Opinions

Zeer leuke film met hilarische kills en een tof einde.

Doe mij maar Michael Morbius in plaats van Edward Cullen als knapste vampier.

Morbius heeft last van een onevenwichtig script, choppy editing en best slechte CGI. Ook is het pijnlijk duidelijk dat de studio er alles aan deed om het PG-13 te maken.

Vreemd genoeg heb ik me enigzins vermaakt hiermee. Mede door Leto zijn performance. Love him or hate him.

Mother's Instinct is een tweede bewerking van het boek Derriere La Haine van Barbara Abel en zo voelt het ook. Het voelt aan als zo'n doordeweekse thriller die zo'n 10 jaar geleden razend populair waren. Het heeft dezelfde sfeer en thematiek als bv. The Girl on the Train en The Woman in the Window. Ik begon het al beu te worden van zodra ik wist waar de film heen wilde gaan. Dit soort boeken en films bevatten amper nog verrassingen en het hele genre is wat uitgekauwd.

Dat gezegd zijnde, Mother's Instinct heeft de basis van een spannende suburban thriller, maar vervalt al snel in voorspelbare genre-clichés. Gelukkig geven Anne Hathaway en Jessica Chastain alles wat ze hebben, want het script is behoorlijk brak.

3*

It's a little bit funny...

Nooit gedacht dat Moulin Rouge! zo mooi is. Steeds stelde ik het kijken uit omdat ik geen zin had in een of andere cheesy musical. Maar wat deze zo bijzonder maakt zijn de sprookjesachtige sfeer en de leuke '70 en '80's liedjes die zo mooi en liefdevol gecoverd werden. Ze pasten allemaal in het geheel. En die liedjes zorgden soms voor een aantal grappige (Like a Virgin - Maddona) en verbazende (El Tango De Roxanne - The Police) scènes zorgen. En dat de hele cast meezingt zorgt er voor dat het vermakelijk blijft.

Het verhaal is ook erg sterk en mooi opgebouwd. De liefde tussen Satine en Christian is net als Romeo en Juliet - Verboden. Dit wordt zeer goed in beeld gebracht.

Het acteerwerk was ook door iedereen goed.

Maar wat er erg speciaal is aan deze film, is dat de film erg overweldigend en bombastisch is. Vooral in het begin. En dit vind ik net erg goed, want dit maakt deze film anders dan anders.

4,5*

Grove humor, platte grappen, pis- en poepjokes,... Daar draait het eigenlijk om in Movie 43: Zo ranzig/absurd mogelijke sketches maken. En dit is echt gelukt want de film heeft een erg hoog WTF gehalte.

De film begint al geweldig met het stuk van Kate Winslet en Hugh Jackman. Allebei fantastische acteurs en zetten hier een leuke rol neer. Dat die gast ballen op z'n kin had zag ik echt niet aankomen en van dat moment tot het einde van dit segment lag ik gewoon plat van het lachen. Tuurlijk, het is allemaal erg plat en puberaal, maar het werkt!

Nog een leuk stuk was dat met Chloë Grace Moretz en Christopher Mintz-Plasse. Ook weer twee geweldige acteurs die zorgen voor hilariteit. Het hele "Help! Mijn vriendin bloedt uit haar vagina-stuk zorgde voor hilarische zinnen en het allerlaatste stuk van het segment was een doordenkertje (voor mij althans) maar dit maakte het af en ook hierbij lag ik in een deuk.

De scène met Emma Stone vond ik minder grappig. Het absurde overheerst hier en dit werkt ook. Grappig hoeft het echt niet te zijn hier. Ik zat steeds met een dafuq-gezicht te kijken en dit volstond al. Ik hou gewoon van Emma Stone in komedies. Wat een leuke actrice.

