Opinions

The one that got away

Originele film met een onverwachte uitkomst en interessant onderwerp. Althans, ik had zelf nog niet eerder van de term hibakusha gehoord. De opzet van het verhaal is simpel: het hoofdpersonage heeft niet lang meer te leven en besluit de grote liefde uit zijn leven op te zoeken. De liefdesrelatie die destijds op een onverwachte manier eindigde en voor hem een blijvend los eindje in zijn leven achterliet.

Terwijl Kristófer naar "zijn Miko" op zoek gaat, krijgen we flashbacks te zien die tonen hoe de twee elkaar ontmoet hebben en hoe de relatie destijds gelopen is. De flashbacks en het heden lopen op een naadloze manier in elkaar over en kijken aangenaam weg. Het moment waarop de twee elkaar dan eindelijk ontmoeten is bitterzoet, realistisch en zonder poespas. Met een uitkomst die ik in ieder geval niet aan had zien komen. Het open einde vond ik ook erg mooi: je weet niet hoeveel tijd de twee geliefden nog zullen hebben, maar voordat beide levens eindigen, hebben ze elkaar weer weten te hervinden en de lucht kunnen klaren.

Er is één moment in het verhaal dat mij, ondanks de sterke opbouw, toch wat ongeloofwaardig overkwam: de beslissing van Miko om met Takahashi-san mee te gaan naar het vliegveld, in plaats van Kristófer op dat moment de waarheid te vertellen. Ik begrijp dat de filmmakers hiermee de invloed van haar vader willen benadrukken, maar toch voelt deze keuze niet helemaal in lijn met de rest van haar karakter. Miko wordt in de flashbacks neergezet als iemand die, ondanks haar trauma als hibakusha, open is en zich in zekere zin af zou kunnen zetten tegen haar vader. Het feit dat ze op dit cruciale moment kiest voor vluchten in plaats van confrontatie, voelt als een breuk met haar eerdere gedrag.

4,0 ★

Hoe het wel moet?

Een aantal jaren geleden bezocht ik de bioscoop om Tim Burton's Alice in Wonderland te gaan bekijken. Hoewel het een Disney productie was, die gemakkelijk te braaf kon worden liet ik me leiden door het succesvolle werk van de regisseur en de rol van Johnny Depp die ook de Pirates films ongekend populair wist te maken. Helaas werd de film door mij verre van positief beoordeeld en was ik wel klaar met alternatieve vertellingen van sprookjes, totdat mijn oog de trailer van deze film zag..Hoewel het algemeen bekend is dat trailers een film behoorlijk kunnen verkleuren besloot ik het toch een kans te geven en zat ik zowaar nog met verwachtingen in de zaal ook.

Deze werden behoorlijk goed waargemaakt. De rol van Theron als evil queen Ravenna is net zo goed als dat hij in de media besproken wordt en het sprookje zelf is ook daadwerkelijk behoorlijk duister (in tegenstelling tot bovengenoemd voorbeeld). Stewart gooide nergens hoge ogen met haar acteerwerk maar kwam geloofwaardig genoeg over om de rol van Sneeuwwitje te dragen. Hemsworth was perfect gecast als jager en deze twee vulden elkaar gedurende de film dan ook mooi aan. Een sprookje blijft echter een sprookje dus ik kon er niet omheen dat ik me na verloop van tijd toch wat begon te irriteren. Zo vond ik de dwergen weinig sympathie opwekken en vanaf het moment dat deze welbekende zeven ingebracht werden vond ik de film ook een stuk minder worden. De presentatie van de dwergen, de tocht door het bos die vervolgens volgde, de elfjes die hier rondzweefden..het werd mij iets te zoetsappig allemaal.

Net toen ik de film begon op te geven keerde het tij gelukkig en werd er weer ruimte gemaakt voor de duistere kant. De invulling van de giftige rode appel vond hier een mooie twist en de strijd die vervolgens volgde om Ravenna om te werpen was van ongekend niveau met prachtige effecten. Het was hier op dit punt waar de film me weer compleet omver blies en liet zien hoe het ook kan. Zelfs de nodige romantiek werd goed ingebracht, met een twist die je als kijker niet zou verwachten. Mooi, en erg goed op zijn plaats in de film als geheel.

Hoe het wel moet heeft deze film door zijn matige middenstuk dus nog niet helemaal uit gedokterd, maar hij is in ieder geval een heel eind in de buurt gekomen.

3,5*

Captain America: Winter Soldier

Na Okja gezien te hebben was ik nieuwsgierig geworden naar ander werk van deze regisseur. Het duurde dan ook niet lang voordat ik bij Snowpiercer uitkwam.

Ik moet zeggen dat ik aanvankelijk een beetje door moest bijten. Ik vond het moeilijk om in het verhaal opgenomen te worden en de meeste personages spraken me ook niet aan. Tilda Swanton is daarbij de uitzondering op de regel en zij was dan ook de hoofdreden dat ik bleef kijken. Vooral toen ze meer en meer in beeld kwam. Toen ze eenmaal het loodje had gelegd waren met name Kang-ho Song en Ah-sung Ko interessant genoeg geworden om de film verder te kunnen dragen. De film kreeg gelukkig ook steeds meer vaart en werd steeds vlotter en vindingrijker naarmate de speelduur vorderde.

Bij het begin is het even investeren dus, want naast personages die in eerste instantie niet aanspreken valt de actie gedurende de gehele film behoorlijk tegen door de manier waarop het in beeld gebracht word. Omdat dit (zeker bij het begin) voor het meeste opveren uit de stoel zou moeten zorgen, denk ik dan ook dat er hier veel kijkers af zullen haken. Snowpiercer wil duidelijk een rauwe film zijn, maar spreekt zichzelf tegen door veel expliciet geweld buiten beeld plaats te laten vinden. Dit klopt niet bij de setting, en ik kreeg dan ook vaak het gevoel dat men zich inhield. Met het vele geweld wat in beeld kwam was het opmerkelijk dat alle lichaamsdelen netjes binnen boord bleven, en er dan ook nergens een arm of hoofd in de rondte vloog. Buiten wat bloedspetters om neigde deze momenten dan ook sterk naar een 12+ rating.

Het wordt gelukkig een stuk beter als de film meer begint te bieden en het verhaal op stoom begint te komen. Vanaf dat moment werd ik wel meer meegetrokken in het verhaal, al was dit wel een stuk minder dan bij Okja. Hoewel de thema's van hiërarchie en klassenstrijd interessant waren was de totaalervaring het net niet helemaal omdat het niet te gemakkelijk is om de eerste helft uit te zitten. Wie doorzet wordt echter beloond..

3,5*

Facebook, what would we be without it?

Schijnbaar nergens als je je bedenkt dat de site meer dan 500 miljoen leden heeft en er veelvuldig getaged, gepoked en met het prikbord gewerkt wordt. Facebook is ''big business'' en dus is het wel interessant om een verfilming over de totstandkoming uit te brengen toch?
Bij het horen van dit idee hoorde ik nu niet bepaald tot de groep mensen die stonden te branden van verlangen om de film te gaan zien. What's next? Een film over de opkomst van de Twitter mania of de totstandkoming van Hyves? Give me a break..

