Opinions

Naar een novella van Stephen King, Cycle of the Werewolf. Dit vond ik een erg goed boekje met een fijne opmaak en best strakke spanningsboog.

Jammer dat deze film iets te veel opvulsel bevat en daardoor het tempo van het boek niet kan evenaren.

De 80’s camp ligt er vingerdik op en dit zorgt voor een fijne kijkervaring. Gary Busey geeft een over de top vertolking en ook se soundtrack bevat een paar bangers. Het acteerwerk van de kinderen en de moeder waren zeer goed.

De wolf zelf kwam soms knullig over. De finale was een erg goed staaltje suspense gemixt met nog meer campy goodness.

Toen deze uitkwam was ik niet 100% overtuigd maar kon wel de unieke sfeer waarderen. Achteraf legde ik de film snel links. Toen ik vorig jaar zelf de diagnose van bipolair kreeg ben ik mezelf beginnen verdiepen in de aandoening in zowel film als tv. Zo ben ik opnieuw terechtgekomen bij Solver Linings Playbook. Een maand of twee geleden las ik het boek en nu keek ik de film opnieuw.

Er vallen me meer dingen op en die hebben vooral te maken met het feit dat ik volwassener ben geworden sinds het uitkomen van de film. Veel kleine details ontgaan me niet meer en zorgen voor een diepe gelaagdheid in de acteerprestaties van Cooper, Lawrence, De Niro en Weaver. Wat een topcast werd hier samengesteld. Wat me, post-diagnose, opvalt is dat De Niro en Weaver een erg geloofwaardige prestatie neerzetten als ouders die met pijn hun zoon zien worstelen. Ze doen hun best het te begrijpen maar het lukt hun niet altijd. Dit is iets wat erg herkenbaar is en best hartverscheurend werkte.

Het is overduidelijk een romantische dramedy en bevat dan ook veel clichés. Naar het einde toe misschien wat te veel volgens formule maar de rit ernaartoe is zo fijn.

Plotgewijs werkt niet alles even goed en is het tempo niet altijd even vlot. Het kakt wat in bij de aanloop naar de derde akte en het wordt iets teveel van het goede. Ook waren meerdere plotpunten iets te voorspelbaar. Als laatste werden enkele camerabewegingen niet erg gewaardeerd bij ons.

Al bij al een fijne zit maar of alle Oscarnominaties verdiend waren…

3,5*

P.s.: Maak Jacki Weaver alstublieft de moeder van elk personage in elke film. Een echte national treasure.

Simon Says is een grote teleurstelling.

Op Antwerp Horror/Sci-fi/Fantasy convention lag deze film voor slechts €1 en de cover (van de limited edition) zag er best leuk uit, dus heb ik hem gekocht. Maar zelfs die ene euro was teveel voor een film als dit.

De film heeft bijna geen verhaal. Soms lijkt het enkel om de kills te draaien. Na een tijdje begin je je af te vragen met hoeveel jongeren ze naar die winkel gingen, gewoon omdat ze met zoveel vermoord worden. De kills zijn tevens ook niet leuk. Laat staan creatief.

Crispin Glover (geweldig in Alice in Wonderland) speelt hier een dubbelrol, maar totaal niet goed. De rest van dat groepje was noch interessant noch leuk. De film heeft ook een traag tempo. Mijn aandacht ging niet ten volle naar de film. Het boeide gewoon niet.

1,5*

Als je nog nooit de serie hebt gezien, is dit een goede beginner.

The Simpsons Movie heeft mij aangezet om de serie ook te bekijken. Deze film is grappig, spannend en goed gevonden. 3,5*

Zeker niet zo eng als ik gehoopt had.

Sinister leek me echt fantastisch. De goede recensies en spannende trailer zorgen ook dat ik bepaalde verwachtingen kreeg, en die kon de film niet vervullen. Het verhaal is best standaard, maar er wordt een eigen draai aan gegeven. De home-video's waren wel mooi en luguber, maar zeker niet eng. Het enige enge aan deze film is de muziek. Die zorgde voor een goede sfeer. Ethan Hawke speelde zijn rol erg goed en, zoals in eerdere recensies al vermeld werd, draagt de film op z'n eentje. Tuurlijk, er zaten een paar erg goede schrikmomenten in de film, maar zeker niet om wauw van te zeggen. De vergelijking met Paranormal Activity en Insidious is onvermijdelijk, aandgezien het van dezelfde makers is. En ik moet zeggen dat Insidious wel veel beter is. In die film zag je de schrikmomenten totaal niet aankomen. Hier dus wel. Toch een dikke 3*.

