Opinions

Wie is niet opgegroeid met Sesamstraat? Het is een begrip in de wereld van de kinder-tv en enorm succesvol in elke taal. Natuurlijk was het bij ons de Nederlandstalige versie die op tv kwam maar ik heb ondertussen wel wat gezien van de originele versie vanwege mijn fascinatie met de Jim Henson Company.

Deze documentaire neemt een grondige duik in het verleden van Sesamstraat. Van het prille begin tot het grote succes maar ook de tragische gebeurtenissen binnen het team en hoe ze dat willen aankaarten bij jonge kinderen. Je merkt dat het een gigantisch werk geweest moet zijn dit allemaal op poten te zetten en je kan niks anders voelen dan respect en verwondering. Er mocht wel wat meer gesproken worden over de uitbreiding naar andere landen.

Uiteindelijk was het enorm fijn de making-of van dit geliefde kinderprogramma te zien. De bloopers zijn dan ook enorm grappig. Een deeltje van je kindertijd sterft wel als je ineens Bert & Ernie hoort vloeken terwijl een hand in hun poep zit maar het is zo verschrikkelijk amusant.

4*

Dit is echt een leuke film.

De muis ziet er leuk uit voor die tijd.

Het acteerwerk vind ik vaak over-the-top, maar dat stoort mij echt niet.

3*

Deze heb ik in de bioscoop nog gezien.

Toen was deze film nog leuk, nu na herziening vind ik hem een heel stuk minder.

Dat vogeltje vind ik doodirritant, maar Stuart ziet er wel leuk uit.

Een 2*

Ja het is wel een flutfilm.

Dat mensen dit mooi vinden, snap ik niet. Het zou leuker zijn moest het nog live-action/animatie

zou zijn. maar nu ziet alles er lelijk uit.

0.5*

Een satire van de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Niets vernieuwends maar kan nog leuk zijn als de uitvoering goed zit. Helaas lag het er hier te dik op en zakt het allemaal snel in elkaar. Mysterie nihil, comedy bijna afwezig en spanning nergens te bespeuren. Dit was een lange zit.

1,5*

Wat kan ik over The Substance zeggen dat nog niet werd gezegd? Ik weet het echt niet, dus vertel ik maar een verhaaltje:

Toen we ons programma opmaakten voor het Filmfestival in Gent was The Substance voor mij een absolute veto. Mijn man mocht tegenspreken zoveel als hij wou, ik moest die zien. Hijzelf heeft een haat-liefdeverhouding met het horrorgenre. Veelbesproken genrefilms zijn vaak teleurstellingen voor hem, bij hem gaat het om inhoud, onderliggende spanning en de kunstvorm op zich. Dus het was met gemengde gevoelens dat we in de bioscoopstoel zaten afgelopen zaterdag. Ik zat te popelen terwijl hij zich klaarmaakte voor het ergste. Na vijf minuten was mij al duidelijk dat dit een film is om van te smullen. Hij daarentegen zat heel te film te gieren van het lachen. Na afloop keken we naar elkaar en begonnen nog harder te lachen. Hij zei: "Ik weet niet of ik dit net heb gedroomd of dat dit echt een gigantische trip is geweest." De consensus: we waren allebei stomverbaasd van deze instant klassieker.

Dit is een film waar over vele jaren nog over zal gesproken worden. Dit is een film die je moet zien om te geloven. Het is een verhaal met een waarschuwing, belangrijke boodschap én kritiek over de maatschappij. Hoewel er zware thema's worden aangekaart valt de film absoluut niet serieus te nemen. Men neemt een bijna karikaturale aanpak, van het walgelijke, over-de-top personage van Dennis Quaid tot de geschifte finale die menig bezoeker verdeeld achterliet. Er zit genoeg visuele humor in dat voor een erg leuke rit zorgt.

