Opinions

Gesaboteerd?

Op het internet valt veelvuldig terug te lezen dat deze film gemanipuleerd is. Reden? De ontevredenheid van het testpubliek waardoor er nieuwe scene's geschoten zijn. Zelf ken ik het verhaal zoals deze oorspronkelijk bedoeld is echter niet, en ik heb dus ook de ''gangbare'' versie mogen aanschouwen. gangbaar tussen aanhalingstekens want ik kan me maar moeilijk voorstellen dat dit beter is dan hoe de film aanvankelijk bedoeld zou moeten zijn geweest. Sabotage voelt namelijk gesaboteerd aan met een einde die er aan de haren bijgetrokken lijkt te zijn, en meerdere scene's die het simpele verhaal veel warriger maken dan eigenlijk nodig is. Niet dat ik het verhaal niet goed kon volgen, want dit lukte prima, maar het hele verhaal zelf liep gewoon niet lekker.

Waar het testpubliek echter geen invloed op heeft gehad is de vreemde samenstelling van de cast hier. Een soort Expendables meets Dokter Deen, of een andere suffe 50 plus serie van omroep Max. Dit leed wordt volledig veroorzaakt door Olivia Williams die detective Caroline Brentwood speelt en wiens personage totaal uit de toon valt in het licht van de setting. Al zou zij echter vervangen zijn geworden door een beter passende actrice, dan nog was het dweilen met de kraan open geweest, want ook de rest van de cast bakt er maar weinig van. Hoewel de overige personages wel goed bij dit type film passen worden ze veel te karikaturaal neergezet en brengt enkel Schwarzenegger hier nog balans. Maar die is dan weer veel te serieus voor zijn rol dan hem lief is.

Mocht dit alles je ervan weerhouden om alsnog te beslissen om Sabotage te gaan zien, dan is er nog het verhaal wat naast warrig ook veel te langdradig is. De storyline is namelijk veel te dun en standaard om meer dan anderhalf uur mee te vullen en als je dan denkt dat de actie scene's het nog wel kunnen gaan redden, blijken deze ook nog eens veel te minimaal aanwezig te zijn. Er komen richting het einde wel enkele aardige scene's voorbij, maar verheffend zijn deze nooit. Hoewel ik een enorm voorstander van Schwarzenegger ben moet ook ik toegeven dat ook hij dit gesaboteerd eindproduct niet meer van de ondergang kan redden. Als je deze film met het verstand op 0 gaat kijken heb je echt wel slechtere films voorbij zien komen, maar met een voldoende eindigt Sabotage niet.

2,0*

Het opofferen van je kijkgenot

En het begon zo goed..net als Afflicted trapt the Sacrament heerlijk luchtig af en krijgt hij gedurende zijn speelduur een steeds duister wordende toon. Op het moment dat het echter pas allemaal echt interessant zou moeten worden stort de hele film opeens als een kaartenhuis in elkaar en gaat het dan ook van kwaad tot erger. Dit is erg jammer want de opbouw is enorm goed gedaan. Alleen de uitvoering van de tweede helft van het verhaal is kennelijk iets waar Ti West niet zo goed mee uit de voeten kon.

Tijdens de opbouw heb je geen enkel idee waar het verhaal nu heen kan gaan. De vakkundigheid waarmee hier een nep video rapport wordt getoond is heel sterk, en geeft je het idee dat je naar een van de betere found-footage titels zit te kijken. Vanaf het moment dat het Interview met vader echter tot een eind komt lijkt het of de regisseur zich geen raad meer weet met de rest van het bronmateriaal met als gevolg een inspiratieloze, puur op sensatie gerichte uitwerking, die ook nog eens gruwelijk uit de bocht vliegt. Heel de vakkundige opbouw wordt hier in een klap weggevaagd, en hoe langer ik dacht dat dit slechts een inzink momentje was, hoe erger het uiteindelijk werd. Helaas is dit het euvel van veel horrors tegenwoordig. Dit is zonde van het kijkgenot, omdat de eerste helft zo'n goed gevoel bij de kijker weet op te roepen. Helaas steekt dit wel vaker de kop op bij hedendaagse horror films. Afllicted had hier (hoewel in een stuk mindere mate) ook al zo'n last van, evenals The Taking of Deborah Logan, House at the End of the Street en Deliver Us from Evil. Hoewel sterk variërend in kwaliteit, trapten al deze titels in essentie goed af, maar wordt de tweede helft (of in minder ernstige gevallen ten minste het slot) flink verpest. In het geval van House at the End of the Street ging het zelfs om het grootste gedeelte van de film.

Zo erg is het hier gelukkig niet, maar ik vroeg me af waarom de opbouw zo zorgvuldig en sterk is, en waarom er niet meer aandacht voor het tweede deel van de film is. Misschien leent het bronmateriaal hier zich niet zo goed voor, of wist de regisseur zoals eerder gezegd niet zo goed hoe hij hier invulling aan moest geven, maar over de gehele linie, voelde dit voor mij hoofdzakelijk als een gevoel van tijdsverspilling.

2,0*

0000

Safe voelt een beetje aan als de standaard ingestelde pincode 0000. Hier is niet per definitie iets mis mee want de film doet grotendeels wel wat je ervan verwacht. Safe barst uit zijn voegen van de strak geregisseerde actie scene´s waarbij het verhaal slechts als kapstok dient.

Echter zit in de storyline wel het grootste probleem. Hoewel deze van ondergeschikt belang is en eigenlijk slechts als kapstok dient, is het niet prettig dat hij zo rommelig en lastig te volgen is. Ik snapte niet altijd alle verbanden en actie´s en met name wat meer achtergrond verhaal bij de corrupte politie agenten was welkom geweest.

Dit verpestte het geheel soms een beetje voor mij omdat ik niet altijd alle motieven en bedoelingen van alle personages begreep. Misschien ben ik teveel een kniesoor, of misschien had ik mijn aandacht er niet goed genoeg bij maar het feit blijft dat de totaalervaring voor mij toch wat minder werd hierdoor.

2,5*

Verlos ons van het kwade

Ik had al veel verhalen over Saint Maud gehoord, maar probeerde mijn verwachtingen al gelijk te temperen toen ik hoorde dat dit eerder een drama met horror elementen is. Qua stijl zijn er raakvlakken met Hereditary, al wist Ari Aster mij wel meer mee te voeren dan dat hier het geval is. Belangrijk is dan ook dat je hier met de juiste verwachtingen in stapt.

