Opinions

Een film over dit onderwerp is sowieso geen gemakkelijke hap. Heel veel bewondering voor de filmmakers om dit met erg veel respect en integriteit te behandelen. Het voelt nergens aan als Oscar-bait of een tranentrekker voor het grote publiek. Ik kan het eerder omschrijven als een kleine film die zijn eigen publiek wel zal vinden en raken.

Chastain en Sarsgaard zijn erg goed samen. Hun personages zijn erg goed geschreven waardoor je echt om hen geeft. De persoonlijke groei van elk is fascinerend om te zien en hierdoor komen er enkele scènes best hard binnen. Misschien was er iets te veel drama omtrent Silvia's geschiedenis om het natuurlijk over te doen komen. Dit zijplot voelde wat gehaast aan. Hier mocht wat dieper op ingegaan zijn of net meer weggelaten.

Er is een scène waarin Chastain zoveel doet met haar gelaatsuitdrukkingen dat je niets anders kan doen dan aan het scherm genageld zijn.

3,5*

Ik hield echt van de animatie en de karakterontwerpen.

Het voelde allemaal heel charmant en grillig aan. Little Batman is schattig enzo, maar alles was een beetje te luid voor mij. Het zou iets minder hyperactief mogen zijn. Ook het verhaal was vrij simpel, maar dat komt misschien omdat het gericht is op een jonger publiek.

Voor de volwassenen zijn er een paar grappen die echt goed zijn zijn en een paar donkere thema's en beelden.

Leuke kleine film om de tijd te doden.

3*

De openingsscene was nog eng, maar daarna is het maar flauw. Kristen stewart heb ik nooit kunnen waarderen.

3*

Metropolitan gaat over een groep cynische high-class vrienden die proberen om te gaan met het rijk zijn en een aantal sociale problemen.

Het is een erg nihilistische film, volledig gedreven door dialoog. Het is niet zo grappig als ik had verwacht, maar er zijn een paar Woody Allen-achtige moppen hier en daar. Het is misschien een beetje te deprimerend voor de feestdagen, maar ik ben blij dat het anders is dan de meeste andere kerstrommel die rond deze tijd van het jaar uitkomt.

3*

Ook ik heb erg goede herinneringen aan deze film. Maar nu ik hem gisteravond weer wou zien, ben ik toch wel geschrokken. De film heeft een erg cliché verhaaltje dat dan ook nog eens flinterdun is. De humor hier laat ook te wensen over. En dan die schildpad. Die irritante, zingende, gitaarspelende schildpad. Uch. Neen, bedankt. Boris vond ik wel vermakelijk daarentegen. 2,5*

De Mickey-tattoo op mijn bovenarm gaat akkoord: Ja, ik ben een grote fan van de muis.

Deze docu viert Mickey door in te gaan op zijn creatie, geschiedenis, impact, betekenis en nog veel meer. Het behandelt ook niet zo voor de hand liggend materiaal zoals de oorlogsshorts en copyrightkwesties. Het is ook geweldig om animators als Eric Goldberg aan het werk te zien, gepassioneerd pratend over hun werk en vakmanschap.

En toch was ik aan het einde niet echt onder de indruk. Het voelde niet als een film maar meer als een veredelde Youtube video. Raar maar ook triest.

3,5*

Dit is een charmante Disney-versie van A Christmas Carol. Het was leuk om veel van mijn favoriete personages te zien voor een snelle cameo. De rol van Goofy als Marley was geniaal gekozen en zorgde wel voor een glimlachje of twee.

Helaas is het, omdat het een kortfilm/featurette is, allemaal erg gehaast. Het verhaal wordt vooral wel erg oppervlakkig uitgevoerd. Hierdoor was het erg moeilijk om echt iets om de personages te geven.

Wel blij om Mr. Toad weer te zien!

Klassieke en schattige animatie. Erg mooie muziek en geweldige sound effects. Misschien wat te lang voor zijn eigen goed maar voor de rest best een leuk tussendoortje. Santa Mickey is cute, trouwens.

3,5*

Het is jaren geleden dat ik deze film voor het laatst zag. Als kind draaiden we deze film een paar keer per kerstseizoen op VHS. We moesten lachen om de kalkoen die vastzat in de schoorsteen, Donald Duck die weer eens zijn geduld verloor en Goofy die een brief naar de Kerstman probeerde te sturen. Het derde verhaal, waarvan ik nu weet dat het een hervertelling is van The Gift of the Magi, sprak me als kind nooit aan.

