Opinions

What the actual fuck.

Tickled is lang niet zo bananas verschillende fora doen geloven maar het is nog steeds best verontrustend. Begint best braaf maar draait al snel uit tot de ontrafeling van een web van leugens, bedrog en gekietel.

Tickled is gelukkig wel een grondige en volhardende documentaire die snel vooruit gaat en je aandacht blijft houden.

4*

Harvey Milk was zo'n inspirerende activist. Hij heeft zoveel bereikt en zijn community hoop gegeven. Zelfs vandaag de dag, nu rechtse politieke partijen de overhand lijken te krijgen, komt zijn boodschap hard aan.

De documentaire zelf is zeer grondig. Zijn professionele leven wordt verteld door Harvey Fierstein. Hij levert uitstekend werk en lijkt niets dan perfect om het verhaal te vertellen. Rond het uur voelde ik tranen opwellen, maar ik onderdrukte ze snel omdat ik wist dat onze gemeenschap sterker is dan al die rechtse klootzakken bij elkaar.

4*

Alice Lowe is al jaren goed op dreef in de Britse cinema met haar perfecte gevoel voor humor en leuke uitstraling. Als regisseur kwam ze enkele jaren geleden met Prevenge die me wel kon smaken en een 3,5* opleverde. Nu is ze terug met een komischer project genaamd Timestalker.

In deze film volg je een vrouw, Lowe zelf, die iedere keer als ze haar wederhelft tegenkomt een gruwelijke dood sterft. Bij iedere reïncarnatie valt ze opnieuw voor dezelfde man en herhaalt het spelletje zich keer op keer. Zo volg je de vrouw doorheen verschillende tijdsperiodes en versies van haarzelf.

Een erg origineel uitgangspunt, dus. Het is ook een concept met kritiek en toch voldoende humor en slimme situaties waardoor het nooit prekerig aanvoelt. Lowe bewijst alweer dat ze combinatie acteur-regisseur haar op het lijf geschreven staat. De supporting cast is ook erg leuk met als kopstuk Nick Frost die, ondanks zijn wat irritante rol, zich zichtbaar amuseert. Het ziet er allemaal leuk uit en er zit een vlot tempo in het verhaal. Misschien zit het na een tijdje wel wat tegen om iedere keer hetzelfde tafereel te aanschouwen maar gelukkig zit er genoeg variatie in de situaties om niet te vervelen. Zelf had ik wat meer tijdsperiodes willen zien.

Timestalker zal het grote publiek waarschijnlijk niet aanspreken. Voor wie houdt van absurde films met enkele laugh-out-loud moppen en het hart op de juiste plek zal wel aan hun trekken komen.

3,5*

Tja, wat kan ik zeggen?

Ik ben een sucker voor melodramatiek en uitbundige sets.

Titanic is filmtechnisch gezien een mirakel. Na 25 jaar ziet de film er nog steeds perfect uit. Het meeste van de blockbusters die vandaag de dag uitkomen zien er niet half zo goed uit als dit. In dr tweede helft van de film merk je dit het meeste.

Het liefdesverhaal van Jack en Rose biedt een kans om je een rondleiding te geven doorheen het schip. Cameron benut deze kans volledig en met verve. Jack komt over als een nonchalante jonge man die steeds het juiste zegt op de juiste momenten. Wat je snel vergeet is namelijk dat de film door Rose wordt vertelt dus je krijgt sowieso een idyllisch beeld van hem. Rose is een enorm sterk personage met veel diepgang, tot in de perfectie gespeeld door Kate Winslet. Het karikaturale van haar verloofde en de hele upper class neem je er bij en is geen al te grote hindernis.

De film weet exact wanneer het tijd is om de zeemzoete romantiek om te slaan naar regelrecht drama. De tweede helft is bijna ondraaglijk om te zien vanwege het leed dat best expliciet in beeld wordt gebracht. Als kijker sta je versteld door de ramp en zit er niets op dan met open mond te staren. Het romantische einde is dan weer de gigantische kers op de taart.

Er is geen oog droog gebleven bij het kijken van Titanic ten huize Iben.

5*

Dit is crap van de bovenste plank.

