Log

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

De hoeveelheid onrecht in dit verhaal heeft me echt geraakt.

Toen ik het boek een paar jaar geleden las, was ik woedend, machteloos en compleet uit het lood geslagen door dat einde. Het bleef wekenlang in mijn hoofd rondspoken en ik was dan ook behoorlijk huiverig voor de verfilming, maar uiteindelijk raakte die me even hard, zo niet harder.

De eerste akte vroeg wel wat gewenning: overdreven accenten, wat klungelige momenten en af en toe twijfelachtig acteerwerk. De opbouw voelt in het begin wat robust, en ik betrapte mezelf erop dat ik me afvroeg waarom ik ook alweer zo verliefd was geworden op het boek, zeker omdat de kinderen en hun verhaallijn niet meteen de meest boeiende invalshoek lijken.

Maar dat gevoel verdwijnt volledig zodra de rechtszaalscènes beginnen. Vanaf dat moment kon ik mijn ogen niet meer van Gregory Peck af houden; dit is werkelijk een definiërende prestatie voor hem en ik snap nu volledig waarom zoveel mensen destijds collectief voor hem vielen.

De perfect beheerste regie, het messcherpe zwart‑witbeeld en de sublieme score tillen alles nog een niveau hoger en maken de film visueel en emotioneel tijdloos.

Wat een triomf. En tegelijk: wat een onrecht.

5*

Weet je, met een groter budget en een paar extra herschrijfrondes had dit een uitzonderlijke thriller kunnen zijn.

Er zit duidelijk potentie en vakmanschap in deze film. De stilistische keuzes zitten ver boven de gemiddelde haaienfilm: met prachtige kleuren, beklijvende slow‑motionshots en een broeierige soundtrack weten ze echte spanning op te bouwen. Het feit dat de haai bijna volledig praktisch is, maakt het geheel alleen maar innemender.

Het plot is helaas wat rommelig, en de hele traumabackstory voelt compleet overbodig. Het acteerwerk is dan weer degelijk genoeg om alles net boven water te houden.

3*

Een gepensioneerd koppel probeert hun dagelijkse routine vol te houden in de dagen vlak voor en na een nucleaire explosie. Hoe pijnlijk actueel dit weer aanvoelt.

Dit stel zou zo je eigen grootouders kunnen zijn, met al hun kleine eigenaardigheden, naïviteit en vaste gewoontes. Juist daardoor komt het loodzware onderwerp extra hard binnen. Er is geen sprankje hoop of silver lining te vinden; tegen de tijd dat de aftiteling begint, blijft er vooral een uitgeput, leeg gevoel in je maag achter.

Het tempo had hier en daar wat strakker gemogen en sommige animatie oogt nogal “robust”, om het vriendelijk te zeggen. Wel werkt de mix tussen echte sets en handgetekende animatie bijzonder goed, waardoor de film iets tastbaars en unieks krijgt.

3,5*

Ik kwam voor dat iconische Julie Andrews-moment en bleef voor de uitzonderlijk heerlijke overige twee uur. Doe me één plezier en doe gewoon alsof je die afschuwelijke poster nooit hebt gezien. Dit is zonder enige twijfel een ontzettend leuke dramedy die me minutenlang hardop heeft doen lachen – iets wat al lang geen enkele film meer voor elkaar kreeg.

Ik ging er volledig blind in en werd aangenaam verrast door het queer liefdesverhaal: goed geschreven, herkenbaar en oprecht. Ja, de film duurt te lang en het scenario is hier en daar wat rommelig, maar ik kijk daar moeiteloos doorheen omdat er zoveel levenslustige momenten in zitten. Kathy Bates is zo’n schat dat ik haar met plezier zou adopteren als mijn surrogate ally-moeder, dank u vriendelijk.

En dan de hamvraag: waarom in hemelsnaam wordt deze film zo over het hoofd gezien? Je krijgt sterke vertolkingen van Kathy Bates, Jonathan Pryce, Dan Aykroyd en Rupert Everett. Het is misschien geen Oscar-materiaal, maar wie geeft daar eigenlijk om? Zij hebben duidelijk plezier, en wij daardoor ook.

Die Don’t Look Now-referentie was pure perfectie. Wat een genot.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars

Een heerlijke, knusse animatiefilm met een dappere en pientere kat in de hoofdrol. Elk frame is prachtig getekend en bewijst nog maar eens dat 2D‑animatie nog steeds de meest spannende vorm van animatie is. De score van Serge Besset heeft iets heerlijk filmisch, maar weet je ook in te pakken als een warme deken wanneer het nodig is.

Ja, het verhaal is simplistisch, maar precies daarin schuilt de echte charme. We hebben niet altijd behoefte aan overdreven ingewikkelde, geconstrueerde plotbrei. Soms verlangen we gewoon naar hart. En dat is precies wat dit kleine filmpje in overvloed heeft.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Big Bird: I should be happy here.
[pause]
Big Bird: What’s wrong with me?


DIT!

Dit is precies wat ik bedoel wanneer mensen vragen waarom ik nog steeds zo vasthou aan Sesamstraat en The Muppets. Die ene zin was zo’n enorme troost voor me. Vooral nadat ik een paar dagen geleden emotioneel gereduceerd werd tot een instabiele plas bipolaire blubber.

En het is overduidelijk dat deze makers begrijpen dat dát is wat leven is. Dingen zijn kut. Maar dingen zijn ook wonderlijk, avontuurlijk, angstig, stom, chaotisch, liefdevol en uiteindelijk gewoon verdomd hard de moeite waard.

Terugkeren naar deze bende weirdo’s voelt als thuiskomen: alsof je in een deken wordt gewikkeld en een kop koffie in je handen gedrukt krijgt, terwijl je het geweldig naar je zin hebt, zelfs wanneer alles eigenlijk best beangstigend is.

Natuurlijk is het luchtig, gericht op een jonger publiek en soms een tikkeltje onhandig, maar precies dáár zit het hart

Count: [counting closing credits]
One! One Joan Ganz Cooney!
Hi, Mom! [waves]
.
Adorable.