De snuff films die de eerste film zo eery maakten voelen hier aan als niets meer dan een gimmick.

Ze zijn nog steeds best verontrustend, maar verliezen hun impact.

Het verhaal waarin de films verpakt worden is erg standaard en voorspelbaar. Ook is er niks eng aan een bende kinders in slechte make-up/CGI. Ten minste als ze niks interessants te doen hebben.

Bughuul wordt hier als kermisattractie gepresenteerd en heeft niks dreigends.

Shannyn Sossamon en James Ransone zijn de enige écht positieve punten aan dit vehikel.

Jason Blum, als je iets goed doet is het zeker te pruimen, maar als je de mist ingaat is het bagger.

2.5*

Een geinige horrorfilm over Sinterklaas die een duistere kant heeft.

Bijna een jaar na de bioscoop-release komt deze nederlandse horror op DVD. Eindelijk heb ik de film mogen bekijken.
Het idee van een Sint die mensen vermoord is erg vernieuwend. Is snap de commotie errond best wel.

De film gaat goed vlot en het wordt nergens erg saai. De special effects zijn af en toe wel erg slecht, maar dit wordt dan weer goed gemaakt met de memorabele scène waar Niklas over de daken rent met z'n paard. Net alsof ze daar al hun geld in gestoken hebben.

De acteerprestaties waren matig tot goed. En er is een leuk bijrolletje weggelegd voor Lien van de Kelder. Er zijn wel veel goedgeplaatste schrikmomenten, maar door de niet overdonderende muziek komen die niet altijid tot zijn recht. De Sint is nogal eng, vind ik. De film is ook veel bloederiger dan ik eerst dacht.

Een geslaagd werk van Dick Maas. 3*.

Skinamarink teert op een soort basale angst die vooral in de kindertijd aanwezig was. Negen jaar oud, helemaal alleen thuis, sluipend naar het toilet. Je blote voeten voelen de koude grond terwijl je een weg door het donker baant. Wanneer je eindelijk in de veiligheid van het wc-licht bent geraakt besef je dat je die enge baan door de hal opnieuw terug moet doen. De moed zakt je in de schoenen. Toch ben je dapper genoeg en ren je zo snel als je kan terug naar de geborgenheid van je donsdeken.

Dat is zowat de sensatie die de film zoekt, denk ik, en is daar ook wat in geslaagd om dat specifieke gevoel over te brengen. Jammer gewoon dat de film zo tergend traag is. 100 minuten lang is sowieso te veel om dit project tot zijn volste recht te doen komen.

Het hangt ook volledig af van de omstandigheden waarin je de film kijkt. Overdag of met vrienden kan dit helemaal niet slagen. De sound design en beelden vragen om een individuele kijker, volledig gewikkeld in een fleece-dekentje en een hoofdtelefoon op om zo volledig te worden betoverd en beangstigd.

Bij mij was het 17u30 op een zondagavond en zat mijn man met geluid aan Planet Coaster 2 te spelen. Allesbehalve ideaal dus en dat zal de film de das omgedaan hebben. Maar het was te traag en er gebeurde te weinig om me te overtuigen.

2*

Spionage in stijl!

Gisteren ben ik weer naar de bioscoop getrokken om Skyfall nog een keer te mogen aanschouwen. Nog nooit eerder had ik de drang om een film nogmaals te bekijken in de bios, dus ik moest het wel. Ik heb al een recensie over deze Bond-film geschreven, maar ik vond het gepast dat ik er nog één schreef omdat ik de film nu anders heb ervaren. Nu, de zaal zat bijna vol, dus moesten we wel op de tweede rij zitten. Dit minpunt werd wel verdoezeld omdat we met een grote bende keken. Ook zaten er bijna alleen volwassenen in de zaal en die reageren toch anders op de film dan de 12-13-jarigen waarmee ik de eerste keer de zaal moest delen.