In feite draait het hier om een jonge vrouw die steeds verder aftakelt in haar psychoses. Het enige houvast wat zij nog heeft is haar geloof in god, terwijl zij steeds verder in zichzelf gekeerd raakt en vervreemd van de buitenwereld. Dit klinkt als voldoende om wel meer dan een speelduur van 83 minuten mee te vullen, maar toch begint Saint Maud naar een prikkelend begin toch wat slepend en te traag aan te voelen. Ik heb de film geregeld moeten pauzeren om mijn aandacht erbij te houden. Kies hier dan ook zeker niet voor op het moment dat je de voorkeur hebt voor een gemakkelijke wegkijker.

Het einde komt aan als een mokerslag en laat je als kijker verdwaast achter. Was Maud nog te helpen geweest als meer mensen haar echt hadden zien staan? We zullen er nooit achter komen.

3,0*

Vermakkelijk filmpje, die aan het slotstuk overduidelijk laat merken dat er een deel 2 in de steigers klaar staat. Van mij mag dit 2e deel er overigens ook zeker komen.

Jolie levert een aardige acteerprestatie af en weet lekker ouderwets te knallen in deze actie film. De film bevat wel een aantal ongeloofwaardige scene's met als hoogtepunt Jolie verkleed als man. De scene waarbij niemand hier vreemd van opkeek kwam erg ongeloofwaardig over in mijn ogen Maar enfin, we spreken hier ook van een fictie natuurlijk.

De film probeert je een aantal malen te verassen met plotwending na plotwending die helaas niet altijd even goed uit weet te pakken. Als je echter dit soort kleine stoorzenders op de achtergrond weet te houden, ligt er een vermakkelijke 1,5 uur voor je in het verschiet met een aantal indrukwekende scene's.
Jolie mag van mij nog wel even door gaan met de Salt franchise.

3,5

Of je worst lust!

Een ding moet ik de makers van Sausage party nageven: origineel is het concept zeker. De uitwerking voelt echter een beetje magertjes aan en met name de puberale en vooral hele flauwe humor, begon mij met de minuut meer tegen te staan. Tegen het einde voelde ik mij dan ook een beetje murw geslagen door alle flauwe grappen die in een hoog tempo op mij afgevuurd werden en hadden zelfs de nodige ingedronken biertjes het gewenste effect niet bereikt: namelijk deze film vooral niet te serieus nemen en gewoon genieten van de platvloerse humor. Dit eerste lukte bij het begin nog wel, maar het probleem was dat ik het na een minuut of 15 wel gehad had met de pratende levensmiddelen. Het idee mag dan wellicht creatief zijn, in de uitwerking had dit concept te weinig body om de kleine anderhalf uur mee te vullen. Sausage party had voor mij dan ook beter gewerkt als een leuk voorfilmpje van 5 a 10 minuten met een uitloop van een half uur.

Het was overigens niet zo dat de grappen die niet in de trailer zaten opeens van een veel lager niveau waren, integendeel zelfs, want de film zat bomvol met soortgelijke humor. Het grootste voordeel met de trailer was echter dat deze kort en krachtig was waardoor hij mijn aandacht ook gemakkelijk vast kon blijven houden. Bij een speelduur van 83 minuten werkte dit niet voor mij. Hiervoor waren de grappen namelijk toch echt te eentonig en was de humor te platvloers om de gehele tijd te blijven boeien. Daarnaast spraken sprekende levensmiddelen, hoe origineel dit concept ook moge zijn, voor mij ook net wat te weinig tot de verbeelding.

2,0*

Aardig verpakt niemendalletje

Als je vergeet dat deze film door Stone geregisseerd is kom je er al snel achter dat je dit verhaal al vele malen eerder gezien hebt. Succesvolle drugsdealers die een samenwerking met een Mexicaans kartel afwijzen komen diep in de ellende terecht als ditzelfde kartel de gezamenlijke vriendin van beide heren ontvoerd en haar als pressiemiddel gaan gebruiken. De gezamenlijke vriendin van beide heren hoor ik je denken? Ja, op dit soort punten probeert de film zich te onderscheiden van de grote massa, maar eigenlijk voegen dit soort zaken maar weinig aan het standaardverhaaltje toe. Ook de flinke namen die op de dvd hoes staan veranderen hier weinig aan.

De film probeert een eigen smoel te hebben waardoor je soms ook geneigd bent te denken dat er hier een onderscheid wordt gemaakt van de rest. Toen de credits echter over het scherm begonnen te rollen voelde ik me als kijker hierdoor toch een beetje belazerd. Want hoewel het verhaal prima was, deed deze zich voor als veel meer dan hij eigenlijk was en was de speelduur veel te lang. Begrijp me niet verkeerd als ik zeg dat je een prima avondje met deze film zult hebben maar de film creert door zijn eigenzinnige stijltje een bepaalde verwachting, die hij tegen zijn einde niet inlost. Leuk om een keer gezien te hebben, maar brengt niks nieuws onder de zon.

3,0*

Griezelen voor beginners

Scary Stories to Tell in the Dark is perfect om op te zetten tijdens Halloween, wat ook precies is wat ik gedaan heb. Echt eng of gruwelijk word het nooit, waardoor dit een prima opwarmer is voor het zwaardere werk. Ook voor een jonger publiek is deze sfeervolle horror uitstekend geschikt. Qua stijl doet deze mij denken aan titels als IT en Stranger Things. En waar de remake van IT mij tegenviel, beviel deze film mij ook nog eens een stuk beter. Niet in de laatste plaats omdat hier gelukkig minder sprake is van overmatig CGI gebruik. Al wordt een enkele keer de grens wel aardig opgezocht.

Als je het hebt over een veilige en solide keuze op horrorgebied ben je hier aan het juiste adres. Wel bestaat het risico dat de mensen die zich storen aan de te jonge cast bij Stranger Things, waardoor ze vinden dat de serie te kinderachtig is, hier hetzelfde probleem zullen ervaren. Ik kon hier goed overheen stappen en genoot van het typische spookverhaal, de gave monsters en creepy atmosfeer. Kortom; alle ingrediënten die ik nodig heb voor een geslaagde Halloween avond.

3,5*

Even slikken..

Met een brok in mijn keel bekeken..want de film gebaseerd op de moord van Maja Bradarić knalt binnen en wordt erg realistisch in beeld gebracht. Men kan mij de meest misselijkmakende films voorzetten zonder dat het me iets doet, maar dit soort snoeiharde drama's die een situatie voorschotelen zoals zich zomaar voor zou kunnen doen laten me toch wel even flink slikken.

Op bepaalde punten laat de film wat steken vallen, zoals het besluit wat binnen de groep genomen wordt om Jessie te vermoorden.Dit mocht van mij wat meer uitgediept worden. Ook leek het me sterk dat er niet meer weerstand was binnen de groep bij zo'n gruwelijke impulsieve actie op het personage van Roos Netjes na die eigenlijk niet wil dat het gebeurd maar er niks van durft te zeggen door haar onzekerheid en zo toch enigszins met de plannen van de groep meegaat. Ook had de film wat mij betreft nog kunnen laten zien hoe het af zou gaan lopen met de overige medeplegers en op welke manier hun leven voor altijd getekend zou zijn.

