Opinions

MadS is een snoeiharde horrorfilm die het infected zombie -subgenre op z'n kop zet en er een geheel unieke draai aan geeft. De film begint snel en laat je moeilijk los. Deze spectaculaire rollercoaster is gefilmd in één take, althans zo laat men het lijken. De manier waarop de verschillende verhaallijnen aan elkaar worden gerijgd is enorm overtuigend en het hele real-time concept draagt bij aan de claustrofobische sfeer.

Het is jammer dat ik de film niet in de meest ideale omstandigheden heb kunnen kijken. Zo heb ik de tweede helft pas een dag later kunnen zien en dat heeft de magie onherroepelijk verbroken. Ik kon me niet meer inleven in deze nachtmerrie waardoor alles nogal afstandelijk aanvoelde. Ik moet deze binnenkort eens herzien om een volledig gerechtvaardigde eindscore te kunnen geven. Voor nu blijf ik op een 3,5*

Het is allemaal wel mooi en gezellig, he. Maar waar is de inhoud?

Emma Stone is vrijwel altijd charmant maar ze heeft totaal geen chemie met Colin Firth die alweer een arrogant typetje speelt. De sfeer die wordt gecreëerd met het zuiden van Frankrijk, de jaren '20 en de gezellige muziek zorgt voor een rustgevende film. Het grote pijnpunt is echter het verhaal. Het voelt als een film die Woody Allen wil nadoen in plaats van door Allen gemaakt is. Originaliteit is niet te vinden en uiteindelijk zit je gewoon 97 minuten te staren naar een meute saaie personages met de sympathie van een courgette.

2,5*

Een van de origineelste horrorfilms van de laatste jaren.

Wat ben ik blij dat er nog mensen als James Wan in de industrie werken. Ook hier is zijn filmmaking honderd procent met passie. De camerabewegingen, plot twists en de uiterst absurde derde acte zijn hier goede voorbeelden van.

Jammer genoeg kampt de film met een gigantische informatiedump halverwege. Dit wordt echter rechtgezet door nog een fantastische twist.

De editing en muziekkeuze waren eerst wennen, maar uiteindelijk omarmde ik de campy sfeer en werkte het volledig. Erg sterk acteerwerk van Annabelle Wallis ook.

4*

Een verdienstelijke poging om een Belgische horrorfilm te maken. Alhoewel, de horrorfans zullen misschien wat bedrogen uitkomen aangezien dit eerder een psychologisch drama met wat horror-invloeden is. Malpertuis moet het vooral van de sfeer en dialoog hebben. Men spreekt in cryptische zinnen waardoor je als kijker niet echt weet waarover er de afgelopen vijf minuten werd gebazeld. Interessant en toch vermoeiend, zo blijkt.

Jammer dat de rest van de film een uit de hand gelopen verkleedfeestje met extravagante pruiken, kostuums en overarticulatie is geworden. Orson Welles komt dan ook even een goeiendag zeggen voor hij dan weer verdwijnt voor de rest van de film. Heel vreemde keuzes die werden gemaakt. De film duurt ook veel te lang en enkele personages haalden het bloed van onder mijn nagels.

Het helpt waarschijnlijk ook dat ik deze zomer twee van Stephen Fry's boeken over de Griekse mythologie heb verslonden. Dit maakte de kijkervaring net wat leuker.

2,5*

In principe is Malum niets meer dan een kopie van regisseur DiBlasi's eerdere Last Shift (2014). Het biedt vooral een gladdere versie van het origineel maar dan met nog wat meer budget voor gore en scares. Heel origineel blijft het niet en het is vooral jammer om de regisseur dezelfde fouten te zien blijven maken.

3* - Dezelfde score als het orgineel

Een echt bizar verhaal dat eigenlijk te zot is om te geloven.

Uiteindelijk is wat Philippe Petit deed niets meer dan een wonder. Hij tartte de logica en pleegde daarbovenop ook nog een soort heist. Op een koord tussen de Twin Towers lopen is gewoon verbazingwekkend.

