages zo tot leven weten te komen draagt dit absoluut ook bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Nadeel vond ik dat de film in zijn middenstuk naar mijn idee een beetje in begon te zakken, maar de finale maakte dit weer meer dan goed.

3,5*

Sometimes awful things have their own kind of beauty.

A single man is gedurfd en visueel sterk maar tegelijkertijd vond ik het verhaal niet pakkend genoeg. Deze sleepte zich veel te traag voort, waarbij het tragische maar sterke, en verrassende slot, te laat kwam. Ik had mijn interesse namelijk al enige tijd eerder verloren doordat er simpelweg te weinig gebeurde en de dialogen niet pakkend genoeg waren om mij te blijven boeien.

Eerder dit jaar zag ik Nocturnal Animals van Tom Ford, die ik echt fantastisch vond, maar waardoor mijn verwachtingen eigenlijk te hoog lagen. Deze voorloper bevat namelijk geen enkele vorm van suspense en hoewel Colin Firth het hier erg goed deed, vond ik Juliane Moore er maar een beetje aan de haren bijgesleept. Ik vond haar rol weinig toevoegen omdat de storyline van haar personage al snel doodliep en verder niks had toegevoegd aan het verhaal. Nee, dit was gewoon niet mijn type film

2,0*

Net niet helemaal

Om maar met de positieve aspecten te beginnen; Sinister doet een hoop dingen goed, zo goed zelfs dat als deze film zijn laatste scene's anders had ingevuld hij van mij beslist een 5* beoordeling zou hebben gekregen.

Waar te beginnen met alle positieve punten? Sinister zet dan wel een verhaal neer waarvan je al vele variaties hebt gezien, maar je hebt het nog niet vaak zo sterk neergezet zien worden als hier. Ethan Hawke zet hier een geweldige rol neer en de personages zijn hier zowaar nog geloofwaardig ook. Hoe vaak irriteer je je in het genre van de horror wel niet aan de onlogische keuzes die de personages maken? Dat gebeurd niet in deze film en droeg alleen maar bij aan de geloofwaardigheid. De soundtrack was tevens onheilspellend goed, werkt goed op de zenuwen en was er een die je niet gewend bent bij dit genre maar in dit geval daardoor juist des te effectiever was.

Ook met de scares zit het hier wel snor, al mag wel gezegd worden dat het meer draait om de spanningsopbouw dan de schrik momenten zelf. Deze waren effectief genoeg maar ik had ze soms wel net wat origineler verwacht. Ook het op voorhand bekijken van de trailer is een absolute afrader. Het verklapt te veel van het verhaal en is als het ware een mini samenvatting van de film waar de meeste schrik momenten al inzitten. Erg zonde. Gelukkig blijft er nog genoeg over om van te genieten met als een van de hoogtepunten de beelden van de videobanden die de hoofdrolspeler ontdekt. Erg verontrustend om naar te kijken en het geeft je als kijker een onbehaaglijk gevoel. Ken je overigens het gevoel dat je je weleens bekeken voelt of dat er iemand achter je loopt terwijl je toch echt alleen bent? Ook met dit gegeven weet de film iets te doen met als gevolg een van de meest onbehaaglijke scene's die ik ooit in dit genre gezien heb en waar mijn haren dan ook recht van overeind gingen staan.

