Log

vote posted

vote posted

Denk je dat je klaar bent voor een knotsgek, kindvriendelijk avontuur over een groep kinders die op kerstavond stranden op een vliegveld? Verwacht je een charmant, hartverwarmend avontuur dat baadt in die kinderlijke verwondering waar je sinds je afstuderen terug naar verlangt?

Als dat zo is, aarzel dan niet om eender welke andere afschuwelijke film op aarde te kijken.

Dit is vanaf het moment dat de film begint een regelrechte aanval op al je zintuigen. Hij is ondraaglijk luid en probeert elke volwassene in de kamer te irriteren met zijn pure stupiditeit. Voor het eerst in mijn 29-jarige bestaan moest ik een film pauzeren omdat ik er *getriggerd* door raakte en me serieus moest afvragen of ik de marteling wilde voortzetten.

Ik ging door… Maar tegen welke prijs?

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Ik heb het boek gelezen, de musical meerdere keren gezien en ken de partituur uit mijn hoofd. En toch heb ik zitten huilen als een baby. Wat ben ik toch een sentimenteel stuk vreten.

Ga er niet vanuit dat Wicked: For Good dezelfde vrolijke luchtigheid heeft als de eerste film. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat dit geen opgewekte film is. Het verhaal is sterk politiek geladen, en het is moeilijk om geen parallellen te trekken met het huidige klimaat.

De personages die we kennen en liefhebben, zijn hier heel andere versies van zichzelf, omdat ze andere keuzes in hun leven hebben gemaakt. Keuzes waar het publiek het niet altijd mee eens zal zijn, maar de manier waarop deze personages zijn uitgewerkt is uitzonderlijk. Het is pijnlijk om te zien hoe hun gelaagde persoonlijkheden botsen en met de gevolgen moeten leven. Zelfs ons fantastische duo Glinda en Elphaba maakt niet altijd de juiste keuzes, maar dat voelt juist heel menselijk.

Erivo en Grande bewijzen zonder twijfel dat ze thuishoren in deze film. Het zou schandalig zijn als geen van beiden in de prijzen zouden vallen. Jonathan Bailey is even getalenteerd als sexy. Ethan Slater en Marissa Bode wisten me in het vorige deel niet te overtuigen, maar laten hier zien dat ze het materiaal prima aankunnen. Goldblum is, zoals altijd, charmant en voelt minder als een stuntcasting dan aanvankelijk gedacht. De enige acteur die wat mij betreft opnieuw miscast is, is Michelle Yeoh. Haar vocale bereik is niet wat de rol vraagt en ook haar acteerwerk past niet helemaal bij het personage. Ze komt eerder vervelend over dan dreigend, en haar rol als slechterik voelt geforceerd aan.

Er waren wel een paar dingen die me stoorden. Zo zijn de openings- en slotscènes te veel opgeknipt, waardoor ze uitgerekt aanvoelen. De nieuw toegevoegde song The Girl in the Bubble is op zich goed, maar haalt de vaart er bijna volledig uit. En As Long As You’re Mine is compleet verpest door slordige enscenering. Hoe kun je zingen “Lying beside you, with you wanting me” terwijl de personages letterlijk aan tegenovergestelde kanten van de kamer staan?

Daartegenover is No Good Deed overweldigend en heb ik bij For Good weer moeten huilen. John M. Chu weet echt hoe je een spektakel neerzet en benut het medium optimaal. De film ziet er prachtig uit en voelt episch aan. De kleinere scènes zijn heerlijk intiem, terwijl de grote momenten me compleet van mijn stoel bliezen.

Een perfecte aanvulling op de eerste film. Het zal de sceptici niet bekeren, maar iedereen die al fan is, zal erdoor betoverd worden.

4,5*

Wauw. Ik ben zó blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien toen hij uitkwam. Ik had waarschijnlijk een rel begonnen!