Toen ik het opnieuw bekeek in high definition viel vooral de goedkopere animatie op. Het laat zien dat Disney hun goedkopere animatiestudio hiervoor gebruikte.

Desalniettemin heb ik me goed vermaakt en vond ik het derde verhaal veel hartverwarmender dan de vorige twee.

3,5*

Het spijt me, maar ik kan maar niet over deze afschuwelijke animatie heenkomen.

Mickey's Twice Upon a Christmas is in alle opzichten inferieur. Het is vreemd om te zien hoe deze geliefde personages worden verbasterd door 3D-animatie uit de vroege jaren 2000. In plaats van me vrolijk te maken, werd ik er een beetje verdrietig en ontmoedigd van.

De verhalen zijn erg zwak en ongeïnspireerd. Ze lijken nooit een reden van bestaan te hebben. De meeste zijn bekende kerstverhalen die we al eerder hebben gezien.

Het enige wat dit niet afschuwelijk maakte, waren de af en toe erg grappige woordspelingen en grappen.

2*

Microwave Massacre valt in geen enkel opzicht serieus te nemen. Wat wil je met een titel als die.

In de film vindt Donald het eten van zijn vrouw, die een nieuwe microgolf gekocht heeft, niet te vreten. Op een avond draait hij door en vermoordt hij haar. Wanneer hij ontdekt dat zijn echtgenote best lekker smaakt uit de microgolf krijgt hij de smaak zeker te pakken.

Dit is een film die perfect door John Waters gemaakt zou kunnen zijn. Het absurde acteerwerk, komisch grote microgolf, slechte pruiken, sarcastische opmerkingen, tuinieren met een vibrator en het ridicule plot zijn allemaal pure camp. De vrouw May vond ik een hilarische toevoeging aan de cast, samen met de hond die wel een heel dwaze blik heeft.

Waar de film echt de bal misslaat is de vrouwonvriendelijke humor die doorheen de film loopt. Ook homo-grappen passeren de revue en er wordt gelachen met cross-dressers. Achja. Tijdsgeest...? Niet elk personage is even interessant en sommigen zijn ronduit irritant. De special effects zijn abominabel en de kills gebeuren steeds off-screen. Deze minpunten trekken de film zo hard naar beneden waardoor de korte speelduur zoveel langer lijkt te zijn.

Niet alles werkt in Microwave Massacre maar uiteindelijk is vooral de eerste helft is pure pret.

2,5*

Gewoon een erg schattige film.

Het is allemaal was rough around the edges en het script is net niet dat. Het ging me op een gegeven moment iets te gemakkelijk voor de personages en niet iedereen acteert overtuigend.

Dat gezegd zijnde kan ik beginnen aan de positieve kant. Als deze film je geen warme glimlach doet krijgen weet ik niet wat wel.

Hilde De Baerdemaeker bewijst dat ze gewoon een erg fijne actrice is en Johan Heldenbergh heeft plezier in de rol. Een paar keer hardop gelachen en een fijn gevoel achteraf.

Geslaagd.

3,5*

Deze stond al een hele tijd in mijn bibliotheek en was helemaal vergeten waarover hij ging. Blijkbaar over gigantische kakkerlakken en andere creepy crawleys. Had ik dat geweten... Laat ons gewoon melden zijn dat ik bij de geluiden van de creatures regelmatig gerild heb. Bah.

Creature design zit dus zeker goed, als ze niet van CGI zijn. De computereffecten zijn jammer genoeg wat verouderd en steken af tegen de creatieve practicals. Van mij mocht er iets meer variatie in het type creature zijn. Het waren allemaal dezelfde creeps en werden na een tijdje nogal voorspelbaar en saai. Hierdoor was de finale ook amper spannend te noemen.

Editing was echter niet hun sterkste punt. Vaak werden scènes en dialogen erg vreemd afgesneden en attack-scènes zijn nogal klungelig. Verder zit de sfeer net wel weer goed. Del Toro bewijst dat hij daar meester in is. Moest hij zijn skills in character developement, verhaal en tempo van hedendaagse Del Toro gebruiken, was deze film van een heel ander kaliber.

