Opinions

I Am Not Your Negro is niet zozeer een sociaal commentaar. Het is een aanval op de Amerikaanse samenleving en de manier waarop zwarte mensen werden/worden behandeld. En hoewel het raar is om dit te zeggen, vond ik het geweldig.

Het is verschrikkelijk om naar deze documentaire te kijken en niets ervan is gemakkelijk. Het poëtische schrijven wordt erg goed gebracht door Samuel L. Jackson zelf en de woorden van James Baldwin zijn aangrijpend en surrealistisch. De begeleidende beelden zijn soms passend maar ook in groot contrast met wat de witte propaganda verkondigde. Het is op een effectieve manier gemonteerd en laat je nooit los.

Dit is een film die zowel belangrijk als triest is om te zien dat hij überhaupt gemaakt moest worden. Dit zou verplicht onderwijs op school moeten zijn.

4*

Dit is absoluut een heel persoonlijk, hartverscheurend portret van een vrouw die ooit zoveel had om voor te leven maar dat haar werd afgenomen, waardoor haar leven werd ontdaan van bijna alles waar ze van hield.

Dit had gemakkelijk een gigantische pity party kunnen worden, maar er is genoeg oprechtheid en schrijnende beelden om dat te voorkomen. Mijn hart deed meerdere keren pijn voor haar. De soms voyeuristische documentairestijl hielp daarbij enorm.

Als we het hebben over de documentaire zelf als film schiet het op sommige punten tekort. De harde filter paste niet bij de stijl en er is een maximaal gebruik van establishing shots die de omringende landschappen van Las Vegas laten zien. Sommige verhalen werden onderbroken net toen ik aan haar lippen hing. Op andere momenten wordt er te lang stilgestaan bij dingen die al genoemd waren, waardoor het soms repetitief wordt. Als je enkele van Dions meest memorabele optredens opneemt om een punt te maken, moet je ze niet onhandig afkappen om dan naar iets helemaal anders te springen.

Celine is een prachtige artiest die zoveel heeft meegemaakt. Ze is echt een icoon en het doet me pijn om haar zo te zien. Ik ben blij dat deze documentaire iswerdgemaakt om iedereen te laten zien waar ze mee te maken heeft.

4*

Deze film is echt wel een bummer.

De film heeft een goede, maar trage opbouw en in de hele film gebeurt er niet zo veel. Er zijn minder moorden dan ik hoopte. De onthulling van de moordenaar zag ik dan wel niet aankomen. Sommige achtervolgingssènes duurden voor mij veel te lang. Het acteerwerk was ook niet bijster goed en sommige acties van de personages zijn echt dom. Een kleine 2,5*.

Een leuke film over 2 hetero's die doen alsof ze homo zijn.

Adam Sandller doet zijn best zoals (bijna) altijd. Het verhaal is ook niet mis en het einde is ook goed. Ik zat af en toe met een big smile, maar de meeste zijn minder geslaagd.

Goed. 3*

I Saw the TV Glow was een film waar veel hype rond werd opgebouwd. Er werd voorspeld dat dit een nieuwe, frisse wind in het horror-genre zou zijn, een instant klassieker die grenzen verlegt. Dan kwam de film uit en is de hype een stille dood gestorven. Er werd weinig media-aandacht (toch via mijn gekende kanalen) aan besteed maar schandalig slechte reviews bleven ook uit. Een vreemd geval die me, mede door de lage score op MM, zorgen baarde. Aangezien hij op mijn watchlist stond heb ik me toch moeten overtuigen om dit op te zetten. Blijkt nu, dit is een zeer geslaagde film geworden!

Ik denk dat velen onder ons het wel kennen: een specifiek tv-programma dat net dat tikkeltje te obscuur is maar dat jou, als onbegrepen en best eenzame pre-teen, volledig in zijn greep had. Net door de onbekendheid voelde het alsof jij de enige was die het belang van de serie begreep, wat je dan weer extra hard afzonderde van de mainstream. De show was een soort safe space, met personages die je comfort en geborgenheid bezorgden. Je voelde je er bijna een deel van.

Jaren later herontdek je de serie, die uit je geheugen gewist werd wegens het opgroeien.