Op overige fronten scoort de film goed. De jeugdige cast zetten stuk voor stuk ijzersterke rollen neer en de film slaagt erin meerdere boodschappen in zijn film te verwerken die eens niet zo standaard zijn en verder gaan dan het ''don't do drugs'' idee. Het personage van de beeldschone Gaite Jansen (waar het allemaal om draait) weet ook een sterke indruk achter le laten. Bij aanvang van de film kun je begrijpen waarom iedereen problemen met haar heeft, maar zodra haar kant van het verhaal belicht wordt ontstaat er al snel een vorm van medeleven die uiteindelijk omslaat in pure afgunst als de vriendengroep tot hun gruwelijke beslissing komt.

Geen film om vrolijk van te worden maar imponeren doet hij zeker.

4,0*

Te overdreven hyperactief actie spektakel

Helaas niet helemaal mijn ding deze Scott Pillgrim. Film begon vrij aardig en de stijl wist me aardig te verassen. Echter wordt het na verloop van tijd saai, eentonig, en overdreven hyperactief allemaal. Dit zorgde ervoor dat mijn aandacht naarmate de film vorderde steeds verder wegzakte waardoor er uiteindelijk weinig interesse meer overbleef.

De gevechten met de exen worden eentonig, de personages wisten mijn aandacht niet te trekken en de muziek van de band waarin Scott zat was al helemaal niet mijn ding.

Nu lijk ik angstvallig negatief over Scott Pilgrim maar er zijn ook genoeg positieve dingen aan de film op te noemen. Zo is de link met computer games erg leuk gevonden en bevat de film sterke special effects. Jammer is alleen dat het net eventjes too much is allemaal en voor mij al snel overkwam als te veel van het goede. Als een film van nog niet eens 2 uur dan vervolgens vele uren langer lijkt te duren weet je dat dit niet helemaal je ding is. Dit is typisch een film die niet voor iedereen is weggelegd, kan de hoge scores van deze prent zeker wel begrijpen maar in mijn geval is dit gewoon grotendeels mijn ding niet.

2,5*

How to survive a zombie Apocalypse

Redelijke horror komedie die eigenlijk wel een beetje verloopt zoals je op voorhand verwacht. Dit is meteen ook de crux hier omdat er eigenlijk te weinig verassingen meer zijn voor kijkers die titels zoals Shaun of the Dead en Zombieland hebben bekeken. Eveneens waren zombies hier namelijk het thema, en was er daarnaast sprake van een komische insteek. Hoewel ik beide films bekeken heb vóór ik begon met reviews schrijven op moviemeter, weet ik in ieder geval wel wat er bij deze titel ontbrak t.o.v. in ieder geval Shaun of the Dead (zombieland is me minder goed bijgebleven), en dat is goede humor.

De meeste grappen zijn hier flauw en voorspelbaar en daarnaast ook zo plat dat het al snel banaal wordt. In slaap sukkelen was er dan ook weer niet bij, want het bleef allemaal wel net interessant genoeg waardoor je alsnog wel het einde wilde zien, maar echt goed werd het nergens.

Voor liefhebbers van zombietitels of mensen die American Pie na het tweede deel nog steeds leuk vonden kan dit prima, maar voor de rest wil ik toch een andere invulling van de avond adviseren.

2,5*

Toen Wes Craven nog wist wat regisseren was.

Nog goed kan ik het me voor de geest halen: mijn eerste kennismaking met de Scream reeks.

Het was een late vrijdagavond. Mijn vader had zich op de bank met een zak chips geïnstalleerd voor een avondje lekker griezelen. Ik dacht al heel wat gewend te zijn door het bekijken van de Kippenvel reeks die destijds uitgezonden werd op Fox kids dus stond ik er op dat ik deze film ook mee mocht kijken. Ik was immers al een jaar of 11,12. Mijn vader aarzelde even maar stemde uiteindelijk toch in. Vol spanning zat ik op het puntje van de bank in afwachting van wat komen ging. Dit puntje van de bank werd al snel verruild voor het hoekje van de bank met de handen voor de ogen. Heel nonchalant wist ik een half uur later te melden dat ik toch wat moe begon te worden en dat ik er toch maar voor koos om te gaan slapen, het was immers al laat genoeg. Mijn vader lachte een keer doorzichtig, deed net of hij mijn smoesje niet doorhad en wenste me een fijne nacht. Van dat slapen was vervolgens weinig meer terechtgekomen..

Vele jaren later besloot ik deze klassieker weer eens te herzien na aankondiging van het 4e deel wat binnenkort in de bioscopen gaat draaien. De ijzersterke beginscené stond me nog goed bij. Wat mij betreft een van de sterkste openers die de filmgeschiedenis rijk is. Wat zich vervolgens aandient is eigenlijk behoorlijk standaard. Maar doordat Craven de spot drijft met de cliche's van de horrorfilm en er zo alsnog een unieke draai aan weet te geven heeft hij een gouden greep gedaan. Voeg daarbij de ijzersterke verschijning van de killer toe die in het zelfde rijtje thuishoort als Freddy krueger, michael myers en Jason Voorhees en je weet dat je zit te kijken naar een top formule.

Het moet natuurlijk wel gezegd worden: Ano 2011 voelt het allemaal niet al te origineel meer aan maar bedenkende dat dit in 1996 toen de film uitkwam behoorlijk revolutionair was en de status die het jaren later alsnog heeft zeggen genoeg. De film ziet er nergens nep uit, heeft lekkere bloederige kills en de acteurs vervullen hun rollen verdienstelijk. Met een extra vermelding voor Planet Terror babe Rose McGowan. Wat een heerlijke eye candy is zij in deze film. Haar niet verwacht te zien opduiken in een scream film dus dat was een aangename verassing. Had haar liever in de leading role gezien dan Campbell omdat ik haar een beetje suf vond, maar goed smaken verschillen.

Een zeer krachtige prent die ik weet te waarderen vanwege het feit wat de film nu bereikt heeft maar ook wat de film vroeger met me gedaan heeft. Kan goed begrijpen dat dit voor jongere kinderen doodeng kan zijn. Films als Nightmare on elmstreet hebben beslist een gedeelte van hun kracht verloren doordat ze enigszins gedateerd overkomen als je ze herziet. (Ook al is die film natuurlijk dubbel zo oud) Maar ondanks het feit dat deze film toch ook alweer 15 jaar oud is staat hij nog steeds als een huis. En ik meen het oprecht dat hij er nog steeds erg goed uitziet. Een film die de filmindustrie mede gemaakt heeft tot wat hij nu is. Het hele gegeven is nu niet eng meer te noemen, maar het sterke verhaal, de vele humor en de cynische zelfspot maken deze film!