Deze film komt ook erg goed tot zijn recht in de bioscoop, maar wist me in zijn laatste scene's helaas wel flink teleur te stellen. Met de ontknoping van de film is niks mis, sterker nog deze is erg goed, ook al wordt het je als kijker al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit. Maar goed, originaliteit hoef je in dit genre ook niet te verwachten, het gaat er hier dan ook om hoe het gebracht wordt. Ik heb het hier over de invulling van de laatste scene's die mij gewoon erg teleurstelden en een behoorlijk domper op deze verder erg sterke horror waren. Vanaf het moment dat Ellison ontdekt dat zijn dochter een gevaar vormt keldert de film namelijk helemaal naar beneden. Er zijn vanaf dit moment teveel zaken die het allemaal nét niet helemaal zijn. Denk hierbij aan de bezeten Ashley die niet geloofwaardig in haar rol overkwam omdat het hele kind gewoon totaal niet eng was. Zeker met het recentelijke The Possession in mijn achterhoofd wist ik gewoon dat dit veel beter kon omdat de jonge actrice Natasha Calis me hier wél volledig de stuipen op het lijf kon jagen als het onschuldige jonge meisje, die bezeten wordt door een duistere entiteit. De kleine Ashley was in deze film het tegenovergestelde van deze rol en maakte voor mij direct duidelijk dat zij deze rol ook helemaal niet kon dragen. Ook Bagul kwam in de laatste shots te prominent in beeld waardoor hij ook helemaal niet eng meer was. De vermiste kinderen die op het scherm naar voren kwamen, verschenen ook te duidelijk in beeld en waren ten opzichte van andere scene's helemaal niet onheilspellend of eng meer. Je zag hier gewoon te duidelijk dat hier een groepje jongere kinderen aan het acteren waren, en dat is jammer zeker met de scene die ik eerder in deze recensie aanhaalde in het achterhoofd.

Het is dus jammer dat Sinister door zijn afsluiting de verwachtingen helaas niet helemaal weet waar te maken wat een gemiste kans is omdat dit voor de rest wel gebeurd. Op alle overige fronten scoort de film echter boven verwachting, wat dit alsnog een must-see voor iedere horror liefhebber maakt.

4,0*

Children of the corn

Over Sinister 2 wordt heel negatief geschreven, maar in een lange treinreis van een paar uur met als een van de weinige opties deze naam op de harde schijf van mijn computer, ben ik toch blij dat ik deze alsnog een kans gegeven heb. De film trapt gelijk goed af met een scené waar ik recht van overeind schoot en de finale was op de laatste scené na (deze was een béétje too much!) toch aardig spannend.

Hoewel Bughuul hier inderdaad wel een lachertje aan het worden is, en ook wat te overdadig in beeld verschijnt blijft het personage gelukkig nog genoeg uit beeld om de rest van de film te redden. Deze redding komt onder andere in de vorm van het personage van Lucas Jade Zumann. Want wat een nare sfeer hangt er om dit kereltje heen! Ook het verhaal is helemaal niet zo slecht en Shannyn Sossamon is een aantrekkelijke leading lady die haar rol verdienstelijk invult. Ook veel van de getoonde tapes doen niet onder voor het origineel, al komen ze vaak minder hard aan omdat je na het origineel inmiddels wel weet wat je kunt verwachten Niet alles aan Sinister 2 is misschien creatief gevonden -de nadruk op leentjebuur bij Children of the Corn is hier wel héél sterk aanwezig, en de agressieve echtgenoot is een wel heel eendimensionaal personage- maar suspensie bevat Sinister 2 nog genoeg. Dit vervolg wordt dan ook onterecht afgeschreven.

3,5*

Luguber Sprookje voor Volwassenen

Vampieren zijn de afgelopen jaren weer helemaal hot. Na Abigail en Nosferatu in 2024, zijn dit jaar Sinners en het nog uit te komen Dracula de grootste namen waarin de knoflookhaters een belangrijke rol spelen. Nosferatu heb ik (nog) niet gezien, maar Abigail vond ik een enorme domper. Sinners daarentegen, kreeg eigenlijk alleen maar positieve reviews, waardoor mijn verwachtingen hoog waren. Gelukkig zijn deze verwachtingen naar behoren ingelost!

Essentieel in een productie als deze is dat de vampieren overtuigend overkomen, en dat is hier uitstekend gedaan. Zelfs wanneer de regisseur speelt met musicalelementen, blijft dit het geval. De film voelt aan als een luguber sprookje voor volwassenen. Hoewel het nooit écht eng wordt, is de onderhuidse spanning wel zeer sterk aanwezig.

Het verhaal voelt af en toe wat dun, en ik kan goed begrijpen dat er voor veel kijkers in de eerste helft te weinig gebeurt. Echter, ik vond de kalme opbouw juist enorm bijdragen aan het moment waarop de storm pas echt losbarst. De uitstekende cast is hier mede verantwoordelijk voor; met name Jordan, O’Connell en Steinfeld vond ik erg goed spelen.