De documentaire vertelt goed over alle aspecten die kwamen kijken bij het plannen van deze ongelooflijke prestatie, maar het komt allemaal een beetje los van elkaar te staan. Het is goed gemaakt, maar kon nooit mijn volledige aandacht trekken.

De foto's van Petit die over het touw loopt zijn adembenemend.

3*

Een zorgvuldig opgebouwde romantische roadmovie die enorm fris aanvoelt. Het lijkt de grootste clichés van het genre te vermijden. De clichés die niet vermeden kunnen worden, worden nog steeds vakkundig uitgevoerd.

Niet elk personage is even likeable maar het blijft interessant om de relatie tussen de twee mannen te zien opbouwen. Misschien dat het einde een beetje onbevredigend is maar de rit ernaartoe was echt de moeite.

P.S.: Kunnen mensen ook stoppen met eten met hun mond open? Het is helemaal niet sexy.

Ik had moeite om door King's originele kortverhaal te komen. Het was maf en een best dwaas. Ik wist niet wat ik van deze film moest verwachten, maar ik ben blij om te zien (of misschien ook niet) dat ze de idiote kern van het verhaal hebben behouden.

Deze film is volkomen bizar. Een moordende industriële strijkmachine... Tuurlijk, het zal wel. De film weet niet of hij serieus, campy of beide wil zijn. Sommige scènes zijn op een tergend amateuristische manier geknipt. De geluiden en stemmen komen niet altijd overeen met de uitdrukkingen en lippen van de personages. Het leidt enorm af en je vraagt je af hoe Hooper zo hard uit de gratie is geraakt.

De gore is tenminste goed.

1,5*

Elijah Wood als een seriemoordenaar die fan is van het scalperen van zijn slachtoffers. Je moet het hem nageven: hij kiest vaak wel zeer bijzondere projecten uit. Maniac is zeker en vast ook zo'n opmerkelijke film die me toch wel wat teleurstelde. Het concept van een POV-thriller is erg origineel en best goed uitgevoerd. Jammer dat de film er verder zo enorm lelijk uitziet. Er wordt voor de rest bitter weinig gedaan met de look en feel van alles. Ook wordt de gimmick na een tijdje nogal vervelend.

Elijah Wood speelt overtuigend maar kan het magere script echt niet redden. De gore zit wel goed maar (en dit gaat heel vreemd klinken buiten context) na een paar hoofden gescalpeerd had ik het wel gezien en zijn er geen verrassingen meer.

2*

Maria is een intiem portret van een van de beroemdste (en volgens velen de beste) operazangeressen. De film slaagt er goed in om haar laatste dagen als gepensioneerde zangeres weer te geven, maar verweeft ook stukjes en beetjes over haar vroege leven.

Laat ik beginnen met te zeggen dat deze film er absoluut prachtig uitzag met zijn Kodak Gold 200-achtige kleurenpalet. Het voelde herfstachtig, gezellig en warm. De subtiele - en niet zo subtiele - camerabewegingen zijn geweldig en er is geen enkel lelijk frame te vinden.

Angelina Jolie is goed. Heel goed zelfs. Ik zou echter wel kunnen zeggen dat ik Callas niet zelf heb gezien, maar eerder Jolie die zo goed mogelijk acteert en probeert als Callas te zijn. Het is indrukwekkend dat ze daadwerkelijk opera heeft leren zingen, dus daar moet ik haar echt voor prijzen. Het enige wat heel duidelijk te zien was, was dat Jolie wanhopig probeert nog een Oscar te winnen.

Tempo is een probleem dat veel films hebben en deze film is niet anders. Sommige plotpunten worden tot vervelens toe uitgediept terwijl ik wachtte om meer van andere aspecten te zien. Het is ook een beetje te lang voor wat het probeert te vertellen.

Maria is zeker een biopic zoals een andere met een bekende structuur, grootse theatraliteit en mensen die acteren alsof hun leven ervan afhangt. Het is goed, maar ik vind dat Callas een meer diepgaande en evenwichtige film had verdiend.