De eerste helft is een schaamteloos slechte samenvatting van de eerste film, meer een uitgerekte ‘previously on...’. Het is goedkoop en laat me afvragen waarom deze film überhaupt werd goedgekeurd.

De tweede helft – het ‘originele’ gedeelte – is belachelijk slecht en heeft nauwelijks iets goeds te bieden. Het is niet meer dan een aaneenschakeling van losse moordscènes met een einde dat niet bepaald vermakelijk is.

Die ene beroemde scène vat de film perfect samen:
✨GARBAGE DAY✨
1,5*

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Necrofilie is een concept die, volgens mij toch, nog maar weinig zo prominent aan bod is gekomen in films. Gelukkig maar want smakelijk is wat anders. Deze Nekromantik wil in 75 minuten de kijker zoveel mogelijk doen walgen in zo'n kort mogelijke tijd. Het is het toppunt der wansmaak, zeker als je dierenleed daar nog eens bij begint te exploiteren.
Geen fan.
1*

vote posted

vote posted

Deze experimentele animatie-horror van eigen bodem is niets minder dan indrukwekkend. Met de korte 9 minuten wordt elke seconde ten volste benut om een fantasierijk, vreemd en zwartkomisch sprookje neer te zetten. Het is een vakkundig gemaakte kortfilm die folklore mengt met horror op een geheel unieke wijze. Dikke aanrader en zomaar op YouTube te vinden.

4*

vote posted

vote posted

vote posted

In principe is Malum niets meer dan een kopie van regisseur DiBlasi's eerdere Last Shift (2014). Het biedt vooral een gladdere versie van het origineel maar dan met nog wat meer budget voor gore en scares. Heel origineel blijft het niet en het is vooral jammer om de regisseur dezelfde fouten te zien blijven maken.

3* - Dezelfde score als het orgineel

vote posted

Met mist overladen spookdorpjes, onheilspellende kerkhoven en een luguber hekserij-verhaaltje. The City of the Dead blinkt uit in de creatie van een zeer atmosferische setting en gooit daar nog een stevige portie onvoorspelbaarheid bovenop. Halverwege wordt gebruik gemaakt van een Psycho-eske twist waarvan mijn mond letterlijk openviel.

Ijzersterk.

4*

Een kluchtige poging tot een horrorfilm in de vroege tijd van het zombie-subgenre. Het is duidelijk dat zombies oorspronkelijk helemaal anders werden neergezet. Hoewel het allemaal erg braaf is, kan de sfeer wel overtuigen. Met hier en daar een komische opmerking van Mantan Moreland blijft het geheel heel luchtig want er is in het algemeen niet veel horror te bespeuren.

2,5*

Deze Ju-On: The Curse is de voorloper van de uiterst bekende Ju-On: The Grudge. Het budget ligt beduidend lager en ook het scenario is wat ruwer dan de latere delen in de franchise. Ik apprecieer wat men hier probeert te vertellen en vind het ook echt zeer interessant om te duiken in deze soort folklore. Toch kan deze franchise mij niet echt bekoren dankzij de non-lineaire vertelstijl en de amateuristische aanpak. De scares worden zorgvuldig opgebouwd maar hebben uiteindelijk weinig tot geen impact.

Ik zal deze reeks nog even verder links laten liggen.

2*

Gaia teert op het succes van The Last of Us met het design van de beschimmelde monsters. De dreiging in deze prekerige slowburner bestaat uit killerschimmels maar als kijker komt de grootste angst uit de tergend trage vooruitgang van de film. De essentie van het verhaal wordt halverwege al uit de doeken gedaan dus zit je ongeveer 45 minuten uit te kijken naar een veel te voorspelbare uitkomst. Visueel ziet het er wel erg indrukwekkend uit. De cinematografische trukendoos wordt regelmatig opengetrokken wat zorgt voor wat interessante beelden tussen het eindeloze geneuzel.