Het feit dat de Ku Klux Klan een rol speelt als een schrikbewind voerende beweging in het verhaal, vond ik ook sterk. De twee compleet verschillende onderwerpen vloeien naadloos in elkaar over en vormen twee aparte verhaallijnen die los van elkaar staan, maar ook met elkaar samenhangen. De gebeurtenissen tijdens de openingsnacht van de bar beïnvloeden hoe een van de gebroeders Smoke keihard weet terug te pakken op de Klan. Erg gaaf gedaan.

Hoewel ik iets meer horror had willen zien en de opbouw (ondanks dat deze sterk was) van mij wel iets vlotter had gemogen, ben ik verder zeer te spreken over Sinners. Ik weet wel zeker dat deze film aan het einde van dit jaar een mooi plekje krijgt in mijn top 10 van 2025.

4,0★

Rijdt dan maar stilletjes ons huisje voorbij..

Tja, wat valt er hier nog over te zeggen? Al net zo slecht als de keuze Bram van der Vlugt te vervangen door Stefan de Walle.

Acteer prestaties die de toneelschool nog niet eens ontstijgen worden vergezeld van erbarmelijke effecten. Met name de pieten en een scene die zich afspeelt op de daken, zien er lachwekkend slecht uit. Snap dan ook niet, hoe deze film ooit de goedkeuring van de regisseur kon krijgen als hij nog enigszins een vorm van smaak had zoals in zijn gouwe ouwe Flodder tijdperk. De film mondt uit in een grote anti-climax die je laat afvragen hoe de film ooit tot zo'n bedenkelijk triest eindresultaat kon komen. De opzet en het idee is leuk, maar de commotie om de film heen is interessanter dan de film zelf. Geen wonder dat dit Dick Maas dus zo goed uitkwam allemaal.

Mijn onderstaande beoordeling zegt genoeg. Hup, mee in de zak naar Spanje met dit gedrocht.

1,0*

Troep.

Ondanks de positieve reacties hier op movie meter en mijn interesse voor cinema buiten de verenigde staten om werd ik flink teleurgesteld.

Where to begin..De talloze voorspelbare schrik momenten? De te overdreven aangezette filmmuziek? Het oerlelijke slecht acterende politie vrouwtje?

Of toch de spanning en sfeer die ondanks de sterke locatie geheel ontbrak?

Genoeg punten die ervoor zorgden dat ik tijdens het bekijken van deze film mijn ogen maar moeilijk open kon houden.

En dit is jammer omdat ik erg te spreken was over Naboer wat ook een productie uit Noorwegen betrof.

Nee hoef niet langer over deze draak uit te weiden. Als je tijdens het bekijken van een film om de 5 minuten op de timer kijkt hoe lang de film nog moet duren terwijl de speelduur amper meer dan 1,5 uur bevat zegt dat eigenlijk al genoeg..

1* voor de moeite.

Terechte bioscoop hit

De twee voorgaande Bond films (Casino Royale, Quantum of solace) waren beiden films die geen potten wisten te breken bij mij. De films waren niet slecht, maar pasten mijns inziens maar beperkt thuis in de wereld van Bond, zeker met Die another day op dat moment nog vers in mijn geheugen. Met name Quantum of Solace gaat bij mij de boeken in als de minste Bond die ik tot op heden gezien heb. Het verhaal hierbij interesseerde me niet en vond ik ook niet goed te volgen waarbij ik dan ook al snel de draad kwijt was.

Hoe anders was dit bij Skyfall die letterlijk voor ouderwetse actie gaat en de klemtoon op een heel ander personage legt dan op Bond zelf. Een onverwachte zet die een glansrol oplevert voor het personage van Judi Dench waarbij je ook daadwerkelijk binding met haar personage krijgt. Het verhaal in dit nieuwste deel is ten opzichte van zijn voorganger gelukkig wel prima te volgen en de kijker wordt getrakteerd op voldoende actie. Ik blijf bij mijn standpunt dat ik Craig wel een mindere bond vind dan voorganger Brosnan, maar dit is natuurlijk persoonsgebonden. Wel mag gezegd worden dat Craig een mooie prestatie heeft neergezet ook al heb ik hem nooit een passende 007 gevonden.

