Opinions

Whoao... Karen is zo gulzig...

K3. Eén van de meest uitgemolken producten van Studio 100 is terug in de bioscoop! En dit keer in een rotavontuur met slechte grappen, belabberde special effects, verschrikkelijk acteerwerk en een flutverhaaltje waarvan je het einde al van mijlenver ziet aankomen. Toch heb ik me zeker niet verveeld. In het begin viel het nog allemaal mee. De humor was best droog en ik heb zeker een paar keer gelachen. Maar dan gaat Chris van den Durpel zich er mee bemoeien. Ik haat zijn typetjes en het feit dat 'ie nu ook meespeelt in de musical van Shrek doet me ook walgen. Hij kan gewoon niet acteren en hij is erg flauw. Het verhaal van de film is niet bijzonder. Het was een leuk gegeven, maar het werd te kinderachtig uitgewerkt. Tuurlijk, de film is gemaakt voor een doelgroep van 6-8 jarige meisjes maar kunnen ze ten minste eens ervoor zorgen dat het ook leuk is voor de wat oudere kijker? Neen. Disney kan dit dan weer wel. Na vier K3-films mag het dan ook wel eens stoppen. Gert, de melkkoe is allang leeg! 2,5*

Een zeer unieke animatiefilm, zowel qua thema's als qua stijl. Het is een prachtig ontworpen kunstwerk dat je bij elke tekening de adem beneemt.

Dit Japanse sprookje behandelt veel thema's die vandaag de dag nog steeds relevant zijn: feminisme, sociale verwachtingen, vrijheid en verlangen. Het roept verwondering op, maar ook tragedie, en zal volgens mij bij iedereen weerklank vinden.

Ik kreeg kippenvel toen Kayuga en Sutemaru over prachtige landschappen vlogen, om even later mijn hart in stukjes te laten breken.

4*

Een houtbewerker en zijn leerling doorploeteren de besneeuwde bossen op zoek naar het perfecte stuk hout. 's Nachts krijgen ze bezoek van de mythische Snow Woman. Hij vermoordt de meester maar spaart de leerling uit sympathie. Hij moet echter zweren dat hij nooit of te nimmer zal spreken over wat hij die nacht heeft meegemaakt.

Een mooi, tragisch en theatraal sprookje uit de Japanse folklore. De algemene sfeer komt goed uit de ver door gebruik van ijskoude geluiden, prachtige sets en een authentieke aanpak. De titulaire sneeuwmadam is zowel bedreigend als fascinerend, met haar katachtige ogen en grootse bewegingen. Van echte horror kan je niet spreken. Wel is dit een beklijvend liefdesverhaal met tragiek, romantiek en een hint van het bovennatuurlijke.

Sfeervol en magisch. Dit is goedgekeurd.

4*

Een lekker luchtige horrorcomedy dat vergeleken kan worden met een Japanse Squid Game avant la lettre. Het pakt zichzef niet al te serieus en dat komt de algemene toon volledig ten goede. De verschillende spelletjes die worden gespeeld zijn absurd genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren maar niet elk spel is even interessant.

Ook laat de fragmentarische aard van het script niet toe om erg veel emotionele connectie te maken met de personages. Uiteindelijk liet het me koud wie het loodje ging leggen want het was al vanaf het begin duidelijk hoe alles ging uitdraaien. Gelukkig heeft de film hier en daar nog wat verrassingen in petto dus vervelen deed het nooit. De CGI was overigens wel erg middelmatig en soms zelfs ondermaats. Jammer.

3*

Een aangename romantische film.

Kate & Leopold duurt wel wat lang, maar ik heb mij genoeg vermaakt. Er was geen humor in de film, maar ik had wel eens nood aan een romantisch drama. De film heeft wel een voorspelbaar einde. Desalniettemin heeft deze film een geweldige sfeer. 3*.

Een doodgewone donderdagmiddag in Gent: ik wil me laten verrassen door een willekeurige film in de Sphinx. Twee zalen waren voorbehouden voor de speciale senioren-vertoning van The Salt Path, mét koffie en taart! Ik had geen zin om daartussen te gaan zitten dus koos ik maar Kensuke's Kingdom in een zaal die helemaal leeg was, maar dan jammer genoeg zonder koffie en taart.