Beezel vond ik geweldig! Net als je denkt dat de film gedaan is, komt hij eraan. Wat een lieve, schattige en kiezige kat is dat toch. Hier heb ik ook weer vaak gelachen. Truth or Dare was ook erg grappig en grof (dat blinde kind!!!). De "Homeschooling"film is ook hilarisch en zorgt voor een paar gênante situaties.

Nu noem ik wel allemaal goede stukken op, toch zijn er heel wat mindere (lees "slechte") segmenten. Zo kon ik totaal niet lachen om die kabouter, de iBabe of het footballteam. Deze waren gewoon pijnlijk ongrappig en duurden vaak te lang. Ook de personages waren niet leuk. De film duurt ook iets te lang. Het verhaal rond Movie 43 is eigenlijk niet bijzonder grappig en zorgde amper voor een glimlachje.

Toch overheersen de grappige segmenten en dus bekom ik een ruime voldoende. Deze film heeft eigenlijk een veel te laag gemiddelde. Maar ik snap ook wel dat mensen deze humor totaal ongrappig vinden. Toen ik de trailer liet zien aan m'n ouders wilden ze niet eens verder kijken na dat van Will you poop on me? terwijl ik daar in een deuk lag.

3,5*

Lily Tomlin en Jane Fonda bewijzen nog maar eens dat ze een geweldig team vormen. Hun energie is aanstekelijk en tovert bijna altijd een lach op mijn gezicht.

Moving On is een film over verdriet, liefde en verlies en hoewel dat iets is wat veel films eerder hebben gedaan, voelt het hier helemaal niet melig aan. De film is bij vlagen best grappig, zij het soms een beetje ongefocust.

3,5*

Bij herziening een half puntje der af.

Bij de derde keer is deze film niet meer grappig. Mr. Bean's gedrag vind ik marginaal. In tegenzstelling tot de eerste film. Dat kind is ook irritant. En alle grappen zijn zeer kinderlijk geworden.

2.5*

Jim Carrey is erg leuk in deze film. Mr. Popper's Penguins heeft een aardig verhaal, leuke personages en geslaagde grappen. Dit is een film om met het hele gezin samen te kijken, want alleen zal het je niet zo bevallen. 3,5*

Angela Lansbury bewijst opnieuw dat ze echt de baas is.

Een leuke musical met een verrassend progressieve twist. De liedjes zijn helaas geen knallers, maar er zaten een paar charmante tussen. Het heerlijke ensemble nummer Avenue A toverde een glimlach op mijn gezicht en wat nostalgische gevoelens bleven niet uit.

Het verhaal is uiteindelijk vrij saai en het heeft nooit echt mijn aandacht getrokken. Maar gelukkig heeft de cast zichtbaar plezier.

3*

Ik ben altijd wel te vinden voor horrorfilms uit de jaren '50 en '60. Ze hebben een unieke charme, uitbundige sets en kleurrijke beelden. Dat is hier niet anders want The Mummy uit 1959 van Hammer Film Productions is een feest voor het oog. De sets, voornamelijk die van het oude Egypte, zijn prachtig. De muziek is bombastisch en grandioos. Dat er dan nog eens kleppers als Christopher Lee en Peter Cushing de pannen van het dak spelen is de kers op de taart. Cushing heeft een natuurlijke charme en een fascinerende manier van praten.

Verhaaltechnisch is het beduidend interessanter dan de versie uit '32 met Boris Karloff maar nog steeds ondermaats. Jammer dat er een overdaad aan flashbacks is. Die zijn veraf het meest boeiende maar hierdoor komt de verhaallijn in Londen niet volledig tot zijn recht.

Sfeer, sets, Cushing en Lee: dat zijn de vier beste aspecten van The Mummy.

3,5*

De Muppets voegen een heleboel charme toe aan het klassieke verhaal. Het prachtige poppenspel deed me met pretoogjes staren. Vooral de ensemblescènes waren erg indrukwekkend. Maar de film schittert ook in de kleinere scènes. Ik had graag meer van Miss Piggy gezien, maar dat is een persoonlijke voorkeur. Michael Caine is subliem en toch komt hij soms een beetje dwaas over. Vreemd.

