Opinions

Babes and action, what's more for a guy to like?

Genoeg dus. Want helaas valt er aan Suckerpunch genoeg toe te voegen en te verbeteren. De trailer beloofde een intens actie spektakel die in mijn ogen zelfs 300 zou kunnen overtreffen. Dit actiespektakel krijg je dan ook maar alles er omheen is echter onder het niveau van voorgaande films van Snyder die nét dat beetje meer hadden.

Nu is het sowieso moeilijk om de hooggespannen verwachtingen die deze film heeft opgeroepen bewaarheid te zien worden op het witte doek. Verscheidene redenen zijn hier dan ook de oorzaak van. Een film als deze moet bloederig en edgy zijn terwijl het zeer statisch en te computer gegenereerd overkomt allemaal. Er worden natuurlijk zoveel films voor een overgroot deel voor blue screen opgenomen maar hier is het te opzichtig. Ik had constant het idee naar cutscenes als zijnde die voor een videogame geproduceerd zouden kunnen zijn te zitten kijken.We worden als kijker naar deze wereld vervoerd als Baby Doll in haar fantasie wereld komt, wanneer ze gaat dansen voor het mannelijk publiek. In deze fantasie wereld wordt er steeds een briefing gegeven die niet misstaan zou hebben in een xbox 360 game. Het is moeilijk te verwoorden wat ik in deze zin bedoel, but you'll know it when you see it.

Niet dat dit perse een negatief punt hoeft te zijn; grootmeester Snyder zou hier wel raad mee moeten weten. Helaas grotendeels niet dus. Baby doll en haar vriendinnen (alleen in haar fantasie) komen in 4 werelden terecht waarbij de kenmerkende Snyder stijl voor een groot gedeelte achterwege blijft. Je kunt het zien als bepaalde settings waarbij de 1ste en met name de 4e setting Snyder ons weer een beetje dat oude gevoel weet terug te geven. Voor het overige gedeelte blijft dit afwezig. Dit komt doordat de vijandige linie, totaal geen charme heeft en geen dreiging heeft. Ze gaan allen bijzonder gemakkelijk tegen de vlakte waardoor het meer neermaaien als zijnde je een real life vertolking van een videogame voor je ogen ziet dan dat je naar een film zit te kijken.

En dit is gigantisch jammer. Het uitgangspunt is namelijk ontzettend sterk, alleen laat de uitvoering nog zoveel te wensen over. De setting ziet er goed uit, de dames zijn een waar genot om naar te kijken en de special effects en bepaalde slowmotionshots zijn op sommige punten werkelijk waar subliem. Dit weegt echter niet op tegen het totaal plaatje. De vele actie scene's zijn nergens heel slecht te noemen, maar toch bekruipt mij constant het gevoel dat er meer in de film had gezeten. Er is geen spanningsboog. Tevens wordt er de nodige geforceerde drama bij de film ingebracht, waarbij er onder de maat geacteerd wordt. Nu moet je geen hoogstaande acteer prestaties in een film als deze willen verwachten. Echter moeten deze scene's er dan ook niet ingestopt worden. Het is niet op zijn plaats.

Tevens hebben de studiobazen van Warner Bros Snyder de verplichting gegeven de film door een PG-13 rating te laten komen die het eindresultaat beslist niet ten goede moet zijn gekomen. Zo kan de film namelijk niet volledig worden gebracht op de manier zoals Snyder het voor ogen had. En dat was toch echt met een 16+ rating. Met pijn in het hart valt mijn beoordeling niet al te hoog uit, maanden heb ik naar de film uitgekeken wat aangeeft dat ik het project een warm hart toe draag. Hopelijk kan de film stijgen in zijn aanzien als hij tot zijn recht kan komen: Op dvd ongecensureerd op de manier zoals Snyder de film aanvankelijk uit wou brengen en had bedoeld. De tijd zal het leren!

3,0*

Worst. Heroes. Ever.

Het is grappig dat een van de taglines van de film onbedoeld dichter bij de waarheid ligt dan de makers zich van tevoren hadden kunnen bedenken. Hoewel het woord heroes binnen het licht van deze review natuurlijk tussen aanhalingstekens mag staan denk ik dat Suicide Squad in ieder geval wel in de buurt komt van een van de slechtste ''superhelden'' films ooit. Hoewel ik denk dat er heus nog wel slechtere films binnen het genre op de markt gekomen zijn mogen de makers van deze film zich echt diep gaan schamen. Zeker vanwege de enorme hype, en de fantastische trailer die aan de release vooraf gingen.