Titanic II is saai, erg low-budget en de onoriginaliteit spat er vanaf. Er zijn zelfs scènes uit James Cameron's Titanic letterlijk gekopiëerd. De special effects trekken op niks, net zoals het verhaal en de personages. Ze maken de meest onlogische keuzes en om de haverklap ligt er een obstakel op de weg waardoor er - tevergeefs - extra spanning is proberen te maken. De personages waren allemaal erg oppervlakkig en standaard. Niet zo goed, dus. Titanic II is een grote teleurstelling geworden, al had ik het lage gemiddelde hier op MovieMeter (0,94 op 5) al opgemerkt. De eerstvolgende film van The Asylum die passeert, vliegt rechtstreeks de vuilbak binnen. 1*

De hoeveelheid naakte, knappe, behaarde, gay mannen en hun penissen is uitbundig en goddeloos.

Ik vond het geweldig.

The Summer with Carmen is een kleine en unieke komedie. Het is traag, maar elke scène voelt noodzakelijk. Het acteerwerk is geweldig en sommige grappen landen perfect. Het had iets korter en meer to the point kunnen zijn.

Alweer een obscuur juweeltje dat ik zou aanraden.

3,5*

Patrick Swayze, Wesley Snipes en John Leguizamo als drie drag queens op weg naar Hollywood in een aftandse Cadillac... Wie had dat ooit gedacht?

Met een titel als deze verwacht je een film dat echt larger than life is. Gelukkig stelt dit echt niet teleur want wat een fijne film is dit geworden. Hoewel de straight-casting van drie queer personages me aanvankelijk echt niet lekker zat, hebben de drie zeer goede prestaties neergezet en heb ik me er mettertijd helemaal niet meer aan gestoord.

De opzet is simpel maar de executie is uitmuntend. Dit is voor mij de perfecte feel-good film met opzwepende muziek, meerdere geslaagde moppen en een queer-positieve boodschap die op het eind echt hartverwarmend werkt. Stockard Channing is perfect gecast en zet ook een sterke rol neer.

Voor mij een erg geslaagde film, al is het af en toe wat plat en kort door de bocht. Het hart zit goed en de boodschap duidelijk.

4*

- "Look, that little Latin boy in drag is crying. Find out why that little Latin boy in drag is crying."

- "Little Latin boy in drag, why are you crying?"

Ik ga stuk.

Fans van traditionele, overdramatische spookverhalen kunnen hier zeker aan hun trekken komen.

In The Ghost of Yotsuya wordt een genadeloze samurai gekweld door geesten van zijn slachtoffers, waaronder zijn pas overleden vrouw. Een zeer standaard verhaal wordt tot een hoger niveau getild door de spanning die in het laatste half uur enorm voelbaar is. De film bevat enkele zeer effectieve jumpscares die niet alleen eng zijn maar ook visueel zeer impressionant.

De hele film heeft een soort nihilistische insteek wat bijdraagt aan een erg onaangename sfeer doorheen de gehele speelduur. Hoewel het allemaal wel onder je huid kruipt, ben ik toch teleurgesteld door het verhaal. Het is veel te mager, zelfs met een korte speelduur. De cinematografie maakt gelukkig veel goed.

3,5*

Shogun's Joy of Torture heeft zijn naam zeker niet gestolen. We krijgen drie afzonderlijke verhalen met de focus op 17e-eeuwse marteltechnieken voorgeschoteld. Deze martelingen worden vooral toegepast op mensen van het vrouwelijke geslacht en liefst zo naakt mogelijk. Het zal nooit wat voor mij zijn want het breinloze geweld is er vooral om te shokeren. Er zit een goede boodschap achter alles maar op een gegeven moment is het welletjes geweest. Het eerste segment is het beste van de drie met een omgekeerde kruisiging die ik niet snel zal vergeten.

2,5*

Ik zag deze op de 24e, maar sinds 17.00 uur op kerstavond ben ik in een rode wijnachtige waas die me twee dagen lang in zijn greep heeft gehouden.