Maar de soundtrack is gewoon subliem.

De Muppets, Sesamstraat en De Fraggels samen in een kerstspecial is een magische combinatie. Lekker old-school gezelligheid met de vertrouwde warmte van de Muppets. Lekker luchtig en komisch. Zo heb ik het graag.

De cameo van Jim Henson op het einde heeft mijn hart verwarmd. Die man wordt zo gemist.

3,5*

Deze Muppets Kerstspecial is best komisch. De meeste geslaagde moppen komen vanuit Pepe the Prawn die me voor een keer niet mateloos irriteert. Ook de talloze cameo's zijn erg plezierig.

Jammer dat het geheel te veel aanvoelt als een product in plaats van een passieproject.

3*

Die specifieke sprankelende Henson-magie ontbreekt grotendeels in deze sciencefictionfilm met de Muppets. Hoewel Gonzo een geweldig – echt geweldig, zelfs – bijpersonage is, is elke poging om hem wat diepgang te geven in een hoofdrol tot nu toe mislukt. Bovendien is het een misdaad tegen de menselijkheid om hier geen musical van te maken.

Dat betekent niet dat deze film inherent slecht is of zo. De Muppets hebben in deze film gewoon hun scherpte verloren. Het intellect is afgezwakt en hun kenmerkende humor is vervangen door pure, jeugdige slapstick. Ik weet dat ze altijd al gek waren, maar hier is hun scherpte verdwenen.

Ik heb wel genoten van de vele cameo's en Miss Piggy is altijd geweldig. Ik vind het nog steeds leuk om deze bende samen te zien en ik heb hier en daar een paar keer moeten lachen. Het is zeker geen marteling om deze film te zien.

Maar laten we Gonzo's achtergrondverhaal gewoon negeren en hem zijn glorieuze whatever laten zijn.

Non-binary & legendary.

3*

Die echte Muppet-magie is in deze film alomtegenwoordig.

Hoewel het verhaal niet zo inventief is als dat van de andere films, verdient deze film meer lof vanwege zijn onmiskenbare charme. De Muppets voelen zo levendig aan in een realistische setting. Er zijn te veel perfecte scènes om op te noemen. De enige die echter expliciet het vermelden waard is, is Rizzo en zijn bende ratten die een complete zang- en dansroutine uitvoeren in de keuken. Ik herhaal: RATTEN DIE DANSEN IN DE KEUKEN.

Misschien is die derde akte met dat hele geheugenverlies-gedoe niet zo interessant en dient het alleen maar om de speelduur te verlengen, maar dat maakt me niet uit. Ik heb net gezien hoe Joan Rivers en Piggy een schattige make-up sessie hadden, wat wil je nog meer?

En Rizzo.

En Muppet Babies.

En peoples is peoples.

En Rizzo.

En Miss Piggy die rolschaatst.

En RIZZO.

It's time to play the music. It's time to light the lights. Its time to meet the Muppets on the Muppet Show tonight!

Ik ben zelf niet echt heel bekend met de Muppets, maar ik heb af en toe wel eens een sketch gezien en die waren erg grappig (denk maar aan Bohemian Rhapsody). Ik vond Miss Piggy altijd maar een vreemde stalkster van Kermit the Frog. En mijn favoriete Muppet is zonder enige twijfel Animal. Hij had een erg leuk stukje: I'm calm... No drums?! Aaaargh! Swedish Chef vond ik ook zeker erg grappig. Wel vond ik het jammer dat hij maar een erg kleine rol heeft in de film. Walter vond ik een erg leuke toevoeging aan de film.