Suicide Squad is namelijk gewoon pijnlijk en zielig om te zien. Er zit best wel wat potentie in de film in onder meer de rollen van Margot Robbie en Will Smith, maar de gehele film is gewoon zo slecht uitgewerkt en onsamenhangend dat je de regisseur wilt vastpakken, door elkaar schudden en tegen hem wilt uitschreeuwen hoe hij dit prachtige concept zo vakkundig heeft weten te verneuken. Waarschijnlijk zou hij mij vervolgens naar de studiebazen doorverwijzen want, zoals ook in veel artikelen naar voren komt, is er niet veel meer van de hand van regisseur David Ayer terug te zien in het eindproduct naar de vele aanpassingen die nog voor de release gedaan zijn. Zijn eigenlijke werk lijkt mij op basis van deze versie dan ook lastig te beoordelen.

Suicide Squad is nu echt een hele zielige, kinderachtige en brave film met een enorm slecht verhaal geworden. Het personage van de Joker is een van de grootste opgeblazen personages in de media ooit omdat zijn personage hier dan ook slechts een veredelde bijrol speelt. Hoewel ik niet al te veel van zijn acteerprestaties kon zeggen moet ik wel kwijt dat ik nu nog niet het idee krijg dat deze interpretatie van de Joker een goede zal zijn. Verder straalt deze film uit dat DC gewoon te graag populair wil zijn en in een extreem kort tijdsbestek een soortgelijk imperium als Marvel op wil bouwen. Hoewel ik ook absoluut niet te spreken ben over Marvel en zijn lege films die de laatste jaren veelal op elkaar lijken, moet ik wel zeggen dat dit nog een heel stuk erger is. Mijn advies voor zowel Marvel als DC is om de komende tijd eens wat minder van dit soort lege hole kaskrakers te maken maar een regisseur gewoon zijn gang te laten gaan zoals Ang Lee's versie van de Hulk, en James Gunns Guardians of the Galaxy. Dit soort overgeproduceerde zooi die ook te bekijken moet zijn voor kinderen uit groep 8 en daardoor overdreven kiddy wordt gemaakt hoeft van mij echt niet meer. Suicide squad schreeuwt namelijk ook om een 16+ rating.

DC mag zich diep schamen dat ze deze film hebben uit weten te brengen en op een dusdanige manier hebben gemanipuleerd tot dit wanproduct wat het bekijken gewoon niet eens waard is. Wat mij zo aanstond van DC was dat ze met Batman trilogie van Nolan ook echt films voor volwassenen wilden maken. Jammer dat ze nu als een tam hondje achter Marvel aan gaan hobbelen en het dan ook nog eens een stuk slechter doen ook. Ik hou mijn hart in ieder geval vast voor de toekomstige projecten van DC als ze op deze lachwekkend slechte manier doorgaan.

1,0*

We want Gunn!

Disney wordt oprecht door mij bedankt met het (tijdelijk) ontslaan van Gunn, want wanneer dit niet was gebeurd was de kans een stuk kleiner geweest dat hij een R-rated productie met ''superhelden'' had kunnen draaien. Want wat was het heerlijk dat er hier geen restricties te zien zijn. Gunn kan volledig losgaan, en moet zich hier ongetwijfeld als een kind in een snoepwinkel hebben gevoeld. Hoewel The Suicide Squad verre van perfect is, verpletterd deze zijn voorganger en waren hier de rollen voor mij omgedraaid: waar Suicide Squad mij met zijn trailer in eerste instantie verpletterde (mede dankzij de toepassing van Bohemian Rhapsody) had het eindresultaat mij flink teleurgesteld. In eerste instantie liet de trailer van Thé Suicide Squad mij deze maal grotendeels koud. Sowieso ben ik een beetje superhelden moe en daarnaast zijn de superhelden films van DC de laatste jaren, beduidend zwakker dan die van Marvel. Er is echter één ding wat mij over de streep trok: James Gunn.

En wat maakt die man er een feestje van en heeft hij verast! Hij neemt het allemaal niet te serieus en brengt, net zoals bij Guardians, weer de nodige geslaagde humor in. Die in sommige gevallen zelfs nóg beter rated R is omdat er veel minder grenzen zijn. In het middenstuk kwam er wel een kleine omslag waarbij de humor een stap terug neemt. Persoonlijk vond ik dit erg jammer, maar Gunn herpakt zich enigszins als een Godzilla variant van project Starfish eenmaal ten tonele verschijnt. Een uitstekend voorbeeld waarmee de regisseur zich onderscheid van het gros van de superhelden films.