Demi Moore en Margaret Qualley zijn beiden fenomenaal. Het zou van de pot gerukt zijn moest dit duo niet genomineerd worden voor enkele grote awards. Ze begrijpen het materiaal volledig en geven prestaties die lang niet meer gezien zijn in het genre. De body horror liet aanvankelijk te wensen over maar achteraf ben ik zeker niet van een koude kermis thuisgekomen. Het slaat allemaal nergens op en toch is alles zo logisch. Men klaagt over de laatste 10 minuten die afbreuk doen aan de rest maar ik vond het net een natuurlijke evolutie. Visueel is dit ook een erg bijzondere film, met cartooneske visuals en interessante keuzes.

Het gebeurt eens in de blauwe maan dat we een film nogmaals gaan kijken in de bioscoop. The Substance is er zo eentje. Een magistraal stuk horror dat zo subtiel is als een baksteen in het gezicht en toch zoveel weet te vertellen. Ik ben lyrisch en zo te zien zijn er velen hier dat ook.

Topper.

5*

Ik had geen goede verwachtingen voor Sucker Punch, maar ik werd omvergeblazen van verbazing.
Sucker Punch is geen gewone film. Er zit een sterk verhaal achter, er zit actie in en er is veel drama. Die combinatie is goed gemengd zodat er voor ieder wat wils in zit. Visueel is het ook mooi en de soundtrack stoorde mij juist niet. De (redelijk) recente nummers worden er leuk in vermegd. Enig minpuntje is dat de film af en toe inzakte. De actiescenes vond ik een beetje te veel. Maar ik heb één iets waarvan ik niet duidelijk ben, dus ik ga opschrijven wat ik denk dat er gebeurd is. Correct me if i'm wrong.
Dus is Babydoll nu echt gek geworden dat ze die hele bordeeltoestand ook verzint en die meisjes ook? Of wat was er?
Al bij al een goede film. 3.5*

Normal is a setting on the dryer.

Suicide Squad: dé film waar enorm naar uitgekeken werd sinds de release van de eerste trailer op Comic Con 2015. Na Batman V Superman werd dit enthousiasme bij velen wat ingetoomd en werd er plaats gemaakt voor angst. Angst dat dit een even grote ramp zou worden, want BvS was stront van de bovenste plank. Dat terzijde, ik heb alle trailers (na de eerste) proberen te vermijden omdat ik té hard uitkeek naar deze film. Jammer genoeg werd iedere nieuwe trailer voor élke film in de bioscoop gedraaid waardoor ik ze wel moest zien. Nu moet ik eerlijk zijn en zeggen dat de film helemaal anders is dan de trailers doen schijnen.

De film begint erg rommelig: de villains worden geïntroduceerd op een enorm snel tempo zodat er meer backstory aan Harley Quinn en Deadshot zou kunnen gegeven worden. Het is meteen duidelijk dat de filmmakers weten dat dit de favorieten zijn van de fans, vooral HQ. Jammer genoeg werd dit iets teveel door ons keelgat geforceerd waardoor we ze wel leuk moest vinden.

Eenmaal dat de Squad samengesteld is en op pad gaat, ging het bij mij nog iets verder de mist in: alles leek te veel op een video game. De herhalende 'hinderlagen' kwamen niet natuurlijk over en ook de vechtscènes verliepen iets té smooth.

Maar dan herpakt de film zich. Vanaf de Squad Waller gered heeft uit de toren en The Joker neercrasht met de heli, wordt er even nog wat tijd genomen om diepgang te creëren bij enkele personages. Bij de meeste lukt dit. We krijgen een wat andere kant van HQ te zien en ook El Diablo krijgt zijn eigen (voorspelbare) achtergrondverhaal. De enige waar we weinig tot niets over te weten komen, is Killer Croc. De hele film liep die er ook maar bij 'om de hoop te vullen'.

De eindbattle is erg badass, dat moet ik de makers nageven. Alleen wordt er hier te veel gefocust op het 'eigenlijk zijn wij allemaal good guys'-gegeven, wat jammer is voor een film over echte slechteriken. De enige die nog steeds door en door slecht lijkt is The Joker. Jared Leto doet zijn best, dat zien we, maar toch mist hij dat beetje extra gekkigheid en charisma dat Heath Ledger wel had.

