Opinions

Ik was hier benieuwd naar, maar ik ben wel teleurgesteld. Ik ga het niet over alle segmenten hebben, enkel de betere en mindere.

A: Vond ik best leuk en door dit stuk had ik echt veel zin in de film. Het was vies, maar niet gedurfd, en zelfs komisch. Het einde was leuk.

B: Dit stuk was eerlijk gezegd best eng. Dat verhaal over bigfoot joeg me de stuipen op het lijf en toen die bel hoorde, was ik stiekem wel een beetje bang.

D: Was erg mooi gefilmd met ook indrukwekkende beelden. Visueel het mooiste van allemaal.

F: Hierbij heb ik mij ziek gelachen. En dit enkel met de scheet in het begin. Dit zag ik niet aankomen en hierdoor lag ik ook plat.

K: Ook weer zo'n hilarisch filmpje. Dit keer over een drol die niet in de wc wil. Hoe kom je er toch op? De animatie was leuk en het slot verrassend.

L: Was ziek en fascinerend.

G, M en O: De slechtste van allemaal. Gewoon niet boeiend, goor, eng of grappig dus hoorden die drie hier eigenlijk niet thuis.

X: het kiezigste van allemaal. Ik heb het gore echt moeten doorspoelen, ik kon het niet aanzien.

Z: Het bizarste filmpje ooit! Nog nooit zoveel absurditeit in één filmpje gezien. Dit had beter bij de W van WTF gestaan.

Er zaten een aantal leuke segmenten in de film, maar nergens zit er een knaller tussen. Ook voelt het niet aan als geheel. De filmpjes duurden allemaal niet lang, maar de volle 2u ernaar kijken is toch wel een harde taak. Een kleine 2,5*

Zo jammer dat de marketingstrategie de film volledig heeft verpest. Omdat je al weet wat er aan de hand is, ontbreekt elke vorm van spanning volledig.

Alisha Weir en Dan Stevens doen het geweldig. De echte ster is opnieuw Melissa Barrera. Een bonafide moderne scream queen. Kunnen we een team-up krijgen met Samara Weaving? Dat zou geweldig zijn.

3*

Peter Cushing is op expeditie in het Himalaya-gebergte op zoek naar de gevreesde yeti. Samen met zijn ploeg ervaren bergbeklimmers begint hij aan een gevaarlijke tocht vol hevige sneeuwval, vreemde gebeurtenissen en een crew die meer en meer verdeeld geraakt over wat er nu eigenlijk aan de hand is.

Films en boeken met als setting een desolaat, arctisch landschap jagen me sneller de stuipen op het lijf dan andere. Het heeft wat te maken met de kille leegte, de zekerheid dat er niks daarbuiten is en enkele momenten die net het tegendeel bewijzen. Voor mede boekliefhebbers kan ik Dark Matter van Michelle Paver sterk aanraden. Even claustrofobisch en lekker bondig.

De setting komt erg realistisch over dankzij de sterke decors die naadloos overgaan naar helicopter-shots. Mooie sets en overtuigende sneeuw. Het sound design verdient ook zeker een pluim want geluid speelt hier een erg grote rol. Spookachtige geluiden in de sneeuw hebben me meermaals toch wel de kriebels gegeven.

De uiteindelijke conclusie is er eentje die ik niet zag aankomen en nogal wat kritiek levert. De psychologische angst primeert in dit verhaal, de yeti komt op de achtergrond. Aanvankelijk vreesde ik dat dit ging resulteren in een gedateerd stuk praterij maar het tegendeel werd bewezen. Het is onderhuids spannend en wanneer er wat bovennatuurlijks (?) gebeurt, komt het oprecht spookachtig over. Een geslaagde mix van setting, psychologische angst en een creature feature.

4*

Dinner is served...

Toen ik voor het eerst over Abraham Lincoln: Vampire Hunter hoorde, vond ik het allemaal nogal belachelijk. Hoe kan je nu in godsnaam een horrorfilm over de Amerikaanse geschiedenis maken? Wel, zo moet het dus.

De film is een perfecte mix van horror, actie en een beetje drama. Het eerste deel draait vooral om Abe die wraak wil omwille van zijn ouders. Het middenstuk gaat eerder om de president zelf en of het einde wordt zowel actie en horror gecombineerd.