Op naar de volgende delen waar ik wel bewust wat tijd tussen probeer te gaan laten omdat je dit soort films niet te snel achter elkaar moet gaan zien. Met name benieuwd wat Craven van het nieuwe deel weet te gaan maken. De beste man heeft de laatste jaren weinig fatsoenlijks geproduceerd, maar laten we hopen dat hij met Scream 4 weer op zijn oude niveau terugkomt.

4,5*

Hello Sydney

Bij het lezen van de reviews kan ik mij met name goed vinden in de review van rep_robert. Ook ik heb mij prima vermaakt maar de achtergrond verhalen voelen te bedacht en gekunsteld aan om het einde aan elkaar vast te knopen. En ja, rep_robert ik heb je zin gejat

En dat is eigenlijk hetzelfde wat er met deze film gebeurd. Er worden een aantal elementen en locaties uit de voorgaande delen geïmplementeerd, en dan denkt men automatisch een kassucces te hebben. Ruim tien jaar later een vervolg uitbrengen heeft de makers geen windeieren gelegd, maar het is voor mij wel duidelijk geworden dat een deel van het geld binnen geharkt is op basis van nostalgische factoren. Er komen weliswaar een aantal goede ideeën en sterke momenten voorbij zoals het introduceren van de requel, het lef om één van de oorspronkelijke castleden het loodje te laten leggen en het spelen met verwachte schrikmomenten, maar hier tegenover staan ook een aantal missers. Denk hierbij aan een nagenoeg leeg ziekenhuis, domme beslissingen vanuit de personages die hier een minuut eerder nog de spot mee dreven, en het ontbreken van een echt verrassende ontknoping over wie er nu achter de maskers zaten. Zelfs de dood van Dewey viel een beetje weg, omdat het te ongeloofwaardig voelde dat zowel Sydney als Gale het beiden weer wisten te overleven. Dit werd nota bene nog benoemd door een van de moordenaars ook. Ik kreeg hier een beetje het idee alsof ze het wegvallen van de originele cast over meerdere delen willen gaan verspreiden om zo niet te veel nostalgie te verliezen. Ook het toevoegen van een locatie uit het origineel klinkt goed op papier, maar vertaald naar het scherm voelt het als een lege huls omdat het niet echt iets toe weet te voegen aan het verhaal. Ik had op dit gebied meer creativiteit verwacht.

Wat gelukkig leuk bleef is het aanhalen van alle clichés binnen het genre. Enerzijds wellicht achterhaald omdat dit in het origineel ook al gebeurde, maar anderzijds nog steeds actueel omdat het nog steeds zo herkenbaar is bij een grote hoeveelheid titels die ook vandaag de dag nog uitkomen. En daarnaast hoort deze zelfbewustheid ook gewoon bij de reeks. Ook waren de vele referenties naar de eerdere delen leuk gedaan. Ik verbaasde mij hoeveel er alweer was weggezakt, en het nodigde mij in ieder geval wel uit om de oude delen weer eens te gaan herbekijken (al sla ik het derde deel liever over). Tot slot vond ik Melissa Barrera een aangename verschijning om te zien. Ik hoop dan ook dat haar personage terugkeert. Maar dan wel in een vervolg met een beter script, want op het derde deel na vind ik deeltje vijf toch echt de zwakste uit de reeks.

3,0*

Guess who's back?

Craven gaat in dezelfde trant door als het eerste deel, alleen op bepaalde punten boet de film flink aan kwaliteit in. Zo valt de begin scene in het niet bij die van het origineel. Wat daar zo typerend aan was, was het ijzingwekkende kat en muisspel tussen de killer en zijn slachtoffer wat via de telefoon plaatsvond. Die scene is niet voor niks legendarisch en een van de meest sterke begin scene's uit een film ooit te noemen. Bij de begin scene van deze film krijgen we 2 simpele en ongeïnspireerde kills te zien. Het was gaaf geweest als ze het element van de begin scene uit het origineel bij ieder deel uit de reeks in zijn opening terug hadden laten komen!

Tevens kon ik al snel raden wie de rol van Ghostface op zich nam.Dat van zijn handlangster dan weer niet, ook al was dit wel een beetje vergezocht te noemen en minder aannemelijk om herkend te worden dan de daders uit het origineel. Dan kun je nóg zoveel afgevallen zijn Echter doet de finale uit het 2e deel weinig af aan die uit het origineel.

De film bevat verder een aantal ijzingwekkend in elkaar gezette scene's waarvan ik de scene's in de montagekamer en in de auto (met ghostface die onverhoopts een bezoekje komt brengen waarbij vervolgens de auto crasht) er met kop en schouders bovenuit vond steken.
Ook het kat en muisspel via de telefoon komt enkele malen terug, maar vond ik echter niet zo sterk als dat ze in het origineel waren. Campbell die een van de leading rolls heeft, blijf ik een misplaatste actrice vinden. Had veel liever iemand anders in haar leading roll gezien. Maar goed dit ''mankementje'' had de eerste film wat mij betreft ook al. Echt storend wordt haar rol ook weer nergens.

Het verhaal zelf is leuk gevonden en borduurt leuk voort op die uit het 1ste deel maar is echter wat langdradig. 120 minuten is lang voor een slasher. Niet dat hier iets mis mee is maar op enkele stukken werd de film helaas een beetje slepend wat me niet de opzet van de makers lijkt te zijn geweest.

Al met al is de film op bepaalde punten net wat minder als het origineel en ook geen klassieker meer te noemen maar echter weet de film je in zijn uitgebluste genre alsnog genoeg vermaak te bieden. Dit komt met name door de finale, die nagenoeg -zoals al eerder vermeld- even sterk is als die uit het origineel.

3,5*

Knive, camera and action!

Beduidend de minste van de reeks. Waarbij we van het eerste deel konden spreken van een klassieker, en het 2e deel wel minder goed maar nog steeds behoorlijk sterk was kunnen we bij het 3e deel spreken van een regelrechte afknapper. De serie is bij dit 3e deel overduidelijk doodgebloed. Het verhaal is net als in de voorgaande delen goed gevonden maar suspense blijft compleet afzijdig. Tevens is de gehele uitwerking simpelweg bagger te noemen. Sommige scene's lijken zelfs rechtstreeks uit een scary movie film te komen!

Verder hebben we te maken met veel overbodige niet interessante karakters die ook nog eens niet kunnen acteren. Misschien hoort het bij hun rol van waardeloze B-acteur maar wat was met name de Gale weathers vertolking van Gale Weathers mateloos irritant zeg.