Ik heb deze film vandaag in de bioscoop gezien, maar jammer genoeg speelde hij enkel in het Vlaams en pas om 22:30u in de originele versie. De stemmen kwamen niet altijd zo goed uit. De muziek was veel luider dan de stemmen waardoor je niet alles verstond wat ze zeiden. Ook de stemmen leken in de verste verte niet op de echte stemmen van de Muppets.
Over het acteerwerk mag ik zeker niet klagen, want dit was bij de meesten erg goed.

Het verhaal viel eigenlijk een beetje tegen. Het was eigenlijk er dun en cliché. Maar ik weet dat de Muppets al die clichés eigenlijk parodiëren. Zoals als iemand triest is, gaat het meestal regenen. Hier is dit gewoon een tuinman die zonder reden water op de ruiten sproeit.

De humor in de film viel nu echt mee. Op sommige momenten lag ik bijna plat van het lachen en bij Miss Piggy zat ik af en toe hardop te lachen zonder reden. Het tweede deel zat volgens mij meer met humor. De scènes van The Muppet Telethon gaven mij echt kippenvel omdat ze me zo deden denken aan de sketches.

De liedjes in de film waren erg catchy en feel-good. Na elk liedje had ik de neiging om te klappen, maar ik weet niet waarom. De mooiste liedjes was volgens mij Man or a Muppet en Pictures in My Head. En ik heb mij werkelijk ziek gelachen tijdens de parodie op Fuck You van Cee Lo Green.

De personages waren ook erg leuk. De vele cameo's van bekende sterren waren een verassing. Ik zat zelf met open mond toen ik plots Whoopi Goldberg, Spencer uit The Big Bang Theory, Neil Patrick Harris, Selena Gomez en dat andere joch dat bijna niemand kent de revue zag passeren. Jack Black was ook grappig toen hij werd gekidnapt door die Muppets. Wel nogal vreemd: Black's hoofd tussen Piggy's benen.
De bad guy viel nogal tegen. Hij was in mijn ogen niet erg eng of slecht. Het enige leuke was zijn liedje en Kermits reactie daarop.

Ik heb mij zeker vermaakt met deze Muppets-film. Maar er was iemand in de zaal die foto's (met flits) aan het maken was tijdens de film. Niet van het scherm, maar van de mensen in de zaal. Dit was niet zo aangenaam en dit hield me steeds afgeleid van de film en ik had steeds zo'n lichtbol in m'n ooghoek van de flits.
Deze film krijgt een erg dikke 3,5*.

We built this city. We built this city on Rock 'n Roll.

No, it’s all right. My wine is not poisoned. It was just a bad year.

Murder By Death is (zoals de naam het doet vermoeden) een wacky, over de top en ronduit belachelijke parodie op de klassieke whodunnit en wat heb ik ervan genoten! De grapdichtheid ligt zo hoog dat het bijna onmogelijk alle moppen te vatten tijdens je eerste kijkbeurt. Hardop lachen doe ik niet snel bij films maar potverdorie hier heb ik zitten gieren in m’n eentje. M’n man zat zich ondertussen te ergeren aan het schrille geluid dat uit mijn mond kwam bij iedere grap.

De cast fenomenaal en de detectives die worden gepersifleerd worden nog grappiger door de volledige overgave van de acteurs. O.a. Alec Guinness, Truman Capote, Maggie Smith (bombshell) en James Cromwell hebben duidelijk zoveel plezier met de scènes en elk van hen heeft een uitmuntende comedic timing. Potverdorie, wat een meesters zijn het toch.

Zoals vaak bij detectiveverhalen gebeurt worden er heel wat plottwists naar je hoofd geslingerd. De een al wat absurder dan de ander. Nergens kon ik voorspellen hoe de vork aan de steel zat en bij iedere wending zat ik te smullen. Naar het einde toe begint er wat slijt op de formule te komen maar snel wordt dit goedgemaakt door de finale.

Uiteindelijk nog even vermelding voor de erg ongepaste vertolking van een Aziatisch persoon van Peter Sellers en enkele erg gedateerde moppen. Dit zijn eigenlijk de enige smetjes op de hele film.