3,5*

Hé Italiaantje...

Ik haat Vlaamse films. Ze zijn zo voorspelbaar, zijn vaak niet origineel en hebben onnodig naakt in beeld. Nu, er was één uitzondering: The Broken Circle Breakdown. Die was fantastisch na een tweede kijkbeurt. Nu, ik dacht dat dit een éénmalig geval was en dat Vlaanderen verderging met het maken van saaie drama's en onnozele komedies. Zo wilde ik Marina ook niet zien uit angst dat de film mij teveel zou tegenvallen. Maar hier zat ik fout.

Marina is een luchtige, met vlagen zéér aandoenlijke film van Belgische bodem. Hoewel ik amper iets wist over Rocco Granata, kende ik Marina zeker wel. De film mengt geschiedenis met humor en dit werkt bijzonder goed. Leuke awkward-humor en wat grappige one-liners maakten de film erg vermakelijk. Dat de film hier als drama aangeschreven staat, klopt wel. Toch mag er komedie bijstaan. De zaal lag geregeld plat met enkele grappen.

De acteerprestaties waren niet altijd even goed, maar toch heb ik dit door de vingers gezien. Matteo Simoni vertolkt Granata erg geloofwaardig en iedere scène met hem en Evelien Bosmans zorgde voor een glimlach op mijn smoeltje. De chemie tussen de twee is er wel.

Marina is een goede Belgische film die zeker in m'n collectie komt. Alleen al de eindshot laat je niet onberoerd. 4*

Een zeer ontroerende film over een onhandelbare hond.
Marley And Me sleept je vanaf de eerste minuut mee met het verhaal van John, Jenn en natuurlijk Marley. De film gaat niet enkel over de hond, maar grotendeels om het leven van zijn baasjes. Daar zit ook het drama. Gelukkig wordt het drama goed afgewisseld met komedie.

Owen Wilson en Jenifer Aniston zijn zeer leuk samen hier. Maar ook de kinderen zijn goed bezig. Doordat je ziet wat men allemaal meemakt mert Marley en hoe ze ermee omgaan, En daardoor komt de dood van Marley extra hard aan. En natuurlijk kan je niets anders dan een traantje laten. Wat ik wel jammer vond, was dat de film een beetje te lang duurde. Ook waren de fratsen van Marley niet leuk meer, maar de reacties er op waren dat dan weer wel. Dit is nu eens een goede film! 3.5*

That's What I Like About You!

Marmaduke is een luchtige en fijne komedie voor kinderen. Er zijn niet echt veel grappige momenten in de film. Komaan, zeg: Dansende honden . Het verhaal is ook niet echt voor te zeggen goed en het is ook zeer cliché. Iets wat ik stilaan beu word. Sommig delen waarin ze honden hebben geanimeerd zien er echt slecht uit. Enkel een klein kind zou denken dat het echt was. Mindere film. 2.5*

Een leuke film.
Burton weet het absurdisme leuk naar voor te brengen. De Aliens zien er ook leuk uit.
Sarah Jessica Parker vond ik leuk als hond/vrouw.

Een 3.5*

Edit: Leuk! een beetje te veel gezegd.

Marshmallow heeft een ietwat amateuristische look en ook het hele 80's sfeertje voelt gefabriceerd aan. Dit neemt niet weg dat genrefans wel wat kunnen vinden hier. Verwacht geen gore of engheid maar origineel kan ik het wel noemen. Ongeveer halverwege wilde ik wat meer vaart en die kreeg ik ook met een broodnodige twist op het einde die de film boven de middenmaat weet te tillen.

3*

Jak!

Ik wist niet wat ik moest verwachten van Martyrs. Het verhaal is erg dun en komt par in de tweede helft op gang. Waar ik me ook aan stoorde, was het WTF-gehalte. Dit ligt erg hoog. Het einde vond ik dan weer wel goed. Best wel ranzig. 3*

Mary And Max is geen gewone film. Het laat de donkere kant van het leven zien, op een luchtige manier.