Tijdens het bekijken van de film kwam ik er echter achter dat ik mijn vooroordelen deels bij diende te gaan stellen en dat de film door de strakke regie van Fincher lang nog zo verkeerd niet was. Het geheel wordt namelijk zeer realistisch op de kijker overgebracht waardoor je echt zou kunnen geloven dat het merendeel daadwerkelijk op die manier zou zijn gegaan. Tevens worden er door de acteurs stuk voor stuk sterke acteerprestaties neergezet met een bijzondere vermelding voor Timberlake. In Alpha dog zette hij al een goede rol neer, in The social network doet hij dit opnieuw. Leuk gespeeld, en jammer dat hij in zo weinig films te zien is.

Het personage Zuckerberg is zowel bloed irritant als krachtig neergezet. Ik was blij als het joch eens voor een paar seconden zijn mond kon houden en niet eindeloos zat te ouwehoeren over terabytes en digibytes. Met name bij het begin van de film vlogen er nogal wat termen om de oren die me weinig konden interesseren. Net toen ik neigde de film af te zetten begon het geheel echter interessanter te worden toen Zuckenberg ''samen begon te werken'' met 2 jongens van de roeiclub.

De oprichting van Facebook is over het algemeen sowieso wel interessant te noemen, maar ik zie alleen niet in waarom er een film over gemaakt moest worden. Daar is het onderwerp namelijk simpelweg te saai voor. Zuckerberg had er beter aan gedaan om gewoon simpelweg een autobiografie te schrijven en uit te geven. (Als hij dit niet al gedaan heeft)

Maar omdat het geheel alsnog op een sterke manier gebracht wordt door de strakke regie van Fincher zorgt dit er wel voor dat de film goed wegkijkt. Tevens bevat de film nog wel enkele leuke luchtige momenten en vond ik het acteerwerk zeer degelijk. Hierdoor vind ik het geheel alsnog een kleine voldoende waard.

3,0*

Touchdown

Society of the Snow is een instant klassieker die niet alleen indruk maakt vanwege het feit dat het om een waargebeurd verhaal draait, maar ook vanwege de ijzersterke uitvoering. Vaak voelde ik een diepe bewondering voor de slachtoffers die, ondanks de bizarre omstandigheden waarin ze zich bevonden, alles probeerden te doen om te overleven. Hiermee wisten zij een nieuwe betekenis aan de woorden veerkracht en overlevingsdrang mee te geven. Dit alles is zeker niet in de laatste plaats vanwege de sterke acteerprestaties, uitstekende make-up en cameravoering. Deze sleurden mij helemaal mee in het verhaal en gaven de slachtoffers van dit freak accident een gezicht.

Op het moment van schrijven maak ik een moeilijke periode door nadat mijn relatie van meer dan vijf jaar op de klippen gelopen is. Society of the Snow heeft mij geholpen deze pijn in een ander perspectief te plaatsen en haast als nietig te beschouwen in het licht van deze omstandigheden. Namelijk een constante strijd om überhaupt in leven te kunnen blijven. Deze verfilming dient als een belangrijke reminder om mij te realiseren dat nagenoeg iedereen in een vergelijkbare situatie, maar al te graag met mij had willen ruilen.

Ook zonder het doormaken van een relatiebreuk of een andere zware periode in je leven, is deze biografie een belangrijke reminder over hoe goed de gemiddelde mens het eigenlijk heeft, de kwetsbaarheid van het leven, en de vanzelfsprekendheid in de vervulling van onze basisbehoeften. Een procent van de wanhoop van deze mensen voelen wanneer je naar deze verfilming kijkt is al intens, laat staan hoe de andere 99% binnen de daadwerkelijke situatie zelf gevoeld zou moeten hebben.

Society of the Snow krijgt van mij de volle mep en een plek in mijn top 10.

5,0*

Op het slotstuk na over de gehele linie een redelijke film te noemen waardoor de prent nipt aan een voldoende toekomt. James Purefoy klonk me niet bekend in de oren maar mag na deze film zeker meer van zich laten horen. Aangename acteur om naar te kijken. Het verhaal is vrij simpel maar toch wel leuk bedacht en gebracht. De film duurt verder niet al te lang waardoor het al niet snel langdradig te noemen valt.
Toch is mijn eindscore niet al te hoog door een aantal fikse minpunten.


Doordat de film vlot wil zijn is hij soms iets té vlot.
De opbouw in het eerste gedeelte van de film is prima, maar naar het einde toe dendert de film iets te snel door naar de finale waardoor het Kane allemaal wel heel gemakkelijk afgaat.
Verder ben ik het met Ronhart boven mij eens dat de dramatische momenten in de film té melodramatisch werden neergezet, waardoor het verhaal inderdaad op dat soort momenten een te knullige indruk achter laat.
Verder zien de effecten er door de hele film aangenaam uit op het eerder genoemde slotstuk na;
Er wordt een of ander lava monster uit de kast gehaald die niet zou misstaan als eind baas in een video game. Niet op het witte doek. Het wezen ziet er bijzonder gedateerd en overdreven nep uit, het is dan ook onbegrijpelijk dat ze dit in de film hebben gestopt omdat de rest van de film er qua mythische wezens acceptabel tot goed uitzag.

Het slotstuk hint overduidelijk naar een deel 2.
Met meer aandacht voor het verhaal, een sterker slotstuk, en wat minder verplichte dramatische scene's (of ze moeten niet zo geforceerd neer worden gezet) mag die er van mij best komen. 2,5

Aardig

Naast de Pirates reeks brengt Disney nog meer voer wat voor zowel kinderen als volwassenen interessant is. Een recent voorbeeld hiervan is deze The Sorcerer's Apprentice.
Het verhaal kan zo in een tekenfilm wat duidelijk maakt dat de film duidelijk op een wat jonger publiek gericht is: nog net wat meer dan dat de Pirates reeks dit bijvoorbeeld is.

Toch valt er voor volwassenen tevens genoeg bij de film te halen. Het verhaal wordt nergens echt storend en de actie scene's zien er opvallend spectaculair uit. Dit komt ongetwijfeld doordat producent Jerry Bruckheimer een vinger in de pap heeft gehad.

Het is en blijft een feit dat we hier natuurlijk met een Disney productie te maken hebben wat zich helaas uit in het overdreven zoetsappige einde en de levensles die in de film verwerkt zit.. Hoeft van mij nooit zo!

Voor de rest wordt het geheel leuk geacteerd door de cast, met uitzondering van Baruchel die zoals al vaker vermeld is niet echt op zijn plaats is in de film..

Verstand op nul, achterover leunen en je hebt te maken met een filmpje wat aardig wegkijkt en best weet te vermaken..niet meer niet minder!

3,0*

The sound of Silence

Ken je dat gevoel van verstopte oren wanneer je net uit het vliegtuig stapt? Zelf heb ik meerdere keren mee gemaakt dat mijn oren enkele dagen verstopt bleven en waarbij ik het als een grote opluchting ervoer als mijn gehoorgang weer open sprong. Vooral mensen die veel oorsmeer aanmaken, kunnen hier last van krijgen tijdens het vliegen.