Frapant was dat ik het minst interessante personage een van de weinig overgebleven personages uit de 2016 editie vond: namelijk dat van Harley Quinn. Ik heb o.a. Batman: The Animated Series nooit heel nauwlettend gevolgd, maar ik heb altijd het idee gehad dat zij toch een personage is dat samen hoort te gaan met The Joker. Omdat haar versie van Harley Quinn zo ongeveer het enige positieve aan Suicide Squad uit 2016 was, krijg ik nu het idee dat het personage uitgemolken wordt en daarmee uit haar verband getrokken. Zij begint voor mij behoorlijk misplaatst aan te voelen en is ook een van de minder leuker personages. Op momenten ook vrij saai in tegenstelling tot de andere leden van de Squad.

James Gunn zijn laatste wapenfeit blijkt nu al een enorm succes te zijn, en ontvangt dan ook bijna alleen maar positieve reacties. Ook ik heb genoten, hoewel de speelduur wel een half uur korter had gekund. De beste man gaat het nog druk krijgen nu hij weer aan de bak mag voor Disney, maar zich ook heeft bewezen bij Warner Bros. Want ook zij willen vast het een en ander met hem op gaan zetten. De after credits-scene die een doorstart van Peacemaker beloofd zal mij in ieder geval niet snel interesseren als Gunn niet aan het roer staat.

4,0*

Vergeetbare zomer

In ieder geval de aankleding is goed in deze verder voorspelbare en veel te uitgestrekte thriller die verder in al zijn facetten overbodig aanvoelt. Ik ben daarom enorm verrast door de redelijke scores die gegeven worden aan een titel, waarbij ik echt het idee had dat ik er meer dan anderhalf uur van mijn tijd aan had verspild. Buiten het feit dat de plot veel te dun en traag is, barst met name de finale bijna uit zijn voegen van de ongeloofwaardigheid.

Een meedogenloze killer weet zich op de crime scene te verstoppen op een vlizozolder terwijl er een klopjacht op hem gaande is.. really, hebben ze nog nooit van een huiszoeking gehoord? Om dan nog maar niet over het feit te spreken dat op de dag dat de moorden ontdekt worden en de killer on the loose is, er niet eens fatsoenlijke politiebewaking aanwezig is in de buurt van de kinderen, waar deze psychopaat nog een appeltje mee te schillen heeft. En oh ja, wanneer hij het huis binnendringt kan hij met gemak een jongen met overgewicht drogeren en van de trap af dragen zonder dat dat de ouders van zijn logeeradres hier iets van mee krijgen.

Wat mij de aanzet gaf om door te blijven kijken was omdat ik gelezen had dat de finale verrassend zou zijn, waardoor ik het idee had dat de plot expres zo overduidelijk was waarbij dan uiteindelijk zou blijken dat de vork heel anders in de steel zou steken. Helaas..niks van dat alles, het verhaal loopt precies zoals je zou verwachten met aan het einde wellicht de "verassing'' voor sommigen dat de killer een van zijn slachtoffers laat gaan, maar voor mij voegde dit niks aan het voorspelbare verhaal toe.

Wanneer dit een van je eerste thrillers is en je 12 jaar oud bent is Summer of 84 wellicht nog wel te pruimen en zelfs een beetje spannend en eng. Al het overige publiek adviseer ik deze vooral links te laten liggen. Had ik al gezegd dat de aankleding in ieder geval wel goed was?

2,0*

Leentjebuur spelen

Hoewel Super 8 inmiddels al 6 jaar geleden uitkwam heb ik hem pas onlangs bekeken. Iets weerhield mij ervan om dit eerder te doen. De omschrijving sprak me heel erg aan, maar de trailer wist me dan eigenlijk weer helemaal niet te grijpen..

Nu, 6 jaar later kom ik er alsnog achter dat mijn voorgevoelens bleken te kloppen. Met name het einde van de film is echt rampzalig slecht en dan ook nog eens zo Walt Disney achtig dat deze productie dan ook net zo goed van een van hun studios af had kunnen komen. Hoewel de eerste helft een stuk beter was, kon ook deze mij niet grijpen. Dit kwam onder meer omdat geen van de acteurs me wist aan te spreken en het hele concept nu inmiddels ook uitgekauwd aanvoelt ( I am looking at you Stranger things). Hoewel Stranger Things er natuurlijk veel later was, merk je wel dat hun hommage aan een aantal jaren 80 klassiekers een stuk sterker is dan wat hier neergezet word.

