Opinions

Oh, shut up! You know that all he wants to do is play Twister with your sister.

Ik had erg slechte verwachtingen voor Jack & Jill, dus het kon uiteindelijk alleen maar meevallen. Ik geef toe: Het personage Jill is erg irritant en hyperactief, maar aan het einde krijg je toch best medelijden met haar. Het acteerwerk was om naar te fluiten en het verhaal springt van de hak op de tak waardoor de film net een aaneenschakeling is van kleine sketches en het allemaal niet zo samenhangt. Al 'stalker' Pacino vond ik erg creepy. Ik wist eigenlijk niet wat hij in deze film deed.

3*

Dit is eigenlijk één grote aflevering van Jackass.
Ditmaal zijn de grappen minder geslaagd en zijn de stunts wat vergezocht. Jammer. Maar ik heb toch gelachen met die bungee-toilet. Een kleine 3*.

Een zeer welkome aanvulling op het Koreaanse horrorlandschap. Het is grappig, geestig en bij vlagen erg spannend. Het doet zijn best om je van het ergste uit te laten gaan en tegelijkertijd je verwachtingen om te buigen. De uiteindelijke climax is een beetje teleurstellend, maar nog steeds vermakelijk. Vooraf had ik niet echt veel van deze film verwacht, maar ik ben uiteindelijk best verrast.

Aanradertje!

P.S.: De verschillende gebeurtenissen met de koelkast waren best verontrustend.

3,5*

Eerlijk gezegd, heb ik niks met kostuumfilms, maar deze viel toch mee.
Mia Wasikowska acteert hier erg goed, net als de rest van de cast. Het enige waar ik me aan stoorde, was dat het verhaal soms te snel en dan weer erg traag ging. Voor de rest was alles boeiend genoeg, er gebeurde veel en het bleef interessant. Maar wat ik jammer vond, was dat heer Rochester blind is door de brand. Een goede film. 3*

Jason gaat naar de hel? Dan mag hij deze franchise ook meenemen.

De Friday the 13th-franchise is veilig en wel in een nieuw decennium aangekomen en hiermee is ook een nieuw dieptepunt bereikt. Jason zelf ziet er erg badass uit, met zijn masker in zijn gezicht gesmolten. Zonde dat we hem uiteindelijk maar een minuut of zeven te zien krijgen. De rest van de film heeft bijna niks met Mr. Voorhees te maken en kon eender welke schurk zijn. Het is onnodig, onhandig en onleuk.

Oh, en laat me niet beginnen over de spuuglelijke poster art.

1,5*

Jason Voorhees komt op spectaculaire wijze opnieuw tot leven want ja, je hebt nu eenmaal iemand van de Voorhees-familie nodig voor een Friday the 13th-film. Jason is dus terug, dit keer op bovennatuurlijke wijze én met een grotere drang naar bloed. Met machete-zwaaien, harpoenen, speren en meer gaat hij tekeer zoals nooit tevoren op een groep tieners. Wat is dit keer anders? Het is allemaal gewoon grappig!

De slapstick humor die men heeft toegevoegd blaast een frisse wind de franchise binnen. Het is meer dan welkom na alle ironisch grappige films om nu eens een oprecht grappige film te zien. De kills zijn over de top en ook de acteurs hebben duidelijk goesting in hun werk. Men probeert ook de setting wat aan te passen, wat ook werkt.

Verder valt het verhaal nog steeds als een drol in mekaar halverwege en bestaat het merendeel van de scènes uit geren en gegil in de donkere bossen. Ondertussen kennen we het wel. Als de rest van de reeks dit niveau behoudt, kan het wel eens goed komen....

3,5*

Hard getwijfeld of ik deze zou kijken aangezien ik vorige Horrorchallenge deze reeds gezien had. Ik dacht voor de full experience te gaan bij mijn Friday-binge dus ik waagde me nog eens aan het avontuur met Jason Voorhees... in space!