De special effects zagen er oogverblindend uit. Letterlijk, want m'n ogen deden pijn van die stomme 3D-bril. Sommige scènes (zoals de trein en de paarden) waren gemaakt voor 3D. Er waren wel een paar belachelijke stukken. Bv: tijdens het gevecht tussen de paarden pakt die vampier een paard en gooit die naar Lincoln.

Verder was het acteerwerk ook overal in orde. Mary Elizabeth Winstead, die geweldig was in Final Destination 3 en erg slecht in The Thing (2011), speelde verassend goed. Ook Dominic Cooper en Benjamin Walker speelden oké.

Wat me af en toe stoorde, was dat het geen traditionele vampiers zijn. Ze kunnen lopen door de zon, en een zilveren kogel kan ze doden. Normaal verbranden ze in de zon en moeten ze een staak door het hart krijgen als ze moeten sterven. Maar ja, er zijn zoveel varianten van vampiers (denk maar aan Twilight).

De film duurt ongeveer 1h 45m, maar ik had soms het gevoel dat 'ie wat langer duurde. Het was soms wel wat saai. Vooral in het middenstuk verloor de film zijn snelheid een beetje.

3,5*

Een best origineel plot en een duidelijke oorsprong van het genie dat Flanagan geworden is. Het wordt jammer genoeg net iets te hard ondermijnd door het lage budget en het was middelmatige acteerwerk. Desalniettemin een leuke zit maar niet voor iedereen.

3*

Ik heb al niks voor duikboten en claustrofobische toestanden onder water, dus deze film was not my cup of tea.
James Cameron leverde het schitterende Titanic af dus was ik benieuwd naar zijn eerdere werken. En voor nog geen vijf euro kan ik de Special Edition toch niet laten liggen. De film lag al een tijdje te vergaan in mijn boekenkast, en vandaag was 'ie eindelijk aan de beurt.

Eigenlijk is de film een aaneenschakeling van voorspelbaarheden en clichés (dat laatste iets minder). Lindsey die toch nog overleeft na een lange reanimarie, Bud die na bijna dood te zijn werd geholpen door de aliens. Dat zag ik echt aankomen.

Het acteerwerk is in de film erg goed en geloofwaardig. De speciale effecten waren eigenlijk erg goed voor het jaar '89. Vooral het einde zag er erg mooi uit.

De film is eigenlijk een teluirstelling, maar toch nog een 2,5* voor de goede SFX.

Achtste-groepers Huilen niet is een mooi drama dat op het einde erg aangrijpend werd.

De introductie van Akkie en Joep werd erg mooi in beeld gebracht, maar het was wel voorspelbaar dat ze vriendjes zouden worden. Het hele leukemie-gebeuren wordt ook erg goed naar voor gebracht waardoor je meeleeft met alle personages (oké, niet alle personages. Dat stotterende jongetje werkte erg op mijn zenuwen). Het einde was goed en ik zou het zeker niet anders gewild hebben. Het acteerwerk was ook verbazend goed. Vooral Hanna Obbeek en Nils Verkooijen speelden erg overtuigend. 3,5*

Een gewone film.

Zat niet echt veer vaart in en er mocht wel wat meer actie in idd.

3*

Borsten, cactussen, schommels gemaakt van planten, nog meer borsten, rare burleske dansen zonder enige swing, close-ups van borsten, wippen gemaakt van planten, borsten met beschilderde planten erop, een grap-spuwende ezel, borsten met concealer op de tepels en nep-oases in een nepwoestijn.

Ziezo: 60 minuten in één alinea.

Heb ik al borsten genoemd?

The Admirable Crichton is een leuke kleine komedie over een rijke familie en hun huispersoneel die gestrand zijn op een onbewoond eiland en hun rollen moeten omwisselen. Maar is het grappig? Niet zo heel erg.

Hoewel de satire er zeker is, had ik graag wat meer echte grappen en situaties gezien die echt blijven hangen. Het uitgangspunt is erg leuk en ik kan zien waar Östlund zijn inspiratie voor Triangle of Sadness vandaan heeft. De jaren 50-style eiland setting is charmant en de hele cast doet zijn best.

