Opinions

Zeer sterke actie-thriller.
Liam Neeson speelt geweldig. Vanaf de meisjes.ontvoerd worden, komt de spanning er goed in. Ik vind het ook leuk dat het een niet te softe film was. Ik vond het wel wat moeilijk te volgen tijdens actiescenes. Ik wist vaak niet wie wie was.
3.5*

Niet de topper die ik verwacht had.

Taken 2 is (zoals Prudh al zei) één van de grootste teleurstellingen van dit jaar. De film is niet zo bruut als deel 1. Het is allemaal veel te braaf en volgens het boekje. Ook zijn er erg veel cliché's en ongeloofwaardigheden aanwezig. De film heeft een erg trage opbouw en pas als de film aan de helft zit worden ze ontvoerd. Ook dat gegeven was veel te kort. Wel heb ik me vermaakt met Liam Neeson, die zijn rol erg goed neerzette. Famke Janssen vond ik nu niet zo goed. De actiescènes worden erg goed in beeld gebracht, maar duren veel te kort. 2,5*

Sweeney Todd is een verhaal uit de Britse folklore die me altijd wel al heeft geïnteresseerd. De mix van Victoriaans Londen, bloederige moorden en slachtoffers in taartjes proppen vind ik namelijk heel gezellig. Het is klassiek, luguber en gewoon erg leuk op een macabere manier.

Ben Kingsley en Joanna Lumley als het moordende koppel werkt verbijsterend goed. Beiden weten wat te doen met hun personage en hebben er plezier in. Deze TV-film weet met zijn mooie kostuums en decors te overtuigen. Het heeft een old-school gevoel dat vraagt om een kopje thee en een dekentje.

De schrijvers wilden duidelijk wat anders doen met het bekende verhaal en meestal werkt het wel. Soms sleept het wel eventjes maar ik heb me nooit écht verveeld.

3*

Anthologieën zijn allesbehalve mijn favoriete type film. Ze kunnen erg leuk zijn maar ze kunnen ook enorm tegenslaan. Het gevaar zit hem in de verschillende kwaliteit van de kortverhalen. Het voelt vaak aan als een zooitje die nergens echt veel inhoud heeft. Ook is het veelvoorkomend dat het verhaal dat alles samenbindt helemaal niet leuk is.

En Tales of the Crypt heeft last van geen enkel van deze problemen. Wat heb ik me hiermee vermaakt! Echt old-school griezelen met een bundel kortverhalen die elk wel wat leuks te brengen hebben. Ze zijn best spannend en meestal erg goed uitgevoerd op filmtechnisch vlak. Zelfs het omringende verhaal heeft een dikke verrassing in petto die me wel beviel. Dit is nu al mijn zoveelste Peter Cushing-film deze challenge en ben meer en meer geïnteresseerd aan het raken in zijn oeuvre.

Elk verhaal vind ik echt ijzersterk, met uitzondering van Blind Alleys die me net dat beetje te voorspelbaar was.

Verwacht geen diepgang of spectaculaire horrortaferelen. Zet je eerder schrap voor een gezellig avondje griezelen. Perfect voor dit seizoen.

4*

Ik geloof dat mijn verwachtingen voor deze film te hoog waren. Talk To Me had een hoop hype na de release en op de een of andere manier heb ik de film tot nu toe weten te vermijden. Maar vandaag dacht ik er eindelijk aan te beginnen. Ik dwong mijn man, katten en mezelf in de woonkamer en keek de film eindelijk.

Er zitten zeker een paar enge scènes in, maar het is jammer dat het verpakt is in een verhaal dat zo standaard en oninteressant is. Het acteerwerk is geweldig en de film heeft een duister en broeierig gevoel. Ik ben ook blij dat ze de gebalsemde hand geen onnodige achtergrondinformatie hebben gegeven. Dat is allemaal goed gelukt, maar de som der delen kwam niet overeen met mijn verwachtingen.

2,5*

Vandaag gezien op het BIFFF.