Margot Robbie als HQ is geweldig. Ze zet een geweldige acteerprestatie neer en brengt Harley Quinn echt tot leven. Jammer is dat ze voornamelijk rondparadeert met oneliners. Viola Davis doet ook haar best, maar ze verbleekt in mijn ogen wat naar de achtergrond. Cara Delevigne doet waar ze het best in is: een mooie heks zijn.

Suicide Squad heeft me zeker niet teleurgesteld, maar wist op sommige vlakken niet volledig te presteren. Zo zijn enkele grote plotgaten en voorspelbaarheden bijna onvergeeflijk. De film is grappig (alhoewel het merendeel van de goede grappen in de trailers zit), spannend en gewoonweg leuk om naar te kijken. Ik snap dat vele critici en menig fan deze film met de grond gelijk zullen maken, maar ik heb me uitstekend vermaakt.

Ik geef Suicide Squad een 3,5* omdat het toch niet heeft kunnen zijn wat het wilde zijn, maar toch een aangename rit was.

Geef Heather Graham alsjeblieft meer hoofdrollen.

Suitable Flesh begint met coole en vintage openingscredits en houdt die sfeer de hele film vast. De soundtrack is gevuld met suave, sexy saxofoons waar elke pornoregisseur uit de jaren 80 trots op zou zijn. De camerabewegingen zijn inventief en maakten me kirren van plezier vanwege de creativiteit.

Eerlijk is eerlijk, het verhaal is niet zo nieuw, maar het wordt op zo'n leuke, gevatte en originele manier gebracht dat je niet eens de tijd hebt om de bekendheid te verwerken. Ik heb veel gelachen, wat ik niet had verwacht. Piekmoment van de film is de achteruitkijkcamera. Ik heb genoten.

De casting is geweldig, met wat hammy, maar bevredigend acteerwerk van Graham, Lewis en Crampton.

De derde akte is een beetje te uitgerekt en tegen die tijd hebben we alles wel gezien. Misschien had een paar minuten korter een extra halve ster verdiend.

4*

Zwaar meegelift op de hype rond de 80s. Jammer genoeg heb ik het er nogal mee gehad en mocht men het al een jaar of twee losgelaten hebben.

Fijn filmpje, echter blijft het wel braaf. De hele film hoop je op een meer donkere sfeer en uiteindelijk gaat de film wel zover maar duurt het iets te lang. Het einde liet me dan wel weer bevredigd achter.

Acteerwerk dik OK. De kids doen het best goed maar hun personages kon ik amper onderscheiden en hun namen ben ik nu al vergeten.

De score is bevat ook een paar goede beats.

Un dimanche après-midi à l'île de la Grande Jatte van Georges Seurat is een uitmuntend schilderij. Er valt veel te vertellen over de plaatsing van complementaire kleuren, symmetrie, kleine opmerkelijke details en meer. Het is dan ook een persoonlijke wens om deze te kunnen bekijken in het Art Institute of Chicago.

Stephen Sondheim en James Lapine hebben elk meerdere meesterwerken op hun palmares staan. Lapine met Falsetto's en Into the Woods. Sondheim uiteraard met Sweeney Todd, West Side Story, Gypsy, Company alsook Into the Woods. Dat ze de handen in elkaar sloegen om een musical over Seurat's werk te schrijven is opmerkelijk en was ik al lang benieuwd naar. De musical won een Pulitzer-prijs voor Drama wat de interesse nog meer aansterkte. Het jammere is dat deze amper wordt opgevoerd en online enkel in een pro-shot van middelmatige kwaliteit te vinden is. Het goede is dat deze pro-shot met legendes Mandy Patinkin en Bernadette Peters is.

Om eerlijk te zijn heb ik toch wat moeite gehad om hierin te komen. De muziek is chaotischer dan andere werken en heeft weinig écht grote nummers. Dit wil niet zeggen dat het niet goed is want de teksten zijn bij vlagen geniaal en oprecht grappig. Ik heb even gewacht om een oordeel te vellen zodat ik, zoals ik bij andere musicals gehad heb, mij verder kan oriënteren in de nummers en thema's.