Dus ik zat daar in het midden van de zaal, aan het janken als een kind bij de verschillende emotionele momenten die deze film kent. Dat is wel wat Kensuke's Kingdom goed doet: op serene, ingetogen manier een emotionele connectie vormen tussen het verhaal en de kijker. Verscheidene zware thema's passeren de revue zonder te deprimerend over te komen.

De animatie lijkt sober maar straalt in de prachtige achtergronden. Vakkundig getekend en subliem vormgegeven. Hoewel het tempo aanzienlijk lager ligt dan de traditionele animatiefilm, verveelt het nooit. De stemcast is sterk met Ken Watanabe, Cillian Murphy en Sally Hawkins. Met zo'n grote namen verbonden aan het project is het toch opmerkelijk dat dit pareltje zo hard onder de radar vliegt.

Een aanrader.

4*

Een grappige, actievolle en bloederige tiener-superheldenfilm.

Kick-Ass begint al geweldig met die armeense gast die te pletter stort. Daarmee word ook al aangetoond dat de film bloederig, maar grappig is. De hele comicsfeer is ook leuk en de cast zit ook geweldig.

Alleen zijn er een paar minpunten. Christopher Mintz-Plasse speelt niet echt zeer goed, vind ik. Net als Nicolas Cage. Hij kwam niet zo goed over, vond ik. Al is zijn bijverhaaltje ook leuk. Het is zeker goed dat er meerdere superhelden zijn zodat je niet steeds op dezelfde held moet kijken.

De dood van Big Daddy zag ik niet aankomen en vond ik wel wat triest voor Hitgirl.

Een sterke film. 4*

Ik ben aangenaam verrast door deze film.

Quentin Tarantino vond ik al niet erg goed door zijn matige Death Proof, maar hier bewijst hij voor mij dat hij humor, actie en spanning mooi tesamen kan brengen. De film is erg ongeloofwaardig en over the top, maar bij deze film is dit juist de bedoeling waardoor je de film niet serieus mag nemen. Uma Thurman speelt hier erg goed als The Bride en Lucy Liu vind ik ook erg goed. Het bloed spatst langs alle kanten in deze actiefilm van Tarantino. 3*

Een beruchte film waar ik al een paar keer wat over heb gelezen. Dit is allesbehalve een goede film. De killer spitsmuizen zijn duidelijk honden met een pakje aan waar een strontvervelend geluidseffect op werd geplakt. Personages lopen er maar wat bij en eigenlijk heb je zelf de helft van de tijd geen idee wat er aan het gebeuren is. De ridicule finale is de kers op de drol.

1,5*

Er zit zoveel film in deze film.

Leonardo DiCaprio acteert als een bezetene en De Niro ook. Mijn grootste probleem hiermee is dat wanneer de acteur zo goed is in zijn werk en zo bekend is, je niets anders ziet dan dat hij acteert. Het enige wat ik kon zien was Leo en Robert die uitstekende optredens gaven in plaats van dat ik hun personages zelf zag.

Voor de rest is dit een werkelijk geweldige film met een angstaanjagend verhaal. Het is nog schrijnender dat dit allemaal in het echt is gebeurd. Sommige scènes zijn extreem wreed en ik zat er dan ook van op mijn stoel te springen. De film ziet er geweldig uit en heeft een episch gevoel dat alleen Scorsese kan bereiken. Ook Lily Gladstone is gewoonweg geweldig. Ik hoop echt dat ze meer drama werk mag doen, want dat kan ze zeker aan.

Een ander probleem dat ik had was het tempo. De film duurt drieënhalf uur en dat werkt wel. Het is een uitgebreid verhaal dat de tijd nodig heeft om zich volledig te ontwikkelen tot iets waarvan je de volledige omvang kunt bevatten. De eerste twee uur gaan echter extreem snel met veel belangrijke scènes die voorbij flitsen zonder dat je de tijd krijgt om goed te begrijpen wat er zojuist is gebeurd. Dan komt de derde akte en vertraagt alles tot een slakkengang. Ik was blij dat ik even op adem kon komen, maar dan komt plotseling een van de beste momenten van de film voorbij zonder enige waarschuwing. Die scène in de rechtszaal was gewoon perfect.

Een film die gebreken vertoont maar toch heel, heel belangrijk is.