Don Quixote is een saaie en geforceerde avonturenkomedie met een heleboel slechte grappen. Soms zelfs kinderlijk. Slapstickhumor is niet aan mij besteed. De 3D zorgde eigenlijk meer voor tranen in de ogen dan voor enig spectaculairs. Na tien minuten prikten m'n ogen al. De speciale effecten in deze film zijn ook niet om naar huis te schrijven. Soms waren ze echt tergend slecht. Het verhaal had ook niet veel om het lijf. Het Don Quichotverhaal in een Chinees jasje was geen goede keuze, want er blijft niet veel van het originele verhaal over. De film kon in een uurtje gedaan zijn, maar in plaats daarvan gooien ze er nog eens 50 saaie minuten bovenop. Een erg grote teleurstelling. 2*

Disney weet weer te ontroeren en amuseren, net als vroeger.

Princess and the Frog was een kleine misstap, en Disney vond dit ook. Dus ze gingen wel voor 3D-animatie, maar een klassiek Disneyverhaaltje werkt nog steeds. Tangled is een leuke feel-good animatiefilm met leuke personages, geweldige animatie en sublieme side-kicks. De film begint er mooi en het verhaal heeft een goede start. Er zit ook een goede vaart in het verhaal waardoor het nergens echt saai wordt. Maar naarmate de film vordert, wordt het allemaal ietsje luguberder. Iets wat ik niet meteen verwacht van een Disneyfilm. Maar dit mogen ze wel meer doen.

Er zit erg veel goede en droge humor in. Pascal en Max zeggen wel niks, maar ze zorgen voor de meeste "laughs". Verder heb ik de film niet in het Nederlands of Vlaams gezien omdat ik voor dit soort film liever de originele versie hoor en doordat ik Jelle Cleymans en Deborah De Ridder niet vind passen bij het personage.

Dit is een mooie en vernieuwende Disneyfilm. 4*

Seks, drugs, alcohol en Flash Gordon!

Ted is een erg grappige film over een pratende teddybeer die alles behalve een brave teddybeer is. De film heeft een erg slap en cliché verhaaltje, maar door de humor steekt deze film met kop en schouders boven de gemiddelde komedie uit. Ted zelf is lekker grof en onbeleefd. Maar waar ik me nogal aan stoorde, waren Mark Wahlberg en Mila Kunis. Zij zijn er gewoon om de film te vullen. Hun romance was dan ook niet zo interessant. 3,5*

Teddy is een Franse poging tot een weerwolffilm. Natuurlijk is het doorspekt met de typische Franse humor en absurditeit. Ik keek al een tijdje uit naar deze film maar ben toch wat teleurgesteld achtergelaten. De humor werkt niet volledig en dankzij het magere budget kom je uit om een zeer povere finale. Van echt bloedvergieten is er geen sprake, wat uiteraard zonde is voor een horrorfilm. Eng wordt het nooit en een persoonlijke connectie met de personages is zoek.

De film probeert erg hard om grappig te zien. Hierdoor komt het aanvankelijk hyperactief over en valt het hele boeltje plat in de eerste vijftien minuten. Maar tot mijn verbazing vond ik het allemaal nog best vermakelijk. De film ziet er fijn gestileerd uit waardoor het toch iets unieks kan bieden. Het hoofdpersonage evolueert van strontvervelend naar enigszins sympathiek. Het hele liefdesverhaaltje liet me helemaal koud maar er wordt godzijdank niet te veel tijd aan verspild. De paar horrorscènes zijn best leuk maar missen een specifieke je ne sais quoi.

Teddy is fijn maar klein. Wat meer creativiteit en een explosieve finale zou dit tot een veel hoger niveau kunnen tillen.

3*

Wat ben ik blij dat ik het genre Giallo ontdekt heb. Argento is een erg goede regisseur en zijn stijl is helemaal mijn ding. Tenebre is iets beter dan Profondo Rosso aangezien de derde akte in PR nogal tegenviel.

De soundtrack is memorabel op zijn minst, de kills zijn bloederig en het verhaal is intrigerend. Ook wist Dario Argento de mooiste gebouwen van Rome uit te zoeken. Wat een architectuur! De climax en onthulling van de killer is jammer genoeg iets te suf en het laatste shot is dat nog meer. Best een grote smet op de film.

Hoe dan ook zal de soundtrack nog op vinyl worden aangeschaft.

4*

Ronduit nasty.

Nooit echt veel zin gehad in Terrifier omdat ik niet zo van clown-horror hou. Ik weet het niet, ze doen het nooit echt voor mij. Maar wat was ik verkeerd als het op deze film aankomt.