De film zet al direct de sfeer in het stadje Melbourne. Lekker vrolijk en gelukkig. Toch is er een meisje dat zich niet thuisvoelt, Mary. Dus schrijft ze een brief aan Max, een oudere man die in New York leeft. New York's Skyline wordt vaak genoeg in beeld gebracht. Lekker sober en saai.

Wat ik zo mooi vind aan deze film, is dat het wel een stop-motiontekenfilm is, maar toch niet geschikt voor kinderen. Bv: I feel,... (Cheesy/hungry/horny) uit mary's moodsring. Ook sommige dingen zoals: pissen op Mary's hoofd, de geboortevlek die op poep lijkt en de zelfmoordpoging van Mary. Zo heeft ook Max zijn problemen. Obesitas, Syndroom van Asperger, een dakloze te wurgen... Dit vind ik opvallend.

Het verhaal word ook verteld door een verteller. Die stoort mij helemaal niet in het verhaal, odat de personages ook mogen praten. De stemmen zijn ook goed gekozen.

Sommige momenten gaven mij wel kippenvel en ontroerden mij ook. (Zelfmoordpoging van Mary terwijl het prachtige lied Que Cera wordt gespeeld en natuurlijk ook het einde, dat een schok was voor mij. Een zeer mooie en ontroerende film over vriendschap tussen twee vreemden. 4*

Then conquer and breed! Kill the white man and take his women!

Oei. Nu hebben we wat...

Boris Karloff in de rol van de Aziatische Dr. Fu Manchu is op zich al problematisch genoeg. Voeg daar nog eens een slap allegaartje van een cast aan toe en je hebt niet bepaald een erg amusante film. Het is verfrissend dat men wat de avontuurlijke kant op gaat binnen het horrorgenre en dat wist ik wel te appreciëren. Het hele 'doorgeslagen dokter'-aspect kon me dan weer minder schelen aangezien we dat elders beter hebben gezien. Wanneer er gebruik wordt gemaakt van een 'mind control'-plotje was het hek al helemaal van de dam. Origineel is het niet en interessant evenmin. Hier en daar redden enkele onserieuze momenten het van complete waanzin. Toch is dit gezonken schip niet meer te redden.

2*

Enkele overlevenden van een schipbreuk spoelen aan op een onbewoond eiland. De zoektocht naar voedsel en water lijkt stroef te verlopen. Daarnaast bevinden zich op het eiland talloze gemuteerde paddenstoelen. Als ze ervan eten, veranderen ze al snel zelf in zo'n uit de kluiten gewassen champignon. Hoelang duurt het voordat de paniek toeslaat?

Lovcraft meets Kaiju, zo kan ik Matango omschrijven. De killerschimmels in kwestie zijn helemaal niet eng. Het is de onderlinge spanning en onrust waar de film het van moet hebben. De film voelt dankzij zijn regenachtige bossen en talrijke champignons aan als een gezellige herfstwandeling. Perfect voor deze tijd van het jaar. De film ziet er technisch gezien degelijk uit, met mooie beelden, verlaten settings en ook een heel sterke score.

De score wordt naar beneden gehaald door het dunne verhaal die me uiteindelijk niet heel hard wist te boeien. De personages zijn ook net te veel volgens het boekje om enige band mee te krijgen. Het kon me eigenlijk weinig schelen wat hun einde zou zijn. Ook staat het verhaal halverwege bijna volledig stil en valt het te hard in herhaling. Jammer, want dit begon sterk.

2,5*

Celine Song serveert ons dit keer een ietwat satirische blik op het moderne dating-leven. Het is mooi gebalanceerd en bevat enkele spitsvondige momenten. De comedy zit vaak snor en ook de zwaardere thema's komen goed over. Ik wacht gewoon nog steeds op het moment waarop A24 leert een film te maken met een normaal tempo.

Johnson, Pascal en Evans zijn een goed trio. Hun perstour samen was ook een genot om naar te kijken. Misschien wel leuker dan de uiteindelijke film?