Ik wist niets van Tokyo Godfathers en gelukkig maar. Deze film is zo menselijk. De sfeer is bijna onbeschrijflijk: het is somber maar hoopvol, verdrietig en gruwelijk maar soms ook verdomd grappig. Het verhaal begint nogal vreemd, maar wanneer er dingen beginnen te gebeuren, had het mijn volledige aandacht en liet het me niet meer los. Er zijn veel echt volwassen thema's aanwezig en ze worden uitzonderlijk goed aangepakt. Tegen het einde bonkte mijn hart letterlijk in mijn borstkas.

Een eersteklas onconventionele kerstfilm en nog eentje om elk jaar opnieuw te bekijken.

4,5*

Ichikawa heeft het onmogelijke voor elkaar gekregen. Hij heeft niet alleen een objectieve documentaire gemaakt over de Olympische Spelen van '64 in Tokio, hij heeft hem ook prachtig in beeld gebracht en interessant genoeg gemaakt voor mensen die niet van sportevenementen houden. Het is vakkundig gefilmd, bij vlagen verrassend grappig en met een aantrekkelijke voice-over.

Jammer dat het in de tweede helft nogal repetitief wordt. Niet elk segment of sport is even interessant, maar dat is een zeer subjectieve kwestie.

3,5*

Aan het begin van de film zat ik even in shock te staren naar het scherm. Hoe kan een film er zo slecht uitzien... Bij vlagen deed het me allemaal wat denken aan een SOV-film. Zo amateuristisch en hyperkinetisch werd alles in beeld gebracht. Camerashots slaan nergens op en er zijn zoveel onnodige cuts die bijna een epilepsieaanval kunnen veroorzaken. Wat nog vreemder is, is dat er hier en daar echt prachtige shots tussen zitten. Dan zat ik echt met grote ogen.

De film moet het meest van de gore hebben, dat wordt ook beloofd in de titel. Er zit meer van voldoende ranzigheid in de 110 minuten dus je komt daadwerkelijk aan je trekken. Dit gebeurt wel al in de eerste 30 minuten dus dan is alles wat volgt vooral uitbundigheid en overdaad. Voor subtiliteit moet je hier niet zijn.

Hoewel veel praktische effecten geweldig zijn, enkele monsterdesigns geniaal zijn en heel af en toe een spoor van een interessant verhaaltje te bespeuren valt, kon deze Tokyo Gore Police mij totaal niet boeien.

2*

Deze Japanse aftakking van de Invisible Man-reeks is beduidend anders dan de eerdere versies. De kopie die ik kon bemachtigen was in slechte staat, aldus de disclaimer vooraf. Men had duidelijk niet gelogen want dit was wel zeer onsamenhangend. De audio liep niet synchroon of was afwezig. De beelden hadden ook al een betere tijd meegemaakt.

Afgezien van de kwaliteit van de kopie is deze film in zijn geheel ook niet veel soeps. Het kaderende verhaal over een juwelendiefstal valt hoogstens kinderlijk te noemen. De verplichte romantische noot is halfslachtig uitgevoerd en voegt weinig tot niets toe. De voornaamste reden om deze film te zien is, zoals Joolstein hierboven ook al aangaf, de special effects. De vakkundig gemaakte illusies zien er heel overtuigend uit voor die tijd.

2*

Hélemaal niet wat ik verwacht had.

Tomorrowland (bij ons uitgebracht als Project T) is een Sci-Fi-filmpje gebaseerd op de gelijknamige zone in Disneyland. Een erg leuk uitgangspunt en een goeie cast schepten relatief hoge verwachtingen, maar deze zijn amper ingevuld.

Te beginnen bij het begin: Het eerste stuk met een jonge Frank Wilder was erg interessant en wonderbaarlijk. Jammer genoeg werd dit niveau niet behouden en wisselen we naar de kant van Casey. Op zich ook interessant, maar het tempo is niet al te hoog en ik zat constant met de vraag waar de film nu heen wil, want het was allemaal best rommelig. De film voelde ook niet als geheel aan, maar eerder losse scènes aan elkaar geflanst zonder enige verwantschap. Ik vond het best jammer ook dat uiteindelijk uitkomt dat de pin slechts reclame is en dat Tomorrowland niet echt zo is. Zonde, want ik wilde meer van deze wereld zien. Ik wilde verbaasd worden door de technologie. In tegenstelling daarvan kregen we een andere dimensie, nog in de maak, met inspiratieloze robots en personages. Ook had ik niet het gevoel dat ik naar een good guy vs. bad guy-film aan het kijken was, want dat verwachtte ik net wel.