Sowieso binnenkort een herziening met de husband erbij. Dan kan hij zich nogmaals ergeren aan mijn gekrijs en gebulder.

4,5*

Wow, een echte verassing.

Music and Lyrics is een voorspelbare, maar toch vermakelijke romantische komedie. Drew Barrymore vind ik echt een schattig gezicht hebben. Ze speelt hier goed en de chemie tussen haar en Hugh Grant werkt echt aanstekelijk. Ik heb vaak met een lach op m'n gezicht gezeten, maar ik heb ook af en toe echt uitbundig gelachen. Ik had eens zin in een rom-com (en dit gebeurt niet vaak) en ik heb mij zeker niet verveelt. Een goede 3,5*

Zoals veel musicals uit die tijd heeft ook The Music Man nauwelijks een plot. De personages zijn vrij eendimensionaal en hebben bijna geen chemie met elkaar. Gelukkig is er veel zang en dans om je interesse te behouden.

Letterlijk elk nummer is mooi en/of leuk om naar te kijken. De uitgebreide dansscènes zijn verbazingwekkend. Twee scènes springen er in het bijzonder uit: De bibliotheekscène en de dansroutine op de kermis. Het is prachtig om naar te kijken en je verlangt ernaar om het op het podium te zien. Ik baal er nog steeds van dat ik de nieuwe productie met Hugh Jackman en Sutton Foster niet op Broadway heb gezien.

Ik heb ook een nieuw favoriet woord dankzij deze film: Shipoopi!

Geweldige poster en even geweldige film.

Ik had best lage verwachtingen bij deze film vanwege de toch wel teleurstellende rating. Toch heb ik mij zo hard geamuseerd hiermee. Verwacht geen echte horror of een origineel plot. Verwacht wél dikke 80s fun met enkele erg goede grappen. Zo heb ik mij krom gelachen om de ouders die denken dat hun zoon homo zou zijn terwijl hij eigenlijk een vampier is. Of het kruis van Jezus die niet werkt dus denken ze dat de vampier Joods is. Niet bepaald erg PC comedy maar wel behoorlijk grappig. De film heeft een nostalgisch gevoel en de soundtrack is fantastisch.

In mijn vroege tienerjaren zou ik deze film eindeloos opgezet hebben.

4*

My Best Friend's Exorcism was een erg leuk boek met enkele erg gore stukken en heel veel geslaagde humor. De heisa rond de 80's-nostalgie werd uitbundig geparodieerd en als kers op de taart was er een fijn possession-verhaaltje als centrale focus. Het is alsof de filmmakers het een goed idee vonden om dit alles in de vuilbak te smijten en een brol-film te maken in de plek.

De film bevat geen enkele geslaagde grap en de 80-sfeer komt alleen maar lui over. Veel scènes zijn knullig in beeld gebracht en elke vorm van dreiging is afwezig hierdoor. Zelfs het abominabele acteerwerk was niet ironisch komisch maar echt bloedirritant. Het uiteindelijke exorcisme op zich was nog wat vermakelijk maar kon de rest van deze hondendrol niet redden.

1,5*

Ooit eens gekocht met de gedachte dat dit de remake was. Bleek dus de originele versie te zijn.

Op zich niet zo erg, want deze film was best goed. De kills waren lekker bloederig en er waren er toch een paar best origineel. Het verhaaltje is vrij standaard, maar dat stoort niet echt. De film duurt wel veel te lang en het acteerwerk is niet altijd even goed. De bad guy Harry Warden vond ik eerlijk gezegd niet zo eng overkomen als anderen zeggen. De manier waarop hij de personages vermoordt is dan weer wel erg goed. 3*

Uiterst eigenzinnig maar helaas erg saai. Het concept had spannend en erg campy kunnen zijn, maar er is geen enkele grap die landt.