Op dat sentiment teert de film vooral. Hierdoor kwamen veel aspecten goed binnen bij mij. Voeg daarbij nog een mooie metafoor voor trans-personen bij en het is helemaal compleet. De uitwerking zit goed in mekaar maar mist enige oompf-factor. Het kabbelt dromerig voort zonder echte resolutie of écht hoogtepunt waardoor je als kijker met een onvoldaan gevoel achterblijft. Het is erg degelijk geacteerd allemaal met Justice Smith die de schijnwerpers steelt. Hierdoor voelt de rest wat verloren aan maar iedereen zit erg goed in zijn rol.

Dit is een bijzonder stuk film dat meer gezien mag worden door users. Het is zeker niet voor iedereen, met name de A24-sceptici zullen niet onder de indruk zijn. Fans van zweverige kul kunnen dan wel weer aan hun trekken komen.

3,5*

Een goede film.
Het eerste deel van I Spit on Your Grave is goed te bestempelen als drama. Dit was eigenlijk al erg goed. Na de erg brute verkrachting (die toch wel minstens een vierde van de film vult) richt de film zich meer op de overvallers (later de slachtoffers) zelf en dit is goed omdat je dan ook wat van hen kent. Pas op de laatste twinting minuten wordt het echt een revengefilm. Dan wordt de film goor en spannend. Ook zie je hoe het knopje van Jennifer omdraait en zei echt wraak neemt. En dit maakt de film sterk. Verder was het acteerwerk goed en het verhaal was ook in orde. Op het einde krijg je nog eens een sadistiche blik. 3*

De I Spit On Your Grave-reeks staat vooral bekend voor zijn heftige verkrachtingsscènes en harde gore. In de hedendaagse tijd wordt dit concept als gedateerd en vooral erg fout gezien vanwege de inhoud en seksualisering van verkrachting. Gelukkig weten de makers van dit derde deel ook en proberen ze iets nieuws te brengen. Hoewel er nog steeds belachelijk veel wordt geteerd goedkope thrills probeert men ook een punt te maken omtrent het onderwerp. Is het een goed punt? Neen, maar het is ten minste een punt.

Uiteindelijk is dit een amateuristische film met lachwekkende dialogen en vervelende "imagination"-scènes. Het is niet allemaal verschrikkelijk want de gore is nog leuk en het tempo zit ook wel ok.

Ik kan niet hoger dan een 2* geven.

De film ziet er geweldig uit en heeft een superbe lore, maar op de een of andere manier heeft het me niet volledig kunnen betoveren.

Dat shot van Frances Dee die naar de oceaan staart terwijl de golven onder haar razen is prachtig. Ook de scène voorafgaand aan de man die de patio op sluipt was erg spannend. Ik heb daar elke seconde van genoten.

3*

Lang was ik benieuwd naar I, Robot. Een film die door vrienden de hoogte in wordt geprezen.
Het eerste deel stelde niet veel voor. Gewoon een detectiveverhaaltje maar dan in de toekomst met robots. En na driekwartier zat er nog steeds geen vooruitgang in het verhaal en werd het nogal saai. Totdat bekend raakte dat er een revolutie ging plaats vinden. En die revolutie was gewoon geweldig. De robots waren spannend én dreigend. De scènes bij VIKI was gewoon geweldig. Door het flitsende en duizelingwekkende camerawerk kwam het 3D effect echt goed over. Ja, ik keek in 3D omdat het er leuk uit zag.

De special effects konden naar mijn mening toch beter. Chicago zag er niet echt uit. De N5's daarentegen wel. Die vond ik erg mooi vormgegeven. Over het acteerwerk valt niets op aan te merken. Will Smith is altijd wel leuk in een actieprent. 3,5*

Een leuke thriller met een aantal uitstekende prestaties van de hele cast.

ISS vindt het concept niet opnieuw uit of zo, maar het is een prima aanvulling op het paranoia-thrillergenre. Door de strakke locatie en het hoge tempo werd het nooit saai. De special effects zijn over het algemeen goed, maar ik had wat moeite met de zero gravity. Soms voelde het amateuristisch aan en op een bepaald moment zag je een duidelijke montagefout.

Dit is een leukntussendoortje als je van dit soort films houdt, maar ik kon het niet helpen te denken dat dit een geweldig social deduction bordspel zou zijn.