De situatie waar de drummer Ruben in terecht komt, lijkt hier aanvankelijk een beetje op. Hij krijgt weliswaar geen verstopte oren na een vlucht in het vliegtuig, maar krijgt op een willekeurig moment een piep in zijn oren, wanneer zijn gehoor sterk gedempt word. Ruben schiet al gauw in paniek wanneer zijn gehoor vervolgens met rasse schreden achteruit gaat. Wat volgt is een gedesillusioneerde fase, waarbij je als kijker letterlijk in de schoenen van Ruben zelf lijkt te stappen. Net zoals Ruben had ik geen idee wat mensen tegen hem probeerden te zeggen wanneer hij voor het eerst in aanraking kwam met gebarentaal, en ook voor kijkers die niet weten hoe je op deze manier communiceert, kan dit voor veel verwarrende momenten zorgen.

Enige tijd geleden hoorde ik op de radio een kort interview waarbij iemand de volgende uitspraak maakte: ouder worden is accepteren van alles wat je overkomt. Zonder verder al te veel prijs te willen geven over het plot; dit was een uitspraak waaraan ik meerdere keren moest terugdenken tijdens het kijken van deze film. Weliswaar is het niet gebruikelijk om op een jonge leeftijd je gehoor te verliezen, maar dat wil niet zeggen dat acceptatie van dit feit geen belangrijke rol speelt binnen dit proces. In Sound of Metal wordt dit enorm krachtig weergegeven, en het is zonder meer een van de betere titels die in dit jaar uitgekomen zijn. Het is een klein, uit het leven gegrepen drama die heel puur en rauw gefilmd is met indrukkwekkende acteer prestaties. Wel is het belangrijk dat je deze film in de juiste setting bekijkt. Bij voorkeur alleen, of in een selectief gezelschap die arthouse producties kunnen waarderen. Wanneer je hier met de juiste verwachtingen in stapt, is dit een film die je nog langere tijd bij zal kunnen gaan blijven.

4,0*

Back to the future 2.0

Het blijft een leuk concept om mee te spelen; het principe van het tijdreizen. Zo ook in Source code waarbij dankbaar gebruik gemaakt wordt van dit bekende trucje. Maar toch is het ook weer net even anders.

Het principe van de film werkt als volgt. Nadat iemand overleden is, zijn de hersengolven nog acht minuten lang beschikbaar. Door iemands hersenen hier aan te koppelen kan deze tijd opnieuw doorlopen worden. Het is de taak van Colter Stevens om een bomexplosie in een hogesnelheidstrein te voorkomen waardoor alle passagiers in het treinstel anders om het leven zullen komen. Dit levert een vlotte intelligente Actie-thriller op die helaas met een sof eindigt. Het had wat mij betreft beter kunnen eindigen met Colter die vastvriest op het moment dat hij Christina zoent in plaats van het te overdreven ''we leven nog lang en gelukkig in een alternatieve realiteit'' einde wat de film nu heeft.

Op dit minpunt na genereert de prent echter voldoende spanning om je te vermaken. Ook al blijft de theorie achter de Source Code enigszins wazig, leuk neergezet is het allemaal wel.

3,5*

Vroeger was alles beter

Met 'Spectre' is de oude James Bond formule weer terug. Toen Daniel Craig in 2005 aantrad als de zesde James Bond, werd besloten het hele karakter van de grond af weer op te bouwen en de geheim agent wat rauwer en realistischer over te laten komen. Met gemengde gevoelens kijk ik hier op terug. Ik ben zowel met de James Bond van Pierce Brosnan als deels met de invulling van Daniel Craig opgegroeid, maar destijds vond ik de overgang qua stijl te groot. Ik vond de versie van Daniel Craig in eerste instantie te serieus waardoor ik Casino Royale en Quantum of Solace nooit goed heb weten te waarderen. Inmiddels kan ik dit wellicht beter toen wanneer ik 19 was, maar hiervoor zou ik beide titels moeten herzien. Ik heb er nooit over geschreven omdat ik ze zag ten tijden van de release datums, voor ik actief op Moviemeter was.

Skyfall wist mij in 2012 pas erg positief te verassen, maar van een bioscoop bezoek aan Spectre is het nooit gekomen. Wat mij nu gelijk opvalt is dat de sfeer nog meer terug naar de basis van de oude films gaat, en een stuk luchtiger is. Een deel van de Bond fans zal hier blij mee zijn, terwijl anderen juist meer te spreken waren over de meer ingetogen stijl. Christopher Waltz’ bad guy voelt hierdoor een stuk minder hedendaags aan, maar negatief vond ik dit niet. Zijn meer klassieke vertolking als tegenstander van werelds bekendste geheim agent voelt soms wat cheesy aan, maar leek tegelijkertijd een knipoog te zijn naar de meer straight forward Nemesis waar Bond in het verleden mee te maken had. Afgaande op de trailer van No time to Die lijkt deze trend te worden voortgezet wat ik persoonlijk een verbetering vind ten opzichte van Casino Royale en Quantum of Solace. Althans, zoals ik deze in mijn gedachten herinner.

Hoewel ik Skyfall beter vond vanwege de insteek dat voor de verandering de focus daar eens op een heel ander personage lag, grijpt Spectre terug naar de klassieke Bond formule. Skyfall levert in qua verhaal en is erg recht toe-rechtaan in vergelijking tot zijn voorganger, maar daarvoor krijg je wel een haast ouderwets vermakelijke filmbeleving terug.

3,5*

Overactieve spinnenman

Bij Into the Spider-Verse had ik er nooit zo bij stilgestaan, maar bij Across the Spider-Verse was ik mij er volledig van bewust hoe hyperactief deze animatie reeks eigenlijk is. Er gebeurt bijna constant enorm veel op je scherm en dit had bij mij tot gevolg dat ik mij vaak afgeleid voelde. Dit leidde vervolgens weer af van de impact van het verhaal en liet het verhaal veel te luchtig voelen, terwijl het verhaal over twee delen uitgesmeerd gaat worden. In grofweg de laatste 15-30 minuten werden de stakes wat beter voelbaar, maar nooit wist het mij echt te grijpen.

Wat mij wel bleef grijpen waren de prachtige animaties, die net als bij Into the Spider-Verse weer oogstrelend mooi waren. Omdat luchtigheid de boventoon bleef voeren had ik graag nog meer van de vele verschillende bijzondere spideys willen zien zoals bijv. de t-rex en lego versies, omdat ik merkte dat de luchtigheid mij meer aansprak dan het hoofdverhaal. Hiervoor was spot lange tijd niet interessant genoeg,en werd er veel te uitgebreid ingezoomd op familie- en in het bijzonder ouder-kind relaties. Ik had op meer luchtigheid, of meer directe dreiging van Spot gehoopt, in plaats van dat het meeste hiervan bewaard lijkt te worden voor het volgende deel.

Ik lijk nu heel negatief maar ben dit zeker niet omdat de animaties indruk op mij bleven maken en de verschillende spideys tof bleven om te zien. Al had ik dus wel op een betere balans gehoopt. Ik ben het dan ook niet helemaal met het hoge gemiddelde eens.

3,5*

It's showtime!

Weer een echte Marvel formule film, maar wel een in de goede zin van het woord. We zullen de komende jaren vermoedelijk nog steeds blijven worden doodgegooid met Superhelden maar met titels zoals Far from Home is dat niet zo erg. Deze Spider-man biedt de juiste combinatie van humor, actie en een leuk plot waarbij de 12+ rating en het high school sfeertje - net als in zijn voorganger- uitstekend in de setting passen.