2,5*

Geules Noires is een film in de trant van The Descent met zijn claustrofobische ondergrondse gangen en iets duisters die er zich verstopt. Niet bijster origineel maar wél zeer geslaagd in uitvoering. De film wordt vooral gedragen door de kwaadaardige kracht die in de tunnels schuilt. Het poppenwerk en de practische effecten zijn uiterst indrukwekkend en zorgen voor een old-school gevoel. Jammer dat de aanloop naar de écht interessante tweede helft zo lang moest duren. Ook zijn de personages inwissselnbaar maar dit wordt rechtgezet door het feit dat je geenszins weet wie het zal overleven op het einde.

3,5*

MadS is een snoeiharde horrorfilm die het infected zombie -subgenre op z'n kop zet en er een geheel unieke draai aan geeft. De film begint snel en laat je moeilijk los. Deze spectaculaire rollercoaster is gefilmd in één take, althans zo laat men het lijken. De manier waarop de verschillende verhaallijnen aan elkaar worden gerijgd is enorm overtuigend en het hele real-time concept draagt bij aan de claustrofobische sfeer.

Het is jammer dat ik de film niet in de meest ideale omstandigheden heb kunnen kijken. Zo heb ik de tweede helft pas een dag later kunnen zien en dat heeft de magie onherroepelijk verbroken. Ik kon me niet meer inleven in deze nachtmerrie waardoor alles nogal afstandelijk aanvoelde. Ik moet deze binnenkort eens herzien om een volledig gerechtvaardigde eindscore te kunnen geven. Voor nu blijf ik op een 3,5*

Glenn Close is de queen of camp in deze uitzonderlijk matige horrorfilm die zichzelf veel te serieus neemt. We zijn het concept familieleed en armoede al even gewend in het horrorgenre. Zeker als er gewerkt wordt met halfslachtige metaforen en een uitgerekte speelduur om pretentie uit te stralen. De film vindt zichzelf slim maar valt langs alle kanten uiteen door een te mager script en een voorspelbare gang van zaken. Close is geweldig maar de rest van de cast loopt er maar wat verloren bij.

Oh, ja! Nappy pussy is iets wat me nog lang zal bijblijven.

2*

Kelly Rowland had misschien wel last van een dilemma maar ik ben ervan overtuigd dat ze met deze film een verkeerde keuze heeft gemaakt.

Een Netflix-film die oprecht aanvoelt als een van hun goedkope kerstfilms maar dan met een Halloweensausje op gepleurd. Niets voelt organisch aan in dit misbaksel van regisseur Jeff Wadlow. Het acteerwerk is ondermaats en de dialogen zijn nog treuriger. Marlon Wayans' komische talent wordt gereduceerd tot een irritant Adam Sandler-niveau. Ook komt het verhaal tergend traag op gang en valt het hele ding zo hard te voorspellen. Het is vervelend, goedkoop en eigenlijk alles wat er mis is met de Netlix Original Movies.

2*

vote posted

Vleesdag heeft een uitstekend concept en heeft voor de gore-fanaten zeker voldoende te bieden. Toch kon het mij niet volledig overtuigen met een verhaal dat te dun is en een hoopje extremistische activisten die hun uiterste best doen het bloed vanonder de nagels te halen. Stereotypes over wappies en boeren worden overvloedig uit de kast getrokken en dit werkt alleen maar op de zenuwen. De film heeft wel een vlot tempo maar heeft uiteindelijk te weinig substantie om écht uit de startblokken te komen. Maar het is een verdienstelijke poging om volwaardige horror naar de Nederlandse bioscopen te brengen.

Een film als Vleesdag heb ik niet nodig om me ervan te overtuigen geen vlees meer te eten, ik doe het al een jaar of vijf niet meer. Het is wel erg verfrissend dat deze boodschap naar voren geschoven wordt en hopelijk anderen ook laat zien dat het anders kan. Maar ik blijf erbij: het is mijn dieet, niet dat van jullie dus ik ga niet beginnen preken.