Het begin vond ik erg leuk, toch voorspelbaar. Maar dit werd dan weer goedgemaakt met de geweldige begingeneriek. Prachtige muziek van Adele en fantastische beelden van onze spion. Ik keek eens rond en bijna iedereen zat vol verbazing te kijken. Doet wel raar, vind ik.

Het verhaal komt nogal traag op gang en de eerste helft is inderdaad niet zo boeiend, maar eerder saai. Maar het tweede deel is dan weer fantastisch. De geweldige Javier Bardem als mr. Silva vond ik heel overtuigend spelen. We hebben al veel slechte bad-guys gezien dit jaar, en Silva was dan wel een grote opluchting. Hij was sadistisch, vreemd en wraakzuchtig. Zo moet een slechterik zijn. edit- Niet toevallig dat zijn liedjes allebei over Boem gaan, zeker?

Ik lees hier erg vaak dat M een veel te grote rol hebben. Ik vond dat niet, voornamelijk omdat ik Judi Dench een geweldig goede actrice vind. Ze heeft me al eens verbaasd in The Best Exotic Marigold Hotel, en nu doet ze het weer. Ook lees ik dat er geen echte "Bond-girl" is. Dit vond ik persoonlijk helemaal niet storend. Ik vond Naomie Harris goed genoeg. Vooral in het eerste deel hielp ze toch erg goed met Bond. Harris deed me erg veel denken aan Tia Dalma uit POTC. En nu ik op IMDb kijk, is het ze ook.

De scènes in Skyfall waren om je vingers bij af te likken. Het is Home Alone meets James Bond. Dit gegeven vond ik echt geweldig, terwijl anderen in de zaal ermee zaten te lachen en te discussiëren hoe ongeloofwaardig het allemaal wel niet was. Ik vond het goed. Punt uit.

Het einde vond ik erg mooi en hoewel ik de film al eens gezien had, deed het me toch iets. Tuurliijk, hoe M sterft is erg cliché, maar wel erg effectief. Ook wordt er gezegd dat Bond in deze film te veel emoties toont. Wel, dit stoorde me totaal niet. Want wat is een spion van staal? Niet veel in mijn ogen.

Wat ik erg goed vond, was de typische Engelse humor die verwerkt werd in de film. De grappige one-liners van Bond en de stekjes naar M waren soms echt geweldig. Dit zorgde er ook voor dat de film luchtig bleef. Ik geniet er soms wel van, die Britse humor.

Ik kan niet zeggen of Skyfall de beste James Bond-film is, maar ik kan wel zeggen dat hij fantastisch is. Deze film behoort tot één van de beste films van 2012 en verdient een plaats in de Top 250. Van mij krijgt hij alleszins een plekje in mijn top-10.

4,5*

Vier drag queens belanden per ongeluk in een bar waar de klanten erg conservatief en onvriendelijk zijn. Met tegenzin en tot ergernis van de gasten treden ze toch op. Wanneer een bende vampieren de bar binnendringt moeten de queens zien te overleven én samenwerken met het wel erg getroubleerde clienteel.

Drag queens in films kunnen snel luid en irritant zijn. Zelf ben ik grote fan van de kunstvorm maar ik heb ze liever in bars dan op het scherm. Dit neemt niet weg dat Slay een verrassend leuke film is geworden. De vier queens zijn geen onbekenden voor me dus dat hielp ook wel mee aan de amusement factor. De comedy is typische camp en wordt na een tijdje wel erg voorspelbaar. Gelukkig merk je dat iedereen voor de camera zich uitbundig aan het amuseren is. De vampieren zelf zijn allesbehalve eng maar zorgen voor een aangename, sinistere wisselwerking met de vrolijke bende queers.

Slay is zeker niet voor iedereen weggelegd. Ikzelf heb er enorm van gesmuld maar zie wel in dat dit voor velen een stapje te ver zou zijn richting het vervelende. De special effects zijn wat bedenkelijk en echt horror kan je dit niet noemen. Het was een leuke, onschuldige rollercoaster met veel liefde en plezier gemaakt.

3,5*

Hoewel dit objectief gezien een hele slechte film is, werd hij voor mij steeds grappiger naarmate hij langer duurde.