Erg goed is dit alweer niet maar ik ben wel blij dat men eens wat helemaal anders doet. De campy toon zit er wel in en eigenlijk valt dit helemaal niet serieus te nemen, de film doet dat ook niet. Sommige kills zijn lekker bruut maar de meeste zijn niet memorabel. De CGI is verschrikkelijk gedateerd en de sets zien er te plastic uit.

2*

Dadum... Dadum Dadum... Dadum Dadum Dadum...

Toen ik Jaws voor het eerst zag, was ik ongeveer elf jaar, en het is alweer vier jaar geleden dat ik de film voor het laatst zie. Ik weet nog dat ik door deze film nooit meer normaal in het water ging zonder bang te zijn voor haaien. En nu zelfs nog. Gooi me in een stuk diep water en ik kom er gillend uit. Dankzij deze film.

De film begint al met het - wereldberoemde- lied. Alleen al dat lied geeft me de kriebels. De eerste aanval, de ongelukkige Chrissie is al een voltreffer. Erg gruwelijk. Vooral voor het jaar '75.

Nog geen kwartier later komt ons tweede slachtoffer: Alex. Zijn dood werd niet zo erg in beeld gebracht, maar de reacties van de badgasten maken dit een van de beste uit de film (misschien zelfs dé beste). Er werd "Shark, Shark" geropen en iedereen liet uit het water naar zijn of haar familie. Maar wat erg is, is als jouw kind niet uit het water komt. Dit werd hier erg mooi in beeld gebracht. Maar Steven Spielberg heeft toendertijd het publiek erg geschokt. Nooit eerder werd een kind zo bruut gedood in een film.

Dan volgt de aanval in het meer. Dit was minder spannend, maar toch erg boeiend. En daarna gaan Brody, Quint en Hooper op jacht naar de haai. Dit is een grot deel uit de film, maar veruit het beste. De constante dreiging van de haai maakt dit ondraaglijk spannend. Telkens als je het liedje hoort, of de tonnen ziet, wéét je gewoon dat er iets zal gebeuren.

Wat me in die vier jaar me het me meest is bijgebleven, is de Indianapolis speech. Dit werd zo simpel, maar o zo effectief uitgelegd. Het zorgde voor spanning, al gebeurde er niks. De haaien en hun gedrag werden machtig gedetailleerd beschreven. Vooral dat van de dode ogen joeg me best wel de stuipen op het lijf.

Wat de film zo goed maakt, is het feit dat in deze film verhaal, gore en spanning worden gecombineerd. De constante dreiging die je voelt, de mooie attacks en de goede visuele aspecten hebben er ook veel mee te maken.

Het acteerwerk was ook erg goed, uitgezonderd de kinderen. Maar ja, het zijn ook kinderen. Ik las net dat Robert Shaw eerst Brody ging spelen. Moest dit zo zijn, zou Jaws echt niet goed zijn, denk ik. Wel, de film is nu al 37 jaar oud, en ik moet toegeven: na al die tijd werkt de haai nog steeds. Een dikke en welverdiende 4*

Ik kan mij voorstellen dat destijds alles zeer eng was en zo, maar dat werkt nu niet bij mij.

Na een klassieker als Jaws, komt nog een waardige opvolger. En dan komt dit misbaksel. Jaws 3-D bevat bijna niets goeds. De 3D elementen storen veel te veel als je in 2D kijkt, en de haai ziet er nepper dan nep uit. Ik wist niet dat Jaws zó diep kon zinken. En dan zal ik maar niks zeggen over het volgende deel.

-film. 0.5*

Aangezien ik Jeepers Creepers 2 eerst heb gezien, maar die niet zo goed vond, had ik niet echt hoge verwachtingen voor het eerste deel. En het viel erg goed mee.

In het begin vond ik het nogal saai. De introductie van de twee duurde iets te lang. Maar eenmaal in de kelder vol lijken aangekomen, wordt het best creepy. Verder ziet de Creeper zelf er erg belabberd uit, maar toch vond ik hem redelijk eng.