Een van de sterkste troeven vond ik Jake Gyllenhaal als Mysterio. Naast villains zoals Thanos, en Hela gelukkig weer een sterke villain in het Marvel universum! In veel van de andere Marvel producties blijft de villain namelijk toch vaak het ondergeschoven kindje. Hier was dit gelukkig niet het geval en zat er ook nog eens een aardige backstory aan vast.

Marvel boekt bij mij wisselende successen waarbij ik mij vaak het meeste stoor aan matige villains en het feit dat bijna alle titels voor het hele gezin moeten zijn. Doordat Mysterio hier wel goed neergezet werd en de 12+ rating in deze setting niet stoorde, vielen twee van mijn grootste bezwaren weg. Een derde bezwaar zal altijd wel blijven: overmatig CGI gebruik. Gelukkig was het hier niet zo overmatig aanwezig als in bijv. Endgame al blijft het een groot probleem binnen veel Hollywood producties.

Al met al kan ik concluderen dat wanneer je verzekerd wilt zijn van een geslaagd bioscoop bezoek het safe is om een ticket voor de nieuwste Spidey aan te schaffen. De film biedt weinig verassingen maar doet wat ie moet doen en zit degelijk in elkaar. Dit biedt echter geen garantie voor de toekomst en het zal mij dan ook benieuwen of Marvel met het eindigen van phase 3 de komende jaren net zo succesvol zal blijven.

3,5*

Into the Spider-Verse

In Spider-Man: Into the Spider-Verse ontdekt het hoofdpersonage dat er meer universa met elk hun eigen Spider-Man zijn. Wellicht een plausibele verklaring dat we hier alweer naar een derde ''nieuwe'' Spider-man in pakweg 15 jaar zitten te kijken?

Bij de vorige reboot reeks sprak The Amazing Spider-Man 2 me pas goed aan maar voor ik goed en wel gewend aan Garfield was, klopte de derde opvolger alweer aan. De voornaamste reden voor deze her introductie lijkt de toetreding tot het Marvel Cinematic Universe te zijn, maar van weer een nieuwe Spider-man werd ik niet bepaald blij. Ik vond Tom Holland tijdens zijn introductie in Civil War maar irritant en dacht met weemoed terug aan Garfield en Maguire. Blijkt dat ik toch te snel geoordeeld heb,want hoewel ik Holland wel de minste van de drie vind, leek hij hier pas echt goed in zijn rol te landen. Voeg hier dan ook een rol voor Iron man aan toe en deze reboot voelt als een frisse wind, waar het eerste deel met Garfield juist niet in wist te slagen.

Sommige mensen noemen Homecoming kinderachtig, maar ik moet zeggen dat het highschool sfeertje perfect bij de setting past. Voor de verandering stoorde ik mij daarbij een keer niet aan de 12+ rating die de meeste Marvel films hebben. Holland is de jongste Spider-Man ooit wat in die zin het personage zoals hij wordt neergezet in de comics, ook het beste benaderd. Keaton als The Vulture vond ik ook gaaf omdat hij meerdere lagen had en je ook een kijkje in zijn privé leven en gezin kreeg. Actie momenten zijn voor sommigen misschien net té spaarzaam aanwezig, en Spider-Man is soms iets te veel aan het klungelen hoe zijn pak precies werkt, maar verder vond ik dit een hele solide titel die weinig verassingen herbergt, en je verder precies geeft wat je verwacht.

3,5*

With great ability comes great accountability.

Het gerucht dat Spider-Man: Into the Spider-Verse een van de meest originele superheldenfilms sinds jaren (of misschien zelfs wel ooit) is, kun je met een gerust hart geloven. Maar of origineel ook automatisch betekent dat dit dan ook een van de beste titels uit het genre is? In mijn ogen in ieder geval niet.

Tussen origineelste en beste film zijn zit namelijk een groot verschil. Wanneer iets origineel is hoeft dit namelijk niet automatisch te betekenen dat alles eraan opeens automatisch geweldig is. Net zoals dat een geweldige film niet automatisch origineel hoeft te zijn. Elementen waarbij ik me hier namelijk aan stoorde waren een gebrek aan meer tijd in de achtergronden van de andere spider-personages, (op Peter Parker na), en de vele actie scènes die mij eigenlijk nooit konden grijpen of een impact op mij achterlieten.

Daarnaast vond ik Kingpin als schurk een beetje saai. Hij had wel als aanleiding voor het samenkomen van de verschillende dimensies kunnen dienen, maar ik had bijv. liever gezien dat er naast de spider-personages ook meerdere bad guys uit hun werelden meegekomen waren. Nu leek er bijna zoveel focus te liggen op de originaliteit van de verschillende spider versies dat het verdere verhaal een beetje een ondergeschoven kindje blijft. Deze blijft zeker voldoende, maar er had op dit onderdeel meer uit de kan gehaald kunnen worden.

Onder aan de streep is deze animatie je geld nog steeds dubbel en dwars waard. De verschillende spideys zijn geweldig om te zien en de verdieping die Peter Parker als personage krijgt, is ronduit geniaal. Ook de humor is zeer geslaagd en Miles is een prima protagonist, al ging zijn overgang van stuntelman naar Spider-Man wel erg gemakkelijk.

3,5*

Right in the feels

Het is te bizar voor woorden hoeveel geluk ik gehad heb dat ik No Way Home vandaag nog nét voor het ingaan van de start van de lockdown op 19 december heb kunnen zien. Degenen die deze kans niet gekregen hebben wil ik adviseren om spoilers hoe dan ook te vermijden totdat ook jij de kans krijgt. Er staat je namelijk een des te grotere traktatie te wachten wanneer je hier zo blanco mogelijk ingaat. Want ja, de trailers geven weliswaar veel informatie weg, maar er blijven nog genoeg verrassingen over.

Het is niet alleen vanwege deze verrassingen dat ik het derde solo avontuur van Tom Holland’s versie van de web slingeraar met gemak één van de beste films van 2021 vind. No Way Home sprak mijn innerlijke kind aan omdat deze barst van de nostalgie, spetterende actie en de nodige vlotte humor. De verhaallijn voelde aanvankelijk nog wat dun, maar deze bracht uiteindelijk versassend veel emotionele diepgang met zich mee.

Perfectie bestaat niet, dus ook hier zijn de nodige smetjes te vinden. Over het algemeen vind ik dat Marvel te pas en te onpas een overdaad aan CGI inzet, en ook No Way Home is hier geen uitzondering in. Het zou Marvel sieren wanneer zij vaker met praktische effecten zouden werken want bepaalde zaken zien er anno 2021 al niet goed uit. Het viel mij met name op hoe slecht geanimeerd ik The Lizard vond, en dan vooral wanneer hij begon te praten. Ook zijn niet alle vormen van humor altijd even geslaagd, en voelt met name de uitspraak with great power comes great responsibility geforceerd ingebracht. Echter vergeef je de makers deze smetjes met gemak, vanwege de grote hoeveelheid pluspunten die hier tegenover staan.

Ik moet toegeven dat ik na Black Widow en Shang-Chi behoorlijk Marvel moe aan het worden was, maar deze keer hebben ze mijn verwachtingen overtroffen en zelfs verpulverd. No Way Home verblijdt, verrast, ontroert en brengt simpelweg verruking. En ook al kon het haast niet anders dat Tobey Maguire en Andrew Garfield hun opwachting zouden maken omdat men anders een gigantische kans zou laten liggen: hun opkomst voelt alsnog magisch aan. En wordt vervolgens fantastisch uitgewerkt. Chapeau!