Je kunt zien dat dit een verhaal van Stephen King is door alle bekende plotpunten en dynamieken, maar ik ben gek op zijn boeken, dus ik laat dit voor wat het is. Verhaaltechnisch is het oké. Het is de slechte uitvoering die deze film zo beroemd heeft gemaakt: afschuwelijke special effects en lachwekkende poppen, overacting door bijna iedereen en een maffe derde act die me deed klappen van genot.

Alice Krige krijgt ook een voldoende voor deze film, want haar kwaadaardige acteerwerk was perfect. Bovendien kan ze voor mij niets fout doen.

2,5*

Zéér leuke film met een grote dosis humor.

Burtin weet een grimmig, duister sfeertje te creëren. De kills van de Headless Horseman zijn mooi voor die tijd. Wel zag je dat het CGI was, maar dat kan door de beugel.

4*

Michael Caine en Laurence Olivier spelen de sterren van de hemel in deze mystery-thriller uit de jaren '70. Toegegeven, het duurt allemaal wel erg lang en bevat een twist teveel maar toch vond ik het best een leuke bedoening. Er zit een klein beetje humor in wat ik wel kon appreciëren.

Ik kan zien dat dit als theaterstuk veel beter werkt dan in een film. Daar is het net dat tikkeltje te statisch voor. Ook jammer dat de film er niet echt geïnspireerd uitziet.

3*

Neen, niet goed.

Free Jimmy is een slechte animatiefilm. De animatiestijl is lelijk, het verhaal is (ondanks de korte speelduur) veel te lang en zelf Simon Pegg was niet amusant. En daar moet je al heel wat voor doen. De personages waren een voor een niet leuk of sympathiek. En de britse stemmen vond ik ook niet al te leuk. 2*

Nog leuker dan de eerste viewing.
James Gunn levert een erg fijn genrefilmpje af met deze Slither.

Bijna alles werkt: de comedy, de gore, de strakke speelduur en de geweldige Elizabeth Banks. De dialogen die zo hard van de pot gerukt zijn maken het geheel compleet. Extra credits gaan naar Michael Rooker die kilo’s prosthetics moest verduren.

De film bevat zoveel onvergetelijke momenten (de split-kill, dame die ontploft, slakken in het bad,…) dat het zonde is dat deze film wat in de vergetelheid is gezakt.

4*

Van zodra ik de trailer van Slotherhouse zag wist ik dat ik deze film moest zien. Het concept alleen al is geniaal en de humor zat ook al goed op basis van die beelden. Jammer genoeg kan het idee zich niet goed uitwerken als een langspeelfilm. Bijna alle leuke dingen in de trailer worden in een montage gegoten en de rest van de film wordt aangelengd met een saai verhaal, eendimensionale personages en best flauwe humor. De kills zijn ook nogal teleurstellend waardoor je zelfs op dat vlak weinig kan beleven.

Slotherhouse was beter een trailer gebleven.

2*

Slugs is een perfecte film om op de achtergrond af te spelen wanneer je aan het koken, strijken of poetsen bent. Het is erg voorspelbaar allemaal maar gelukkig zijn de moordende slakken ranzig genoeg om je interesse te behouden. De personages zijn inwisselbaar en het plot is niet echt om naar huis te schrijven. Toch is het charmant genoeg en zitten er een paar scènes in die 16-jarige ik supercool had gevonden.

2,5*

Een nieuwe versie, nieuwe groep meisjes, nieuwe twist!

Deze remake probeert zijn eigen ding te doen en meestal lukt dat wel. Er wordt wel geteerd op het origineel maar al snel valt van die film niks meer te bespeuren en ontpopt deze remake zich tot een volledig eigen product. Het is een verfrissend maar intussen hebben we wel al genoeg soortgelijke twists gezien dat het uiteindelijk nergens écht spectaculair is.

Mijn grootste probleem is dat dit overduidelijk een TV-film voor SYFY gemaakt is. Het ziet eruit als zo'n goedkope film die een of andere YouTuber begin 2010's zou gemaakt kunnen hebben. Het hele kleurenschema is zo lelijk afgesteld en ik kon er de hele speelduur maar niet aan wennen. Ook is niet elke acteur even goed, sommigen zijn zelfs erg slecht. De killer krijgt iets te weinig schermtijd maar zijn kills zijn gelukkig wél de moeite. Vooral in de laatste 20 minuten is het genieten geblazen als genreliefhebber.