Art the Clown mag van mij in de analen der horror-antagonisten komen. Hij is extreem meedogenloos, bij vlagen hilarisch en toch zo verschrikkelijk disturbing. De kills in de film zijn expliciet en best realistisch. Dit komt door de fantastische practical effects. Blood and guts is wat je ongeveer mag verwachten bij deze film. Hoogtepunt is de torture-scene met de twee dames.

Vergeet even de domme personages, questionable acteerwerk en de lelijke filter die over de lens is gesmeten. Zet je verstand op nul en zet je schrap voor een nasty rit in de wereld van Art the Clown.

4*

Als liefhebber van Art The Clown in de originele Terrifier was ik enorm benieuwd om te zien hoe het vervolg eruit zou zien. De trailer deed me jammer genoeg vrezen voor het slechtste want die zag er wel heel amateuristisch uit. Gelukkig is het eindproduct veel beter dan mijn verwachtingen en kan zowat iedere gore-fan zich hier goed mee uitleven (hoop ik).

De meesten klagen over de lange speelduur. Mij stoorde dit helemaal niet al is de climax inderdaad wel een tikkeltje te lang. Toch heb ik nergens het gevoel dat het onnodig lang was. De 140 minuten worden vooral geweid aan het gezin van Sienna en hun problematiek. Veel deed het verhaaltje niet voor mij maar het keek lekker weg. Wat mij echter overwon waren de lang uitgerekte moordscènes. Deze filmserie gaat toch wel de geschiedenisboeken in voor zijn gore. Ja, het ziet er vaak cartoonesk uit maar dit draagt extra bij aan het imago van Art the Clown. Het hoogtepunt is uiteraard de scène in de slaapkamer. Ik zat met open mond te staren naar het bloedbad en genoot van elk moment (sluit mij a.u.b. niet op). Dit was geweldige horror.

Wat me wel hard stoorde was dat de belichting niet altijd op punt stond. Vaak waren scènes overbelicht of onrealistisch belicht. Dit viel hard op en ik kan het alleen jammer vinden. Ook niet al het acteerwerk is goed genoeg. Lauren LaVera is goed en David Howard Thornton speet uiteraard geniaal. De moeder had echter nog nooit van acteren gehoord, denk ik. Wat een verschrikkelijke overacting. Dit werd na een tijdje gewoon ironisch lachwekkend. Ook de toevoeging van Arts sidekick snapte ik niet zo goed. Het was me allemaal te vaag en hielp het plot niet echt vooruit.

Verder kan ik alleen maar uitkijken naar wat Damien Leone nog van plan is met Art the Clown. Hopelijk heeft hij wat geleerd van deze film en levert hij the best of both worlds: goede kills én goede filmmaking.

3,5*

Aangezien ik op 11 november start aan mijn zelfopgelegde jaarlijkse Christmas Binge, was het alleen maar passend om de overgang te maken met een Kerst-horrorfilm. En Terrifier 3 kwam op het perfecte moment uit dus de keuze voor mijn laatste film van de horror-challenge was snel gemaakt.

De vorige twee delen waren horror-pracht. Qua inhoud had de eerste zeer weinig te bieden maar het was vooral vanwege de gore dat de film straalde. Deel twee is ambitieuzer, bloediger maar ook rommeliger. Een sequel die de kijker deed afvragen wat er nog volgt voor Art en Sienna. Dit derde deel is alweer meer van hetzelfde maar is wat gebalanceerder. Toch werkt niet alles en begint de fanchise-vermoeidheid op te treden. Men weet ook niet echt goed wat te doen met het verhaal want er is niet echt veel nieuws voor de personages om te doen. Natuurlijk kijkt men de films vooral voor de gore, en die stelt alweer niet teleur, maar is een omkaderend verhaal altijd welkom.

Ook heb ik het gevoel dat dit deel minder bloederig is? De slaapkamerscène uit deel 2 vond ik vele malen heftiger dan eender wat in de film. Mijn man keek even op bij de douche-scène en zat met grote ogen te kijken naar het bloedbad om dan te concluderen dat dit geen film voor hem was.

Jammer voor hem.