Ook de referenties waar met name het eerste deel propvol zat worden in dit 3e deel bijna volledig afwezig gelaten. Er wordt kort even gesproken over het begrip film trilogie maar dan heb je het merendeel wel gehad. En daar gaat het juist om bij de scream reeks! Het lijkt er bij dit 3e deel op dat de makers nog meer humor in hun reeks proberen te stoppen. Echter is de bijna tegen het slap stick niveau humor aan, een doorn in het oog te noemen. Pijnlijk onleuk.

Tevens komt Ghostface overdreven knullig over, Vond het het hele gedoe met de stemvervormer te overdreven en zijn hele plan was sowieso erg slecht en knullig in elkaar gezet. Het gezicht achter het masker van Ghostface in dit 3e deel is wederom net als in de voorgaande delen opnieuw een verassing te noemen en goed uitgedacht om toch maar zowat het enige pluspunt van deze hele film te noemen. Toch is de finale veel minder spannend dan die in de eerste 2 delen.

Het is jullie wel duidelijk geworden: veel positiefs heb ik niet over deze film te melden, Craven heeft hier absoluut ook maar geen enkele vorm van moeite ingestoken en dat is jammer. Had de 3 delen niet te snel achter elkaar willen bekijken maar na het redelijk sterke 2e deel werd ik automatisch benieuwd naar het 3e deel. Had dit deel maar beter over kunnen slaan.Gelukkig zijn de berichten over het 4e deel weer bijzonder positief, dus deze ga ik binnenkort met vol enthousiasme tegemoet zien. Dat Craven ons met zijn 4e deel dit rampzalige 3e deel maar heel snel laat vergeten!

1,5*

Scream 4 stabs ass!

Het moge duidelijk zijn dat de recensies van deze film er niet om liegen. Net zoals mijn beoordeling overigens. Scream 4 stabs ass! Om maar in de termen van de film te blijven spreken

Campbell, Arquette en Cox keren alle 3 terug in de prent, en net alsof het de normaalste zaak van de wereld is zetten ze hun rollen weer als vanouds neer alsof er slechts enkele jaren tussen dit deel en het voorlaatste deel gezeten heeft. De cast wordt aangevuld met een jeugdig team van begin twintigers die voor het nodige tegenwicht (en eye candy) dienen te zorgen. En deze combinatie werkt buitengewoon heerlijk! Ook leuk om Pannetiere uit een van mijn favoriete series eens op het witte doek terug te zien. But Hayden what have you done.. haar kortgeknipte koppie die ze zich voor deze film heeft aangemeten ziet er totaal niet uit en doet haar verschijning allesbehalve goed, maar gelukkig valt er nog genoeg van het overige vrouwelijke schoon voor het mannelijk publiek te genieten

Wat opvalt in de film is dat de film weer de nodige humor op de kijker afvuurt. Subtiel, vlijmscherp, maar gelukkig niet meer zo scary movie achtig dat het gewoon slecht werd zoals in het 3e deel. Ook in deze film is natuurlijk iedereen weer verdacht en wordt er gedurende de prent een psychologisch spelletje met de kijker gespeeld. Gaan raden wie de dader is, wordt praktisch onmogelijk gemaakt al moet ik zeggen Dat ik ergens ook wel had verwacht dat het nichtje van Sydney de dader was, doordat het in de vorige film ook al om een familielid ging..de 1e dader kwam wel als een complete verassing. Ook roept de film een gevoel van herkenning op door bepaalde scene's die sterk terug doen denken aan zijn origineel. Puntje van kritiek vond ik 2 van de hoofdpersonages die verwond werden. Overduidelijk gecreëerd om je als kijker het gevoel te geven dat ze het misschien niet zouden redden, een beetje goedkoop omdat je op voorhand toch wel weet dat het puur is om goedkope spanning te genereren. Met name de steekpartij bij Weathers.

Dit 4e deel in de reeks doet wat zijn origineel in de jaren 90 deed nog eens dunnetjes over. Het verhaal gaat terug naar de basis, we hebben te maken met een ijzersterke cast (al ben ik nooit en te nimmer te spreken geweest over Campbell maar echt storend is haar rol nergens) en de nodige subtiele humor die in de begin scene wel gruwelijk over de top gaat, But in a good way that is!

Scream mixt oud met nieuw, en geeft een bloedstollende performance weg. Met een extra vermelding voor de killer. Een waar droomvervolg, en even sterk als zijn origineel uit de jaren 90!

De terugkeer van Craven!

4,5*

Any other ghostface

De nieuwste telg uit de Scream reeks is een stap vooruit ten opzichte van deel vijf, maar het is met name de onbevredigde ontknoping die de algehele kwaliteit behoorlijk naar beneden haalt. Dit komt doordat de daders een nogal absurd plan verzonnen hebben die zo belachelijk is, dat alle geloofwaardigheid wegvalt. De film claimt dat het hier niet om een gebruikelijke Ghost face draait, maar ik vond deze ghost faces juist wegvallen tegenover de daders uit de andere delen.

Naast bovenstaande vond ik het ook bizar om te zien hoeveel personages er neergestoken worden terwijl het merendeel van de cast het einde van de film haalt. Met name de bijna dood van Gale en Chad vond ik ergerlijk. Zorg er dan als regisseur voor dat ze helemaal niet neergestoken worden.

Waarom ik toch een zeven geef is omdat ik mij eigenlijk tot aan een specifieke scène in de metro over het algemeen prima vermaakt heb met dit zesde deel. De spanningsopbouw is aanvankelijk goed, er komen veel spannende momenten voorbij, en het tempo ligt hoog. Daarnaast word ik altijd blij van Melissa Barrera (wat een prachtvrouw is dat) en vond ik het ook aangenaam om het personage van Hayden Panettiere weer eens terug te zien. Ook veel van de dialogen waren weer messcherp, en het blijft leuk om te zien hoe het genre op de hak genomen wordt.

Voor een vervolg, die er ongetwijfeld gaat komen, mag er meer schrijfwerk in de dader(s) gaan zitten en mag de regisseur minder op safe gaan spelen met het in leven houden van alle hoofdpersonages. Gebeurt dit niet dan verwacht ik dat deze reeks steeds verder aan kracht in zal gaan boeten. Dit zou zonde zijn want ik blijf dit vooralsnog een leuke franchise vinden die nog wel even door kan blijven lopen, mits er een bepaalde mate van kwaliteit in stand kan worden gehouden.

3,5*

Herziening

Se7en is nog steeds een aardige misdaadthriller die, na meer dan 10 jaar nadat ik hem voor de eerste keer zag, wel behoorlijk aan kracht heeft ingeboet. Hoewel het verhaal nog steeds ingenieus in elkaar zit was de finale minder mind-blowing dan ik mij kon herinneren. Je ziet deze eigenlijk al aankomen wanneerer over de zwangerschap verteld wordt, wat uiteraard alleen gedaan werd om het slot nog dramatischer te maken. Ook het feit dat de twee detectives oog in oog met de moordenaar hadden gestaan zonder dat ze het zelf door hadden voelde vandaag de dag als een minder grote verassing.