3*

Die afschuwelijke en saaie melodie van het themalied zal nog wel een tijdje in mijn hoofd blijven hangen.

The Small One is niet de grote Kerstklassieker van Disney en het is eraan te zien waarom. De animatie is wel ok en de liedjes zijn eerlijk gezegd nogal saai. Er is één liedje, gezongen door de verkopers, dat eigenlijk best charmant was. De rest van de score was behoorlijk vergeetbaar.

Ik gaf niet veel om de relatie tussen de jongen en de ezel en dat is jammer, want de film leunt er veel te zwaar op. Maar ik voelde me verrassend genoeg een beetje gecharmeerd door het einde.

Over een paar weken ben ik dit waarschijnlijk alweer vergeten.

2*

Zonde.

De hype rondom deze film was onmiskenbaar. Mensen noemden het 'een grote triomf voor het horror-genre'. Doordat de film ook in diverse toplijsten voorkwam en de trailer er wel OK uitzag besloot ik hem toch even te kijken.

Smile heeft een concept dat me hard deed denken aan het abominabele Truth or Dare: lachende mensen die zelfmoord plegen. Vandaar dat ik wat mottig stond tegenover het hele gegeven. Gelukkig wordt alles hier toch stukken beter uitgevoerd. Is het voldoende? Ja en neen.

Eerst en vooral ziet de film er erg goed uit. Camerabewegingen zijn opvallend smooth en inventief. Het acteerwerk van Sosie Bacon is ook erg sterk te noemen. Waar de film zijn hoogtepunt beleeft is in de eerste 15 minuten. Dit was zenuwslopende cinema met een erg bevredigende pay-off. Dit is dan ook weer het negatieve punt van de film: het piekt te vroeg. Wanneer een film van 115 minuten zo'n 100 minuten te lang aanvoelt heb je een groot probleem. Neem me niet verkeerd: de rest is wel te pruimen en bevat wel zijn creepy momenten maar haalt nergens het niveau van de opening.

De reden waarom de resterende 100 minuten zo kut zijn is omdat het allemaal veel te standaard is. Hoeveel keer moeten we nog een onderzoek over de entiteit met de stereotiepe krankzinnigen en familie van voorafgaande slachtoffers tegenkomen? De vreemde tekeningen, het politierapport, de sporadische jumpscares die als kruimeltjes worden verdeeld om het allemaal net dat tikkeltje interessanter te maken,... Neen. Ga dan The Ring gaan kijken of zo. Veel beter in elk aspect.

Jumpscares zijn een probleem. Er is niets mis met een goede jumpscare maar wanneer snapt Hollywood wat een goede jumpscare exact inhoudt? Neem nu The Conjuring of The Shining met hun trage camerabewegingen waardoor je volcontinu op het puntje van je stoel zit, wachtend op iets wat van achter een hoek komt. Om dan even gerustgesteld te worden dat er niks is. Uiteindelijk is er wel een jumpscare maar die voelt verdiend aan want de aanloop ernaartoe is spannend en onverwachts. Zonde dat dit exacte concept zo hard werd uitgemolken doorheen de jaren waardoor alles wat er enigzins op lijkt aanvoelt als een goedkope poging om de film interessanter te maken dan die is. Ik mis films als de OG Halloween waar alles subtieler en effectiever aangepakt wordt maar het concept nog steeds gekend is.

Genoeg geraaskald over een topic waarover al zoveel werd geklaagd door anderen die het beter kunnen.

Conclusie: sterk begin, teleurstellende rest.

2,5*

Smile 2 heeft al sinds zijn release enige hype veroorzaakt. Na het middelmatige eerste deel was ik niet per se dolenthousiast over een vervolg maar hier zijn we dan...

Deze film is duidelijk een verbetering in vergelijking met zijn voorganger. De personages zijn ten minste goed uitgewerkt en er wordt oprecht geprobeerd iets nieuws te doen. De film ziet er dik in orde uit en de algemene regie is degelijk genoeg. Enkele 'nieuwe' gezichten in Hollywood waarvan ik uitkijk wat hun volgende projecten zullen zijn zitten in deze cast samen en doen algemeen hun best. Ray Nicholson, Kyle Gallner en Lukas Gage zijn drie acteurs die ik recentelijk erg graag zie spelen. Ook Naomi Scott is erg sterk in haar rol als getormenteerde zangeres met een zwart verleden.