4,5*

Zomer 2009. Doodnieuwsgierig was ik geworden naar deze prent door het bekijken van op internet rond zwervende beelden die ongeveer 5 minuten van de film toonden.
In deze 5 minuten zag je het organisme Dren ''geboren'' worden.
Dit in combinatie met het lezen van de omschrijving van de film en wetende dat grootheid Guillermo del Toro tevens aan de film had bijgedragen liet me al snel verlangen naar meer.

Dat verlangen naar meer liet even op zich wachten omdat Splice pas in 2010 zou verschijnen. De film heeft dus ogenschijnlijk wel even op de planken gelegen. De film wel of niet uit op het witte doek uit te brengen zou er gedacht kunnen zijn? Uiteindelijk hebben vermoedelijk het originele verhaal, de uitmuntende special effects en de regisseur die ook de cult klassieker Cube op de markt bracht de doorslag gegeven.
Echter staan deze punten niet garant voor een sterk eindproduct. En dit is niet omdat de film geen horror is geworden maar meer een soort van science fiction drama met aan het einde enkele horror elementen. (Wat juist een pluspunt is omdat de film de plat gereden padden niet bewandelt)

Het probleem zit hem in de uitzet van het verhaal. We krijgen praktisch niks van de jeugd van Dren te zien. Dren mag dan wel uitzonderlijk snel verouderen, in de tijd dat ze klein was had best meer tijd mogen worden gestoken.

Ook is de film vlak na de geboorte van Dren vrij saai te noemen omdat er niet veel dingen gebeuren. We spreken hier van een volledig nieuw organisme; er had best meer aandacht aan de levenswijze en de opvoeding van Dren besteed mogen worden dan dat nu gedaan werd, uiteraard vergezeld van de nodige problemen die dit met zich mee zou brengen .

Helaas worden bovenstaande punten niet benut en voelt Splice aan als een half afgemaakt product.
Ook de plotwending waarbij Dren van geslacht verandert en waarbij de film eindelijk eens echt spannend had kunnen worden wordt veel te snel afgerafeld en had met meer tijd en moeite een stuk beter kunnen zijn dan dat het nu was.
Gemiste kansen alom dus en voor mijn part mag het einde van deel 1 maar al te graag als een herstart gebruikt worden van een gemiddelde film die groots, heel groots had kunnen worden.

Nu helaas slechts 2,5 sterren.

Het idee is hot, de uitwerking echter not
Film was totaal niet eng, en de zogenaamde flitsende beelden..inderdaad; ze proberen het minimale budget wat de regisseur voor deze film te besteden had te verhullen. De film deed TE weinig met het principe, want het idee is zo ongelofelijk sterk.

Ook de verandering van de overvaller was minimaal. Tevens vond ik het monster er zeer ongeinspireerd bijlopen. A la we lenen een paspop bij H&M hangen daar wat doeken over en daar heb je je monster. ehm..nou zo makkelijk gaat dat niet dus..

Sommige stukken vond ik wel leuk gedaan,Zoals de onderkoeling om niet opgemerkt te worden.
Een groter budget had deze film zeker goed gedaan. En een sterkere uitwerking van het ijzersterke principe..Film was nog wel te kijken. Vandaar toch nog 2 sterren, maar over het algeheel een gemiste kans. Film valt inderdaad onder pulp wat Richard_Voorhees hier boven mij omschrijft. En als je daar van houdt kun je zowiezo al een ster bij de waardering optellen. Houdt je daar echter niet van zoals ik; dan wordt de film een stuk minder interessant.

The beast is coming

Zoals ik in mijn recensie bij The Visit in 2015 ook al aangaf ben ik nooit een groot fan geweest van het werk van Shyamalan. Toch was ik door The Visit destijds aangenaam verrast geraakt. Hoewel niet echt eng, en een plot die wel heel ongeloofwaardig en bol van de toevalligheden stond, was deze titel wel effectief als het ging om het shockeren van de kijker. Mijn verwachtingen over Split waren dan ook hooggespannen. Grotendeels kwamen deze verwachtingen ook uit, al was ik op sommige fronten wel lichtelijk teleurgesteld en vind ik The Visit dan ook net wat beter.

De pluspunten zijn hier beslist het acteerwerk van McAvoy die op een hele geloofwaardige manier zijn personage(s) neerzet en de scene's met zijn psychiater die er langzaamaan achterkomt dat er iets verschrikkelijks gaande is. De spanning wordt met name in de eerste helft in een rap tempo opgebouwd en geeft de kijker dan ook pas wat rustmomenten tijdens de sessies met Kevin en Dr. Fletcher en flashbacks naar de jeugd van Casey.

Op het moment dat de gehele boel nog meer begint te escaleren wordt de film toch wel een beetje slordig op het moment dat Casey in de computerkamer opgesloten wordt waar ze gelijk toegang heeft tot alle videodagboeken van Kevin en ook al gauw sleutels vind om de deur te openen. Natuurlijk kan Kevin deze zaken over het hoofd gezien hebben, maar ik vond dit toch een beetje een gemakkelijke uitweg om het verhaal verder vooruit te duwen. Ook vond ik de scene's aan het einde waar Kevin opeens als een bezetene over het plafond kan kruipen en niet uitgeschakeld kan worden door wapenvuur, ook net iets te veel van het goede. Er kan hier dan wel een goede verklaring voor gegeven worden, voor mij ging het toch alsnog wel een stapje te ver.

Deze nadelen klinken misschien minimaal, maar het haalde voor mij het plezier toch wat naar beneden. Met name het naar voren treden van het beest kwam voor mij toch net iets te onnatuurlijk over. Ik had dan ook liever wat meer tijd doorgebracht met de overige 23 identiteiten van Kevin en vooral ook graag wat meer achtergrond gekregen over het ontstaan van zijn stoornis.

In zijn totaal is Split zeker het bezoekje aan je plaatselijke bioscoop waard want met name de eerste helft van de film is grandioos. En hoewel er in de finale dus wel wat steekjes vallen is het absoluut niet zo dat deze niet meer als een voldoende kan worden beschouwd. Behalve die cameo aan het einde tja..deze voelde toch wel heel misplaatst aan en bleek geen enkele toegevoegde waarde te hebben.

3,5*

Dreaming the dream

Lange tijd keek ook ik erg naar deze titel uit. Het thema sprak mij erg aan en toen er later meerdere malen werd aangehaald dat deze film qua stijl aan Enter the void deed denken raakte ik alleen maar meer enthousiast. Ten tijde van de bioscoop release was ik niet in de gelegenheid om een bezoekje aan de bios te brengen waardoor Springbreakers een beetje in de vergetelheid begon te raken, maar eindelijk heb ook ik hem dan alsnog kunnen bekijken. Verwachtingen die de poster en trailer opwekken dat we hier te maken hebben met een project X achtige opzet bleek voor veel mensen een valkuil te zijn toen bleek dat er hier sprake is van een totaal andere insteek. Doordat ik deze verwachting niet had en er als het ware onbevangen in stapte had ik verwacht positief verrast te worden en meegenomen te worden op een reis die zijn weerga niet kent. Maar helaas behoor ook ik tot de categorie kijkers die zich niet op kon laten nemen en mee kon laten voeren.

