Opinions

Sometimes I Think About Dying is een ingetogen en sombere film met hoop in de kern. Het is lief en charmant en Daisy Ridley bewijst dat ze meer is dan dat Star Wars-meisje. Fran's groei als persoon met problemen is maar al te bekend en zal bij sommige kijkers resoneren. Dialogen en acteerprestaties zijn genuanceerd, natuurlijk en goed uitgevoerd.

Maar uiteindelijk denk ik niet dat het lang bij me zal blijven hangen vanwege het nogal zweverige karakter en de focus op sfeer.

3*

Hoewel het niet slaagt in het presenteren van een meeslepend hoofdverhaal, maakt The Summit of the Gods het goed met prachtige animatie en een verbluffende score. Op het eind ben je toch wel even stil.

4*

"I don't see myself getting old.

I don't see myself having kids.

I don't see myself."

Potverdorie dit heeft mij gebroken.

Sorry, Baby is een film met een enorm moeilijk thema, eentje die we tegenwoordig veel zien in film. Veel van het succes van dergelijke films hangt volledig af van de aanpak en de oprechtheid. Dat zit meer dan goed bij deze film. Als iemand met een traumatische jeugd, bipolaire stoornis en aanhoudende depressieve perioden herken ik veel thema's en kleine opmerkingen. Hoewel de oorzaak helemaal niet dezelfde is als in de film, is PTSD enorm universeel waardoor velen stukken zullen herkennen.

Eva Victor heeft een serene doch komische aanpak gekozen en het werkt grotendeels. De humor is aandoenlijk en zware scènes hakken er stevig in. Toch weerhoudt het aarzelende tempo de film om echt te schitteren. Ieder klein moment is nodig maar aan de andere kant gaat het ook maar niet vooruit. Victor acteert magnifiek en is een acteur om in de gaten te houden. Ook Mackie is enorm knuffelbaar en bewijst nog maar eens wat voor een fijne actrice ze is. Samen dragen ze de film moeiteloos. Ook John Carroll Lynch komt even langs in een mooi en oprecht momentje.

3,5*

Southbound is alweer zo'n horrorfilm die ik altijd op de lange baan (ha!) schuif. Iets in het woord 'anthologie' schrikt mij af om het een kans te geven. Ik ben bv. ook geen fan van kortverhalen of kortfilms in het algemeen. Wat vreemd want meestal vind ik ze best te pruimen achteraf.

Deze collectie kortverhalen heeft me uiteindelijk wel kunnen bekoren. De verschillende segmenten variëren genoeg qua onderwerp dus ze voelen apart genoeg aan. Ze worden aaneengeregen op een uitzonderlijk natuurlijke manier waardoor het allemaal zeer lekker en natuurlijk in elkaar vloeit. Niet elk segment is even interessant en na een tijdje heb je het wel gezien maar het is entertainend genoeg om je de hele speelduur bezig te houden.

3*

James McAvoy in een spannende onderbroek stond niet op mijn watchlist dit jaar. Nu vind ik het helemaal niet erg dat we er toch op werden getrakteerd...

Het origineel heb ik in 2022 gezien tijdens de filmmarathon van Brightfish in de Kinepolis Brussel. We zagen 20 films op 3 dagen tijd en Speak No Evil was de laatste van de tweede dag. De vermoeidheid sloeg wat in waardoor ik niet ten volste van de film heb kunnen genieten en slechts drie sterren heb uitgedeeld. De film blijft wel tot op vandaag de dag in mijn hoofd spoken. Vooral het erg zwartgallige einde kwam als een mokerslag binnen.

Snel werd er een Engelstalige remake aangekondigd met McAvoy in de hoofdrol. Mijn eerste reactie was een enorme zucht en het rollen van mijn ogen. Kunnen die Amerikanen geen ondertiteling lezen, misschien? Nu was ik met de recente hype en de positieve score wel benieuwd naar deze versie dus legde ik hem gisteren op.