3,5*

Killing Ground is een bijna troosteloze film die er toch wel even inhakt. Het concept van een groep campers die worden achternagezeten door een bende rednecks is erg bekend. Zo kan je deze film wel wat vergelijken met een (minder over de top) Wolf Creek of Last House on the Left. Veel brute scènes, dus. De dreiging is voelbaar de hele film lang maar naar het einde toe werd het me iets te langdradig. Gelukkig heb je als kijker geen enkel idee wie zal overleven. Zo is de spanning toch continu enigszins aanwezig. Jammer dat de film er nogal inspiratieloos uitziet en dat de twee verhaallijnen door elkaar afleidend werkten.

3,5*

Een enorm moeilijke en harde film om te aanschouwen. De eerste helft is vooral minutieuze opbouw voor een hartbrekende finale. Hoewel het acteerwerk en het algemene script van wisselende kwaliteit zijn, valt een continu ongemakkelijk gevoel niet te ontkennen. Pas in de laatste 40 minuten gebeurt er veel meer maar dat valt wel wat tegen. Alle zorgvuldig opgebouwde spanning eindigt in een ietwat wansmakelijk gorefest dat een tien minuten te lang duurt.

3,5*

Dit moet wel een van de rustigste films zijn die ik ooit heb gezien in een theater met het meest onrustige publiek. Constant bewegen, chips naar binnen aan het werken, fluisteren en friemelen. Voor de rest had ik een compleet gezegende ervaring.

The Boy and the Heron is een fantastisch verhaal dat je meeneemt op een reis naar een nieuwe en spannende, zij het ongemakkelijke, wereld. Het verhaal is vrij herkenbaar maar er is zoveel moois te vinden dat je dat niet erg vindt. De handgetekende landschappen, prachtige ontwerpen en betoverende bewegingen nemen je moeiteloos mee in de wereld van Miyazaki.

De score is niet van deze wereld. Het maakte alles compleet. Terwijl de muziek aanzwol, kwamen er ook tranen in mijn ogen waarvan ik niet wist dat ik ze eruit moest laten. Ik was al een tijdje neerslachtig en mijn depressie is terug aan het komen, maar deze film troostte me op een manier waartoe geen mens ooit in staat zou kunnen zijn. Eén scène in het bijzonder, met betrekking tot de Warawara, deed me zo hard huilen dat ik naar mijn man toe moest kruipen om me te troosten.

Ken je dat gevoel wanneer je geen grip op de wereld lijkt te hebben en alles je bang maakt? Deze film is als een warm deken die je moeder om je heen sloeg als je ziek was. De knuffel van een geliefde wanneer alles te overdonderend lijkt.

Natuurlijk valt er iets te zeggen over het te veilige plot en het te lage tempo. Maar die kritiek kon me niets schelen, want ik was druk bezig met genezen worden.

Ik lijk nu misschien een complete instabiele puinhoop, maar wat maakt het uit.

P.s.: Die reiger bezorgt me waarschijnlijk een nachtmerrie.

P.p.s.: Die soundtrack gaat in mijn vinylcollectie zodra hij uitkomt.

4,5*

Er valt veel aan te merken op The King and I. Van de controversiële castingkeuzes tot de gehaaste derde akte dat voor een zeer onbevredigend en onterecht einde zorgt. De statische camera, Cinemascope en toneelachtige sets zorgen voor een geweldige recreatie van dat theatergevoel, maar is niet altijd even interessant in het medium van een speelfilm. Yul Brynner is goed maar verdiende die Oscar zeker niet. En tot slot is het ronduit jammer dat Deborah Kerr niet zelf zong maar werd nagesynchroniseerd door Marni Nixon.

Maar...

De score van Rodgers en Hammerstein is prachtig. De “Shall We Dance”-scène geeft me magische kriebels in mijn buik. Er zijn zoveel iconische liedjes. De jurken van Deborah Kerr zijn om voor te sterven.

The King and I heeft zijn gebreken, maar is een must voor fans van het genre.

Ik zal altijd de voorkeur geven aan de proshot uit 2018 met Kelli O'Hara en Ken Watanabe. O'Hara's stem is vele malen beter en zelfs magisch.

Wat tegenvallend.

King Kong heeft een leuk verhaaltje dat jammer genoeg veel te lang wordt uitgerekt. Het duurt erg lang tot ze op Skull Island zijn en als ze daar eenmaas zijn, duurt het minder lang. De scène op het empire statebuilding duurt ook veel te lang.