Pluspunten die ik wel aan wil halen zijn het camerawerk, de dromerige muziek en natuurlijk (niet geheel onbelangrijk) de looks van de dames. Met name Gomez en Hudgens zagen er bijzonder appetijtelijk uit. Echter ben ik niet iemand die een hoge beoordeling gaat geven op basis van alleen deze elementen want iets moet voor mij ook inhoud hebben en mij mee kunnen trekken in het verhaal. En hoewel de niet doorgaans arthouse achtige stijl de film zeker zijn charme geeft was het toch meer de inhoud die mij tegen viel. Het hele escapisme idee dat hier achter zit als wel dat de regisseur de opzet heeft gehad de kijker mee te willen nemen in dezelfde rush/trip/droomwereld waar de meiden zich in bevinden was mij wel duidelijk, maar het greep mij niet. Dit kwam onder andere omdat de personages mij te eendimensionaal en in sommige gevallen ook te karikaturaal waren. Ook de spanningsboog lag hier erg laag. Er gebeurde wel veel, maar het leek allemaal geen betekenis te hebben, doordat ik niet in dezelfde wereld kon komen als de personages. Ik had dan ook het gevoel als kijker constant op afstand te blijven, en er bleef dan voor mij als kijker nog maar weinig over om goed te vinden. De hele film heeft gewoon weinig diepgang en wordt daarnaast ook nog eens nodeloos gerekt. Gesprekken tussen personages zijn enorm herhalend en komen constant op hetzelfde neer. Ook moest het personage van Franco net iets te vaak laten doorschemeren hoe cool hij was wat na verloop van tijd irritant werd.

Hoe erg ik mijn best ook gedaan heb om enthousiast over Spring breakers te worden, het mocht niet baten. Als ik mij op een gegeven moment begin te vervelen tijdens een film en zit te wachten tot deze afgelopen is noem ik dat namelijk geen goed teken. Ik vond het geen hele slechte titel omdat ik met name de camera voering en het kleur gebruik erg sterk vond maar een voldoende vind ik het echter niet waard.

2,5*

Shockerend, provocerend en mensonterend

Srpski Film gaat ver. Zo ver zelfs dat je na afloop het gevoel hebt dat je iets illegaals gedaan hebt door naar deze film te kijken. Vergeet martelporno films zoals de Saw en Hostel reeks want het gaat hier allemaal nog een flinke stap verder.

We lijken hier namelijk te maken te hebben met een film die de martelporno lijkt te herdefiniëren. Wat ook niet zo gek is gezien het thema en het genre waarin de film zich bevind maar toch zoekt de film zelfs binnen dit ''subgenre'' zijn uiterste grenzen op. Want als zelfs sex met een pasgeboren baby en een kind van 6 niet geschuwd worden ga je als filmmaker erg ver, wat mij betreft zelfs te ver. Natuurlijk zorgt al deze ophef omtrent deze onderwerpen voor een hoop extra commotie die de film een hoop marketing scheelt en dit is leuk voor zijn makers, maar de vraag is of de film ook meer biedt.

Bij een film zoals bijvoorbeeld Martyrs die ook behoorlijk ver gaat zit er nog een betekenis achter al de mensonterende beelden en ontvouwde er zich een verhaal wat je compleet verbouwereerd achterliet en het niet alleen maar leek te doen om de kijker enkel en alleen te shockeren. Dit kwam omdat de film bij zijn slot scené met een originele en mind-blowing conclusie kwam. Dit is meteen wat deze film ontbeert. Natuurlijk zit er ook een verhaal achter alle zieke scene's van deze film maar deze is een stuk minder geloofwaardig en lijkt een beetje gemakkelijk om al zijn geweld en zieke scene's te rechtvaardigen.

De film begint goed en is geheveld in mysteries bij aanvang, maar als al het bloed rijkelijk gevloeid heeft en de ledematen je zowat om de oren zijn gevlogen vraag je je af waar je nu net eigenlijk naar hebt zitten kijken. Want los van een sterke opbouw is het niet meer dan een aantal zeer gestoorde scene's waarbij de achterliggende gedachte mij in ieder geval niet wist te overtuigen.

Verwacht van deze film dus geen hoogstaand meesterwerk en ook geen sterk verhaal wat al zijn geweld rechtvaardigt. Ik persoonlijk houdt zo nu en dan wel van een slasher of iets dergelijks maar Srpski Film ging wat mij betreft op bepaalde punten toch echt datgene voorbij wat vandaag de dag maatschappelijk geaccepteerd kan worden. De film is hierdoor in mijn ogen dan ook niet te beoordelen met een goed of een slecht, en zal ik dan ook beoordelen met een gemiddeld cijfer. Kijken op eigen risico!

3,0*

Niks nieuws onder de zon

Een typische zombie film, maar dan juist niet met zombies maar vampiers is wat Stake land pretendeert te zijn. Misschien kan dit in eerste instantie heel verfrissend overkomen maar in de praktijk zorgt dit voor minimale aanpassingen binnen het genre.

Want ook door vampiers kun je gebeten worden en er zelf in een veranderen en ook vampiers strompelen hier steunend en kreunend rond en vallen iedereen aan die binnen hun bereik komt. Natuurlijk worden vampiers doorgaans gestaakt en kunnen ze niet tegen zonlicht (leuke dubbelzinnige tagline aan het begin van deze recensie dus ) maar in alle overige gevallen zijn er echter weinig verschillen te ontdekken.

Dit laat meteen de vraag opkomen waarom er dan gekozen is voor vampiers in tegenstelling tot de zombies als deze zo minimaal van elkaar afwijken. Althans in deze prent omdat we hier niet met vampiers te maken krijgen die op menselijk niveau communiceren zoals in de tv serie True Blood, of hun eigen zo kenmerkende spreektaal hebben zoals in 30 days of night en wel een duidelijk onderscheid in tegenstelling tot de zombies zouden hebben getoond.

Wat overblijft is een film waar verder niks mis mee is en die vrij vermakelijk is. Zeker als je het feit bekijkt dat de film een beperkt budget had is het knap als je ziet wat de makers neergezet hebben. Verwacht echter verder geen verassingen of iets wat je nog niet eerder gezien hebt. De kanttekening is en blijft namelijk dat op enkele aanpassingen na dit net zo goed een zombiefilm had kunnen zijn omdat de vampiers weinig tot niks toevoegen.

3,0*

A Star Reborn

A Star is Born is zeer genietbaar, wat met name komt door de overwegend sterke muziek keuze en de chemie tussen Cooper en Gaga in combinatie met uitstekend acteerwerk. Deze elementen vormen echt het hart van de film. De film verdiend zeker geen originaliteitsprijs als je je bedenkt dat twee titels met dezelfde naam (een in 1937 en de ander uit 1954) ook al waren uitgebracht, maar de kans is natuurlijk klein dat het publiek van vandaag een van deze twee versies gezien heeft. Ik zelf in ieder geval niet. Beter goed gejat dan slecht verzonnen is hier dan ook een vlieger die maximaal opgaat, wat geen probleem is wanneer de invulling zo goed is als hier. Had hier twee andere acteurs neergezet die minder chemie hadden, en matige zangkwaliteiten zonder een killer soundtrack, en dit had gemakkelijk een flop van jewelste kunnen worden.