Kijk je naar mijn beoordeling, dan zie je dat ik nog steeds tot op zekere hoogte te spreken ben over, volgens velen, "een van de beste films ooit gemaakt'', maar mijns inziens voelt de genialiteit van Se7en vandaag enigszins achterhaald aan, wanneer je je realiseert hoeveel sterke misdaadthrillers er door de jaren heen bij gekomen zijn. Dit werk van David Fincher is in die zin in mijn ogen dan zeker ook niet tijdloos. Eerst dacht ik dat dit aan mijzelf lag doordat dit inmiddels mijn tweede kijkbeurt betrof, maar ook mijn vriendin, die Se7en nog niet eerder gezien had, deelde deze mening. Dat dit in de jaren 90 een van de beste films was die de wereld ooit gezien had, wil niet zeggen dat dit ook anno 2021 nog steeds het geval is.

3,5*

De kracht van het internet

Searching zie ik met een beoordeling van een kleine 8 op IMDB als een hoog aangeschreven titel, maar veel meer dan een variant op het found footage genre zoals titels als The Den en Unfriended, is dit eigenlijk niet. Searching onderscheidt zich omdat het hier om een Drama/Mystery gaat en voor een veel breder publiek dan horror fans bestemd is, maar in de basis is dit een vrij standaard verhaaltje waarbij de plottwist (of je hem nu aan ziet komen of niet) zich niet kan onderscheiden van de gemiddelde thriller.

Het is met name de manier waarop het verhaal gebracht wordt, die hier wel "verfrissend" aanvoelt, maar wanneer je deze wegdenkt, en je ook al bekend bent met titels uit het horror genre die qua opzet wel de nodige raakvlakken hebben, blijft er een weinig onderscheidende titel over. Positief is dan wel weer dat de film verder weinig verkeerd doet, en de kijker een solide thriller biedt, alleen ontbraken de échte verassingen. De zogeheten aap uit de mouw voelde wat vergezocht en voelde voor mij op de een of andere manier ook wel heel bekend, en hierdoor niet zo origineel aan, ook al had ik de ontknoping dan weer niet zien aankomen.

Ik heb mij uitstekend vermaakt met deze Sherlock Holmes variant van het internet, maar zou er naar mijn idee ook niet veel aan gemist hebben als ik deze niet gezien had.

3,0*

Van kwaad tot erger

Even afgezien van de zielloze vertolkingen die Cage en Perlman in deze prent neerzetten; wat is dit een ramp geworden! Het lijkt allemaal redelijk te beginnen als je de vele nadelen wegdenkt: een weinig propere setting, een verhaal wat goed gevonden is maar volledig verkeerd wordt uitgewerkt, erbarmelijke special effects en in veel scene's wordt er overduidelijk gebruik gemaakt van blue screen. Had continue het gevoel zelf in de filmstudio aanwezig te zijn en verwachtte ieder moment dat de camera een keer te ver uit zou gaan zoomen en de hele set blootgelegd zou worden. Alleszins in de positieve zin van het woord dus.

Tot overmaat van ramp zakt de film naarmate deze vordert nog verder als een mislukte plumpudding in elkaar als het verhaal zich uit de doeken begint te doen. Niet dat deze slecht is, integendeel! Het is best goed gevonden en zijn enkele ster heeft de film hier dan ook volledig aan te danken. De uitwerking is dit echter wel. Met name door de waardeloze special effects die scene na scene slechter lijken te worden en een cast die er stuk voor stuk ook weinig van weten te bakken maakt het team achter deze film er al met al een behoorlijk zooitje van.

Cage maakt de laatste tijd veel films waarbij zijn acteer prestaties overduidelijk variëren. Zo ook bij deze film die hij overduidelijk alleen maar voor de cash gedaan heeft. Net of hij doorhad dat het project niet veel soeps zou gaan worden en er daarom vervolgens maar met de pet naar gooit: Act on automatic pilot. Hij kán het wel getuige films als Kick ass en Bad lieutenant maar laat het hier niet naar voren komen. De rol van ridder is er ook niet eentje die de acteur goed past.

Nee, ik had hier beter niet aan kunnen beginnen na het lezen van de vele slechte recensies waardoor ik tevens niet anders kan dan concluderen dat deze Season of the witch eerder de Season of the bitch uit het fimseizoen is..

1,0*

Zulke man, zulke vis.

Ieder krijgt de behandeling die hij verdient. Met andere woorden; als de mens doorgaat met het aanbrengen van schade aan de verschillende diersoorten in de oceaan, krijgen wij hier op een dag de rekening van gepresenteerd.

Disclaimer vooraf: Seaspiracy is een documentaire die je woedend kan maken en je een spiegel voorhoudt met betrekking tot onze massa consumptie van vis. De wereldbevolking is de afgelopen decennia in rap tempo gegroeid waardoor de vraag naar het eten van zeedieren alleen maar toeneemt. Het belangrijkste statement wat je kan maken? Minder, of helemaal geen vis meer eten.

Als niet liefhebber van zeevoedsel heb ik makkelijk praten maar net zoals het naar beneden brengen van de vleesconsumptie is het eten van geen of minder vis, een keuze die wij als mensheid veel bewuster moeten gaan maken. Seaspiracy geeft je voldoende inspiratie om als consument het heft in eigen handen te nemen en legt uit waarom de wereldwijde visserij-industrie de grootste vijand van onze oceanen is.

Heel goed wanneer je zo nu en dan een opruimrondje op het strand maakt en metalen rietjes in je bestek la hebt liggen om de productie van plastic rietjes tegen te gaan, maar hoewel alle beetjes helpen, legt het geen grote zoden aan de dijk. Dit komt omdat achtergebleven (resten) van visnetten voor veel grotere problemen zorgen. En dan nog niet gesproken over dolfijnen die bewust afgemaakt worden in Japan zodat er meer vis overblijft voor de vissers.

Helaas worden er in deze documentaire nog veel meer voorbeelden genoemd die onze massaconsumptie van zeevoedsel veroorzaakt. En dat allemaal naar aanleiding van een vraag en aanbod. Een vraag die inmiddels groter is dan het aanbod zelf, omdat deze anders geen wereldwijde milieu vernietiging zou veroorzaken. Seaspiracy is niet leuk of vermakelijk om naar te kijken, maar wel broodnodig om meer bewustwording te creëren. Enkel deze reden rechtvaardigt voor mij persoonlijk onderstaande beoordeling al.