Na enige tijd sudderen zie ik de pracht van het stuk. De staging is uitmuntend en de thema's van kunst, commercialiteit, obsessie, inspiratie en nalatenschap raken me. De tweede akte gaat een heel andere richting uit dan de eerste en dat is een meesterlijke move. De twee narratieven samen zorgen voor een magistrale harmonie eenmaal ze door elkaar heen gewoven worden. Ik durf zelfs te zeggen dat bij het nummer Move On spontaan kippenvel en natte ogen mij verrasten.

Stop worrying if your vision is new. Let others make that decision. They usually do.

Anything you do, let it come from you. Then it will be new.

4* en grote hoop dat dit ik dit ooit live kan zien.

Super heeft mij aangenaam verrast.
De sfeer wordt al direct gezet met het openingsliedje dat dan ook nog eens blijft hangen. Rainn Wilson deet het uitstekend als gestoorde held, maar Ellen Page vond ik toch wel de uitblinker als Boltie/Libby. Er zit de hele film door humor en brutaliteit. Het is wel wat harder dan de trailer doet geloven. Wel was ik wel geschrokken van Libby die zo wreed dood moest. Dit zag ik echt niet aankomen. Het einde ontroerde mij ook. Dit komt omdat je meeleeft met de personages. Echt een goede film. 3.5*

Zondagavond: bijna niemand moet werken, dus gaat iedereen richting de bioscoop. Inclusief ons. Mijn ma en ik wilden eens een spannende film zien.

En dit werd helemaal vervuld. Driekwart van de zaal zat vol voor Super 8. Op de Cinemasite staat "vanaf 6 jaar." Dit klopt niet helemaal. De film is net iets te eng en bloederig. 12+ is beter, zoals hier op MM staat.

Het verhaal is goed en de treincrash is lekker hard. Heel de zaal zat op het puntje van hun stoel te kijken hoe het monster mensen ontvoerd / vermoord.
Er zaten genoeg goede schrikmomenten in. Het einde was echt corny. Joe overtuigt het monster om niet te moorden en het monster gaat de ruimte in. Pfffft...
De special effects zijn ook zeer realistich en zien er niet fake uit.

Een mooie 3.5* voor een goed avondje spanning.

Ik ga eerlijk zijn: Ik heb niks met Superman. De eendimensionale superheld had nooit echt een appeal. Mijn interesse was wel even gewekt toen Henry Cavill de cape aantrok maar laat ons eerlijk zijn, dat is vanwege een heel andere reden dan de persoonlijkheid... Met de nieuwe versie met David Corenswet - ook een uitstekende casting imo - in aantocht én met mijn ziekteverlof had ik toch tijd over om de originele met Reeve op te zetten.

Wat onmiddellijk opvalt doorheen de film is dat die er fantastisch uitziet. De special effects zijn na al die jaren nog steeds van hoge kwaliteit, zij het met een charmante knulligheid. De kleuren, shots en sets zijn verbluffend. De fictieve wereld voelt wonderlijk maar ook tastbaar aan. Niet alleen Krypton maar ook de scènes in Metropolis zijn entertainend genoeg voor deze lange speelduur.

Waar het schoentje wringt is bij de grote slechterik Lex Luthor. Ik ben geen fan van de karikaturale, kinderlijke aanpak van het personage. Terwijl veel erg gegrond aanvoelt, is de bad guy dan weer disproportioneel inadequaat. Reeve is overtuigend en ook Margot Kidder als Lois Lane is sympathiek, al heeft ze niet veel meer te doen dan hysterisch gillen en niet weten hoe ze woorden moet spellen.

De derde akte is wat mijn score significant de hoogte in heeft geschoten. Geweldige effecten en zelfs met de vergezochte oplossing voelt het nooit dwaas aan.

4*

Dafuq heb ik net bekeken?

Supernatural is weer zo'n slappe komedie die niet eens komedie mag genoemd worden. De humor is echt van laag niveau. Ik heb maar een keer moeten lachen. En dat was dan nog maar een grijnsje. Het acteerwerk is slecht en het verhaal... Ja, welk verhaal? 1*

Swallow is een film die niet gemakkelijk te beschrijven valt. Ik verwachtte een soort drama met wat body horror elementen, maar dit is het helemaal niet. Ook kan ik niet goed beschrijven wat de film dan wel is, en dit is een goed teken. De film is emotioneel, bevreemdend en strak. De regisseur neemt ons mee met het hoofdpersonage waar je eerst geen sympathie voor hebt, maar later begrijpt waarom ze alles doet. Het acteerwerk van Bennett is simpelweg fenomenaal en draagt de film zowat.