3,5*

Best leuk, maar de vervolgen zijn echt beter.

Ice Age is een echte jeugdfilm. Leuke personages, goed verhaal, maar de animatie vind ik niet echt denderend. Dit kon beter. Ik heb mij vaak ziek gelachen om Scrat. Sid daarentegen vond ik wat droogjes. Een kleine 3*.

Minder dan deel drie, grotendeels omdat het personage Buck er niet inzat.

Het verhaal komt redelijk traag op gang en het begin is daarom ook best vreemd. Maar na een goede twintig minuten begint het pas. Het is zeker niet zo speciaal, maar ook niet slecht.

De humor zit zeker wel snor in de Ice Age-reeks. In dit vierde hoofdstuk zitten er erg veel referenties naar andere films. Zoals Braveheart (De hamster met een half blauw gezicht), Avatar (De vliegertjes) En zelfs LOTR (Precious)

De personages zijn best oké, en vooral Sid steelt hier weer de show. Maar, zoals ik al eerder heb vermeld, vond ik het jammer dat Buck niet meedeed. Niet enkel omdat zijn stem werd ingesproken door Simon Pegg, maar vooral omdat hij een hoog WTF-gehalte heeft. Nu zit i.p.v. Simon Pegg wel de andere erin. Namelijk Nick Frost als een piraat (die zeekoe, ofzo).

3*

Inderdaad!

Ice Age lll - Dawn of the Dinosaurs is veruit het beste deel uit de trilogie. Met de hilarische Buck, de hyperactieve Crash en Eddie, Diego, Sid en de wat irriterende Manny en Ellie doet de film je genieten. De animatie ziet er werkelijk fantastisch uit. Vooral in de wereld van de dino's.

De stemmen passen ook goed bij het personage. Althans in het Engels, want in het Vlaams verstond ik er geen bal van (en ik ben een rasechte belg...).

Het verhaal heeft niet echt veel om het lijf, maar door de goede en absurde grappen van Buck zorgen ervoor dat het echt opvalt.

Een goeie 3.5*.

Best leuk voor een keer maar te lang en er gebeurt te weinig verrassends. Gelukkig is Anne Hathaway weer op dreef. Dat kind ziet er beter en beter uit met de jaren.

3*

Niet zo goed.
The Ides of March leek al niet zo leuk, maar ik besloot om de film toch wel een kans te geven. En dit was niet zo'n goed idee want de film was niet boeiend, interessant of zelfs vermakelijk. Het verhaal was eentonig. Wat dan wel weer goed was, was het acteerwerk van Gosling en Clooney. Ik zie Clooney eerlijk gezegd niet altijd even graag in films. Meestal - hier ook het geval - speelt hij een egoïstische zak. Gosling, die ik geweldig vond in The Notebook en Drive, speelde wel goed, maar zijn personage was alles behalve interessant. Evan Rachel Woods' karakter sprak me nog het meest aan. Haar dood kwam nogal hard aan bij mij.
2,5*

If Only begon als een 13 in een dozijn rom-com, maar bloeide snel uit tot een mooi romantisch drama. De film wordt zoeter en wordt stabiel. Het begin vond ik eerlijk gezegd erg chaotisch. De personages slepen je door de romantische tocht van Ian om Samantha toch te laten zien dat jij van haar houdt. Dit wordt soms erg mooi in beeld gebracht, maar vaak is het wel langdradig. Dat is eigenlijk het enige minpunt aan de film (naast het belabberde acteerwerk van JLH). Het einde zag ik niet aankomen en vond ik erg goed. Ik zou het niet anders willen. 3,5*

Een beetje langdradig.

De titel en het plot vond ik best leuk, dus kon ik deze film voor €3 Limited Edition Steelcase niet laten liggen. Visueel is deze film erg mooi, maar het verhaal vind ik best rommelig. De film moet het voornamelijk hebben van de Special Effects. 3*

Waarom heb ik hier eigenlijk moeite in gestoken? Blumhouse heeft weer een goedkope en gemakkelijke cash-grab afgeleverd. Er is absoluut niets nieuws of interessants te vinden. De schrijvers moeten gedacht hebben dat hun plotwendingen spannend en fris waren, maar in plaats daarvan zijn ze niets meer dan kinderachtig.