De special effects zijn niet altijd van dezelfde kwaltiteit. Soms lijken de wezens levensecht en dan lijken ze echt op cgi-beesten. Jammer, want met beter effecten zou het beter overkomen.

Over het acteerwerk valt niet te klagen. Naomi Watts speelt erg overtuigend. Adrien Brody hebik niet zo graag. Komt af en toe geforceerd over en zijn neus staart mij zo raar aan.

3*.

Een kluchtige poging tot een horrorfilm in de vroege tijd van het zombie-subgenre. Het is duidelijk dat zombies oorspronkelijk helemaal anders werden neergezet. Hoewel het allemaal erg braaf is, kan de sfeer wel overtuigen. Met hier en daar een komische opmerking van Mantan Moreland blijft het geheel heel luchtig want er is in het algemeen niet veel horror te bespeuren.

2,5*

The King's Speech.

Dit is eens wat anders dan de recente dramafilms. Deze film is leuk om naar te kijken omdat het serieus is, maar toch nog een feel-goodsfeertje heeft. Bijna de hele film zat ik met een blij gezicht te kijken. Ook omdat er ook nog een beetje humor in verwerkt wordt.

De cast speelt schitterend. Met name Geoffrey Rush en Helena Bonham Carter. Colin Firth heeft dan wel de hoofdrol, hij kwam niet zo sympathiek over zoals de rest, vond ik.

De film blijft niet altijd boeien, aangezien ik steeds zat te kijken hoe land ie nog gaat duren.

Verder is dit echt een geslaagde film. 3.5*

Twee gevangenen, de linkse politieke gevangene Valentin (Raúl Juliá) en de homoseksuele Molina die een minderjarige heeft "bezoedeld" (William Hurt). Beiden zijn het heel verschillende persoonlijkheden met elk een zwaar verleden. Molina spendeert de lange dagen met het vertellen over zijn favoriete film: Kiss of the Spider Woman. De twee vormen zo een onverwachte vriendschap, hopende op vrijlating.

William Hurt heeft in mijn ogen terecht de Oscar voor beste acteur gewonnen maar ook Raúl Juliá is uitzonderlijk sterk. De wisselwerking tussen beiden is fenomenaal en dankzij goed geschreven dialogen ook zeer geloofwaardig. Zware thema's als politiek, seksualiteit, menselijkheid, escapisme en eer. Toch voelt het allemaal niet pretentieus aan. Er zit veel herkenbaars in en het blijft ook boeien. Misschien ben ik niet helemaal fan van de 'film in film'-structuur maar dat is ook wat het uniek maakt.

4*

Wat een hartverwarmende ervaring. Het vulde mijn hart echt met liefde en vriendelijkheid - wie wist dat dat mogelijk was?

Ik hield van de animatie, vond de kleuren prachtig, was verrukt over het originele verhaal, moest lachen om de af en toe duistere grappen, had plezier met de stemmencast en werd uiteindelijk door alles meegesleurd.

Knight And Day start goed, maar zwakt daarna echt af.

De film kon mij totaal niet meer boeien en ik kon ook niet meer lachen. Cameron Diaz vond ik nog leuk, maar ik heb nooit iets gehad met Tom Cruise. Hij ziet er geswoon zeer fake uit. De actie kon er wel nog mee door. Een kleine 2*

Zoet genoeg voor mij. Deze Netflix Original kerstfilms zijn van wisselende kwaliteit, maar ze helpen me door deze slepende weken heen.

Vanessa Hudgens is sympathiek als altijd.

Over de top dialogen, acteerwerk dat duidelijk met een korrel zout moet genomen worden en twee heel vervelende meiden.

Als je tegen camp kunt, is deze film zeker te pruimen. Anders wens ik je veel succes.

Hilarische film.

Ik begin Seth Rogen echt meer te waarderen. Hij speelt hier ook weer goed, net als Katherine Heigl. Ik zat de gehele tijd met een big smile op mijn gezicht en af en toe had ik ook de slappe lach. Alleen duurt de film net ietsje te lang. Had zeker een half uurtje korter gekund. 3.5* voor de slappe-lachmomenten.