Terror Train is een standaard slasher maar dit keer op een trein. De sfeer zit er goed in en de set designs zijn prachtig. De kills zelf zijn wat teleurstellend maar gelukkig is Jamie Lee Curtis er om de boel op te leuken. Ook dat het whodunnit-aspect perfect werd uitgevoerd. Lange tijd kon ik totaal niet raden wie de moordenaar is. De verrassing op het einde liet me volledig sprakeloos achter. Ik was stomverbaasd.

Langs de negatieve kant zijn de personages niet echt interessant en kon deze Terror Train een hoger tempo gebruiken. Het laatste half uur is horror-goud dus dan ben je dat snel weer vergeten.

3,5*

Het is opvallend lang geleden dat een film nog eens een fysieke reactie van walging uit mij kreeg. Dat is bij deze Tetsuo: The Iron Man alleszins gelukt. Dit is absoluut geen gemakkelijke film. Het valt het best te omschrijven als een Lynchiaanse nachtmerrie die de kijker gedesoriënteerd en gedegouteerd achterlaat. Dit is de volle 64 minuten lang pure gore verpakt in een chaotische trip waarvan ik even moest bekomen. Het sound design is geniaal met walgelijke, vervelende en non-symfonische geluiden. Hier en daar is er een vleugje normaliteit in de soundtrack te vinden, maar dat is schaars.

Het nadeel van dit soort trips vol ultraviolence en gore snel uitmondt in overdaad. Hierdoor valt er na afloop weinig échte substantie te bespeuren. Het is een conceptfilm, dat snap ik wel. Toch verkies ik enig gevoel van rechtlijnigheid in mijn film, als die dan toch zo zwaar wil zijn.

3,5*

Het is bijna onmogelijk te vatten dat Des Teufels Bad op waargebeurde feiten werd gebaseerd. Het totale gegeven is ronduit verschrikkelijk. De omvang en impact van dit erg macabere onderwerp wordt zeer goed weergegeven. De film is nihilistisch, zwart, uitzichtloos en verontrustend. Vooral bij het laatste half uur zat ik erg ongemakkelijk in mijn stoel. Af en toe richte ik mijn blik naar mijn man voor wat soelaas te zoeken maar dat was tevergeefs. Hij zat ook met horror in de ogen te staren naar wat er zich op het scherm aan het ontvouwen was.

Dit is eerst en vooral een drama dat focust op een vrouw in een hopeloos huwelijk met een (volgens implicatie) homoseksuele man. Sowieso al een erg ongemakkelijke situatie. Erger nog dat ze onder druk komt te staan van haar werk, schoonmoeder, maatschappij en onbeantwoorde kinderwens. Een mens zou van minder depressief worden. De vrouw, Agnes, wordt weergaloos vertolkt door Anja Plaschg.

Folk Horror is enorm hit or miss met mij. Naar mijn mening zijn het voornamelijk arthouse/slow burns die tergend traag voortkabbelen richting een "spectaculaire" finale. Hier en daar gooit men er nog wat expliciet het slachten en villen van boerderijdieren tussen om het publiek toch een naar gevoel te geven. Het is iets wat ik snel doorzie en minder mijn meug is. Dit had ik ook wel bij deze film maar vanwege het onderwerp en de wel erg mooie cinematografie werd het allemaal wel nog de moeite.

Mijn rating wordt hard beïnvloed door het feit dat deze stijl me iets minder ligt. Toch heb ik heel lang getwijfeld maar ik ga afronden naar beneden. Toch is het een film die ik iedereen kan aanraden als je van gegronde, lugubere horror houdt.

3,5*

Goed.

De film begint erg saai en cliché, maar slaat daarna om tot een zieke originele en beklemmende horrorfilm. De personages zijn vrij stereotiep en hun acties zijn nog vreemder. Maar wat deze film zo goed maakt zijn de achtervolgingen door Leatherface. Die gaven me een beklemmend gevoel en sleepten me echt mee in de film. Een mooie 3,5*.

Ik hou van een goede slasher en Thanksgiving is er zeker een.

Het voelde wel soms een beetje onderbakken omdat het verhaal erg standaard is en ik niet veel om de meeste personages kon geven.