De cast is min of meer goed. Raffey Cassidy vond ik enorm schattig en leuk. Britt Robertson zorgde voor het optimisme in de film, en dit doet ze ook goed. George Clooney en Hugh Laurie, de grote namen, vond ik echter tegenvallen. Clooney komt amper uit de verf en heeft geen diepgang en Laurie heb ik steeds gezien als House met een vreemd pakje aan. Jammer, want beide acteurs zie ik graag spelen.

De special effects zijn dan weer uitmuntend, want Tomorrowland ziet er geweldig uit in al haar pracht en glorie. Jammer alleen dat ze niet honderd procent tot hun recht komen door het rommelige verhaal. Brad Bird heeft me al bekoord met M:I - Ghost Protocol en The Incredibles, maar hier ben ik nu best teleurgesteld in hem.

Tomorrowland is niet meer dan een standaard familiefilmpje. En als je een volledige science fiction-film verwacht, kom je bedrogen uit want dat heeft deze film niet te bieden. Erg zonde. 2,5*

Dit is movie magic.

Laat ons duidelijk zijn dat ik niks heb met luchtgevechten of de marine. Toch vond ik dit een erg goede film. Vooral door de erg goede regie en prachtige beelden. De kleuren spatten van het scherm en de combatscènes zijn fenomenaal. Kelly McGillis zet een erg goede prestatie neer. Ook Cruise valt goed te pruimen.

Die homo-erotische ondertoon zorgde voor dat tikkeltje meer plezier.

Alweer een prachtig staaltje cinema.

Hoe geweldig zijn die flight scènes wel niet. Met open mond heb ik zitten gapen naar hoe ze dit allemaal voor elkaar hebben gekregen.

Het is fijn de acteurs terug te zien uit het origineel. Ook de odes naar die film zijn zo enorm nostalgisch. Soundtrack is jammer genoeg niet zo iconisch deze keer.

Je weet dat het nagelbijtend spannend was als je aan het eind van het eindgevecht letterlijk moet ontspannen.

4*

Even een sidenote: ik schrik even van het veelvuldige gebruik van de slur ‘nicht’ bij deze. Of is dit weer een voorbeeld van de NL/BE taalverschillen? In België kan dit woord namelijk echt niet door de beugel.

En nu over naar de review zelf:

Harvey Fierstein bewijst opnieuw dat hij een legende is.

Torch Song Trilogy is een portret van een gay man in New York die probeert te navigeren door het leven en de liefde. Net als in het echte leven krijgt hij te maken met allerlei moeilijkheden, maar hij probeert vol te houden.

Het verhaal is maar al te bekend, maar door Fiersteins humor, gevoel voor camp en vermogen om je hart te raken, voelt het altijd fris aan. De film weet wanneer hij te sappig wordt en vermeldt dat zelfs meerdere keren. De zelfspot van Fierstein is precies in mijn straatje en ik moest er meerdere keren om erg hard om lachen. Er zijn een paar emotionele klappen die een beetje voorspelbaar zijn, maar wel hard aankomen.

De hele cast is uitzonderlijk. Matthew Broderick liet me een keer niet ineenkrimpen en secundaire acteurs zoals Ken Page en Brian Lerwin passen perfect in het plaatje. De echte ster, naast Fierstein, is zonder twijfel de legendarische Anne Bancroft. Ze zit vol vuur en woede en houdt geen enkele slag achter. Haar monoloog in de derde akte hield me aan het scherm gekluisterd.

Torch Song Trilogy is een film die veel queers zal aanspreken: liefde proberen te vinden in de tumultueuze homoscene, omgaan met conservatieve ouders en een leven opbouwen in een wereld die je niet helemaal accepteert. Het is ook een film met thema's die hetero's zullen herkennen: verlies, het opbouwen van een gezin en proberen vrede te vinden met je innerlijke ik.

Jammer dat dit onder de radar vloog, want het is een verborgen juweeltje. Check deze, jongens!