In het begin was het voornamelijk afvinken van de gekende plotontwikkelingen en de scènes die prominent aanwezig waren in de trailers. Hierdoor voelt het jammer genoeg aan als een vermoeiende herhalingsoefening. Gelukkig dat de dialogen staan als een huis. De cast speelt erg overtuigend maar hebben weinig creatieve ruimte omdat er wel heel nauw het originele script wordt gevolgd. Het erg controversiële einde van het origineel wordt ook hier erg hard bekritiseerd, dit keer voor de verkeerde redenen. Het is verfrissend dat het helemaal anders eindigt maar het stelt ook teleur omdat er weer voor een happy end gekozen werd. Dit wil niet zeggen dat ik tot mijn eigen verbazing wel op het puntje van mijn stoel zat.

Speak No Evil is een ietwat overbodige remake die vooral veel te vroeg kwam. Het deed me vooral verlangen naar het origineel. Neemt niet weg dat de cast geweldig is en het allemaal vakkundig gemaakt is.

3*

Hoewel de animatie, de voice-cast en het verhaal zoals gewoonlijk uitzonderlijk zijn, voelt het vreemd om iets met Spider-Verse-gerelateerd op mijn laptop te bekijken. Ik weet het niet, het voelt niet zo groots als het zou moeten zijn.

3,5*

Mijn kindertijd in een film gedraaid.

Hoe geweldig was het om Garfield, Maguire en Holland samen te zien. Alleen dat was al is de lange zit waard.

Dafoe glanst als Osborn en Molino voelt zo goed aan in deze film. Enkel Jamie Foxx vond ik niet zo overtuigend. Zijn story-arc was wat te oppervlakkig imo.

De film heeft prachtige shots, vette actie en een emotioneel geladen einde.

4,5* want ook dit is ware cinema.

Zelfbewust, absurd en bij vlagen oprecht grappig. Allison Brie is leuk, Aubrey Plaza is altijd een deugd om naar te kijken en Molly Shannon is zoals vaak weer grappig en verward. Een leuke take op het doktersromannetje met een wel heel vreemde derde akte.

Leuk genoeg voor een avondje nonsens.

3,5*

Soms heb je niets meer nodig dan een groot landhuis, stormachtig weer buiten en een goeie dosis rariteiten. Dat is ook wat deze The Spiral Staircase grandioos maakt. De sfeer wordt uitmuntend weergegeven in de geïsoleerde locatie, daar zorgt ook de muziek voor want die is lekker mysterieus en dramatisch. Het acteerwerk alsook het verhaal neigen soms naar het melodramatische maar storen nergens.

Er zijn twee dingen die ervoor zorgden dat ik een hogere score geef als voorheen gedacht geef. Er zit een specifieke scène met een personage die om een reiskoffer in de kelder gaat. Deze is nagelbijtend spannend en de suggestiviteit wordt zeer goed vormgegeven door middel van schaduwen en geluid. Dit is tophorror.

De tweede reden is Dorothy McGuire in haar elegante zwarte rok en koket witte blouse. Wat een stijlicoon.

4*

In mijn jaren op de basisschool zat er een mottig kind in mijn klas. Het meisje zat bijna full-time bedekt in het opgedroogd snot, met een vinger in de neus en haar passie voor paarden was overal zichtbaar: paardenmappen, paardenpennen, paardenalles. Praktisch iedere dag vroeg ze ons of we Spirit al hadden gezien. Dat was - natuurlijk - haar favoriete film want ja... Paarden.

Zo is mijn haat jegens deze film en dergelijke paardenkinders organisch gegroeid. De aversie tegen Spirit is iets wat ik tot nu toe volledig vergeten was. Voor de vrouwelijke regisseur-challenge had ik zin in een animatiefilm en aangezien deze best goed scoort was ik toch wel benieuwd. Uitkomst? Ik haat paarden nog meer.

Spirit: Stallion of the Cimarron heeft eigenlijk weinig boeiends. Het titelpaard communiceert enkel via voice-over naar het publiek en de andere paarden galopperen er maar voor spek en bonen bij. Wel kan ik appreciëren wat men wilde bereiken maar het was erg moeilijk voor mij om te kunnen meeleven met een bende middelmatig geanimeerde paarden. De menselijke personages zijn bijna stuk voor stuk onuitstaanbaar.