De moorden zijn lekker bloederig, maar ik had graag wat meer spanning erbij gezien. De sterfscènes waren extreem snel en hadden geen tijd om in het hoofd van de kijker te blijven hangen. En waar zijn die ouderwetse achtervolgingsscènes van weleer? Niet hier, alleszins.

Eli Roth heeft wel dus weer een bovengemiddelde horrorfilm gemaakt, dus dat is iets om voor te juichen.

3,5*

Bagger.

Na Jack and Jill vermijd ik alle Sandler-komedies. Hierbij ben ik dus gefaald. Sandler is echt niet grappig meer en dit bewijst hij met deze film. Zijn irritante typetje is totaal niet leuk en eerder vervelend. Ook zijn manier van praten zorgt er al voor dat ik m'n tv uit het raam wil gooien. Ik heb slechts twee keer gelachen en dat was met die leerkracht. Verder trekt deze film echt op niks. Toch een erg kleine 2*

Wacht. Zijn dit Velma en Weezy niet?

Ik zal deze twee dames nooit vergeten. Ze zijn vanavond voor het eerst in mijn leven gekomen en zullen voor altijd in mijn hart blijven. Wat een avontuur was me dit, toch.

Uiterst gelaagde prestaties van Sarandon en Davis. Deze twee actrices zijn op het hoogtepunt van hun kunnen. De dialogen zijn eindeloos quotable en zo verdomd geestig. En als kers op de taart: het ziet er allemaal uitstekend uit.

Thelma and Louise steekt een dikke middelvinger op naar vrouwenhaar en heeft plezier met Amerikaanse karikaturen. Eentje om te onthouden!

5*

De eerste helft van Them! is een vakkundig opgebouwd mysterie. Het enige jammere is dat we al op voorhand weten dat het mieren zijn. Was dit niet het geval had ik het nooit kunnen raden en kon dit een perfecte verrassing kunnen zijn. De tweede helft is dan weer een wilde jacht op de mieren in de hoop nieuwe nesten te voorkomen. Dit deel sprak me minder aan want er kwam enorm veel mieren-mumbo-jumbo voorbij. Er worden verschillende detective-elementen verweven wat ik dan weer wel kon appreciëren. Door de focus af te wenden van het tonen van de mieren wordt er meer gedaan met de angst voor de nucleaire bommen. Erg interessand beeld van de tijdsgeest van toen.

3*

They/Them (They-slash-them) is een poging tot traditionele slasher gemixt met een queer uitgangspunt. Op papier is dit erg interessant en hoewel de film zeker zijn sterke punten heeft, slaagt het niet in elk aspect.

Als lid van de queer community was ik erg geïnteresseerd in dit project. Veel punten die aan bod komen in de film zijn dan ook (soms met spijt) erg herkenbaar. De community zelf weet men goed neer te zetten met de personages en hun band die ze vormen. Dus een groot pluspunt op dat vlak.

De film is grotendeels een sociaal drama over de angsten/oppressies waarmee de personages te dealen hebben in hun dagelijkse leven. Dit werkt en bleef steeds interessant. Jammer genoeg komt de slasher pas echt tevoorschijn in de laatste twintig minuten en stelt dit erg teleur. De kills gebeuren voornamelijk offscreen en hoewel er bloed vloeit, is het niet genoeg om het horrorkantje ten volste tot zijn recht te laten komen.

Een grote factor waardoor deze film zijn kijkbaarheid heeft is door Kevin Bacon. Hij speelt het hoofd van het conversiekamp en doet dit uitstekend. Je weet nooit waar je staat bij die kerel. De teen cast doet het ook erg verdienstelijk.

Trouwens, pas ontdekt dat John Logan de creator is van mijn favo tv-serie: Penny Dreadful. Goed zo.

Een aangenaam spannende Horror.

The Thing is een luchtig horrorfilmpje. Niet te veel nadenken en gewoon kijken. Dan is deze film wel wat. Mary Elizabeth Winstead, bekend van Final Destination 3 e.a, speelt hier een nogal oninteressant personage. Ze irriteerde me een beetje.

De Sfx zijn niet de beste. Ze vallen wat tegen. Ik had véél meer verwacht van deze Prequel (of remake). Een krappe 3*.

Wat me vooral verbaasde aan deze indie-thriller is dat het toch een grotere impact heeft dan vooraf gedacht.