Maar over het algemeen voelde ik het niet helemaal. Het leek allemaal een beetje te oppervlakkig en niet scherp of vernieuwend genoeg.

2,5*

Een kleine anthologie met twee kortverhalen samengebundeld. Eigenlijk hebben Sleepy Hollow en The Wind in the Willows geen hol met elkaar te maken, behalve dat ze op literatuur gebaseerd zijn. Vandaar voelt dit echt als een onsamenhangend product aan. De vrolijke hyperactiviteit van Mr. Toad past langs geen kanten met de creepy headless horseman. Het eerste verhaal is veruit het minste, met een protagonist die amper op sympathie van het publiek kan rekenen. Daarvoor is hij te wispelturig en roekeloos. De animatie is ook best standaard maar nog steeds van kwaliteit.

De reden waarom ik deze gekozen heb voor de challenge zit in het tweede verhaal. De headless horseman heeft me altijd wel geïnteresseerd. Ik was benieuwd naar wat Disney ervan zou maken en ben met gemengde gevoelens achtergebleven. Aan de ene kant is dit een erg sfeervolle adaptatie die pas in de laatste 10 minuten écht spannend wordt. Het verhaal is echter niet boeiend genoeg gebracht. Gelukkig wordt dit wel goedgemaakt door Bing Crosby, die zowel de verteller is als de uitzonderlijk catchy muziek inzingt. De animatie is van hoger niveau en het einde is verrassend donker voor Disney. Blij dat ze het bronmateriaal hebben gerespecteerd.

3*

Een Kuifje-film,...

Deze film is volgens de critici een familiefilm. En zo vaak hoor ik van mensen dat ze naar Kuifje willen. Maar er zijn niet veel kinderen meer die Kufje kennen. Ikzelf heb een paar strips gelezen, dus ik ben wel bekend met de jonge journalist.

The Adventures Of Tintin is een aangename, spannende en boeiende animatiefilm. De film was wel niet voor kleintjes, want er kwamen nogal wat erge stukjes in voor. Denk maar aan die krant. De animatie was werkelijk fantastisch. Zo gedetailleerd, allemaal. Ook de stemmen pasten goed bij het personage. Jamie Bell als Tintin, Simon Pegg ( ) en Nick Frost als Tompson en Tomson...

Een boeiende animatiefilm. 4*.

Niet zo rampzalig als gedacht maar erg goed is het nu ook weer niet. De film teert vooral op een concept die nu erg in is. De angst voor AI is aanwezig onder de mensen dus het is maar logisch dat Blumhouse - of course - op de trend springt. Uiteraard, Blumhouse blijft Blumhouse en is merkbaar een goedkoop probeersel in dezelfde stijl als M3GAN. Hoewel de aangekaarte situaties best interessant zijn, wordt er niet genoeg diepgang gekweekt om alles echt impact te doen maken. Ook zijn de dialogen wel erg verschrikkelijk geschreven, tot op het hilarische toe.

AfrAId een product waar erg hard op safe is gespeeld maar nog steeds niet zo rampzalig is als Night Swim e.d.

2,5*

Waarom dacht ik in hemelsnaam dat dit een objectieve, interessante documentaire zou worden zonder al te veel religieus gedoe dat door je strot wordt geduwd.

Ik zeg niet dat de dingen die deze mensen hebben meegemaakt onzin zijn, want ze zijn zeker verschrikkelijk en ik zou het mijn ergste vijand niet toewensen. Ik zeg alleen dat misschien, toen ze een tijdje klinisch dood waren en weer tot leven werden gewekt, sommige hersencellen dood zijn gebleven.

Eerlijk gezegd viel ik halverwege voor een kwartier in slaap en had ik niet de energie om terug te spoelen.

1*

Is het heiligschennis om te zeggen dat ik dit geen fijne film vind?

Scorsese is een zeer goed regisseur maar dit vond ik maar een doelloze bedoening. De 97 minuten slepen zich voort in een aaneenschakeling van plotselinge momenten die weinig samenhang hebben. Griffin Dunne in de hoofdrol is ook nauwelijks sympathiek. De ondersteunende cast bevat wel wat leuke bekende gezichten maar kunnen het niveau nauwelijks omhoog tillen. En voor een komische thriller heb ik opvallend weinig gelachen en gethrilld.