Bedenk de sterke punten namelijk weg, en er blijft eigenlijk een heel voorspelbaar liefdesverhaal over die weinig verassingen herbergt. Het slot was weliswaar weinig alledaags, maar ik had de zelfmoord van Jackson geloofwaardiger gevonden als zijn relatie met Ally op de klippen gelopen zou zijn. Ik begrijp goed dat de opmerking van de manager van Ally hem een enorme klap gegeven heeft, maar dat hij zichzelf, na een revalidatie nota bene, hierdoor laat overtuigen tot het plegen van zelfmoord vond ik redelijk zwakjes. Zeker als je je bedenkt dat hij nog wel steeds zijn grote liefde in zijn leven had, waarvan ik het gevoel had dat dit het allerbelangrijkste voor hem leek te zijn.

Bovenstaande kritiek wordt echter ruimschoots goedgemaakt doordat zowel Cooper als Gaga, een tour de force van jewelste weten af te leveren die het wat gemakkelijke verhaal en het in spoilers aangehaalde kritiekpunt, naar de achtergrond laten verdwijnen. Het is dan ook hierdoor dat dit muzikale drama met onderstaande beoordeling aan de haal gaat.


4,0*

Niet grappig, niet leuk, en vooral niet eng

Een moordende clown die vertolkt wordt door Ross Noble, een bekende comedian in Engeland, is de titelspeler van Stitches. Hoewel ik nog nooit van de beste man gehoord had vond ik het idee wel wat hebben. Op basis van dit gegeven besloot ik het dan ook maar een kans te geven. Al snel werd mij duidelijk dat we hier niet met een ras echte horror te maken hadden maar meer een combinatie van horror/comedy waarbij de nadruk duidelijk ligt op het komische aspect. En dan is er ook nog de nodige gore, kortom het lijkt niet op te kunnen.

Echter kan het dit wel want Stitches is echt ongelofelijk slecht. De acteurs in deze film zijn nog niet eens begonnen aan de theaterschool, de clown zelf is totaal niet eng of grappig en de vreemde Britse humor sprak mij ook totaal niet aan. Het verhaal slaat helemaal nergens op en met name in het eerste deel van de film gebeurt er gewoon praktisch niks. Nee, ik kijk nog liever een 8 uur durende marathon van Bassie en Adriaan series dan een kleine anderhalf uur van mijn tijd aan deze rommel te besteden.

Eigenlijk snap ik de enigszins milde kritieken van deze titel dan ook niet echt. Want als ik zelfs met de nodige biertjes achter de kiezen hier niet eens een keer om kan glimlachen snap ik niet waar al de voldoendes vandaan komen. De aparte combinatie van gore en humor is inmiddels natuurlijk een subgenre op zich geworden maar zo waardeloos, goedkoop en slecht als deze titel heb ik ze nog niet vaak voorbij zien lopen. Misschien alleen leuk voor de die hard Ross Noble fans, waarvan ik me afvraag of er nog veel van over zullen blijven nadat ze deze film gezien hebben.

0,5*

Mooi van buiten..

Vrij hoge verwachtingen bij deze titel gezien de hoge beoordelingen maar ik vond Stoker toch hoofdzakelijk op de mooie plaatjes na, erg tegenvallen. Het verhaal wist me door de arthouse achtige stijl wel nieuwsgierig te maken maar deze kwam uiteindelijk met een niet bevredigende conclusie. Het verhaal begint vaag, blijft vaag, en eindigt ook vaag. Uiteindelijk zag ik deze titel dan ook als een dikke anderhalf uur van verspilde tijd.Ik bleef echter doorkijken omdat de cast wel een goede prestatie neerzet, en ik toch wou weten hoe het verhaal zou eindigen maar kwam van een koude kermis thuis.

Hoewel ik een groot voorstander ben van kijkers zelf een verhaal in kunnen laten vullen en niet alle antwoorden gemakkelijk weg te geven voelde het hier gewoon niet lekker uitgewerkt aan. Het gedrag van India wat lijkt op een aan autisme-aanverwante stoornis blijft te onderbelicht omdat er hier overduidelijk ook nog andere factoren meespelen die meer aandacht hadden mogen krijgen. Hoe er met de oom van India door haar vader werd omgegaan vond ik ook vaagjes gezien zijn verleden waarbij hij zelf ook betrokken is geweest. Uiteindelijk bleef ik met een niet bevredigend gevoel achter. Het ziet er daadwerkelijk allemaal prachtig geschoten uit, en de acteerprestaties zijn van hoge kwaliteit maar het script schiet op dusdanig veel punten tekort dat de kijkervaring in zijn geheel helaas geen voldoende weet op te leveren.

2,5*

Schrikken geblazen

Voor een aantal goede jump scares ben je bij The Strangers aan het goede adres. Met een onheilspellend sfeertje weet de regisseur ook wel raad, en ook voor een gruwelijk einde kun je bij hem terecht. Toch voelt The strangers in zijn middenstuk een beetje leeg aan. De opbouw is magnifiek en je verwacht een legendarische slasher die het genre opnieuw uit gaat vinden, maar de film verliest vervolgens toch een beetje zijn greep die hij op mij had. Er ontbreekt hier iets. Wat meer achtergrond van de vreemdelingen die het koppel aanvallen was welkom geweest (al snap ik dat dit ook een deel van de charme is) of wat meer creativiteit in de terreur die op het koppel neerkwamen. Nu is het middenstuk opeens niet meer dan een gemiddelde slasherfilm. You're next bracht in dit genre een aantal jaren geleden bijvoorbeeld net dat beetje meer.

Wat The Strangers bij mij wel nog steeds teweeg bracht (dit was een herziening) was toch wel een behoorlijk aantal goed getimde jump scares. Die maakte de domme fouten die de personages steeds maakten dan gelukkig nog wel een beetje goed.

3,0*

Nobody cares

The Strangers part 1 is een remake van een film die ik al niet geweldig vond dus dit nieuwe deel, die voor het grootste gedeelte een herhaling van het origineel is, voegt voor mij echt helemaal niks aan het horrorgenre toe. Deze verkapte remake is namelijk saai en langdradig, en wil daarnaast op geen enkele manier spannend worden. Er gebeurt genoeg, maar de film bevat zó veel clichématige momenten dat iedere vorm van spanning al snel wegvalt.

De acteurs doen het daarbij nog niet eens zo slecht niet, maar ze hebben helaas gekozen voor een productie die wel door Chat GPT gegenereerd lijkt te zijn. Ik zie de prompt ook al voor mij: “acteer als een uitstekend scriptschrijver, schrijf een script voor een reboot van de film The Strangers uit 2008. ” Al zou het mij niks verbazen dat AI een beter script op papier weet te zetten dan dat hier het geval is.

Tenzij het tweede en derde deel opeens veel beter scoren dan het eerste deel van dit aangekondigde drieluik laat ik deze vervolgen lekker aan mij voorbij gaan. Het spenderen van mijn tijd hieraan voelde in alle opzichten als een verspilling van mijn avond.

1,5*

Always check your back door..

Een prima vervolg op The Strangers was dit toch wel, omdat mijn verwachtingen hiervoor erg laag waren. Kijkende naar mijn beoordeling voor het origineel eindigen ze qua beoordeling op gelijke voet. Toch frappant, omdat ik in mijn hoofd het idee had dat ik het eerste deel vrij hoog had zitten.