Wat me overigens ook opviel waren een aantal effecten die nu al verouderd werden, dat er veel te stijfjes geacteerd werd en dat er geen enkele chemie tussen de personages te bespeuren leek. Hoewel een aantal momenten hun charme hadden mistte ik het grootste gedeelte van de tijd toch een bepaalde magie. De beste momenten zaten dan nog bij het eindfilmpje dat aan de aftiteling vastgeplakt was..

2,0*

Donkere tijden

Aardig, maar enigszins overtrokken titel waarvan ik alle aandacht die hij krijgt, een beetje overtrokken vind.

Het punt voor mij was hoofdzakelijk dat ik Super Dark Times veel te traag vond en het verhaal ook te mager om 100 minuten mee op te vullen. In de plot word heel prikkelend gesproken over het verkennen van de schemerzone tussen adolescentie en volwassenheid, lust en liefde, moed en angst, en goed en kwaad, maar in feite zijn dit alleen maar een paar prikkelende woorden. Waar het op neerkomt is dat er een tragisch ongeval plaatsvind waarbij een van de twee betrokkenen een fascinatie voor moorden en pijniging ontwikkeld en de andere betrokkenen een normaal rouwproces doormaken. Dit is op zich een interessant uitgangspunt, ware het niet dat je nooit helemaal in het hoofd vanCharlie lijkt te geraken. Oké hij verliest zijn verstand volledig en het ongeluk heeft dit getriggerd, maar in hoeverre was dit de trigger en wat lag er nog meer allemaal aan ten grondslag? van de gezinssituatie en eventuele overige invloeden krijgen we verder als kijker eigenlijk niks mee.

Dit alles maakt deze misdaadthriller toch een beetje slepend en soms ook saai. Het blijft teveel aan de oppervlakte en te magertjes. En hoe Zach na zoveel zwaard steken nog niet dood neerviel is mij een raadsel.

3,0*

Geslaagde, maar niet altijd even volwassen DCU-reboot

James Gunn is een regisseur die bij mij wisselend succes boekt. Guardians of the Galaxy vond ik geweldig, en ook The Suicide Squad is top. Ik geniet van series als Peacemaker en Creature Commandos, al kent Peacemaker sterk wisselende kwaliteit (seizoen 2 moet ik nog steeds zien). Toch vond ik het eerste seizoen over het algemeen vermakelijk, met een aantal uitschieters naar boven.

Het tweede seizoen van Peacemaker speelt een belangrijke rol in de DCU, maar voor ik daarmee begon, wilde ik eerst Gunns Superman zien. Omdat Guardians of the Galaxy Vol. 3 mij flink tegenviel, had deze film niet mijn hoogste prioriteit. Toch vond ik Gunns versie van Superman behoorlijk geslaagd. Er waren echter wel een aantal punten die mij stoorden en waar ik niet op had gehoopt binnen de DCU.

Dit heeft betrekking op een aantal kiddy- en softe elementen: Superman die een eekhoorn redt, de “superschattige” ruimtebaby en het voorspelbare cliché van een object (en zelfs een gigantische draak) dat Superman net op tijd tegenhoudt voordat deze omvallen en er gewonden vallen. Ik begrijp dat dit bij Superman hoort, maar ik had gehoopt dat Gunn meer zou inzetten op zijn eigenzinnige, volwassen stijl, in plaats van te leunen op familievriendelijke clichés die we al kennen van Marvel/Disney. Deze elementen hadden minder opzichtig naar voren mogen komen en meer op de achtergrond kunnen blijven.

Toch zijn er ook veel positieve punten. De speelduur vloog om, het tempo lag hoog, en er werd geen onnodige tijd verspild aan introducties die iedereen al kent. De Justice Gang vond ik een leuke groep: ongefilterd en ongeremd, wat een verademing was bij de toch wat brave Superman. Lex Luthors intelligentie werd op een geloofwaardige manier ingezet om Superman dwars te zitten. Ondanks het hoge “koetjiekoe-gehalte” van Superman zijn sidekick Krypto, heb ik hem toch in mijn hart gesloten. Er zijn ook scènes waarbij duidelijk is dat Gunn helemaal in zijn element is, met als hoogtepunt het gevecht op het strand met Mr. Terrific en een aantal humorvolle momenten waar ik oprecht van genoten heb.