Voor nu een 2,5* voor dit uber-90s spektakel.

Wat een saaie film. Zelfs Julia Roberts kon het niet redden.

Er zitten wel een aantal leuke scènes in Mirror Mirror, maar nooit is het echt speciaal. Iedereen speelt op "cruise-control". En Lily Collins kan niet acteren. De speciale effecten waren best goed. Maar die twist op het einde zag ik wel aankomen. En dat Bollywoodding trok echt op niks. 2*

Don't they know they're making love to one already dead...

Lang, heel lang heb ik uitgekeken naar Les Misérables. De eerste trailer vond ik al meteen prachtig en de tweede was dat ook. Dagenlang zat ik met de liedjes van de 25th Anniversary in m'n hoofd. Vooral Samantha Barks' versie van On My Own was schitterend on stage. Op Moviemeter zag ik dat de film uit zou komen op 10 januari en was er blij om dat ik niet al te lang meer moest wachten. Tot ik op verschillende sites zag staan dat 'ie pas vanaf 20 februari in de Belgische bioscopen zou draaien. Hier was ik erg boos om en ik kon niet wachten. Dus ik was erg blij toen ik op een site tickets kon bemachtigen voor de Avant-Première. Dus vanavond kon ik Les Misérables eindelijk bekijken. En wat een ervaring was dat!

De film neemt je mee naar Frankrijk uit begin 19de eeuw waar Jean Valjean zijn periode als slaaf heeft uitgezeten en hij op proefperiode mag. Hij volgt die echter niet en vlucht naar de bewoonde wereld. Een wereld vol miserie en problemen. In de stad ontmoet hij Fantine, een vrouw die haar werk heeft verloren en geld zoekt door bij de prostituees te werken om voor haar dochtertje Cosette te kunnen zorgen. Valjean neemt Cosette onder zijn hoede en probeert haar een goede jeugd te bezorgen. Als Cosette 18 is, ontmoet zij Marius, een rebel die de Franse revolutie wil starten...

Het verhaal is erg mooi en het werd ook erg mooi gebracht. De miserie die Frankrijk toen kende werd erg mooi in beeld gebracht met als voorbeeld Fantine, gespeeld door een geweldige Anne Hathaway. Haar I Dreamed a Dream was emotioneel, bezorgde me kippenvel en bracht me op het randje van huilen. En toen zij stierf kon ik het echt niet droog houden. De tranen zaten rond m'n ogen, maar ze rolden (nog) niet over mijn wangen. Het verhaal gaat verder en Cosette wordt geïntroduceerd. Ze was best aardig, maar in die scène steelden Sacha Baron-Cohen en Helena Bonham-Carter echt de show. Zij zorgden voor een komische noot tijdens al de melancholie. Hun Master of the House was echt op het randje van hilarisch. Doorheen de film bleven ze het luchtig houden. Dat mensen hun rol niet passend vonden kan ik best geloven, maar dat ze miscast genoemd worden kan er bij mij niet in. De film zou het waarschijnlijk niet redden zonder HBC. Wie kon Mme Thenardier anders vertolken? Niemand! Dan zakt de film een klein beetje in en wordt de zang een beetje te veel, maar wanneer Cosette ouder werd, kon de film opbouwen naar de climax. Het beste personage van dit deel (en misschien wel van heel de film) was zonder twijfel Eponine. Hoe zij On My Own zong was gewoon memorabel. Niet zo kwetsbaar als I Dreamed a Dream, maar toch een hoogtepunt in de film. Wat ik wel jammet vond, was dat niet het hele lied gezongen werd. Wel had ik ook hier kippenvel. En dan komt de climax: de revolutie en de avond ervoor. Red & Black was een fantastisch nummer en beeldde de voorbereiding op de revolutie erg goed uit. Het grote gevecht was ook een lust voor het oog en ik zat echt bijna te wenen van spanning. Je weet gewoon dat er iemand gaat sterven. De eerste die eraan moest geloven was Eponine. Hier zat ik echt verschrikkelijk hard te janken. Nog nooit is een sterfscène zo mooi en ontroerend op film gezet geweest (zelfs Titanic kan er niet aan tippen). Wat voor mij de doorbraak gaf en de sluizen openzetten was het lied erbij: hoe ze zong dat ze geen pijn meer voelde, dat alles oké is. En dan het feit dat ze het deed uit liefde voor Marius. Ik had echt medelijden met haar. Eponine had dan wel de mooiste sterfscène, er volgden snel erna een hele boel: Gavroche, Enjolras en nog een paar. Een voor één waren ze erg bedroevend, maar nergens liet ik een traan. Totdat Javert zijn badge op het lichaam van Gavroche legde. Toen stroomde het weer. Dan gaat het verhaal wat verder en je denkt dat het bijna gedaan zou zijn, maar dat is het niet. Dit kan goed zijn, maar ook slecht. In dit geval was het goed, want ik kon er echt geen genoeg van krijgen. En dan komt het verwachte: Javert die van de brug springt. Dit werd mooier en schokkender in beeld gebracht dan ik verwachtte. Toen zijn rug brak op die "barre" was niet wat ik zou verwachten in een film als deze, maar het was echt erg mooi. De dag na de revolutie was ook erg mooi. Eddie Redmayne's versie van Empty Chairs at Empty Tables was geweldig en ook hier moest ik weer huilen. En het epiloog was ook weer subliem. Toen Valjean stierf, deed het me vreemd genoeg niks. Maar toen Fantine erbij ging staan en hem verwelkomde in de hemel was het weer van dat. En toen ze allemaal op de barricade stonden was het echt ontroerend, maar toen ik Eponine erbij zag staan stroomde het weer. En ik was niet de enige: overal waar ik keek, zag je wel iemand een zakdoekje bovenhalen.