Nu ik mijn oude review van de voorloper van Prey at Night doorlees, zie ik terug dat ik met name te spreken was over de jumpscares en ik de opbouw zeer sterk vond. Het verschil met dit vervolg is dat het gaspedaal veel sneller flink hard word ingetrapt waardoor de spanning weliswaar wegvalt, maar een voordeel hierbij wel een lekker hoog tempo is. Het hoogtepunt vond ik de scène bij het zwembad die zowel qua cinematografie als muziek goed bij mij binnen kwam. Het einde vond ik wel een beetje een gemakkelijk open deurtje voor een eventueel vervolg waarbij ik denk dat de koek na dit deel wel echt op is, maar dit tweede deel is wel een stuk vermakelijker dan ik had verwacht.

Verwacht vooral geen nieuw soort type horror of iets wat je nog niet eerder gezien hebt, maar wel een verhaal met een prima opzetje en aardige chase van de killers waarbij de slachtoffers minder hulpeloos zijn dan ze lijken.

Ik had het niet verwacht, maar Prey at Night is precies wat ik ervan gehoopt had. In zijn geheel niet heel bijzonder, maar desalniettemin een prima weg kijker.

3,0*

Let op de signalen

Deze viel me alleszins mee. Goed, Stuk! is geen meesterwerk te noemen en het acteer- en camerawerk is van een zeer matig niveau maar in zijn eerste 5 minuten had ik nooit verwacht dat ik deze helemaal uit zou kunnen gaan kijken. Deze mening is echter door mij bijgesteld want ik heb wel slechtere Nederlandse films gezien. Als je namelijk door de matige presentatie heen kijkt, zit er nog best een aardig verhaaltje in, wat overigens afkomstig is van het gelijknamige boek uit 2008 van Judith Visser. Hoewel ik dit boek nooit gelezen heb, deed mij deze film juist weer terug denken aan In her skin die ik in 2012 recenseerde.

Dat pesten meer kapot maakt dan je lief is zal iedereen inmiddels bekend zijn. Voor de mensen die het echter van dichtbij hebben meegemaakt (persoonlijk of iemand in hun directe omgeving) kan de film echter wel wat persoonlijk aanvoelen, al zijn de pesterijen hier wel echt heel extreem. Zelf heb ik persoonlijk ook te maken met pesten gehad dus vind ik het een goede zaak dat er nu een film verschenen is die deze thematiek uitgebreid in de behandeling neemt. Dan heb ik het niet over een Carry Slee aanpak, want Stuk! toont ook een behoorlijk aantal scene's die geen blad voor de mond nemen en redelijk veel laten zien. Hierdoor laat het mogelijk een nóg diepere indruk achter.

Hoewel deze titel zowel onder drama als Thriller onder te brengen valt, ligt de nadruk hier meer op de thriller kant. Enkele momenten probeert de regisseur de kijker ook te laten ''schrikken'' met - overigens zeer slechte en totaal niet werkende- schrikmomenten en deze voelen dan wel een beetje misplaatst. Aan de ene kant wil de maker duidelijk een boodschap overbrengen, maar aan de andere kant wil hij je een echt spannende thriller brengen. Zo nu en dan raakt hier de balans dan ook een beetje zoek, zeker omdat de film gepromoot wordt als een titel die de gevolgen van pesten wil laten zien. Naar mijn mening hadden de thriller elementen beter nog meer naar de achtergrond mogen treden en had de film zich dan ook meer op de drama kant kunnen gaan focussen. Dit was krachtiger overgekomen dan nu het geval is, omdat naast het pesten zelf nu ook veel aandacht besteed wordt aan de geestelijke gesteldheid van de hoofdpersoon, die waarschijnlijk ook in de problemen was gekomen als ze op school niet gepest zou worden.

3,0*

Vervlogen tijden

Hoe ouder je wordt, des te sneller de tijd aan je voorbij gaat. Dit is een bekend begrip, waar veel mensen zich in kunnen vinden. Wat Submarine zo prettig maakt is dat deze je mee terug kan nemen naar je eigen puberteit, waardoor je soms met weemoed op deze periode terug kan kijken, maar op andere momenten ook blij kan zijn dat deze achter je ligt. Hoofdpersoon Oliver Tate, geeft daarbij zijn eigenzinnige, kritische blik op de wereld om hem heen, waarbij het personage mij met regelmaat terug deed denken aan Sam uit de serie A-typical. Ook Oliver vertoont namelijk op zijn zachtst gezegd wel de nodige autistische trekjes.

Het zal van persoon tot persoon verschillen in welke hoedanigheid zij zichzelf terug kunnen vinden in de puberale strubbelingen die Oliver doormaakt. Toch zijn een aantal thema's, zoals een eerste liefde (of deze nu wel of niet beantwoord werd), en de status die je op de middelbare school had, voor ons allemaal universele zaken waar wij op onze eigen manieren doorheen gegaan zijn. Hier grijpt deze zwarte komedie, die qua stijl met momenten doet denken aan het werk van Wes Anderson, op zijn eigen manier naar terug. Ik denk in ieder geval dat veel mensen herkenbare situaties of gedachtegangen van zichzelf uit hun eigen puberteit zullen gaan herkennen. En juist die herkenbaarheid, die chevy93 in de laatste alinea van zijn recensie perfect omschrijft, maakt deze titel voor mij zo sterk:

Assepoester en de botox kliniek

De commotie die om The Substance heen hangt zal weinig filmliefhebbers ontgaan zijn. Maar zoals meestal het geval is, is ook hier de commotie grotendeels overtrokken.

Dit zit hem niet zozeer in de opzet. Het concept van een hedendaags sprookje is sterk. Deze doet soms terugdenken aan assepoester, inclusief referentie naar de blauwe jurk. De speelduur van de originele tekenfilm (nog geen 90 minuten) zou hier echter ook niet misstaan hebben, want de lengte is een van de elementen waar ik mij het meest aan geërgerd heb.

Ook zette de regisseuse volop in op choqueren zonder dat scenario’s goed uitgewerkt werden. Elisabeth en Sue die op een gegeven moment op hetzelfde moment bij bewustzijn zijn bijvoorbeeld. Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden qua dialoog. Ik vond het sowieso bizar dat de twee op den duur niet met elkaar gingen communiceren naarmate de situatie steeds verder verslechterde. Niet dat dit de situatie had moeten redden maar dit had voor meer geloofwaardigheid gezorgd.

En dan heb ik nog niet gesproken over de explosie aan gore en extreme scènes in de laatste helft, die tot in de oneindigheid door leken te blijven gaan. Ik kon hier helemaal niks mee omdat het puur om het choqueren leek te gaan. Er was met name heel veel bloed te zien terwijl het slot sterker was geweest wanneer er net wat meer aan de verbeelding van de kijker overgelaten was. De film schiet hier wat mij betreft zijn doel voorbij, omdat de boodschap eerder ook al luid en duidelijk binnen gekomen was. Er zijn geen liters extra bloed nodig om deze boodschap nog eens extra te onderstrepen.

Een beetje jammer van een verder prima opbouw binnen een uitstekend concept maar de totaalervaring liet mij helaas toch wat leeg en teleurgesteld achter.

2,5*