4*

Ik probeerde deze film aan mijn man uit te leggen, maar hij keek me aan alsof ik net een snuff-film had gezien.

Swallowed neemt je mee met twee jongens tijdens hun laatste nacht samen. Wanneer een drugstransport gruwelijk misgaat, staat hen een nacht vol pure angst en walgelijke situaties te wachten.

Dit is absoluut een unieke film. Er zitten dingen in die ik nog nooit eerder in een gewone film had gezien (afgezien van sommige films voor volwassenen waar we het op dit platform niet over zullen hebben). Het voelt constant alsof het niet de bedoeling is dat je kijkt naar wat er met deze jongens gebeurt.

Halverwege komt de film tot stilstand en duikt het verhaal een heel andere kant op. Het is een stuk langzamer dan de eerste helft, maar ik stoorde me er niet zo hard aan als bij andere kijkers. Het acteerwerk is behoorlijk en het is geweldig om Mark Patton eens in een opzettelijk homoseksuele film te zien, Nightmare on Elm Street 2 niet meegerekend.

Zeker niet voor iedereen, maar voor mij ging het onder mijn huid zitten.

3,5*

Deze favoriet van mijn kindertijd laat na 20 jaar onvermijdelijk wat barsten zien. Het schrijven hiervan doet me beseffen hoe oud ik word. En hoe enorm gay ik zelfs als kind al was.

Het blijkt nog steeds een best aardige prinsessenfilm met prachtige animatie en adembenemende beelden – die waterachtige magische swirls zijn echt beeldschoon In de eerste scènes begon de nostalgie bubbel al wat te breken en werd ik wat ongemakkelijk; dat openingsnummer is ongelooflijk traag en een beetje gênant. Het verhaal mist totaal focus: een uitgebreide showstopper met paraderende prinsessen, maar de eindstrijd met de schurk is amper drie minuten – wat een verspilling.

Gelukkig blijft het luchtig en leuk, en Howard McGillin stuurde ons met zijn vocals regelrecht naar de hemel.

3,5*

Swan Song is een kleine maar interessante film. Je merkt dat er veel passie in gestoken werd door zowel cast als crew. Nergens is het bijster origineel of echt grappig en toch blijft het boeien. Dit komt deels door de erg goede vertolking van Udo Kier als uitgebluste kapper op zoek naar zijn verloren vuur.

Je merkt dat er minder budget tegen de film aangesmeten werd maar dit kan de pret niet drukken. De scène in de drag bar deed mijn gezicht oplichten van plezier. Het deed me direct denken aan de talloze nachten die ik in soortgelijke bars heb doorgebracht. De opmerking van Kier dat plekken als die uitgestorven raken omdat mensen van de community nu hand in hand kunnen zitten in de lokale Applebee's is meer dan waar.

3,5*

Deze Demon Barber of Fleet Street is eigenlijk helemaal niet dreigend. Hij is karikaturaal met zijn uitbundig en kwaadaardig gelach en heeft bijna geen enkele drijfveer. Ook Mrs. Lovett wordt hier voorgesteld als slons die er maar bijloopt voor spek en bonen. De inventieve draaistoel was een leuke toevoeging maar je merkt wel dat er heel weinig echt geweld getoond kon worden. Hierdoor kom je wat van een koude kermis thuis.

2,5*

Never Forget, Never Forgive

Sweeney Todd is gewoon een machtige film. Ik snap dat mensen dit geen mooie film vinden. Het moet je liggen, al die zang. En daardoor nog een paar (niet zo veel als je verwacht) extreem over-the-top moorden die dan ook nog zeer bloederig zijn. Wel, bij mij werkt het net zeer goed. Dankzij al de liedjes die in de film verwerkt zijn, vliegt de tijd gewoon voorbij. Voor het verhaal goed en wel gestart is, zit je al aan minuut 20.