3*

Een klassieker die me minder is bevallen dan gehoopt. Romero neemt enkele rake thema's en doet er iets uitzonderlijk treffend mee. De dystopische natuur van de zombie apocalyps wordt aangesterkt door de uitdrukkelijk aanwezige kritiek op kapitalistische consumentenmaatschappij. Het zit allemaal wel gelaagd in elkaar maar al de rest stelt nogal teleur.

De Ultimate Cut van 2,5u is echt veel te lang. De personages zijn dan wel voldoende uitgediept maar het is nooit een pretje om zo lang met hun opgescheept te zitten. De muziekkeuzes zijn op sommige momenten echt geweldig te noemen maar op andere momenten dan weer onnodig chaotisch of zelfs afleidend. Het hele knalfestijn naar het einde toe kon me ook echt gestolen worden.

Ik ben enorme fan van wat Romero wil zeggen aan het publiek. De uitwerking is minder mijn ding.

3*

Niemand had me gewaarschuwd dat dit een van de bronnen is van hentai en erotische anime... Misschien was die waarschuwing niet onwelkom geweest want ik was geenszins voorbereid op wat deze film is.

Ik ben allesbehalve preuts maar films als deze doen me toch wel eens fronsen. De tirade aan seksueel expliciete scènes zijn bijna niet bij te houden. Ook worden enkele gevoelige onderwerpen zoals verkrachting geëxploiteerd en zelfs gefetisjiseerd. Het neigt naar het wansmakelijke.

Tegen alle verwachtingen in had dit een bijzonder uniek verhaal met meerdere interessante uitgangspunten. De wereld wordt vakkundig gecreëerd en je leert de speciale manier van doen snel begrijpen. De animatie is van uitmuntend en de vele monsters deden van hun design mijn mond openvallen. Het is jammer dat de weird-factor te hoog ligt voor mij om de volle 108 minuten me te kunnen overtuigen. Naar het einde toe had ik het wel gehad en werd het eerder een oefening voor mijn geduld.

2,5*

Ik kan vanuit first-hand persoonlijke ervaring bevestigen dat dit inderdaad is wat gebeurt als twee mannen samenwonen. Het zijn geen vampieren, ze zijn gewoon *flamboyant*.

Stephen King is een meester in het horrorgenre maar ook in de literatuur in het algemeen. Hij weet complexe personages te vormen en tijd te spenderen aan hun ontwikkeling, persoonlijke demonen en imperfectheden. Hij neemt er rustig de tijd voor en gaat hierin soms wel eens schaamteloos over de top maar hij weet het wel te verkopen. Dat gevoel had ik ook toen ik een paar jaar geleden zijn klassieker Salem's Lot las. Zijn take op het vampierengenre is uniek zoals alleen hij het kan doen.

De grootmeester van de horror (volgens sommigen, ik kon enkel TCSM écht goed smaken van hem, de rest is discutabel), Tobe Hooper neemt gelukkig ook zijn tijd in deze drie uur durende miniserie die kijkt als een film. Er komt amper bloed aan te pas en er wordt voornamelijk op sfeer ingezet. Toch verveelt het nooit vanwege de dialogen die vakkundig werden geschreven. Karakterontwikkeling word tijdens deze exuberante speelduur op de achtergrond gezet en dat is zonde. De echte vonk tussen acteurs slaat niet over en er wordt wat houterig gespeeld. Het is duidelijk voor TV gemaakt maar dat draagt ietwat bij aan de charme.

Horrorfans moeten lang wachten op the good stuff maar het is het wachten weldegelijk waard. De hypnotische scène met de Glick-jongen aan het raam kruipt letterlijk en figuurlijk onder je huid. De grote baddie van de hele boel, Mr. Barlow, is meesterlijk vormgegeven met degelijke make-up en uitzonderlijk efficiënte jumpscares. Veel momenten voelen wat klungelig aan en lieten mijn lachspieren eerder werken dan mijn angstspieren, als zoiets bestaat natuurlijk.

3,5*