4,0*

Olijke tweeling

De twee berichten hierboven mij suggeren het al: Seconds apart is niet veel soeps. Zoals daar vermeld stelt het acteerwerk bar weinig voor, en weet de tweeling waar het verhaal om draait weinig schrik aan te jagen. Het verhaal wordt met momenten onduidelijk naar voren gebracht en is in grote lijnen van hetzelfde laken een pak zoals je al veel vaker gezien hebt. Het uitganspunt van de film is vrij origineel en sterk, maar het is echter de invulling van dit uitgangspunt die de film weinig goeds laat brengen.

Echter geen diepe onvoldoende voor de film, omdat het verhaal wel nieuwsgierig maakt en er aan het einde nog een plottwist in de film zit die je niet zo 1,2,3 weet te verwachten. Verder bevat de film ook een enkele lugubere scene die mij toch wel enige tijd bij zal blijven. Dit weegt echter niet op tegen de nadelen waardoor het totaal nog steeds niet tot een voldoende uit te tillen valt.

2,0*

Mitty's world

Een van de eerste dingen waar The Secret Life of Walter Mitty mij aan deed denken was Bobby's world, een tekenfilmserie die vroeger in Nederland werd uitgezonden op Fox Kids. De serie ging over het dagelijks leven van Bobby, die door zijn overactieve verbeelding van de werkelijkheid kon overspringen naar een fantasiewereld. Veel van de serie kan ik mij niet meer herinneren omdat ik deze alleen als kind gezien heb, maar afgaande op mijn herinneringen zou Mitty zomaar eens de volwassen versie van Bobby kunnen zijn.

Of ik mij Mitty over twintig jaar nog zal herinneren vraag ik mij sterk af, want een grote indruk heeft hij niet op mij achtergelaten. Hoewel het verhaal origineel is en Ben Stiller het niet verkeerd doet, vind ik hem niet direct de beste keuze voor het hoofdpersonage. Stiller acteert namelijk vrij vlak waardoor ik het lastig vond om een binding met zijn personage te krijgen.

Aanvankelijk lopen de dagdromen en realiteit nog constant in elkaar over. Hoewel er sprake is van een wisselend resultaat omdat de effecten anno 2022 soms niet meer om aan te gluren zijn, voelen de extremiteit en onvoorspelbaarheid fris en origineel aan. Naarmate de speelduur vordert worden de dagdromen subtieler en raken deze meer op de achtergrond. Er wordt dan steeds meer plaats gemaakt voor zoetsappig sentiment, waarbij de toon niet alleen serieuzer, maar ook steeds slomer wordt. De soundtrack met een hoofdzakelijk Cold Play achtige vibe, maakte het er voor mij persoonlijk ook niet bepaald beter op. Ik werd er een beetje slaperig en loom van.

Het mag gezegd worden: men schiet origineel uit de startblokken. Daarnaast herbergt de film een aantal mooie boodschappen en verassingen, zoals wat er nu eigenlijk te zien was op het verloren negatief van de foto. Hier tegenover staan echter ook een groot aantal missers wat het geheel tot een wisselvallige kijkervaring maakt. Ik heb mij met regelmaat verveeld en ergerde mij met momenten aan het typisch Amerikaans sentiment, de ontbrekende chemie tussen Mitty en Cheryl en het veelal te voortkabbelende verloop.

3,0*

Standaard horrorflick die nergens weet te verassen of te boeien

See no Evil is een Slasher-film waar wikipedia het volgende over schrijft:

Films binnen dit genre draaien altijd om een seriemoordenaar, die zijn slachtoffers op gruwelijke wijze stalkt en vermoord. Die moordenaar kan een psychotisch persoon (soms gemaskerd, meestal onbekend) zijn of een bovennatuurlijk wezen. De slachtoffers van de moordenaar zijn doorgaans tieners en adolescenten, die meestal iets op hun kerfstok hebben of er een verboden levensstijl op nahouden zoals drugsgebruik.

Dit genre omschrijven is eigenlijk al een recensie van See No Evil te noemen.

Voor de mensen die nog nooit een horrorfilm hebben gezien en niet weten wat originaliteit is valt deze film nog wel aan te raden. Die-hard horrorfanaten kunnen de film tevens een kans geven maar ook bij hun zal deze film vermoedelijk weinig stof doen opwaaien.

Nee, het publiek dat graag iets meer originaliteit en creativiteit wenst kan deze film beter links laten liggen.

De plat gereden padden bewandelen hoeft geen negatief punt te zijn maar helaas is See no evil ook alleszins spannend of eng te noemen. Verder zijn de moorden grotendeels voorspelbaar en is de twist nodeloos voorspelbaar te noemen. Grotendeels slaapverwekkend prul dit, kan er niet meer van maken.

2,0*

Here's Chucky!

De laatste film uit deze reeks die ik beoordeelde was Bride of Chucky. Hoewel ik dit vierde deel al niet bijster interessant vond was er toch iets wat me aan bleef trekken in de reeks. Het kon daarnaast waarschijnlijk ook nooit meer zo slecht worden als Curse of Chucky uit 2016. Helaas blijkt Seed of Chucky van hetzelfde lage niveau te zijn als laatstgenoemde.

Waarom ik deze eigenlijk uitgekeken heb is voor mij ook een raadsel, want wat was dit een vreselijke rommel. De filmmakers zijn hier nóg inspiratielozer geworden en werkelijk alle grappen - dit vierde deel is inmiddels al lang geen volbloed horror meer en leunt dan ook alleen maar op humor en gore- zijn wel zo ongelofelijk matig tot slecht dat je je afvraagt waarom er niet hogere eisen aan het eindproduct werden gesteld. De verwijzing naar The Shining was daarbij het dieptepunt. ''I can't think of a thing to say..fuck it!'' Really?!?

Ook de toevoeging van zoon Glen is niet bepaald een succes. Het idee klinkt hilarisch op papier, maar in de praktijk haalt hij alleen maar nog meer de vaart uit de film. En hoewel ik het niet benoemd had in mijn review van Bride of Chucky irriteerde ik mij al redelijk aan Jennifer Tilly en de status als sekssymbool die de makers denken dat zij heeft. In dit vervolg ligt de nadruk hier nog meer op en begon het me nog meer te irriteren dat mevrouw alle mannen aan haar voeten kan krijgen - en ook geworpen krijgt. Ik zou er namelijk nog niet dood langs gevonden willen worden. (al leken de heren daar hier wat minder een probleem mee te hebben )

Dit vijfde deel was het laatste deel uit de reeks die ik nog niet gezien had. Nu terugkijkende naar de gehele reeks zijn eigenlijk alleen het eerste en tweede deel echt leuk, is het derde deel waardeloos, het vierde deel weer een tikkeltje beter (maar nog steeds onvoldoende), en zijn dit vijfde en zesde deel rommel van de bovenste plan. Deeltje 7 die dit jaar uit moet komen? Ik heb er nog maar weinig vertrouwen in..