3,5*

Hoewel de thema's in deze kortfilm veel volwassener en donkerder zijn dan in de vorige uitingen heb ik me toch enorm geamuseerd. Dit is vooral vanwege de geweldige humor die me keer op keer doet lachen, steengoede animatie waar de liefde van afspat en het vlotte tempo.

Wallace & Gromit zijn überbrits en daarom houd ik zo van hen.

4*

Wat een heerlijke horror comedy.

May is een film die ik nooit zelf zou kijken, maar na aanraden toch een kans heb gegeven. En wat ben ik daar blij om.

De film heeft een onbehaaglijke ondertoon en enkele erg ludieke camerashots. De soundtrack is creepy en past perfect bij wat er zich allemaal afspeelt. Anna Faris zie ik altijd graag spelen, zelfs in haar slechtste films. De ster van de avond is echter Angela Bettis in de titelrol.

De enige downfall van May is het iets te oninteressant middenstuk. Ik begrijp dat het nodig is om de finale effectiever te maken, maar het werd me iets te eentonig na een tijd.

Al bij al een erg fijne film die ik ook verder kan aanraden.

Ik bedoel, dit is goed gemaakt en zo, maar ik ben dit soort films een beetje beu. Een paar jaar geleden was er een trend van deze films met zieke tieners die door het leven en de dood proberen te navigeren. Voor mij voelen ze meer aan als een geldklopperij van de industrie die probeert wat goedkope tranen van het publiek te krijgen in plaats van echte, oprechte films.

Olivia Cooke is wel leuk.

Ik had dit waarschijnlijk leuker gevonden toen het uitkwam. Het leven heeft me blijkbaar te cynisch gemaakt.

3,5*

Ahh, ja. Het aloude verhaal over achterbaksheid, manipulatie, angst, horror, dierlijke instincten en een tieners grootste angsten. Dit is Mean Girls.

Gisteren woonde ik de speciale voorstelling bij in Kinepolis in Gent. Als je me had gezegd dat ik helemaal in het roze gekleed, omringd door een heleboel popcornkauwende, luid pratende tienermeisjes en millennials in de enige bioscoop in Gent die ik verafschuw zou belanden , dan had ik je voor gek verklaard.

Maar daar zat ik dan, in die ongemakkelijke stoel met weinig tot geen beenruimte, gek gemaakt door de eindeloze vreetgeluiden en gsm's die niet uit stonden, praktisch biddend dat dit maar snel voorbij zou zijn. Ik had lage verwachtingen van de nieuwe Mean Girls-film. Ik heb een grote voorliefde voor musicals, maar ik vind ze vaak slecht vertaald naar het witte doek. Ik heb gemengde reacties op deze film gehoord en de trailer zag er nogal goedkoop uit.

Maar tegen alle verwachtingen in heb ik genoten. Toegegeven, het is zo'n zeven jaar geleden dat ik het origineel voor het laatst zag, maar ik kan me het meeste nog herinneren. De eindeloze lijst met geniale quotes is te moeilijk om te negeren in mijn dagelijkse leven. Ik zou niet zeggen dat dit de superieure versie is, maar het is op zijn eigen manier een erg fijne film geworden.

Ja, het is aangepast aan het moderne, gevoeligere publiek dus sommige scherpe grappen zijn geschrapt. Meestal vind ik dit wel dwaas, want als niemand er aanstoot aan neemt, waarom zou je ze dan schrappen? De film is ook niet echt coherent met zijn aanpassingen om meer PC te zijn.

Dat wil niet zeggen dat ik niet heb gelachen. Sterker nog, ik heb erg gelachen om sommige nieuwe grappen, liedjes en de gekkigheid van dit alles. Ze hebben het voor elkaar gekregen met de camp toon en nooit te serieuze geest. Hoewel er veertien liedjes uit de musical zijn geschrapt, miste ik ze niet zo erg.