Regisseur Sam Mendes heeft een erg sterke film afgeleverd met een knipoog naar de oudere films. Bond is nog steeds duisterder en realistischer in verhouding tot de delen die voor Casino Royale uitkwamen, maar probeert toch weer wat meer van de basis van de films terug te brengen door bijvoorbeeld Q te herintroduceren. Mijn verwachtingen voor de film lagen laag, maar zijn volledig overtroffen! Terecht een van dé bioscoopfilms van het jaar.

4,0*

De kracht van de verbeelding

Uniek filmpje. Dit zit hem niet zozeer in het verhaal (tijdens een dienst op de alarmcentrale ontvangt een politieagent een verontrustend telefoontje), maar meer om de uitwerking die hoge ogen gooit. De opzet klinkt saai en voorspelbaar, maar is het niet.

Eigenlijk kun je Den Skyldige zien als een combinatie van Cinema en het horen van een luisterboek, omdat je verbeelding veel van het werk dient te doen om een beeld bij de personages te krijgen. Naast politieagent Asger die op de poster staat, komt namelijk geen van de relevante personages in beeld en speelt alles zich af over de telefoon. Wel moet ik zeggen dat op een bepaald punt de verassing er wel een beetje af is, en dat de aanleiding waarom Asger de telefoondienst moest draaien een beetje als een slap excuus voelde om hem in deze setting te plaatsen. Toch vond ik dit over de gehele linie een sterke Deense thriller waarvan ik verwacht dat liefhebbers van het eveneens deels Deense Broen hier ook van zullen gaan genieten. Dit komt niet alleen door de taal, maar komt ook omdat ik de sfeer - met een hoog realisme gehalte- wel vergelijkbaar vond.

3,5*

Gigantisch ondergewaardeerd.

Skyline is een veelal simplistische, maar desalniettemin zeer vermakelijke film te noemen.

Snap de negatieve reacties omtrent deze film op deze site en de lage beoordeling op IMDB dan ook helemaal niet. Er zijn talloze voorbeelden van films te noemen die zoveel rampzaliger zijn dan deze film en ook gewoon de bioscoop halen.

De film heeft klaarblijkelijk nog nooit van een degelijk achtergrond verhaal gehoord en stort de kijker meteen in de actie. Wat vervolgens volgt is een inhoud die de mensen hadden verwacht bij de film met de titel Monsters. Waar het bij die film meer ging om 2 individuen die gedurende de film naar elkaar toegroeiden en de wezens slechts als achtergrond dienden, eisen ze in Skyline gewoon lekker ouderwets alle aandacht op. Mensen die over die film lopen te zeveren dat die titel misleidend was en dat ze meer van de monsters zouden willen zien worden wat mij betreft met Skyline op hun wenken bediend.

Het verhaal gaat niet veel verder dan een buitenlands ras dat gewoon lekker ouderwets de mensheid uit wil gaan roeien. De karakters die de film vertolken zijn allemaal zo plat als een dubbeltje en het acteerwerk is tevens nergens bijzonder. Maar dan gaan we het over de actie van de film hebben; deze knalt daadwerkelijk van je scherm af. De CGI is van hoogstaande kwaliteit en de actievolle scene's bieden popcorn vermaak van het hoogste niveau.

Verstand op 0 en gewoon lekker kijken, daar is helemaal niks mis mee op zijn tijd.

4,0*

Slag om de arm

De Slag om de Schelde is met 14 miljoen euro de op één na duurste film uit de Nederlandse geschiedenis. Met een budget van bijna 18 miljoen, was alleen Zwartboek duurder. Nogal begrijpelijk dat men, naast de bioscoop opbrengsten, wat extra inkomsten wilde generen door Netflix erbij te betrekken. Zij zullen ongetwijfeld een aardig bedrag hebben neergeteld om het oorlogsepos wereldwijd op de streamingsdienst beschikbaar te mogen stellen.