1,0*

Herhaling van zetten

Al zoekend naar gerechtigheid liet het script van deze film me in positieve zin meerdere malen aan Prison break denken wat niet geheel toevallig is omdat een van de acteurs uit deze serie zijn gezicht nog even liet zien in een kleine bijrol. De film kreeg mijns inziens naar verloop van tijd wat meer diepgang dan ik dacht al wist de verhaallijn me nergens echt te verbazen.

Met name het 2e gedeelte van de film werd wat mij betreft een stuk interessanter omdat een op het eerste gezicht weinig verhullend verhaal toch de nodige diepgang kreeg. Verwacht absoluut geen originele insteek hier, want de verhaallijn hebben we al talloze keren in series en films voorbij zien komen, maar kijkt aardig weg. Cage draait zijn handen niet voor dit soort rollen om, maar zal desalniettemin toch met beter werk op de proppen moeten gaan komen als hij weer boven de midden maat uit wenst te gaan stijgen.

Kort samengevat zal je na het bekijken van deze film je absoluut slechtere films kunnen bedenken om je avond mee te vullen, maar echt bijzonder is het ook weer allemaal niet..typisch een geval van een keer bekijken en bij het ochtendgloren alweer vergeten zijn dus.

3,0*

Ghibli magie

Spirited Away gaf me een soortgelijke ervaring als Princess Mononoke en The Boy and the Heron. Net als bij die films is het weer een feest om zoveel authentieke, unieke personages te zien. Het verhaal heeft ook een bepaalde volwassenheid; het is een stuk complexer dan je op het eerste moment zou denken. Toch vind ik Spirited Away wel wat toegankelijker dan die andere titels.

Ik val nu in herhaling voor iedereen die mijn review over the Boy and the Heron gelezen heeft, maar ook hier heb ik genoten van de prachtige animaties. In combinatie met de sterke personages blijft dit de grootste trekpleister van de film. Tegelijk merkte ik dat ik ook hier op een gegeven moment enigszins vermoeid begon te raken door alle diepere lagen die ik probeerde te doorgronden. Daarom moet ik echt in de stemming zijn voor een Ghibli-productie, wat overigens niet wil zeggen dat ik hier op zijn tijd niet enorm van kan genieten.

Deze zelfde vlieger gaat ook op voor Spirited Away al vind ik deze dus niet perse beter dan de twee andere aangehaalde voorbeelden in deze review. Ik ben daarom benieuwd of er ook nog verhalen uit de Ghibli stal zijn die een 4, of hoger bij mij aan weten te tikken.

3,5*

Back to basic

Er mag weer eens ouderwets geknokt worden in The Raid: Redemption die qua stijl doet denken aan iedere willekeurige Jackie Chan titel (toen deze nog in vorm was welteverstaan) Kortom: de aandacht richt zich al gauw op een bepaald personage die door middel van de nodige material arts een heel leger aan manschappen van zich af weet te slaan. Realistisch? Nee, maar dit pretendeert de titel dan ook op geen moment te zijn. Hoe meer hoe beter moet er gedacht zijn, en dit uitgangspunt loopt dan ook als rode draad door de film heen.

En laat dit ook nu precies zijn waar de schoen hem wringt want na vechtpartij nummer vijfhonderd zoveel heb je het al gauw gezien. Het ziet er mooi en flitsend uit, maar wordt tegelijkertijd eentonig en begon mij daardoor ook te vervelen. De regisseur probeert onderscheid te maken door nog wat goedkoop sentiment in het verhaal te verwerken om zo de nodige emotie bij de kijker op te roepen, maar slaagt hier eveneens niet in. Niet dat we te maken hebben met een slechte titel, integendeel. Er worden hier een aantal rake klappen uitgedeeld, doordat het geheel lekker vlot is en zonder al te veel poespas de kijker een in your face story brengt. Op hap-slik weg gebied valt er hier genoeg te genieten, maar als geheel gezien werd het verhaal me al snel te eentonig. Daarbij was de geografie ook niet op alle momenten even sterk. The Raid is alles bij elkaar genomen een aardige titel, maar in mijn ogen iets te overrated.

3,0*

Tere zieltjes alert!

The raid 2 is gewelddadig. Heel gewelddadig en soms op het Saw achtige af. Het duurde dan ook niet lang voor de eerste bioscoop bezoekers de zaal gingen verlaten. Deze hadden dan waarschijnlijk het eerste deel ook niet gezien, want als je deze wel gezien hebt, weet je waar dit vervolg heen gaat en wat je ongeveer kunt verwachten. Al deed dit vervolg er naar mijn idee wel nog een schepje bovenop.

Het verhaal is hier duidelijk ondergeschikt aan de actie. De verhaallijn is namelijk lastig te volgen en is ook wat minder recht-toe recht-aan dan zijn voorganger. Ik begreep er na verloop van tijd dan ook nog maar vrij weinig van (wie was in godsnaam die gozer met die baard?) en het was dan ook moeilijk om in deze stukken mijn aandacht er volledig bij te houden.

De gevechtsscenes zorgden ervoor dat mijn aandacht er weer helemaal bij kwam, al werden deze na verloop van tijd wel enigszins repetitief. Een paar personages sprongen er wel uit maar het was jammer dat we van sommigen niet meer te zien kregen. Zo doel ik met name op de gast met de honkbalknuppel en het meisje met de hamers dit personage deed me trouwens sterk aan Kill Bill terugdenken!

In vergelijking met zijn voorganger vind ik beide titels gelijkwaardig aan elkaar. Het eerste deel had het voordeel dat het verhaal wat beter te volgen was, maar de actie is in dit vervolg net wat bruter. Al moet gezegd worden dat zo nu en dan de grens van het toelaatbare wel opgezocht werd, en ik mij kan voorstellen dat het voor sommige kijkers wel een tandje minder had gemogen.


3,0*

Wanstaltig prul.

Het verhaal is saai, de clue zie je al van mijlenver aankomen, en er wordt over het algemeen verschrikkelijk slecht geacteerd. Er gebeurt op het slot na, nagenoeg niks in de film. Waar ik op voorhand een film had verwacht die de kijker de stuipen op het lijf wou gaan jagen kreeg ik iets iets heel anders..namelijk een aanval op het veelvuldig gaan gebruiken van mijn gaap spieren! Ergens was ik nog wel benieuwd naar de ontknoping maar die werd aan het einde ook maar even snel uit de lucht geplukt. Deze film is voor een appel en een ei gemaakt; en dan niet in een goede zin van het woord. Je geld en tijd absoluut niet waard, en tot nu toe de slechtste film die ik op moviemeter gerecenseerd heb. 0,5.