Het gezang was prachtig. Anne Hathaway en Sam Barks staken er met kop en schouders bovenuit. Maar ook Hugh Jackman en Russell Crowe, allebei geen ervaren zangers, zongen erg goed. Af en toe zat er wel een valse noot tussen, maar dit gaf het geheel enkel een nog ruwere uitstraling. Waar ik me wel aan stoorde, was Amanda Seyfried. Ik vind ze goed zingen, maar ze zingt vaak te hoog waardoor het niet altijd een feest is voor het oor. Eerder een wake-upcall. Eddie Redmayne als Marius Pontmercy had enkele prachtige nummers en kon die ook perfect zingen. Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen hebben allebei al meegespeeld in een musical (Sweeney Todd) en dat valt eraan te zien. Ze hebben er duidelijk ervaring mee en hun stem is leuk om te horen. Dat er 95% van de film gezongen werd, was eigenlijk echt geen probleem. Ik vreesde er namelijk voor dat ik in slaap zou vallen zoals bij West Side Story. Gelukkig wende ik er snel aan en had ik er verder geen problemen mee. Ook een meevaller dat ik best graag musicals zie. In feite: er staan er drie in m'n top-10.

Visueel was de film ook erg mooi. De film begint al met een memorabele openingsshot: het schip. Gewoon prachtig. Het ziet er levensecht uit en het deed me echt geloven dat het zich afspeelde in Frankrijk 1815/1832. Tom Hooper heeft hier een echt plaatje afgeleverd.

Na het bekijken van Les Misérables kan ik twee dingen besluiten: Ten eerste is de film echt de beste film van 2012 en wordt het echt hopen dat de film wat Oscars in de wacht mag slepen. En ten tweede: Ik ben een echte huilebalk. Ik heb vanavond meer tranen gelaten dat in een geheel jaar. De film krijgt een erg mooi plekje in m'n top-10! Hopelijk stijgt het gemiddelde hier wat, want 3,63* is echt wel te laag voor een juweeltje als dit.

5*

Een charmante komedie die meer naar de drama afwijkt.

De trailer van Miss Pettigrew's Finest Hour zag er erg lief uit, en dit is de film ook. Alhoewel het plot erg magertjes is en het acteerwerk niet top is, heb ik me echt vermaakt met deze film. Amy Adams vind ik altijd wel leuk (vooral in The Muppets), maar hier was ze net iets te druk en opgewekt. Dat ligt wel aan haar personage in de film. Frances McDormand speelt de onschuldige vrouw die zich voordoet als personal secretary. En de twee spelen erg goed samen. Een mooie 3*.

Eerste helft zat ik echt op het puntje van mijn stoel. Erg spannende opbouw zonder veel overbodig gedoe. De editing is vlot en het acteerwerk van vooral Storm Reid is erg sterk.