2*

Melancholie is het enige waar ik nu kan opkomen.

Toen de lichten terug aan gingen was de zaal in de Studio Skoop muisstil. Zegt genoeg.

Een zeer intieme film met een schitterende Paul Mescal en Frankie Corio. Geen enkel moment twijfelde ik eraan of ze echt vader en dochter waren. De dialogen zijn zo natuurlijk, de beelden van de reis nostalgisch en verlangend, de sombere ondertoon is hartverscheurend.

Waarschijnlijk een van de meest accurate portretten van depressie op film. Under Pressure zal me lang doen nadenken over dit meesterwerk.

4,5*

In Empire of Passion beramen een vrouw en haar minnaar een moord op haar echtgenoot. Ze wurgen hem en gooien zijn lichaam in een oude waterput in het bus. Iedere herfst verzamelt het koppel bladeren uit de naburige bossen in een poging het lijk te verbergen. De roddels in het dorp beginnen hardnekkiger te worden en tot overmaat van ramp begint de geest van haar overmaat van ramp bij de vrouw te spoken.

Een klassiek Japans verhaal met een waarschuwing. Hoewel het niet veel verschilt van andere soortgelijke films werkt het hier vooral vanwege de erg romantische aanpak. Niet alleen de romantiek rondom het duivelse koppel maar ook romantiek in een andere zin van het woord. De geest van de overleden man heeft namelijk een erg tragische aura waardoor je sympathie krijgt voor zijn noodlottige bestaan. Dat de verschijning niks meer is dan de acteur in witte make-up met gigantische wallen en een uitgemergelde blik zorgt voor een erg mooie en traditionele sfeer.

De personages zijn aan de andere kant te weinig uitgediept. In plaats van een volbloed character study is dit eerder een oppervlakkige bedoening. Een gemiste kans want het had zoveel dieper kunnen gaan. Ook zijn enkele personages lachwekkend geschreven. Eentje daarvan is bijvoorbeeld een man die onsubtiele seksuele avances naar het hoofdpersonages maakt. In plaats van dreigend over te komen lijkt hij eerder op een soort van "Ranzige Rudy" uit een deurenkomedie van het lokale buurttheater.

Ai No Bôrei is een film die donkere thema's niet schuwt en ook een erg gepast einde heeft dat harder is dan ik op voorhand had verwacht. Vanwege een matig script en enkele dubieuze dialogen valt het niet genoeg op in de meute van het verzadigde genre. Wel een aanrader voor wie van Japanse horror met een traditionele aanpak houdt.

3,5*

Die openingsscène met de motors die door Neo Tokyo rijden was pure perfectie.

Akira werkte maar gedeeltelijk voor mij. De animatie is adembenemend en de soundtrack is bijna perfect. Het verhaal is vrij origineel maar evolueert helaas naar superheld/villain gedoe waar ik niet zo van hield. Het ziet er zeker cool uit, maar het is helemaal niet mijn ding.

En de film is trouwens enorm luid.

3,5*

Leuke 'andere' versie van Alice in Wonderland.

Deze mini-serie is erg vermakelijk. Kathy Bates had ik nu echt niet verwacht als de Red Queen, maar ze speelde goed, net als al de rest. Een mooie 3,5*.

Ellen Bustyn geweldig hier en haar Oscar was meer dan verdiend.

Dit is een heel echte film met echte personages en echte problemen. Het is soms best hard, maar zo is het leven ook. Dit is een geweldig verhaal over hoe het leven niet altijd gaat zoals je het gepland hebt en dat tweede kansen niet altijd zijn zoals je ze voor ogen hebt.

De hele cast is geweldig, maar uiteindelijk spant Burstyn de kroon. Haar zoete zangstem kalmeerde me veel meer dan ik had verwacht.

4*

Chesire Cat was wel schattig.....

Alien ziet er op Blu-ray erg goed uit, dus zeker een aanrader op dat gebied.