4,5*

Aangrijpend drama met een duidelijke boodschap.

De twee kinderen hebben een unieke band die aandoenlijk werkt. Het is dan ook hartverscheurend wanneer je ziet in welke omstandigheden ze terecht komen.

Wel merk ik een groot patroon in de films van gebroeders Dardenne. Hierdoor vind ik deze film er niet genoeg in opvallen. Er wordt niks echt nieuws gedaan qua filmmaking. Dit moet zeker niet, maar dan moet al de rest wat de film doet opvallen.

Dit is dus niet het geval.

3*

Schattig, klein filmpje als tussendoortje. Meer niet.

De film duurt slechts anderhalf uur maar lijkt langer te duren. Het gaat allemaal gewoon te traag vooruit. Het wil drama en comedy tegelijk zijn, maar slaagt amper in geen van beide.

Het kleurenpalet is oogverblindend mooi en Blanche Gardin is likeable, de rest van de cast niet zo. Soms konden er wel goede grapjes tussen zitten, maar het was te schaars.

2,5*

De eerste massaschietpartij op een school in Amerika kostte 14 mensen het leven en verwondde 33 mensen. Deze geanimeerde documentaire toont de verhalen van overlevenden, waardoor het soms erg moeilijk is om naar te kijken.

Allereerst ziet de rotoscope-animatie er prachtig uit. De combinatie van archiefbeelden, reconstructies en interviews gaat naadloos in elkaar over. Het is moeilijk om niets te voelen als je luistert naar het verhaal van Claire, de zwangere vrouw die werd neergeschoten en schrijnend lang op het gloeiend hete beton moest liggen.

Een prachtige film die je aan het denken zet.

4*

Met een prachtige titel en poster als deze had ik de immense teleurstelling helemaal niet zien aankomen.

Afschuwelijke en amateuristische sound editing, de score past totaal niet bij het onderwerp van de film. Veel te vaak werd er gefocust op ‘s werelds slechtste agenten die een gigantisch Peppi en Kokki-gehalte. Ik weet niet of hun perikelen een poging tot humor was ter compensatie van de brute moorden, maar het werkt helemaal niet. Integendeel.

Acteerwerk is zo flauw en zonder enige overtuiging. Shots zijn knullig in beeld gebracht. Deze regisseur zou van mij niet meer aan de bak mogen.

Wat me dan wel verbaasde was de bruutheid van de moorden. Dit was vaak ongemakkelijk om te zien, in de beste manier mogelijk. Zeker de derde akte bevat een paar suspensvolle momenten.

Zou Jason Voorhees hier zijn inspiratie gehaald hebben voor zijn look in Friday the 13th Part II?

Wie zal het weten?

De voorgaande delen vind ik niet zo boeiend, maar ik werd positief verrast met deze.

De animatie is zoals we van Disney - Pixar gewend zijn. Top dus. Ik heb ook meer gelachen met deze. Pixar maakt bijna nooit fouten bij mij.

4*

Chip and Dale blijven mijn favoriete figuren.

Jakkes, wat een gore film. (al heb ik al erger gezien.)
De cover van Train zag er best leuk uit en ik hoopte op een originele en gortige horrorfilm. In plaats daarvan krijg ik een saaie gortige horrorfilm die nergens echt spannend wordt of enigzins boeit. Alles gaat zo traag en is veel te over the top. Net als het einde. Dat eindgevecht blijft maar doorgaan. En de film zit ook vol ongeloofwaardigheden. Zoals: Die killer die op het eind een hele trein, zonder moeite kan verplaatsen. Komaan, waar zit de logica? Een grote teleurstelling. 2,5*

Wanneer drie vierde van je soundtrack uit pornomuziek bestaat en je een flink geoliede Jason Statham laat vechten zonder t-shirt én hem onderwater naar lucht laat happen door middel van andermans mond creëer je een wel erg homo-erotische ondertoon. Of ik dat erg vind? Helemaal niet.

De rest? Nogal belachelijk.

De tagline luidt: "30,000 fans. 300 cops. 1 serial killer. No escape."

Ik kan er dan helemaal niet tegen dat er in de film wordt vermeld dat er in totaal 20,642 mensen in het concertgebouw zijn. Dat is gewoon lui geschreven en maakt mij kwaad.