Blumhouse heeft een tijdje een slechte reputatie gehad bij mij maar heeft in het verleden toch een paar goede films geproduceerd. Na FNAF en Night Swim begon ik alle vertrouwen in het bedrijf te verliezen, maar nu walg ik van hun strategie. Ik zal de volgende maar skippen denk ik.

1*

Een beetje Stephen King, wat H.P. Lovecraft en toch helemaal Carpenter.

Ik ben positief verrast door het grote mysterie die wordt opgebouwd. Heel de film zat ik geboeid naar het scherm te turen, verbaasd door de erg goede practical effects en de geweldige acteerprestatie van Sam Neill. Wat is die man toch fascinerend om naar te kijken als hij op dreef is. Het minpunt van de film zit hem in de rommeligheid van de laatste akte.

Desalniettemin een goede film van Carpenter, die toch maar eens bewijst dat hij een vakman is.

3,5*

Een mooie actiefilm met een origineel verhaal, een goede vaart en spannende actiescènes.
Ik had eigenlijk geen zin om In Time te bekijken, maar m'n broer zei dat de film erg goed was, dus ik werd wel benieuwd. Nu, het verhaal is zeer goed gevonden en het feit dat je aftelt tot wanneer je sterft vind ik eigenlijk best grof. Je ziet in de film dat dit positieve en negatieve acties kan veroorzaken. Zo gaan mensen tijdbanken overvallen en mensen bestelen.

De film gaat erg vlot. Dit komt vooral door de vele actiescènes. Maar dit is ook een nadeel: sommige actiestukken zijn te veel hetzelfde.
Een mooie 3,5* want deze film is een dikke verrassing.

Matige film, maar toch door het goede gevoel achteraf een voldoende.

Bij Steve Carell en Jim Carrey is het vaak hit or miss. Bij deze Burt Wonderstone was het een kwestie van beiden. Het begon aardig en ik schrok erg hard dat ze een nummer van Imagine Dragons gebruikten in de film. Ik hou namelijk erg van ID. De volgende verrassing kwam bij de aftiteling. Daar zag ik Vance Degeneres staan; het broertje van Ellen Degeneres - één van m'n favoriete celebs.

Terug naar de film: Carell en Buscemi doen het uitstekend. Carrey vond ik dan weer hetzelfde. Hij verbaast mij niet meer. Steeds hetzelfde trucje met zijn smoelen trekken. Het is gewoon niet grappig. Ik heb een aantal keren gelachen met Rance Holloway. Achteraf gezien zaten al deze leuke dingen in de trailer. Goed dat ik die lang geleden gezien heb en er niks meer van herinnerde.

Een kleine 3*

The Incredible Shrinking Man is op zich al een titel die direct je aandacht pakt. Lekker catchy en vat direct de film samen. Dat de film zelf dan ook volledig mijn aandacht wist te trekken is nog beter.

Onmiskenbaar is dit een product uit zijn tijd met de angst voor radioactief gedoe. Rond de pot draaien doet de film niet in de eerste akte. Integendeel, we worden direct in de actie gegooid. In het begin traag maar gestaag. Dan krimpt de man sneller en vaker en wordt er meer op spektakel gefocust. En wat een spektakel is het. De trukendoos wordt opengetrokken en het ene verbazingwekkende effect volgt het andere op. Vooral bij de spin zat ik echt te gillen als een klein kind.

Jammer dat de derde akte iets te veel van hetzelfde te bieden heeft. Wel een lekker nihilistisch sfeertje. Een film die toch wat met je doet, zeker op het einde.

3,5*

Als een kattenliefhebber was ik toch best kwaad op deze film.

Argento zijn stijl is helemaal mijn ding: de prachtige architectuur, het droomachtige sfeertje en de old school moordenaars in zwarte gewaden als voorbeeld. Vandaar was ik erg benieuwd naar dit tweede deel in de Three Mothers-trilogie. Afgezien van sfeer en onderwerp hebben de films weinig met elkaar te maken en dit is helemaal geen probleem. Wel valt op dat Inferno beduidend minder is dan Suspiria.