En terecht, want dit is een oorlogsfilm met Hollywood-allure, die het verdiend om door een groot publiek bekeken te worden. Er zitten weliswaar nog genoeg haken en ogen aan de productie, waarbij ik uit mijn omgeving hoorde dat onder meer het acteerwerk van de Nederlandse acteurs van een niet al te hoog niveau bevonden werd. Persoonlijk vond ik dit meevallen (hoewel ik de internationale cast ook sterker vond), maar ergerde ik mij meer aan het dik aangezette slot met de overheersende, dramatische filmmuziek, en het stevig aangezette drama. Hierdoor begon de film ook op een negatieve manier op een Hollywood productie te lijken.

Naast deze minpunten heeft De Slag om de Schelde gelukkig ook veel te bieden, waardoor een kijkbeurt zonder meer de moeite waard is. Zo is het allereerst een verademing dat de focus hier op een onderbelicht stukje geschiedenis van de tweede wereldoorlog komt te liggen. Althans, ik had nog nooit van deze slag gehoord. Daarnaast zijn de effecten en de algehele aankleding, al helemaal voor Nederlandse begrippen, over het algemeen van een hoog niveau. Slechts enkele keren trokken de effecten of choreografie mij even kort uit het verhaal, maar deze momenten vielen te verwaarlozen. Tot slot heb ik ook genoten van een aantal oprecht spannende momenten waardoor het gelukkig ook nooit een snoozefest werd.

Onder aan de streep heeft Nederland een oorlogsfilm van wereldformaat afgeleverd. Iets waar de Nederlandse filmindustrie trots op kan zijn. En hoewel verre van perfect, vond ik dit ook een hele slag (no pun intended) beter dan het bejubelde Zwartboek.

3,5*

Miljoenenjacht

Danny Boyle is een fijne regisseur, en Slumdog Millionaire is toch wel een van zijn grootste kaskrakers. Soms wordt een titel echter zo bejubeld dat de daadwerkelijke kijkervaring alleen maar tegen kan vallen, en ik had het idee dat dat hier ook het geval zou gaan zijn. Self fulfilling prophecy? Misschien.. Want ik vond dit over de gehele linie weliswaar een prima film, maar ook zeker niet de grote topper die de meeste mensen beweren dat deze is.

Ik begrijp dat het leven van Jamal Malik wordt verteld aan de hand van de quiz vragen, maar op een bepaalde punt begon dit trucje wel een beetje te geforceerd aan te voelen. Met name bij de vraag over wie de derde musketier was, lag dit gegeven er net iets te dik bovenop. Soms had het verhaal daarnaast een net iets te hoog Hollywood gehalte, zoals bijv. de broer van Jamal die zijn leven opoffert zodat Latika hem terug kan vinden. Was er geen minder drastische manier voor haar mogelijk om dit oord te kunnen verlaten? Dit vond ik samen met het gegeven dat de relatie tussen Jamal en Latika wel heel geromantiseerd werd. Het is echt typisch Amerikaans om de kijker het idee te willen geven dat de liefde alles overwint. Terwijl deze kans, zeker in deze omstandigheden, een stuk kleiner was. Realistischer was het geweest als Latika gefungeerd had als the one who got away. Een stuk gelopen liefde door middel van omstandigheden. Enfin, dan was het wellicht allemaal te tragisch geweest en had het publiek het verhaal misschien niet geslikt als zoete koek.

Tot zover mijn kritiek, want hoewel het Hollywood gehalte net iets te hoog lag, is dit tegelijkertijd wel een van de populairste niet Amerikaans gesproken films ooit geworden, vanwege het frisse en originele verhaal. Deze word gedragen door een uitstekende cast waarbij de regisseur de spanning meer dan eens op een vakkundige manier weet op te bouwen. Op deze gebieden dan ook niks dan lof over deze productie.

3,5*

Dronken van liefde

Aardige titel met Aaron Paul (Jessie Pinkman) en Elizabeth Winstead in de hoofdrollen. Hoewel het verhaal in veel scene's behoorlijk cliché aandoet steekt het verder wel allemaal prima in elkaar, en lijkt het allemaal ook zo voorbij te gaan vanwege de korte speelduur.