Al deze positieve punten vallen in het niet als ik het grootste probleem van de film bespreek: het is gewoon niet eng. De entiteit van deze franchise is nooit angstaanjagend of zelfs verrassend. Scares zie je van mijlenver afkomen en zijn te repetitief. Met een speelduur van 127 minuten zijn de spannende scènes ook te ver uit elkaar verspreid. Naar het einde toe waren er net wat te veel plotwendingen om mij het te doen boeien dus ik was ook blij dat het dan gewoon gedaan was.

Technisch erg sterk maar helemaal niet eng of zelfs spannend.

3*

Ik had gehoopt dat Smiley anders zou zijn.

De film is zeker niet slecht, maar eerder onorigineel. Het concept van een urban legend, daar kan je veel mee doen. Jammer genoeg verandert de film van horror naar psychologische thriller. Hierdoor wordt de film een beetje verpest. Het einde vond ik ook niet vernieuwend. Als je naar de youtube-filmpjes van Gallagher of Shane Dawson kijkt, zie je dat ze dat steeds doen. Ik vond dit dan ook een erg grote misstap. Wat ik dan weer wel leuk vond, was dat ik bijna al m'n favoriete youtubers zag passeren. Zo zag ik Steve Green, Shanna Malcolm (die dikkere zwarte vrouw in de achtergronden), Shane Dawson en zelfs de regisseur zelf. 2,5*

Deze film heb ik vooral opgezet omdat ik een zwak heb voor Dolly Parton en alles waarin ze meedoet. Ook hier is ze haar charmante, olijke zelf en weet ze de kijker direct te betoveren.

In A Smoky Mountain Christmas zit Parton jammer genoeg gevangen in een matige hervertelling van Sneeuwwitje, inclusief boze heks en een groep kinders. Het is niet goed genoeg uitgewerkt om te overtuigen. De kinderen zijn vervelend en eerder irritant. De grote slechterik kon me ook echt geen moment laten geloven dat ze daadwerkelijk slecht was. Het enige oprecht verschrikkelijke aan haar is het abominabele kapsel.

Misschien had ik meer verwacht van deze TV-film maar het was ook niet helemaal erbarmelijk. De humor werkt af en toe wel en er zit een bepaalde charme aan de Smokies.

2,5*

Wat een verschrikking!

The Smurfs was al niet echt een goede film, maar de sequel is ook niet veel soeps. In feite, het is zelfs bijna een ramp te noemen. Het verhaaltje is zo dun als wat en het acteerwerk trekt op de ballen. De Smurfen zien er niet uit, de setting boeit niet en de humor is bijna nooit grappig. Nu, de scènes met Jayma Mays (Glee ) en Neil Patrick Harris waren nog enigzins te pruimen, maar als de Smurfen in beeld kwamen kreeg ik het al. Ze waren gewoon niet leuk meer. Ik heb me na het kijken van deze film voorgehouden geen film als deze meer te kijken, maar nu zag ik dat de volgende Smurfenfilm zich in België zal afspelen. Ik ben nu wel benieuwd. Toch een kleine 2* voor Jayma Mays (/ Mrs. Doolittle)

Leuke film met vooral veel herinneringen aan vroeger.

De smurfen komen aan in New York. Dat is goed want je zou het al snel beu raken na slechts 30 minuten in smurfenstad, die er trouwens nog niet slecht uitziet. Jayma Mays vind ik leuk. wel jammer dat er enkel de Vlaamse versie te zien is.

Goede film. 3*

Pffffffft...
Snakes on a Plane. Hier kan niet veel goeds over verteld worden.
Minpunten:
1) De slangen zien er veel te nep uit.
2) De Pesonages zijn oppervlakkig.
3) Er wordt minstens 100 keer fuck gezegd.
4) Alles is veel te chaotisch
5) Cliché's: Vliegtuig zakt terwijl hoofdpersoon het omhoog wil krijgen en net op het nippertje redden ze het toch.
6) Stereotypes. Hierboven worden ze al opgesomd door ElineLoves.
7) Op het eind Komt er o zo verassend nog een slang tevoorschijn die word neergeschoten door de held.