Reneé Rapp als Regina George is puur geniaal. Ze is heet, gemeen en beeldschoon. Angouri Rice was goed als Cady, maar haar zang klonk vaak vlak en ongeïnspireerd. Auliʻi Cravalho als Janis blies mijn sokken eraf. Ze heeft zoveel charisma en haar stem is erg indrukwekkend. Jaquel Spivey leverde een groot aantal uitstekende grappen af en hij liet me meerdere keren in schaterlachen uitbarsten. Zo jammer dat Avantika's Karen zwaar onderbenut is gebleven.

Dit zal de conservatieve liefhebbers van het origineel niet overtuigen, maar het is misschien wel leuk als je van wat campy plezier houdt en het niet erg vindt om je kritische geest eens uit te schakelen.

4*

Ik zal beginnen met het feit dat deze poster zo verschrikkelijk mooi is.

In The Medium gaat een documentaireploeg reportage maken over Nim, een sjamaan voor de godin Bayan. Na enkele vreemde gebeurtenissen rondom haar nichtje Min beslist de cameraploeg om de focus op. haar te houden. Er wordt geloofd dat ze bezeten is door de goede godin om zo de volgende sjamaan te worden, maar is dat wel zo?

De religie van het Thaise volk wordt prachtig weergegeven, vol liefde en detail. Je hoeft niet veel te weten over godsdiensten of je moet niet eens geloven om te kunnen inzien dat dit een prachtig geloof is. Hierdoor is het hele demonic possession-aspect net dat tikkeltje anders. Er worden andere rituelen, remedies en handelingen gebruikt. Het was faschinerend om te mogen aanschouwen.

Het eerste uur dient vooral om de familie te introduceren en hun personages te onderbouwen. Dit lukt aardig en ieder karakter voelt aan als een echte persoonlijkheid. De scares zijn bijna niet aanwezig en als die er zijn, is het subtiel en onderhuids. Exact wat ik leuk vind, dus.

Maar toen ging het verkeerd. Het tweede uur wordt subtiliteit en personage-opbouw overboord gegooid. Er wordt gefocust op een gigantische onsubtiele scare-fest à la REC e.d. Aanvankelijk was ik benieuwd waar dit allemaal heen zou gaan en toen het tempo oppikte was ik er ook echt klaar voor. Jammer genoeg ging het wel heel snel bergaf. Men wil té veel in de film proppen. Kannibalisme, zombie-achtige wezens, slasher, dierenmishandeling,... passeren de revue. Overdaad schaadt, luidt het dan.

Moest dit ten minste goed uitgevoerd zijn geweest, had ik het nog meer kunnen waarderen. Vaak is er een oprecht spannende scène die wordt onderbroken om naar een andere chaotische bedoening te switchen. Vijf minuten later wordt er terug naar de eerste scène gewisseld waardoor alle voorheen opgebouwde spanning als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Dit klinkt allemaal negatief maar uiteindelijk heb ik me wel vermaakt. Mede door het eerste uur, deftig acteerwerk en een zeer impactvolle allerlaatste scène. Die deed me alles toch wel even in een ander perspectief zien.
Ik raad de film zeker aan voor de fans van het genre want ik snap de visie en weet dat hier zeker een publiek voor is. Het is uitermate jammer dat ik daar niet toebehoor.

3*

Is het niet wonderbaarlijk dat elke keer als ik Judy Garland hoor zingen er vlinders in mijn buik verschijnen?

Meet Me in St. Louis is een echte feelgoodfilm. Ik bedoel, hoe kun je naar al die wervelende jurken, opzwepende muziek, knallende kleuren en pakkende liedjes kijken en niet de hele tijd een glimlach op je gezicht hebben? De hele cast is geweldig met kleine Tootie, Rose en de hele familie en liefdesinteresses. Garland steelt de spotlight in elke scène waarin ze zit, maar overschaduwt de rest niet. Dat is nog eens een prestatie.

Zoals ik al zei is deze film een lust voor het oog. De kostuums zijn niet van deze wereld. De grootse musicalnummers en uitgebreide long takes zijn adembenemend. Niet alleen dat, maar ook de kleine momenten zijn perfect gefilmd, gekadreerd en gepaced.