Naarmate de speelduur vordert krijgt het verhaal ook wel wat meer zijn diepgang mee. De worsteling die Kate (Winstead) aangaat met zichzelf en de verandering die zij doormaakt terwijl haar partner het bij hun oude levensstijl houdt, wordt goed weergegeven. Door het veranderen/blijven hangen in oude gewoontes, groeien de twee uit elkaar wat in het echte leven ook regelmatig gebeurd. Relaties kunnen spetterend starten, maar ook eindigen als een gedeelde passie naar verloop van tijd niet meer gedeeld is en als dit een kernwaarde van je relatie met die persoon is. Ik hou van verhalen die uit het leven gegrepen zijn, en al dacht ik op voorhand te maken te hebben met een wandelend cliché, bleek Smashed gedurende zijn speelduur toch steeds meer mee te vallen. Verwacht geen topper, maar een aardige wegkijker. Mits de thematiek van relaties die uit elkaar groeien je aanspreekt natuurlijk.

3,0*

Lach des doods

Eindelijk weer een ijzingwekkende horror, met een origineel en pakkend verhaal. Toegegeven, richting het slot boet de film iets aan kracht in, maar in zijn totaliteit is dit het sterkte griezelverhaal die ik dit jaar, en sinds lange tijd gezien heb. Smile is dan ook een must om toe te voegen aan je Halloween lijstje, mocht je deze nog niet gezien hebben.

De bioscoop voegt altijd wel een extra dimensie aan dit genre toe, maar alsnog was ik onder de indruk hoe vaak ik mijn adem inhield om te voorkomen dat ik steeds de lucht invloog. Hoewel ik als doorgewinterde horrorliefhebber de nodige ervaring heb schrik ik vrij gemakkelijk, maar hier was het wel heel extreem. Mij laten schrikken staat daarnaast 80 procent van de tijd niet gelijk aan mij echt angst aan kunnen jagen, maar dit was iets wat Smile wel goed deed. De vele ijzingwekkende glimlachen bleven mij nog lang bij en toen ik de zaal uitliep betrapte ik mijzelf er op dat ik extra waakzaam was om zelf niet door iemand op deze manier aangestaard te worden.

De grootste fout die de regisseur maakt is dat hij richting het slot nét iets te veel van de bovennatuurlijke entiteit prijsgeeft waardoor de spanning in mijn lijf lichtelijk wegtrok. Het keerpunt was hierbij toen het monster voor de eerste keer tegen Rose begon te praten via haar psycholoog maar ook aan het slot als men helaas net iets te veel opzichtige CGI gebruikt. Gelukkig worden deze momenten overheerst door de ijzingwekkende momenten, en ook het slot heeft mij niet teleurgesteld. Dit zou zomaar eens een hele reeks kunnen worden en hoewel ik Smile 2 niet bepaald bijster origineel vind klinken, sta ik hier best voor open. Al heeft het mijn voorkeur dat men het bij deze film gaat laten, omdat ik de kans klein schat dat een eventueel vervolg hetzelfde niveau kan behalen als het origineel.

4,5*

Smile for the camera

In mijn review voor het origineel gaf ik aan dat ik de kans klein schatte dat een eventueel vervolg hetzelfde niveau zou kunnen behalen. Gelukkig bleek ik hier naast te zitten! Het vervolg is namelijk nog een stuk sterker. Niet in de laatste plaats door het hoofdpersonage, haar achtergrondverhaal en de setting waarin het verhaal zich afspeelt. De demonische entiteit die haar teistert lijkt daarnaast nog onuitstaanbaarder en venijniger geworden dan voorheen, al is het wat mij betreft een raadsel dat het niet eerder gekozen heeft om een host voor een groter publiek om te brengen. Het had zich dan al veel eerder op een grote schaal kunnen verspreiden.

En buiten bovenstaand vraagstuk kwamen er wel meer vraagtekens bij mij op. Een van de belangrijkste zaken die ik mij afvroeg was in hoeverre de hallucinaties van de entiteit zouden kunnen gaan. De reikwijdte is nooit gedefinieerd, waardoor in theorie alles mogelijk was, maar het ging hier nog een stuk verder dan in het eerste deel waar hallucinaties meer kortdurend waren. Zoals Skye's vriendin Gemma, die geen contact met haar bleek te hebben opgenomen, haar moeder die zij nooit vermoord bleek te hebben en de illegale kliniek waar zij nooit gearriveerd bleek te zijn. Het is daarnaast nog maar de vraag of dokter Morris überhaupt echt was. Deze voorbeelden laten een veel grotere reikwijdte zien dan ik voor mogelijk gehouden had. Hierdoor vraag ik mij af waar het wezen uiteindelijk allemaal toe in staat kan zijn.