Qua horror is er niet veel te zien in deze film. Het gaat eerder richting de thriller/sience-fiction. De film heeft een erg goede sfeer, en dat maakt hem ook zo goed. De alien zag er erg goed uit (vooral op het eind in de shuttle). Het acteerwerk is ook behoorlijk goed. Sigourney Weaver is een echte topvrouw hier. Een dikke 3,5*.

Fede Alvarez heeft met de remake van Evil Dead bewezen dat hij een oude franchise met verve kan doen herrijzen uit de dood. Met Don't Breathe cementeerde hij zichzelf als een bekwaam regisseur die ook goede box office-resultaten kan behalen. Zo was ik wat voorzichtig hoopvol dat hij met Alien Romulus een nieuwe richting kan opgaan in een franchise die de laatste jaren slachtoffer werd van overambitieuze ideeën die door het publiek rijkelijk geridiculiseerd werden.

Alien: Romulus stelt zeker niet teleur en is een enorm solide toevoeging aan de welbekende sci-fi/horror-reeks. Op veel punten is het een herhaling van zetten maar er is voldoende nieuw materiaal om de kijker puur horrorplezier voor te schotelen. Er is uiteraard fan-service. Zoiets wordt inmiddels verwacht van sequels die decennia na het origineel worden uitgebracht. Gelukkig wordt er niet te hard geteerd op nostalgie waardoor het allemaal fris overkomt.

Met deze film is ook een primeur gebeurd: Alvarez is erin geslaagd om, voor de allereerste keer, de facehuggers oprecht eng te maken. Ik heb meermaals geschreeuwd om de spinachtige monstertjes die overal opduiken. Enorm effectieve scènes en jump scares die verdiend zijn geven de spanning nog een extra boost. Ook de Xenomorph zelf stelt helemaal niet teleur met een familiaire look en geweldige effecten wordt hij zeer dreigend in beeld gebracht. Jammer dat sommige keuzes hem hinderen over te komen als het zogenaamde "perfecte organisme".

Niet alles is perfect want de film had wel wat korter gemogen. Het laatste kwartier is enorm sterk maar voelt aan als een soort van "we kunnen het, dus we doen het". Velen zijn lyrisch over die ene no-gravity scène maar die vond ik net het meest tacky van de hele film en leek me nogal overbodig of en helemaal niet spannend. Dat de cast wordt bekritiseerd omdat ze "woke" zouden zijn kan me geen moer schelen want het zijn stuk voor stuk goede acteurs die elk een moment krijgen om eruit te springen (bij sommigen springt er letterlijk wat uit hen.)

Een erg solide film die in de toekomst wel nog eens zal opgezet worden thuis, al zij het zonder mijn man. Die vond het maar hersenloos gedoe.

4*

Een matige film.

Maar ja, het is wel een familiefilm. Het is een leuk verhaaltje en zo, maar ik kon mij niet altijd volledig concentreren. Af en toe werd het wat saai. Acteerwerk was ook niet altijd even goed. een 2.5*

Volgens regisseur Damien Leone was deze film een soort excuus van de makers om de kortfilm Terrifier op DVD uit te kunnen brengen. Jammer genoeg voelt het allemaal exact zo aan. Alles heeft een amateuristisch kantje wat op zich nog charme uitstraalt. Jammer genoeg is het acteerwerk vaak té slecht om nog vermakelijk te zijn. Het eerste kortfilmpje was nog bizar op een interessante manier. Het tweede kon me gestolen worden. Het derde deel is Terrifier en is dan ook het beste van de drie.Art the Clown is creepy en brutaal maar kan niet tippen aan de langspeelfilm die enkele jaren later zou volgen.

Andrew Scott en Paul Mescal in een gay romance? Sign me up! Jammer dat films fictief zijn.

All of Us Strangers is absoluut een originele film die gaat over verlies, verdriet, eenzaamheid en wat dat met iemand kan doen. Het is prachtig gefilmd en de muziek paste perfect. Waarom kiest Mescal altijd projecten uit die een slechte connotatie achterlaten bij een geliefd nummer? Eerst Under Pressure en nu zowel Pet Shop Boys als Frankie Goes To Hollywood. Bedankt daarvoor, Mescal.