Mijn enige klacht is dat het verhaal een beetje te zwak is om 115 minuten aan film te dragen en daarom voelde ik me een beetje teleurgesteld aan het einde in dat perspectief.

Ik wil deze film bedanken voor het feit dat het Have Yourself A Merry Little Christmas in ons kleine leven heeft gebracht.

4*

Deze film gaat werkelijk nergens over!

Steeds diezelfde uitgemolken grappen die nog eens veel te lang worden uitgerokken. Ze zijn gewoo niet meer grappig! Dat mensen dit leuk vinden, is niet speciaal. Je bent er voor, of je bent er niet voor. Ik ben er nu niet voor. Een 0,5*.

Oh no, not I, I will survive!

Pas achteraf te weten gekomen dat deze film een hele TikTok-sensatie is geweest. Gelukkig.

Megan Is Missing heb ik gezien met in het achterhoofd dat er wel wat schokkende beelden voorbij kwamen. Voor je die te zien krijgt, moet je eerst doorheen een uur aan webcamvideo’s zitten.

Dit soort films vind ik altijd erg interessant. Net als The Poughkeepsie Tapes wist deze onder mijn huid te kruipen. Je weet dat er wat ergs aan zit te komen, maar niet precies wat. Vandaar dat de laatste twintig minuten harder binnen komen.

Laten we eerst het hebben over de eerste helft. Dit is een standaardlplot met soms niet al te best acteerwerk. Toch zijn de twee hoofdpersonages likeable genoeg om erdoorheen te komen. Je voelt weldegelijk sympathie voor Megan en Amy. Ondanks de wankele dialogen komt hun vriendschap authentiek over. Wanneer er dan enkele verkeerde keuzes gemaakt worden, kan je niet anders dan gillen naar de acteurs om het niet te doen. Dit versterkt echter wel de plausibiliteit van de jeugd die dit soort dingen jammer genoeg wel in het echt - zij het niet altijd in zo’n extreme situaties - meemaakt.

Het laatste deel was erg ongemakkelijk om naar te kijken. De scènes worden uitgerekt waardoor de film op het randje van exploitisme komt. In tegenstelling van andere films in dit genre (ik kijk naar jou, Cannibal Holocaust) is het net niet wansmakelijk. Wel is het enorm expliciet en gewelddadig. De twist met de barrel werd voor mij jammer genoeg gespoild, maar dit verergerde het gegeven omdat je wist dat het zo zou verlopen.

De allerlaatste scène bleef maar duren, waardoor je steeds de vraag stelt of je wel naar deze film zou moeten kijken. Achteraf gezien vond ik van wel, want dit is een film die zijn doelstelling waarmaakt: onder je huid kruipen en je met een naar gevoel achterlaten.

Is de film perfect? Absoluut niet.

Doet de film zijn best met het gelimiteerde budget en zijn belofte van een horrorfilm? Honderd procent ja.

4*

Alweer zo'n Vlaamse film waar ik naar MOEST kijken. Weddenschap verloren...

Meisjes is een saaie en langdradige film over drie oude vrouwen die terug willen zingen. Maar dan wordt er eentje dement...
Acteerwerk is niet slecht ofzo, maar er zit totaal geen vaart in de film. Jammer. 2*.

De trailer van Melancholia zag er indrukwekkend uit.

Antichrist was niet zo goed, zo ook deze.

Het verhaal was erg mooi, maar ik dacht dat het verhaal rond de planeet Melancholia een grotere rol ging hebben. Dit is maar op het laatste half uur van belang.

Visueel zag de film er goed uit, maar het verhaal kon mij totaal niet boeien. Ik had ook totaal geen inleving. Ik vond het nogal saai en er waren dingen waar ik mij aan stoorde. Zoals het gedrag van Justine.

Niet voor mij. Ik ga voorlopig ook geen film van Von Trier meer zien. 2.5*