De sfeer is ook lekker grimmig. Er zijn niet veel kleuren gebruikt, voornamelijk zwart-grijs-wit. En dan spat het felrode bloed van het scherm. De decors zijn ook zeer mooi en donker. Zoals we van Tim Burton gewend zijn. Tijdens een paar liedjes zijn de kleuren dan weer kleurvol. Hetgfeen wat gebeurd is en hetgeen waar ze over dromen.

Als je wat nadenkt over het achtergrondverhaal van Sweeney Todd (Benjamin Barker) : Hij wordt onterecht de gevangenis ingesmeten door een jaloerse flut-rechtertje. Door diezelfde rechter wordt zijn vrouw dan ook nog eens verkracht en hij adopteert Johanna als zijn beschermeling. Om zelf droevig van te worden. De rest van het verhaal boeit ook genoeg, behalve dat liefdesverhaaltje tussen Anthony en Johanna. Dit boeide niet zo.

De kostuums zijn ook zeer verschillend en mooi gemaakt. Precies wat past bij het karakter bij de personages, die ook goed worden gespeeld. Helena Bonham Carter als vrolijk en opgewekte vrouw naast een sombere en depressieve Johnny Depp - Sweeney Todd. Sasha Baron Cohen was ook leuk als Italiaanse bedrieger.

En dan nog het gezang! Er doen mensen mee waarvan ik niet eens wist dat ze konden zingen (Timothy Spall, Alan Rickman en natuurlijk Johnny Depp. Wat was dat een verassing, zeg).
Ik ben ook tevreden van de liedjes dat er geen refreinen in komen. Ook zijn ze lekker grimmig.

Ik ben blij dat ik klaar ben met mijn recensie want ik begin pijn in mijn vingers te krijgen. Een speciale musical waarvan ik blij ben dat hij in mijn dvd-collectie toebehoort. 5*

Begon erg leuk als een soort survival-filmpje op een onbewoond eiland. Naarmate er meer creepy gedoe gebeurde werd het zelfs erg vermakelijk. Vanaf de tweede helft kakt het jammer genoeg nogal in. Soms mocht er wat minder filler aanwezig zijn. De uiteindelijke climax vond ik nog wel aanvaardbaar. Kiersey Clemons draagt de film. De practical effects zijn ook best leuk.

3* voor een leuk tussendoortje.

Kevin Spacey schittert als een genadeloze Hollywood producer met als hobby zijn assistenten te kleineren tot ze breken. Het helpt ook niet dat hij een grote misogynist is en amper gevoelens toont. Ondertussen probeert zijn assistent zichzelf te navigeren in deze nieuwe, overweldigende wereld van filmproducties. De vraag is enkel hoelang hij het zal uithouden.

Ik zag onlangs iemand online Swimming with Sharks omschrijven als een mannelijke versie van The Devil Wears Prada en dat slaat de nagel op de kop. Het is geen lichte film en de humor is voornamelijk van de zwarte variant. Er zit ook een groot stuk aan sociaal commentaar in verweven. Het verhaal is uiteindelijk niet erg heel bijzonder maar de non-lineaire vertelwijze past perfect en zorgt voor een wat interessanter geheel. Op het eind zat ik zelfs even met een mond vol tanden want ik zag dat het totaal niet aankomen.

4*

Dit is hoe je scheet-moppen moet maken.

Leer ervan, Hollywood...

Swiss Army Man is een film die bijna onmogelijk is te beschrijven aan anderen. Toen ik het uitlegde aan mijn man zat hij te fronsen en vond hij het nogal belachelijk. En toch werkt het concept volledig in de film. Daniel Radcliffe en Paul Dano hebben een bijzondere chemie samen. Dat moet wel als je de film moet dragen met z'n tweetjes. In elke andere film zouden dit soort kak-pis-drol-moppen platvloers zijn (zie het recente Sasquatch Sunset) maar hier werkt het. Dit komt door de subliem gebalanceerde mix van platte en erg donkere humor.

Het verhaal kon iets bondiger en minder eentonig en het einde was er net iets over. Verder was het een aangename zit die wel blijft hangen.

3,5*