Jammer dat de derde akte nogal standaard en oninteressant bleek te zijn. Een gigantische anticlimax die voortbloeit uit de wervelwind van plottwists. Misschien een of twee twists minder en het zou allemaal geloofwaardiger blijven. De connectie met het verhaal was hier volledig weg.

3*

Een zenuwslopende actiefilm met genoeg humor erin gedraait.

Ik was nooit echt fan van de Mission: Impossible-reeks, maar Simon Pegg is m'n favoriete acteur dus ik wilde de films toch eens bekijken. Deel 4 uit de overbekende filmserie is veruit de beste. Mijn ouders zijn ook geen fans, maar ze hebben gelachen en steeds op het puntje van hun stoel gezeten. Erg leuk dat ze een film die ik graag wil zien ook leuk vinden. Want dit gebeurt niet vaak. Meestal kijken ze liever van die cliché rommel.

Ghost Protocol is een leuke film. Ik zat steeds met klamme handjes. Vooral bij het einde, want daar wordt het echt spannend. De film heeft een goede opbouw naar deel 5. Ik hoop wel dat die er komt. Er zitten een paar echt leuke scènes in de film. Zoals: het gevecht in en rond de Burj Kalifa. Erg zenuwslopend.

Simon Pegg zorgde ervoor dat de film toch nog wat humor bevat. Al is het soms echt droog. Tom Cruise en Paula Patton deden ook hun best. Al moest ik telkens ik Patton zag denken aan Zoë Saldana uit Colombiana. Mooie meid...

De film was wel aan de lange kant (133 minuten) en zou best twintig minuutjes korter gemogen hebben. De film heeft een goede samenhang. Alles wordt uitgelegd en er worden geen gaten onopgevuld gelaten.

Deze spectaculaire actiefilm zit vast en zeker in mijn top-10 van 2011. 4*

Best goed.

Dit deel is spannend, maar erg vlug en cliché. Goed verhaal, goede personazges, maar erg voorspelbaar. Het acteerwerk is niet slecht. 3*

Stem verhoogd naar 4*
Heb deze eergisteren nogmaals gezien nadat ik het boek eens gelezen had.
De film vind ik net ietsje beter vanwege het prachtige einde.
Ik lees nu een paar reacties, en het is mij nooit opgevalled dat [die vrouw die naar haar kinderen gaat het overleeft heeft!/spoiler]
Heb ook eens het alternatieve eind gezien, en dat is bij lange na niet zo gooed als het originele.
In het Alternatief hadden ze het gehaald net wanneer ze dood wilden.
Dat vond ik niet zo leuk. Hoe ze elkaar doodschoten in het origineel
en erachter komen dat ze net te vroeg zijn, vind ik sterk.
De muziek is er prachtig bij.

Verder: Ik heb wel moeten toen ms. Carmody dood ging!

4*

Lekker gezellig en schattige versie van A Christmas Carol. Hoewel er een paar leuke nummers zijn is het klassieke verhaal niet fris genoeg uitgewerkt.

3*

The Mistle-Tones is een pijnlijk saaie en kinderachtige poging om van Pitch Perfect een kerstfilm te maken.

Het plot is extreem kaal en maakte me meerdere keren gewoon boos. De personages missen elke vorm van diepgang en doen hun best om zichzelf zo onsympathiek mogelijk te maken. Ik kan Tori Spelling uitstaan als ze leuk en campy is, maar hier is ze gewoon irritant. Ook Tia Mowry-Hardrict heeft het charisma van een gerimpelde patat.

De zang- en dansscènes zijn erg ondermaats met mensen die over een lege set bewegen en dansjes doen die mijn 4-jarige neefje had kunnen bedenken.

Trouwens: hoe kun je verwachten dat het publiek de hoofdrol speelt in het liefdesverhaal als de man er zo gay uitziet als wat.

1,5*

Vanwege de media-aandacht die Gypsy Rose Blanchard tegenwoordig krijgt vanwege haar vrijlating, wilde ik deze documentaire zien om te weten te komen wat er precies met haar gebeurd is. Ik heb alleen vaag iets over haar verhaal gehoord, dus ik was erg nieuwsgierig.