Het was jammer dat het eindgevecht behoorlijk generiek en weinig origineel was, maar gelukkig bleef er genoeg te genieten over. Ik blijf Gunn met veel belangstelling volgen, al hoop ik dat hij zijn eigenzinnige stijl niet te veel laat ondergraven en te soft wordt. Al dan niet onder druk van de studio’s.

3,5★

Ik wil mijn tijd terug!

Soms moet je bepaalde risico's nemen bij het bekijken van een film waarbij kijkers in twee kampen verdeeld zijn. Natuurlijk zijn er altijd de nodige voor en tegenstanders, maar met name bij de titels die niet voor de mainstream bedoeld zijn, heb je al sneller een grotere verdeeldheid.

Zo ook bij Suspiria, waardoor ik op voorhand al wist waar ik aan begon. Wat mij met name geïrriteerd heeft is dat ik de eerste anderhalf tot maximaal twee uur ondanks het trage verloop, prima doorkwam, maar dat het verhaal vervolgens zo vaag en onsamenhangend werd dat ik al mijn interesse verloor. Het was ook nog niet eens alleen dat. Na het lezen van een duidelijke uitleg over het einde bleef het een feit dat wat de explosieve finale had moeten zijn, in zijn totaliteit nog steeds een grote teleurstelling was.

Beelden waren onduidelijk en veel te donker, er werd gebruik gemaakt van lelijke slow motion shots, een overdaad aan CGI en lelijke, totaal niet passende muziek. Het ten tonele verschijnen van madame Markos bleek daarnaast ook nog eens een enorme anti climax. Waar zij eerst nog een mysterieus personage was waar veel dreiging omheen hing, bleek zij uiteindelijk meer een lachertje dan dat zij een huiveringwekkende verschijning was. Alle opgebouwde spanning en mysterie vielen hier in een klap weg en kwamen tot een gigantisch, teleurstellend slot. Dit had niet zozeer met het slot zelf te maken, maar meer met de manier van het in beeld brengen hiervan, zoals hierboven al aangehaald.

Het gevolg was dat ik mij behoorlijk 'genaaid' en beroofd van mijn tijd voelde. Aanvankelijk sprak het verhaal mij ondanks zijn trage verloop namelijk wel aan. Het is ook duidelijk bedoeld voor een publiek wat meer op zoek is naar een intelligente horror, omdat voortdurend opletten om alles mee te krijgen, ook van de kijker verwacht wordt. Suspiria biedt namelijk een verhaal wat eveneens dieper ingaat op thema's als feminisme, fascisme en in verscheidene historische gebeurtenissen duikt. De hele investering voelde voor mij alleen zo nutteloos wanneer je als kijker vervolgens zo'n onbevredigend slot akkoord voorgeschoteld krijgt. Ik vond dit enorm jammer, omdat ik Suspiria aanvankelijk wel een hele sfeervolle film vond. Ondanks de positieve elementen is het laatste deel van het verhaal zo dramatisch slecht in beeld gebracht dat dit een van de grootste anti climaxen is die ik ooit gezien heb.

1,5*

Deur naar het onbekende

Mijn eerste ervaring met het werk van Makoto Shinkai. Hoewel ik incidenteel overlap voelde met de Ghibli-Films vanwege het fantasy aspect, ligt de focus bij Shinkai meer op het persoonlijke, terwijl Ghibli zich daarnaast nog wat steviger focust op universele en maatschappelijke aspecten. De visuele stijl is meer modern ten opzichte van de handgetekende stijl die studi Ghibli hanteert wat de animatie een andere feeling meegeeft. In dit opzicht heb ik genoten van Suzume.

Op basis van het plot had ik hier wel wat meer van verwacht. De film ontbeerde spanning en was soms ook wat kinderlijker dan ik had verwacht. Ik had een meer volwassen toon verwacht. Met name vanwege deze redenen valt mijn beoordeling wat lager uit omdat ik meer in de stemming was voor een meer volwassen animatie. Ik moet er dan wel bij zeggen dat ik mij niet goed ingelezen heb alvorens ik hieraan begon.

Qua emotionele diepgang vond ik met name het einde sterk waarbij het hoofpersonage letterlijk in contact komt met haar vroegere zelf. Hoewel dit gegeven een beetje uitgekauwd over kan komen (met name wanneer je enigszins bekend bent met familieopstellingen), vond ik het wel mooi door de regisseur uitgewerkt.