Inferno bevat alweer de prominent aanwezige kleuren blauw en rood en de soundtrack is weer van hoge kwaliteit. Toch is het verhaal wat rommelig en bouwt het uiteindelijk op naar een soort van anticlimax. Het blijft echter steeds interessant door de veranderingen van hoofdpersonages. Dergelijke misleidingen kan ik zeker waarderen bij films, het zorgt ervoor dat je nooit weet welke richting het allemaal uit gaat.

Inferno verliest ook wat credits door het toch wel brute dierengeweld. Wat er echt en niet echt is, laat ik tussenin. Toch laat het een bittere nasmaak achter.

3,5*

Oh my Goth.

Infinity Pool is in alle aspecten beter dan het vermoeiende en ellendige Possessor. Veel minder vaag en een betere pacing. Toch heeft het zeker zijn fouten want een perfecte film is dit zeker niet.

Het concept is wel best inventief. Een beetje absurd en met de kenmerkende hypnotiserende visuals dus dat is een plus. De cast is ook uitmuntend met als hoogtepunt uiteraard Mia Goth. Pearl heb ik nog niet gezien maar dit is alvast mijn favo prestatie van haar.

3*

Dit kon gemakkelijk veel slechter zijn met een titel als Influencer.

Verwacht niet te veel en je hebt een leuk tussendoortje. Het beste van de film is duidelijk de eerste helft. Naarmate de film vordert worden sommige aspecten teveel herhaald en ontbreekt er uiteindelijk enige punch. Het verhaal heeft wel hier en daar wat verrassingen in petto maar niet genoeg om vernieuwend te zijn. De soundtrack is best eentonig te noemen en qua camerawerk is er ook niks speciaals te zien.

Waarom ik toch geen verschrikkelijke score heb gegeven is om dat het wel enigszins vermaakt. De hoofdrolspelers doen het verdienstelijk en op het einde heb je niet het gevoel dat je jouw tijd hebt verspild.

Vreemde uitleg, dat weet ik.

Achja, het is mijn review, niet de uwe.

Ik vond 'm niet zo goed als de meesten hier beweren. Sommige dialogen zijn best leuk te volgen, maar een groot deel is erg langdradig, hierdoor wordt de film nogal saai. De film kent wel een aantal goede personages. En daarvan moet de film het vooral hebben. Shosanna, Ms Von Hammerstark en die SS-generaal waren erg vermakelijk. De film is best vies. Niet iets wat je zou verwachten in een film over de oorlog. Tuurlijk, er wordt veel in geschoten maar die hoofdhuid afsnijden was echt kiezig. Toch had ik het mogen verwachten van Tarantino, want zijn Kill Bill en Death Proof waren ook niet bepaald clean. De film staat aangegeven als komedie, toch heb ik echt niet veel gelachen. Enkel toen die generaal ook Italiaans begon te praten. Het einde is dan weer wel mooi en dan pas begint de film te boeien. Jammer, want ik zat me die overige 2u te vervelen. 2,5*

Nondedorie ik had meer verwacht.

The Turn of the Screw is een verhaal wat al meerdere malen werd verfilmd maar bij het moderne publiek pas door Mike Flanagan bekend werd. Uiteraard heb ik dit gekeken en uitgebreid van genoten. Nu was ik zo benieuwd naar The Innocents door volgende factoren: Deborah Kerr is geweldig in The King and I, 60s B/W horror is helemaal mijn ding en gooi daar nog eens een Victoriaans sausje over en het is helemaal af.

Het verhaal is nog steeds erg sterk. Er wordt een intrigerend mysterie opgebouwd en het is bij vlagen erg eng. De film heeft zoveel goede scènes die werkelijk iconisch zijn. Bij vlagen zat ik op het puntje van mijn stoel en kon ik alleen maar met open mond naar het scherm staren. De beelden zijn fantastisch, schaduwen zijn dreigend en de camerabewegingen vloeiend. Er zijn duidelijk vakmensen aan het werk.

En toch werkt het niet helemaal. Er wordt iets te veel herhaald in dialogen, bepaalde scènes konden veel korter en de film duurde eigenlijk iets te lang voor zijn eigen goed. Ook het kind Flora kond me enorm op de zenuwen werken. Haar gegil en hysterisch gebrul werden verschrikkelijk irritant.