Qua animatie is het allemaal nogal ongeïnspireerd. De blend van traditionele en computergegenereerde animatie is vaak een doorn in het oog. Het is allemaal nogal vlak en niet mijn stijl.

Een positief punt is dat men probeerde out of the box te denken. Ook de uitkomst met de slechteriken was wat atypisch voor een tekenfilm van deze aard.

Paarden... Nog steeds niks voor mij. Dit had beter een kattenfilm geweest.

2*

Een redelijk goede film. Ik verwachtte dat Dren ging ontsnappen en mensen beginnen vermoorden. En dat is net wat je niet krijgt.
Dren ziet er soms goed uit, maar soms ook zie je datt ze nep is. De neukscene vind ik maar vreemd en vies. Komaan, wie zou nou neuken met een experiment dat er dan nog lelijk uitziet? Die laatste scene vond ik dan minder omdat het niet gewild is. Maar het blijft vies.
Een 3*

Erg leuke film over de gele spons.
Spongebob heb ik altijd wel leuk gevonden, maar hij is meestal te hyper-actief. Gelukkig was hij in de film wat "normaler". Een van de leukste scenes zijn toch wanneer Spongebob en Patrick door die kloof wandelen met al die monsters. Terwijl ze dat liedje zingen.
Mindy en Neptunus vond ik ook leuk. Jammer dat Octo zo weinig voorkwam. Ik hou van zijn droge opmerkingen. David Hasselhoff vond ik ook een aangename verassing.

3*

The rats can fly!

Melissa McCarthy... Bijna alles dat zij maakt is goud. Man, wat en geweldige (en erg mooie) vrouw is dat. Ze heeft mijn hart gestolen met haar hilarische one-liners in The Heat en daarna in Mike & Molly. McCarthy heeft een geweldig gevoel voor humor en zelfspot, en dit komt natuurlijk in Spy naar boven. Spy is de derde samenwerking tussen onze comedienne en Paul Feig. Deze film is anders dan The Heat, maar niet minder goed.

Spy begint erg flauw en droog, maar bovenstaande zin bracht me (als enige in de zaal) tot schaterlachen. Dit zette al snel de toon, want Spy is een droge film met af en toe flauwe en platte humor. Wonderbaarlijk werkt dit enorm goed, want vooral het tweede deel is gieren geblazen.

Net als in The Heat gebruikt McCarthy weer haar fantastische beledigingen en ze brengen iedereen nog steeds aan het lachen. Eigenlijk kan geen enkele bijrol tippen aan haar komische timing. Statham irriteerde me vooral en 50-Cent(piece) voegde niet veel toe. De enige die nog voor een luidop lachje konden zorgen waren Byrne en Hart. Byrne was geweldig als arrogante maffiavrouw. Hart had ook haar charmes als ietwat lompe sidekick.

Spy is een hilarische film met geweldige actiescènes en leuke situaties geworden. 3,5*

Man, wat ben ik blij dat de film gedaan is. De film duurt maar een krappe 90 minuten, maar het lijken er wel 120. Nou dat is hoe je met de tijd kunt spelen.

Het verhaal is niet erg slecht, maar zeker niet goed. De special effects kunnen eigenlijk ook niet door de beugel anno 2011, maar ze zijn zeker beter dan zijn voorgangers. Jessica Alba was nog enigzins leuk, maar die twee kids waren echt bloedirritant. Wat heb ik me geërgerd aan hun onderlinge wedstrijden. Kleine 2,5*.

Het valt niet te ontkennen dat Hipgnosis geschiedenis heeft geschreven met hun albumhoezen. Corbijn doet geweldig werk door de geschiedenis achter hun beste werk te vertellen en te laten zien.

Sommige verhalen zijn bizar, andere meer gewoontjes en oninteressant. Het is een prestatie dat zoveel legendes hebben meegewerkt aan deze film.

3,5*

Gemengde gevoelens bij deze Horror/Thriller.