Dit is zeker een product van zijn tijd en ik kan zien waarom veel mensen de film niet opnieuw kijken. Voor mij was het best ok om te kijken op een zondagmiddag, ook al is de tweede helft extreem over de top op alle slechte manieren.

2,5*

Een hilarische film met een erg charmante Nia Vardalos.

De ster uit My Big Fat Greek Wedding is terug, en grappiger dan ooit. My Life in Ruins is aangenaam, romantisch en grappig. Een leuke film om op een zondagmiddag te bekijen. 3,5*

Korte documentaire over een wel heel gevoelig probleem: een te grote penis.

Op papier een erg interessant onderwerp maar de uitwerking is niet erg goed. Er wordt niet diep genoeg ingegaan en er mocht wat meer worden getoond. Wanneer er bijvoorbeeld enkele vrouwen worden geïnterviewd bij een all black stripshow wordt er slechts een paar minuten over gepraat. Ik had graag wat meer verschillende standpunten gezien.

Bottom line is:

Veel blabla, weinig dada.

Hoewel het hele mysterie vrij duidelijk is als het eenmaal begint, verliest het nooit zijn tempo en heeft het zelfs enkele verrassingen onderweg.

Een zeer vooruitstrevende film over gaslighting (of niet) en zeker de 65 minuten waard.

Geef dit zeker een kans!

Ik had een luchtige coming-of-age komedie verwacht, geen film die mijn eigen existentiële crisis aanwakkert...

My Old Ass heeft een fantastische boodschap en dat is ook wat de score voor mij omhoog heeft gehaald. Het is vreemd hoe accuraat een boodschap kan zijn en diep kan binnenkomen bij de kijker. Zo hield ik het bijna niet droog naar het einde toe.

Aubrey Plaza is zoals altijd lekker charismatisch, al had ik veel meer schermtijd van haar verwacht. Het gemis is echter niet van lange duur want we zitten lekker opgezadeld met de enorm getalenteerde Maisy Stella. Wat een geweldige prestatie zet zij hier neer. Wat gemakkelijk een eendimensionaal, saai en voorspelbaar personage had kunnen zijn, wordt opgekrikt naar een rond en sympathiek persoon dankzij het talent van Stella.

De film is enorm grappig maar blinkt vooral uit in de dramatische momenten. Een bijna perfecte mix van humor, luchtigheid en diepere momenten.

Een erg mooie verrassing, dit.

4*

Alle cliché's op 'n rijtje!

My Soul to Take is een onorigineel, cliché maar toch ontspannend filmpje. De film zit vol van de voorspelbare plot-twists en een hoop schrikmomenten die je al ziet aankomen. Het acteerwerk is ook niet erg al te goed. Jammer. En het einde komt echt zeker als een bummer. 2*

Ik houd wel van de melige Hallmark-Kerstfilm maar dit was me allemaal wat te amateuristisch. Van vreemde belichting tot het duidelijk gebrek aan koffie in de koffiebekers of geen glazen in de brillen. Ook de personages hebben amper chemie met elkaar dus erg geloofwaardig kwamen hun relaties niet over. Bruce Campbell is gelukkig een plezier om te zien, zelfs met een flauw script als dit. Enkel de laatste 10 minuten konden me nog wat interesseren.

2*

Een klassieker die twee keer de remake-behandeling kreeg: een keer in 1953 en in 2005, beiden onder de naam House of Wax. Wie enigszins bekend is met deze films zal niks nieuws vinden bij deze film. Het verhaal is vrij vroeg al voorspelbaar maar er is toch wat op het eind wat ik niet zag aankomen. De charmante Faye Wray zorgt voor een leuke protagonist, al blijft ze vooral op de achtergrond. Wat me het meeste kon bekoren zijn de sets met aanwezige Duitse invloeden. Het voelt imposant en theatraal aan, net zoals ik het graag heb.

3*