De film heeft een leuk uitgangspunt en haalt het onderste uit de kan om een goed uitgewerkte wereld op te bouwen. Er zit voldoende spanning in en ik zat tegen de derde akte weliswaar aan het scherm genageld. Jammer dat in de laatste 15 minuten het verhaal wat focus verliest om dan weer op het juiste pad te komen op het allerlaatste. De film kabbelt traag vooruit richting een uitkomst die je dan wel ziet aankomen maar toch wel binnenkomt.

Echt sciencefiction is dit niet en heel thriller-achtig ook niet. Het is een gegrond drama over twee gebroken mensen die het beste uit een benarde situatie wil halen zonder hun verstand te verliezen.

Things Will Be Different zal geen grote awards winnen, daarvoor is het net iets te klein. Toch is het zeker de moeite waard!

3,5*

Een veel te hoog gemiddelde hier op Moviemeter.

Thir13en Ghosts is een erg slechte griezelfilm. De geesten zien er belabberd uit, het acteerwerk is erg slecht en het verhaal is verschrikkelijk slecht. Alhoewel de film slechts anderhalf uur duurt, lijkt het alsof het twee uur duurt. Erg traag en langdradig. Ook kent de film erg veel cliché's. Het einde is ook weer typisch. 2*

Potverdorie, wat een onsamenhangende boel was me dit? Alles aan deze film voelde aan als een schaamteloze marketingtruc. Alsof Lopez wist dat niemand naar haar album ging luisteren dus maakte ze er maar een berucht slechte film van.

1,5*

Ik wilde liever The Muppets zien want we hadden een gratis ticket en ik hou wel van nonsens, maar mijn ouders zagen liever een cheesy romcom. Ikzelf vond de film best wel te pruimen en ik heb zeker wel een paar keer goed gelachen. Maar het probleem met deze film is dat er niet veel verhaal in zit. Het actiegedeelte kon erg gemakkelijk worden weggelaten en zo een gewone romcom kunnen worden. Het einde is best voorspelbaar en nogal snel afgewimpeld. Ik wachtte steeds op een climax die er nooit zou komen. Chris Pine herkende ik al snel als Kirk uit Star Trek, en hier heeft hij ook ongeveer dezelfde rol: uitbundige man opzoek naar een one night stand. Reese Witherspoon vind ik een erg aantrekkelijke vrouw en hier speelt ze ook erg goed. Voor de rest, heb ik mij zeker niet verveeld, maar met de Muppets zou ik me beter vermaakt hebben, denk ik. 3*

Thor is een leuke superheld.

De film is niet bepaald origineel, maar werd wel leuk gebracht. De personages werden goed gespeeld. Nathalie Portman had ik niet direct verwacht in een film als deze. Dat was wel een leuke verrassing. Ook Anthony Hopkins en Idris Elba speelden best goed. Maar diegene die de show echt stalen, waren Thor en Loki. 3,5*

Vroeger heb ik deze film kapot gedraaid. Ik kon er niet genoeg van krijgen.

Maar nu heb ik hem eens herzien, en hij is een beetje irritant geworden. Alle liedjes zijn te veel van het goede. Ook zijn de personages oppervlakkig en raar. gewone film. 3*

Ik ben momenteel dol op de boekenreeks en deel 3 ligt klaar op mijn nachtkastje. Toen ze de cast bekendmaakten, kon ik mijn geluk niet op. Letterlijk iedereen in de club is perfect gecast.

Wat me opviel tijdens het zien van deze verfilming, is dat echt elk personage perfect wordt neergezet door de acteurs. Naomi Ackie en Jonathan Pryce leveren oprechte prestaties, terwijl David Tennant hilarisch irritant is.

De film heeft die typische Netflix-kwaliteit: een saaie bedoening die visueel niet veel te bieden heeft. Eerlijk gezegd had ik meer warmte verwacht van Chris Colombus, gezien zijn palmares. Ik ben ook echt geen fan van de manier waarop ze het einde hebben aangepakt. De personages hebben uiteindelijk gemengde morele waarden die mij niet bevallen, waardoor het nog moeilijker is om me met hen te verbinden.

Desondanks heb ik me hiermee vermaakt. Het is Brits, grappig en verrassend.

3,5*