In het eerste deel van de film gebeurt er niet echt veel. Behalve dan een pak naakt en wat drama. Maar dan lijkt de film echt te beginnen. De pornoscènes die ze maken worden steeds gruwelijker. Maar dan komt de grote climax. Een grote hoop Gore en een paar shocks. De ontdekking dat hij zijn zoontje neukt en dat zijn broer zijn vrouw neukte, was echt wel wreed. Maar dan komt nog die moordscene: hij slaat Vukmir tegen de grond, knalt een paar guards neer, en steekt zijn penis door de ene zijn oog. Toen vond ik dit wel gortig (=vies). Voor de rest was het nogal saai allemaal. Wel een gruwelijke scene met die baby die zo moest geboren worden.

Een gore film, die toch af en toe saai wordt. 2.5*.

Een groep onderzoekers spenderen een nachtje in een oud landhuis in Louisiana. In dit landhuis zou de beruchte Mme. Delphine LaLaurie gewoond hebben. LaLaurie was een slavendrijver met wel heel macabere intenties. Zo zou ze fan zijn van diverse marteltechnieken te testen op haar onderdanen. LaLaurie heeft echt bestaan en haar Wiki-pagina is best interessant leesvoer. Voor wie daar geen tijd voor heeft kan zich altjid wenden tot de fenomenale Kathy Bates in AHS: Coven, waar ik LaLaurie vooral van ken.

Terug naar deze film, die oorspronkelijk als docu begon. Halverwege de productie werd ineens beslist om het narratief te wijzigen naar een fictieve horrorfilm. Of het plotselinge succes van The Blair Witch Project van een jaar eerder daar ergens voor tussen zal gezeten hebben laat ik in het midden. Toch stoppen de vergelijkingen met die klassieker hier niet. Zo is de poster van de videocassette wel heel gelijkend op die van de Blair Witch.

De film kopieert dezelfde vertelstijl door gebruik van interviews en de 480p videocamera. Originaliteit is hier niet te bespeuren want elk individueel element is een kopie. Het lijkt bij vlagen op een aftands studentenproject met een groep schoolvrienden. Het acteerwerk valt vaak niet serieus te nemen met deze ogenschijnlijk willekeurig samengeraapte cast. Het einde is intentioneel vaag maar dat mysterie wordt dan weer vernietigd door wat klungelig op een titelbordje geplakte uitleg.

Maar ik zou liegen als ik wel genoten heb van de old-school sfeer en spookhuiselementen. Het bracht me terug naar toen ik zo'n films praktisch inhaleerde toen ik tiener was. Met mijn dekentje om me heen gewikkeld als een burrito werd ik nostalgischergewijs naar simpelere tijden gekatapulteerd. Misschien was het vanwege het sentiment maar enkele scènes waren wel effectief. Met minimale elementen wordt een kille sfeer gecreëerd die je pas loslaat in de teleurstellende climax. Een deur die uit het niks opent, een stem die fluistert in een lege gang, een kandelaar die heen en weer zwaait,... Vaak zijn minimalistische elementen als dit exact wat het hem doen bij mij.

2,5* voor deze rip-off en de onverwachte nostalgische tijdscapsule.

Goede film.

Stake Land doet me denken aan The Road en Zombieland. De vampiers zijn eerder een kruising tussen vampier en zombie. Het verhaal is goed, maar af en toe wat te veel hetzelfde. Het acteerwerk is zeker niet slecht. Wat ik jammer vind was dat sommige gore CGI-made was. De rest van die gore was wel lekker aanwezig. 3*

Dit is mijn eerste Startrekfilm en die is goed meegevallen.

Het verhaal zit vol actie maar kan ondanks dat niet blijven boeien. Af en toe heb je het wel gehad. Ik wist niet dat Simon Pegg hierin meedeed. Wel een half puntjje der bij voor hem. 3*

Bwa... Niet zo goed als ik gehoopt had.