M. Night Shyamalan en zijn clan ben ik intussen wel grondig beu geworden. Hijzelf heeft in jaren geen goede film gemaakt, zijn ene dochter heeft ook een verschrikkelijk saaie film afgeleverd dit jaar en zijn andere dochter kan helemaal niet zingen met haar plastic aura.

Deze Trap is ook gewoon een objectief enorm slechte film geworden. De dialogen zijn abominabel en niet aan te horen terwijl het script rammelt langs alle kanten. De film blijft maar duren in de hoop de ene twist na de andere te introduceren maar geen enkel ding werkt. Meermaals zat ik te zuchten en te hopen dat het voorbij ging zijn. Je kan de hele film als camp beschrijven maar daarvoor is dit nog te slecht.

1,5*

Visueel erg mooi, maar voor de rest een slappe hap.
Het verhaal is iet zo speciaal. Het begin van de film is ook erg vreemd. Het sprong van de hak op de tak. Eerst zit je bij het gezin van Jack en co. en dar plotseling zit je bij dino's en kwallen! Slaat toch nergens op. Ondanks dit alles verandert de film naar het einde toe. Het verhaal wordt duidelijker en je voelt je wat meer betrokken. Maar meer is deze film niet. 2*

Een horrorfilm over Duitsers die tijdens de eerste wereldoorlog duistere experimenten uitvoeren hebben we al vaker gezien. Toch doet Trench 11 een verdienstelijke poging met dit concept en wordt er een verrassend kwalitatieve film afgeleverd. Verwacht zeker geen hoogstaand stukje film met diepere betekenissen of verrassende plottwists maar eerder anderhalf uur prima vermaak.

De gore zit best goed met enkele ranzige scènes die perfect worden uitgevoerd. De uiteindelijke dreiging binnenin het Duitse kamp valt best teleurstellend te noemen want er wordt niet echt heel veel mee gedaan. Ik dacht eerder dat het een Descent-achtige vertoning ging zijn dus ik kwam van een koude kermis thuis. Toch blijft het allemaal interessant en heb ik me zeker niet verveeld.

Misschien een paar verrassingen te kort en een te eendimensionale slechterik maar het sterke acteerwerk en goeie gore maken dat wel goed.

3*

Trick 'r Treat is bijna de ultieme Halloween film. Naar atmosfeer dan vooral. De film moet het hebben van de prachtige shots, mooi kleurgebruik en de setting in het herfstachtige dorpje op 31 oktober. De cast is dik in orde, de effecten zien er charmant en best creepy uit, de verhalen hebben een goede uitvalsbasis. En toch klopt er iets niet.

Dit kan liggen aan het feit dat de eerste helft beduidend beter is dan de tweede. Ook niet ieder verhaal heeft het gewenste effect. De urban legend over de schoolbus is praktisch perfect in uitvoering. Dan komt het tweede deel van dit verhaaltje en het werd allemaal te suf. Zo bedoel ik dus dat niet alles in goede balans zit met elkaar. Het segment met Anna Paquin (prachtige dame) vond ik erg leuk en best komisch. Mijn man vond dit dan weer iets te cheap en over de top. Het is hoe je het bekijkt.

Wat ik vooral zal onthouden is dat de film continu je verwachtingen omzeilt. Je denkt dat een verhaal op een bepaalde manier zal uitdraaien. Daar steekt de film echter een stokje voor en krijg je een heel onverwachte turn of events.

Ik denk vooral dat, grof gezegd, qua horror ik iets meer gewend ben. Dit was bijna kiddy-horror. Niets mis mee uiteraard, maar ik had mijn verwachtingen wat anders moeten stellen.

Toch een goede 3,5*, ben je geïnteresseerd in het horrorgenre dan kun je jou zeker amuseren.

Deze film heeft een goede sfeer. Mede dankzij de muziek, die niet te bombastisch is zoals in andere films. De special effects zien er werkelijk fantastisch uit. Er zit genoeg spanning in de film, maar af en toe vond ik het nogal langdradig. Acteerwerk valt ook niet over te klagen. Goede film, 3,5*.