Geen verkeerde eerste introductie met het werk van deze regisseur, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd

3,0*

Gevangen in je eigen hoofd

Aardig psychologisch drama met thriller elementen, waarbij de focus als het ware een karakter studie betreft. Wat is namelijk het onderliggend lijden van Hunter (het hoofdpersonage) die een ogenschijnlijk perfect leven lijkt te hebben, maar lijdt aan een eetstoornis met betrekking tot het doorslikken van levensgevaarlijke objecten? Al gauw wordt duidelijk dat Hunter een gevangene van haar eigen mentale gevangenis is, waardoor zij een constant gevoel van onderdrukking ervaart, wat tot uiting komt in deze compulsieve eetstoornis.

Uit mijn eerste alinea kun je het waarschijnlijk al opmaken; dit is geen film die je op een zaterdagavond, tijdens Halloween, met een groepje vrienden opzet in het kader van een alternatieve selectie. Alternatief is Swallow zeker, maar de Arthouse vibe die afgegeven wordt, zal niet iedereen aanstaan. Kritieken dat het verloop te traag is, of dat er simpelweg te weinig gebeurt zijn in deze setting haast onvermijdelijk. In de juiste omstandigheden, en met de juiste verwachtingen (verwacht geen horror of thriller) is de kans een stuk groter dat dit psychodrama bij je binnen kan komen en echt een impact kan maken.

3,5*

Een beetje vreemd, maar wel lekker

Na afloop van Swiss Army Man vroeg ik me af wat ik net in godsnaam gekeken had. Het begint allemaal met een ruftend lijk wat aanspoelt op het moment dat iemand zich op wil gaan hangen. Klinkt dit je al raar in de oren? Bereid je dan maar voor, want het wordt vanaf dit punt alleen maar vreemder en vreemder. Over de film las ik dat het iets is wat je nog nooit eerder in je leven gezien hebt en dit is zonder meer waar. Of je de film goed zult gaan vinden is weer een heel ander verhaal want je moet jezelf wel de ruimte geven om het vreemde verhaal bij je te laten landen. Dit is alles behalve een gebruikelijke titel en meer een ervaring dan een simpel wegkijk filmpje. Daarnaast had ik bij het begin ook geen idee waar dit heen ging en alles werd voor mij ook pas helder tegen het einde. Op dit moment realiseerde ik me dat ik echt iets heel bijzonders en unieks heb zitten kijken. En dat met een ruftend lijk in een van de hoofdrollen.

Wel bracht de allerlaatste scené mij erg in de war. Het is duidelijk dat er ook de nodige ruimte is voor een eigen interpretatie, maar duidelijk was in ieder geval wel dat Manny echt dood was en alles wat Hank met hem meemaakte allemaal ontstond vanuit zijn eigen verbeelding.
Wie kan mij alleen verklaren waarom Manny in het laatste shot opeens uit zichzelf de zee in schiet en de toeschouwers al lachend aanstaart? Dit impliceert toch dat Manny alles behalve dood was, vooral omdat je de rest er ook op zag reageren. Dit bevestigde namelijk dat het echt gebeurde. Benieuwd of iemand hier een verklaring voor heeft, anders heb ik echt het idee dat dit er gewoon random ingestopt is om het allemaal nog vager te maken.

Hoewel ik de totaalervaring super vond, kakte het in het midden allemaal wel een beetje in en had ik hier graag wel wat meer tempo gewild. Ook begreep ik de kus onder water tussen beide heren niet echt. Hank was op dit moment immers niet verkleed als Sarah? Een ding is in ieder geval zeker, en dat is dat deze titel genoeg gespreksstof oplevert voor de maandag bij de koffieautomaat. Iets zegt me namelijk dat een ruftend lijk, niet echt iets is wat heel vaak voorbijkomt.

4,0*

Te verwachten

Voor een ieder die niet voor verassingen wil komen te staan is hier The Switch. Als je de plotomschrijving leest weet je precies wat je kunt verwachten, en al gauw is dan ook duidelijk hoe het verhaal van start tot finish zal eindigen. Storend? Nee. Saai en voorspelbaar? een beetje. Echt heel saai wordt het niet, maar voorspelbaar is deze titel tot en met.

Credits gaan toch vooral naar het jonge acteurtje Thomas Robinson die nog wel geregeld voor een glimlach wil weten te zorgen, maar de rest voelt aan als gesneden koek die je al honderd keer eerder gegeten hebt.

2,5*