Ik zat helemaal alleen in de bioscoop met mijn gezin toen ik deze ging kijken. Dat maakte de scenes met de whisperpeople extra eng.
Alles is spannend en de crashes zien er ook goed uit.
Wel jammer van hert einde.

3.5*

Deze IDAHOT raad ik ten zeerste aan om Kokomo City te kijken.

Dit is een eerlijke, rauwe en verruimende documentaire over vier zwarte transvrouwen die in de seksindustrie werken. Deze vrouwen weten veel meer over het leven en de worstelingen dan ik ooit zal kunnen bevatten. Een paar van hun verhalen zijn echt schrijnend en het is fascinerend hoe ze elke dag weer opstaan en trots kunnen zijn.

Het rechtse deel van de bevolking zou kunnen denken dat dit onderdeel is van de queer agenda. Maar het feit dat Koko Da Doll, een van de geïnterviewde vrouwen, vorig jaar werd neergeschoten en vermoord, bewijst eens te meer dat het nog steeds zo verdomd belangrijk is om onszelf zichtbaar te maken.

Sta op, wees trots en laat je niet neerhalen door die fuckers.

4*

Matige animatiefilm.

Animals United is een erg kinderachtige film met erg slechte personages, een flutverhaal en matige animatie. De humor is ook erg kinderachtig en ik moest geen enkele keer lachen. De film is ook niet aan te raden in het Vlaams. Dan trekken de stemmen op niks. De film duurt slechts anderhalf uur, maar toch is het te lang. De film kon zeker afgerond worden na een uurtje. 2*

Ik heb mijn eten laten afkoelen omdat ik tijdens de laatste dertig minuten te veel aan het huilen was.

Ik had geen hoge verwachtingen van KPop Demon Hunters, maar ik ben heel blij dat ik het heb gekeken. De animatie is verbluffend en de karakters zijn leuk ontworpen. Elk personage heeft een aangrijpend en herkenbaar verhaal en velen zullen hun eigen angsten in zichzelf herkennen.

De liedjes zijn geweldig en de teksten zitten best nog diep in elkaar. Qua verhaal is het bijna perfect, met een paar plotpunten die ik niet leuk vond, maar dat is gemakkelijk te vergeven als al het andere zo overweldigend is.

Zo schrijf je een film. Spannend, emotioneel, grappig.

En ja, mijn kat keek weer eens neerbuigend naar mijn zielige kont omdat ik aan het huilen was.

De Rattenvanger van Hamelen is op zichzelf al een behoorlijk zorgwekkend sprookje. Ik bedoel, 130 kinderen vermoorden omdat je niet betaald werd is niet bepaald een normale manier van reageren.

De beklemmende Duitse expressionistische stijl past perfect bij het verhaal en het ontwerp van de personages is perfect. De keuze om iedereen in wartaal te laten praten werkt ook goed. Hoewel er artistiek gezien veel te genieten valt, mist het verhaal pit of een echte hoofdpersoon.

Ik denk dat dit vergeten kunstwerkje ooit een groter publiek zal vinden.

3,5*

Leuke animatiefilm, maar Dreamworks blijft een mindere animatiestudio.

Kung Fu Panda 2 is een goed vervolg. Goede personages, een nieuw verhaal en een enge pauw. De humor is in de eerste helft duidelijker aanwezig dan in de tweede. Het achtergrondverhaal van Po vond ik best overbodig. Een kleine 3*.

Vampire Hunter D is niet direct iets wat ik spontaan zou opzetten maar was toch goed te pruimen. De animatie is op verschillende momenten echt prachtig. Vakkundig gecreëerde panorama's en achtergronden zorgen voor een sprookjesachtige en magische indruk. De creature designs zijn in het algemeen ook indrukwekkend. D is een fascinerend personage met mysterieuze look en een geweldig (durf ik bijna sexy te zeggen?) ontwerp.

Waar het voor mij wat tekortschoot is het verhaal. Dit springt soms wat van de hak op de tak en kwam wat geknutself over. Het gaat erg snel allemaal waardoor je je soms afvraagt wat er allemaal aan de hand is. De uiteindelijke climax was wel interessant maar ik was niet echt honderd procent geboeid.

Het shot van D die wegrijdt op zijn paard richting de verte met die geweldige score gaf me bijna kippenvel. De soundtrack zal waarschijnlijk nog wel een paar keer langskomen in mijn muziekbibliotheek.

3*