Andrew Scott heeft misschien wel de rol van zijn leven gespeeld als een getroebleerde, eenzame man in een leeg flatgebouw. Hij heeft een enorm groot emotioneel bereik en je voelt meteen sympathie voor hem. Mescal is leuk en heeft een meer luchtige vibe. Beiden zijn geweldig en verdienen alle lof die ze krijgen.

Claire Foye is ook erg sterk bezig. Zoals hierboven werd vermeld is de scène waarbij Scott eerlijk is over zijn seksualiteit is heel rakend. Ik zal liegen als ik zeg dat dit niet herkenbaar is. Ook de manier waarop zij en Bell bijdraaien was erg gelijkend met mijn persoonlijke ervaring.

Aan het einde van de film voelde ik me best emotioneel, maar ik had gedacht dat de film meer impact op me zou hebben. Ik ben een enorme liefhebber van queer liefdesverhalen, dus het is nogal bizar dat ik niet één keer heb gehuild.

Dit is een film die ik zou aanraden aan iedereen die eens iets anders wil zien, maar ook toegankelijk is voor het grote publiek. Achteraf valt er wel wat te analyseren, maar ik denk dat de meeste bioscoopbezoekers het allemaal wel zullen begrijpen.

4*

Film is half niet zo innovatief of verrassend als de makers je willen laten geloven.Als filmmaker in het horrorgenre weet je toch dat een geweer helemaal niet zo interessant is als moordwapen, althans in een slasherfilm. Hierdoor zijn de kills wat eentonig en de spanning bijna nihil. De twist op het einde zie je van mijlenver aankomen en de personages zijn strontvervelend.

Het enige wat de film redt is de manier dat de cameraman goed gebruik maakt van de analoge film. Hierdoor krijgen shots een grotere korrel en een intensere sfeercreatie. Maar dit weet de film ook te verpesten. Plots worden er in het derde deel erg veel slechte keuzes gemaakt qua camerawerk (freeze frames, lelijke filters, veel te shaky camerawerk,...) en het is weer om zeep.

Toch een 2* voor dit filmpje.

Een indrukwekkend debuut met verbluffende cinematografie. Elk shot is betoverend. De personages zijn complex en ik ben blij dat hun reis niet met de paplepel wordt ingegoten.

Er zit heel wat te genieten verborgen in dit onvolmaakte juweeltje. Het is bijna onbegrijpelijk dat deze film is gemaakt, gezien het Nigeriaanse verbod op homoseksualiteit.

3,5*

Almost Christmas is niet zo grappig als het zelf denkt te zijn. Het is absoluut drama over verdriet, verlies en familiedynamiek. Er zijn hier en daar wel wat grappen, maar die werken niet helemaal omdat het drama meestal de overhand heeft. Daarom voel je je niet altijd op je gemak als je lacht.

De personages zijn inwisselbaar en niet al te leuk om mee om een kleine twee uur me door te brengen. Ze hebben allemaal hun eigen problemen en vormen een erg disfunctioneel zootje ongeregeld. De filmmakers proberen soms aan je hart te trekken en soms lukt dat, maar vaak voelt het duidelijk geforceerd.

De film is ook op een onhandige manier gefilmd. Het ziet er niet erg kerstachtig uit en dat is een beetje een vreemd. Het acteerwerk is over het algemeen redelijk, maar sommige dialogen zijn erg vreemd geschreven. Ik werd meerdere keren uit de film getrokken door de slecht geschreven zinnen en interacties.

Almost Christmas is geen straf om uit te zitten, maar het brengt niets nieuws of vindt het genre niet opnieuw uit. Ik had het niet verwacht, maar ik wilde meer.

2,5*

Ik ben op het punt gekomen dat al deze Scooby-films afgezaagd beginnen te worden. De monsters worden inwisselbaar, de moppen zijn niet grappig meer en de mysteries zijn niet interessant genoeg. De Wiki Tiki is helemaal niet eng of bedreigend en geen enkel moment vond ik mezelf geïntrigeerd. Het is vanaf het begin duidelijk wie de slechterik is, dus dat helpt ook niet.

Ik hoop echt dat de films beter worden, maar voorlopig ga ik de tv-show uit 1969 kijken. Dat troost me altijd op een manier die deze films nooit zullen kunnen doen.

2*