Er valt zo veel te analyseren over deze film. Er zijn vragen die totaal niet beantwoord worden en het is allemaal bewust erg vaag. De seksuele ondertoon is subliem en ook creepy. Zoveel goede factoren en toch is het niet wat ik gehoopt had. Erg vreemd. Als laatste nog een petje af voor Pamela Franklin die O'Willow Waly zo prachtig zingt doorheen de film. De openingsscène gaf me rillingen over mijn rug.

Voorlopig zal ik eindigen op een 3,5*

Weinig nieuws, veel mooie shots van de harige fluffballs.

"It's not the house that's haunted...It's your son."

Insidious is één van de engste films die ik ooit gezien heb. Eerst heb ik alle rolluiken naar beneden gedaan en de lichten gedoofd, maar nadat de film 20 minuten bezig was, en het al echt eng was, zette ik de film op stop en keek ik wat naar van die stomme talkshows. Ik was echt zeer geschrokken van de scène waar dat baby'tje Cali begon te huilen en dat die moeder dan een persoon achter dat bedje zag staan. Ik ben een horrorliefhebber en ik vind niet echt snel een film eng, maar tegen dat soort dingen kan ik niet: weten dat iemand (of in dit geval "iets" die je niet kent in je huis zit. Brrrr...

Daarna ben ik doorgegaan met kijken.
De film heeft een snelle opbouw en na een tiental minuutjes zit de vaart er al goed in. Het ene schrikmoment volgt het andere. En omdat ik bang was, zat ik bijina de hele film met m'n handen voor mijn ogen, of ja: met mijn handen het beeldscherm een beetje bedekken in de lucht zodat ik enkel de ondertitels zag. I'm lame, I know...

Verder bleef het echt zeer spannend en ik schrok voor het minste. Dit komt waarschijnlijk omdat ik vannacht echt nied goed geslapen heb (nachtmerries; heb ik nogal veel last van). Echter viel het einde best wel tegen voor mij. Die ene scène in de andere dimensie (of zoiets) met dat huis dat daar mensen stonden die niet bewogen, en plots anders stonden. Brrrr...

Deze film gaat mij wel een paar slapeloze nachten geven... Een mooie 4*.

He's got your baby...

Insidious: Chapter 2 is een film waar ik erg lang naar uitkeek en toen ik de film eindelijk mocht gaan bekijken... werd ik erg teleurgesteld. James Wan maakt kwalitatief erg goede films, maar er zitten soms wat dompers tussen. Dit is er een voorbeeld van. De vergelijking met The Conjuring - die slechts enkele maanden geleden uitgebracht werd - wordt onvermijdelijk gemaakt. Dan moet ik toch besluiten dat The Conjuring tientallen keren enger is dan dit. Ook in vergelijking met Insidious is Chapter 2 erg slap.

Het verhaal gaat direct verder waar het eerste deel eindigde. Dit is erg goed, maar als het een tijdje geleden is dat je dat deel zag, moet je toch eventjes nadenken. De film zit wel goed in mekaar, maar weet niet altijd even goed te overtuigen. Insidious heb ik destijds afgelegd omdat ik niet meer durfde verderkijken. Dit bleef uit bij deel twee. Dit vind ik erg jammer, want de spanningsboog zit wel goed. De onverwachtse schrikmomenten bleven grotendeels uit. Dit wil niet zeggen dat ik nergens geschrokken ben. Integendeel, maar dit kwam eerder door te luide muziek.

Het acteerwerk is erg goed. Toch had ik liever Vera Farmiga gezien in plaats van Rose Byrne. Wilson doet het best goed. Wie me het meest verraste, was Lin Shaye als Elise Rainier. Zij speelde overtuigend. De dame die jonge Elise speelt was dan weer erg slapjes. Ook de dubbing was niet zo goed gelukt. Wat ik vooral miste aan dit deel was Tiptoe Through the Tulips van Tiny Tim. Dat liedje jaagt me iedere keer de stuipen op het lijf. Ook had ik op het eind die Darth Maul-demon nog eens willen zien. Jammer. Misschien voor een derde deel waar ze zich hopelijk meer focussen op het verleden van Elise.

Voorlopig krijgt deze film een 2,5*. Dit kan nog veranderen bij een herziening in andere omstandigheden.