Deze documentaire vat alle gebeurtenissen op een uitstekende manier samen. Het trekt je er meteen in en het verhaal blijft zich ontrafelen tot iets wat je alleen maar als fictie zou kunnen afschrijven, maar dat natuurlijk niet is. Het is allemaal heel feitelijk en de film trekt zelf geen eenzijdige conclusie, je krijgt echt de ruimte om dat zelf te doen.

En mijn conclusie? Het is verschrikkelijk wat er met al deze mensen is gebeurd en Mama Blanchard was ongetwijfeld een slechte vrouw. Maar Gyspy is ontzettend schuldig, ondanks dat ze zelf slachtoffer was van misbruik. Het is moreel vaag en vrij moeilijk vast te pinnen.

Degelijk verslag over de Blanchards en hun misdaden.

4*

Vandaag eens gezien.

Begint wel leuk, maar zwakt daarna een beetje af.

Voor de rest was het saai.

2.5*

The Monster gaat over een moeder en dochter - wiens band allesbehalve goed is - die gestrand zijn met hun wagen op een verlaten stuk weg. Daarbuiten loopt echter een vreselijk en bloeddorstig monster rond.

De plot is niet bijster origineel maar toch vermakelijk. Dit is vooral door de uitzonderlijke acteerprestatie van Zoe Kazan. Ook haar dochter is leuk, echter wordt ze na een tijdje wel erg schreeuwerig en irritant. De film ziet er goed uit ook. Ik vreesde eerst dat het allemaal te donker gefilmd zou zijn maar ik was mis. Er wordt zeer goed gebruik gemaakt van de setting, licht en schaduwen. Ook het uiterlijk van het monster zelf is hier goed op ingespeeld.

Waar de film punten verliest is bij de spanning. Ik merkte halverwege dat ik eigenlijk weinig tot geen suspense heb gevoeld. Ik heb me er dan ook bij neergelegd dat dit helemaal niet meer zou gebeuren. Wat erg jammer is in dit soort films is dat er te vaak een ontsnappingsmogelijkheid is waarvan je weet dat deze zal mislukken. Hoe anders als de film nog een uur te gaan heeft. Dit maakt het allemaal wat te voorspelbaar. Niet elke keuze die gemaakt wordt door de personages is logisch of doordacht. Soms hebben ze hun eindlot volledig zelf in handen gehad.

Aan de derde akte wordt het gelukkig wat leuker en kon ik met een ietwat voldaan gevoel de film uitkijken.

3*

"Genomineerd voor BAFTA: Beste Debuut."

De film viel wat tegen voor mij. De eerste scènes waren best leuk want ik moest direct aan Cloverfield denken. Maar de rest van de film was echt slap. Af en toe nog een spannend momentje, maar meer niet. Het verhaal is wel best leuk gevonden en de "monsters" zagen er goed uit. Maar ik vond de wezens best onorigineel. Jammer, maar toch een 3*.

Een mindere animatiefilm.

Ik had me verheugd op een echte blockbuster, maar het was eigenlijk niet zo goed. De film had een te simpel verhaaltje om te blijven boeien. Voor kleine kinderen zou dit de film van het jaar zijn. Wel, niet voor mij. 2.5*

Ach, Typisch Disney - Pixar.

En dit is zeer goed. De wereld van de monsters ziet er werkelijk adembenemend uit en de personages zijn ook leuk. Ook is er een goede slechterik in het verhaal: Randall. Mike & Sully zijn een geweldig duo dat zorgt voor de nodige humor. En dan natuurlijk Boo. Wat een schattig meissie, zeg! Lekker lief. Mooie film. 3.5*

Bah Bah Bagger!

El Monstro Del Mar! werd beschreven als een geweldige pulpfilm, wel dit was het zeker niet. De film had bijna geen verhaal, de acteerprestaties sloegen werkelijk op niks en de special effects waren om te huilen. De climax vond ik daarentegen wel best leuk. 2*

Goede science-fictionfilm.

Al lang was ik benieuwd naar Moon. En ik ben best tevredengesteld. De film is erg origineel en weet met een beperkte setting een erg boeiende film te maken. Nergens wordt het echt saai of vervelend. Het einde was best goed. Sam Rockwell speelt hier erg goed. En ondanks er zo goed als één acteur is, verveelt het niet. 3*