Het begin van de Star Wars-Saga en het begin van een serie films om te bekijken. Het viel nogal tegen. De CGI was erg slecht en sommige "echte" wezens zagen er ook erg amateuristisch uit. Het verhaal was ook niet speciaal en zelfs uitgekauwd. Het dieptepunt was Jar-Jar Binks. Hij was superirritant en voegde helemaal niks toe aan de film. 2,5*

Erg cliché.

Het tweede deel in de Star Wars-Saga vond ik ook niet goed. Het cliché liefdesverhaaltje van Padmé en Skywalker trok echt op niks. Het was ook totaal niet geloofwaardig. Ook het hoofdverhaal vond ik niet boeiend genoeg om mij te bekoren. De special effects waren alleszins beter dan in The Phantom Menace, maar nog steeds niet heel goed in mijn ogen. Het acteerwerk was ook niet altijd even goed. Alleen Natalie Portman heeft me kunnen overtuigen als Senator Amidala. Het pluspunt aan deze film is dat Jar Jar Binks er niet zo veel in voorkomt. Wat een vreselijk personage is dat toch. 2*

Waarom dit zo'n obscure film is zal me een raadsel blijven.

Steal the Naughty List is een animatiefilm in de trant van Adult Swim maar dan zonder de vulgaire humor. Nu probeert men af en toe op erg komische manier de grenzen van zijn G-rating op te zoeken. De animatie is lekker gezellig en er zit ook een goed moraal in het verhaal. Een leuk tussendoortje dat door veel meer mensen gezien mag worden.

4*

The Stepfather was een leuke verrassing. Ik had de film spontaan opgezet en me er wel best mee geamuseerd. Het is voornamelijk de eerste helft die het hem doet. De spanning zit er best goed in en er worden enkele aangename personages geïntroduceerd. Het heeft allemaal een vlot tempo en enkele leuke scènes.

Jammer dat niet elke plotlijn van de personages deftig wordt afgewerkt. Het voelde een beetje als een gedachte achteraf aan. De tweede helft vervalt jammer genoeg iets te hard in slasher-territorium. Ik had liever een meer onderhuidse derde akte gehad dan het standaard gedoe die ons werd voorgeschoteld.

3*

Ik kan niet zeggen dat deze film me niet deed kronkelen in mijn stoel. Ik kan ook niet zeggen dat dit een bijzonder goede film is.

Sting probeert zelfbewust te zijn, maar slaagt er niet in een balans te vinden tussen camp en scares. De gigantische spin ziet er indrukwekkend uit en er wordt in het algemeen wel behoorlijk geacteerd. De rest van de film is nogal saai en ondermaats.

2,5*

Het is echt jammer dat ik niet zo hard genoten heb van deze film als ik had gehoopt.

The Straight Story heeft alles wat dit soort films nodig heeft om te slagen: Een meer dan competente regisseur aan het roer, een persoonlijk en menselijk verhaal, een prachtige score en ijzersterke acteerprestaties door een ervaren cast. En toch deed het me allemaal niet zo veel.

Wat buiten kijf staat is dat er enorm veel wijsheid in de film verpakt zit. Een paar quotes die me echt diep raakten en verteld op een eerlijke, diepzinnige manier zonder pretentieus te zijn. De film heeft ook, net als de grasmaaier van Alvin Straight, een rustig en kabbelend tempo. De wijdse velden en het geluid van de motor zorgen voor een kalme sfeer die zich direct projecteert op de kijker.

Waarom beviel het me dan niet zo? Ik weet het oprecht niet. Misschien deden de vele velden en tractoren me te veel denken aan mijn West-Vlaamse roots? Of was het me allemaal net iets te ingetogen om er voor mij uit te springen?

Een ding is is zeker: Een takje is gemakkelijk te breken. Verschillende takjes samen zijn niet te breken. Dit noemt men familie.

Een danslerares verlaat haar man en leven in Arkansas. Ze staat plotseling aan het hoofd van een radioprogramma en geeft advies, vermomd als radiopsycholoog. Het blijkt dat een journalist de waarheid achter haar succes probeert te achterhalen, maar hopeloos verliefd op haar begint te worden.