We zullen er vanzelf achter komen, omdat het mij onwaarschijnlijk lijkt dat er geen vervolg komt. Het slotakkoord biedt namelijk veel mogelijkheden en ruimte voor creatieve ideeën, mits wederom in de handen van een bekwaam regisseur. De vraagtekens die ik in mijn tweede alinea benoem zijn dus positieve vraagtekens omdat het de franchise ongekende mogelijkheden kan geven.

En dan heb ik nog niet stilgestaan bij de schrikmomenten. Het handelskenmerk van de glimlach is weliswaar voorspelbaar, maar de regisseur weet hier echt een aantal toffe nieuwe dingen mee te doen. Hoogtepunten zijn de dansscène in het appartement van Skye, en de confrontatie met haar vroegere zelf. Naast creepy, is dit verhaaltechnisch ook gewoon heel sterk gedaan.

De vele positieve punten zorgen ervoor dat ik de smetjes wellicht iets teveel met de mantel der liefde bedek. Zoals wanneer het wezen weer met overdreven monsterlijke stem gaat praten. Toen het “gewoon” de eigen stem van Riley gebruikte vond ik dat een stuk krachtiger omdat het subtieler is. Ook het monster in vol ornaat op het podium bestaat ook weer even net iets te opzichtig uit CGI. En even eerlijk: het is best knap om jezelf met een microfoon te vermoorden.

Ik heb dus wel een aantal kritiekpunten, maar toch; hoeveel films zijn er nu daadwerkelijk perfect en hebben niet hun eigen schoonheidsfoutjes. Smile 2 is ondanks wat aandachtspuntjes een van de beste horrors sinds jaren, die meteen een plek in mijn persoonlijke top 10 krijgt.

5,0*

Bagger

Sommige tekenfilm series moet je gewoon in hun waarde laten en niet in filmversie -met uitzondering van animatie- uitbrengen. Dit geldt voor klassiekers als Alvin and the Chipmunks, Yogi Bear, Scooby-Doo maar ook zeker voor deze kleine blauwe wezentjes.

De Smurfen worden dan misschien wel prachtig weergegeven door de modernste computer technieken, maar alle bombarie en computeranimatie past niet goed bij het wereldje van de Smurfen. Deze zou nog steeds moeten bestaan uit ouderwetse animatie. Verhalen van de Smurfen moeten klein worden gehouden en niet worden omgezet in het zoveelste miljoenen project van Hollywood om er weer eens zoveel mogelijk geld uit te willen slaan. Less is more in de meeste gevallen, en ook deze productie zou zich zeker iets van dit spreekwoord aan mogen trekken.

In de Smurfen komen populaire tekenfilmfiguurtjes (alweer) met echte mensen in contact wat flauw en uitgekauwd op mij overkwam. Over de film zit tevens zo'n overdreven Hollywood sausje gegoten waarbij het absolute dieptepunt de zwangerschap van het zwangere stel is waarbij de smurfen terecht komen. Het past totaal niet in de wereld van de Smurfen en ik zat continue te hopen dat de twee spoedig door een bus van het scherm werden gereden want ik ergerde me dood aan de 2 personages. Ook Gargamel die al sinds het bestaan van de wezentjes achter ze aan zit om ze te vangen, is een slechte imitatie van het oorspronkelijk karakter. Na veel geklaag wil ik als positieve noot nog wel even Azraël noemen -de sidekick van Cargamel-, deze was knap geanimeerd.

Natuurlijk heb ik het hier nog steeds over een rasechte kinderfilm en zullen de allerkleinsten zich er al snel mee vermaken, maar een productie als deze had beter back to basic kunnen gaan in plaats van zo groot uit te pakken. Echter zullen ze dit in Hollywood wel nooit gaan begrijpen..jammer maar helaas; er is toch echt meer voor nodig voor deze productie om een goede beoordeling te Smurfen.

1,0*