Pluspunten:
1) Humor: Ik heb toch een paar keren moeten lachen. (Of was het omdat hij gewoon lachwekkend slecht is??? Kan zijn.
2) Schrikelement: Ik ben 1 goed geschrokken. Heeft me wakker gemaakt toen ik het even moeilijk hat om wakker te blijven.

Conclusie: 2 pluspunten tegenover 7 minpunten = slechte film.
2*

Snow Falls? Movie falls harder.

Geen idee wat hiervan de bedoeling was maar het is alleszins niet goed. Van de verschrikkelijk eendimensionale personages tot de slechte dialoog, een abominabele Frosty the Snowman-imitatie en discount Marthe van K3.

Met een speelduur van 76 minuten is het wonderbaarlijk dat men dit zo ellendig saai kan maken. Het verhaal is helemaal niet interessant of innovatief, momenten die eng moeten zijn komen lachwekkend over en het acteerwerk is zo houterig als kan zijn.

Dit was de ene zucht na de andere voor mij. Ik zet uit principe geen enkele film uit, maar deze dreef me wel heel sterk daartoe. Ik heb het niet gedaan maar weet niet of ik daar zo trots op mag zijn.

De 3* op IMDb had een waarschuwing moeten zijn.

Redelijk.
Snow White and the Huntsman is een donkere adaptie van het sprookje. Daar hou ik wel van, mits de uitvoering goed is. En dat is hier niet zo het geval. Kristen Stewart is een volledige miscast. Ik vind haar niet zo mooi en iemand die Sneeuwwitje speelt moet wel mooi zijn. Ook de dwergen vond ik eerst niet zo leuk. Maar tijdens het eindevecht zorgden zij voor wat luchtigheid. Charlize Theron vond ik dan weer wel erg goed. Behalve dat haar schreeuwen. Het verhaal viel best mee, al kennen we het allemaal. Waar is me wel aan stoorde was dat SW nog maar net terug leefde en al een gevecht wilde starten. Dit sloeg nergens op. 3*

Ik had deze ooit eens toegevoegd aan mijn bibliotheek en intussen was ik al vergeten waarom. Dus om mijn watchlist op te kuisen heb ik Society opgezet, zonder me te herinneren waarover het ging of wat soort film het was.

Uiteindelijk is dit een van de grootste verrassingen van het jaar geweest want, mijn god, hier heb ik van genoten. Dit is zowel een horrorfilm alsook satirische comedy. Verwacht geen billenkletsers maar eerder een subtiele en absurde humor die zorgt voor een grote fun-factor. Naar het einde toe wordt de humor wat platter en prominenter aanwezig maar als je dan ziet wat er allemaal gebeurt op het scherm vind je het helemaal niet erg.

De horror ligt aanvankelijk op een laag pitje met hier en daar wat vreemde scènes maar vooral een paranoïde gevoel. Het mysterie is best snel te doorzien en toch blijf je geïnteresseerd in wat het allemaal inhoudt. De grote climax (die de volle 20 minuten duurt) is fascinerend grotesk, walgelijk en niet voor de gevoelige maag. De practical effects zijn uitmuntend en maakten de film echt af. Ik had een idee van wat er aan de hand was maar deze finale zag ik langs geen kanten aankomen. Top notch cinema wat mij betreft.

Verder zijn de score, belichting en het acteerwerk ook noemenswaardig. Dit is waarschijnlijk de meest 80’s film die je kan hebben. De outfits, kapsels, en filters zijn zo over de top dat er een campy sfeer ontstaat. En wie mij al even volgt weet dat ik een sucker ben voor camp.

Niet alles werkt. Zo zijn sommige personages wel erg bizar (die moeder) en duurt de aanloop naar de finale zo’n 10 minuten te lang. Toch kon dit de pret niet bederven.

Society heb ik opgelegd tijdens het strijken en potverdorie, die strijk ging vooruit!

4*

Iedereen weet wel dat deze films technisch afschuwelijk zijn, maar op de een of andere manier vind ik het altijd leuk om naar te kijken.

Zoals de meeste films van deze soort is ook deze weer een kopie van hetzelfde. Gelukkig gaf Hiftu Quasem me een interessant genoeg personage dat alles een beetje beter maakte. Ik ga dit echter snel vergeten.

2,5*