Dolly Parton is een ware tour de force. Ze is charmant, grappig en heeft een heleboel verdomd hilarische oneliners. Ze kan me de les lezen over al mijn fouten uit het verleden en ik zou me er nooit door beledigd voelen. Ik kan dit niet genoeg benadrukken: bescherm haar ten koste van alles!

Het verhaal is behoorlijk simpel en alle gebruikelijke cliche's komen aan bod. Dolly's liedjes zijn aanstekelijk, maar gaan bijna uitsluitend gepaard met een montage waardoor het nogal afleidt. Sommige muziek is overdreven corny, maar daar kan ik mee leven. In plaats van goedkoop aan te voelen, ademt het melodrama van dit alles veel charme. Het einde toverde een grote glimlach op mijn gezicht.

Niets spectaculairs maar je moet deze zeker bekijken als je net als ik dol bent op Dolly Parton.

P.S.: Dolly die opkomt voor trans-rechten en tegelijkertijd een erg scherpe grap maakt maakte me blij tot in mijn ziel.

4*

Hoewel ik het altijd toejuich als nieuwe releases nog steeds op film geschoten worden vond ik de disclaimer aan het begin borderline pretentieus. Je moet ons niet zeggen dat je liefde voor film en camera hebt, we merken het meestal wel op als het oprecht zo is.

Dat gezegd zijnde, 35mm is nog steeds de superieure manier van filmen.

Kyle Gallner is geknipt voor dit soort rollen en zijn wisselwerking met Willa Fitzgerald werkt aanstekelijk. Die twee dragen de film zonder zichtbare moeite. De non-lineaire vertelwijze zorgt voor een extra laag die de kijker laat raden wat er eigenlijk aan de hand is. Er zijn verschillende kleine twists of verandering in verwachtingspatronen waardoor mijn aandacht continu behouden werd. Er zit ook een goeie portie zwarte humor in verweven en de mix werkt helemaal.

Een nieuwe klassieker?

4*

Pijnlijk saai en ongeïnspireerd afkooksel van een home-invasion film.

Ik hou erg veel van dit sub-genre. Zo zijn À l'Intérieur (2007) en Wait until Dark (1967) enkele favoriete films ooit. Jammer genoeg kan men met een revitalisatie van deze franchise niks nieuw onder de zon brengen. Alles verloopt volgens het boekje en zoals het betaamt zijn de personages zo dom als het achterste van een koe. Of zoals we zeggen in West-Vlaanderen: koekerond.

Waarschijnlijk ga ik Chapter 2 en 3 ook wel zien maar dat zal eerder uit leedvermaak dan oprechte interesse zijn.

2*

Het beste woord dat deze film omschrijft is whimsical. De effecten zijn charmant en het hele sfeertje is lekker retro. Jammer genoeg is het niet genoeg om de film te redden. Er mist namelijk een coherent plot want de helft van de tijd staar je naar ongerelateerde en wel heel vreemde beelden.

Iets minder vaag was leuk geweest. Jammer, want het concept is erg vindingrijk.

2;5*

Het verhaal van een junkie straatartiest die per toeval een kat in huis neemt en zo beslist zijn leven te beteren. Als hartverwarmend drama met een (klein) feel-good kantje is op papier een formule voor succes, zeker als een knuffelbare rosse kater centraal staat. De titulaire kater in de film is trouwens de échte Bob. Hoe warm is dat?

Deze film werkt dan ook wel voor een groot deel op dat vlak. Het is realistisch en heeft wel wat harde momenten. De balans zit goed en het tempo gaat ook lekker vlot. Misschien iets te vlot want op een gegeven moment gaat alles van de hak op de tak.

Een deel van de waargebeurde feiten werden ongetwijfeld verbloemd of herschreven om een sympathieke protagonist te hebben. Zeker als je weet dat het echte verhaal misschien niet zo rooskleurig is. Zeker niet als je leest dat na de dood van de kater Bob in 2020 door een ongeval de echte James Bowen terug dakloos is.

Hoe dan ook, ik wil Bob's standbeeld in Londen bezoeken. Die kater heeft mijn hart veroverd.

3,5*