De special effects waren duidelijk die van een low-budgetfilm, maar dit kon de pret niet onderdrukken. De meesten acteerden ook best goed. De film heeft een goede en vlotte vaart, maar in het politiekantoor duurde het wat te lang.

3,5*

"Murder, Murder!"

Nu ik al een poosje erg veel musicals kijk, mocht deze Jekyll & Hyde niet ontbreken. Hoewel de productie, met enorm verlies, gestopt is, is dit nog steeds een geweldige musical. De muziek is vaak eentonig, maar er zijn heel wat uitschieters zoals 'This is the Moment', 'Good N Evil' en 'Confrontation'.

Het acteerwerk is geweldig. Nooit gedacht dat ik David Hasselhoff ooit zou kunnen waarderen in een rol. Hij heeft zich bewezen als zanger/acteur, want 'Confrontation' moet zeker niet gemakkelijk zijn om te spelen. Hij zet een zachte, liefhebbende Dr. Jekyll en een dreigende, ruwe Hyde neer. Het contrast tussen de twee is erg duidelijk en goed uitgebeeld. Natuurlijk mogen we de bijrollen niet vergeten. Andrea Rivette speelt de noodzakelijke geliefde. Geen leuke rol, maar wel goed uitgevoerd. Na Hasselhoff gaan de meeste credits naar Coleen Sexton, die een geweldige prestatie neerzet als Lucy.

Kortom: Goede versie van het klassieke verhaal.

4*

- Nog verontrustender dan The Blair Witch Project.

- Walgelijker dan Evil Dead.

- Angstaanjagender dan The Conjuring.

- Killer dan The Thing.

- Nihilistischer dan het einde van The Mist.

Ik presenteer jullie:

✝️ Jesus Camp

Ik zie graag een goede musical (Sweeney Todd, Moulin Rouge!,...) maar hier vond ik niks aan.

Ik vond het erg storend dat er enkel gezongen werd. Hetzelfde probleem had ik bij Cats. Ik kan met de 36 nummers in deze film mijn aandacht er niet meer bijhouden. Het verhaal krijgt dan ook niet veel diepgang.

Ik ben ook niet erg katholiek opgevoed dus dat gebrabbel van Jezus vond ik nogal irritant. Hij kwam ook niet zo overtuigend over. Sommige liedjes waren best "catchy", maar er sprong er geen uit. 2*

Een film over haaien kan me altijd wel bekoren, hoewel ik in het echte leven een panische schrik heb voor deze dieren. Alweer het bewijs dat ik vol tegenstrijdigheden zit.

Shark Bait doet niks bijzonders of origineels, maar kon me wel vermaken. Camerawerk ziet er goed uit, enkele leden van de cast doen hun best en qua pacing viel het ook nog mee.

Waar deze film dan hapert is de ongeloofwaardigheid van de haai. Jammer genoeg moet een film als deze net daar van hebben. De CGI is vaak spuuglelijk en soms dan weer net te toen. Dit valt duidelijk te wijten aan het lagere budget van deze film, want ik geloof dat het met een paar eurootjes erbij er wat beter zou uitzien.

Het is altijd komisch om het van de pot gerukte gedrag van de haaien in dergelijke films te aanschouwen. Het klopt uiteraard van geen meter, maar zorgt voor dat tikkeltje extra vermaak.

2,5*

Ik weet het niet... Ik ben normaal gesproken dol op maffe, gekke, leuke avonturenfilms met kibbelende hoofdrollen. Maar Romancing the Stone en Jewel of the Nile weten op de een of andere manier geen enkele emotie bij me op te roepen.

Het is goed geproduceerd en sommige actiestukken zijn enigszins vermakelijk. Kathleen Turner is charmant als altijd, maar de rest van de cast is niet zo indrukwekkend.

Leuk voor een katerige zondag als vandaag.

2,5*

Ik had vooral last van plaatsvervangende schaamte voor iedereen betrokken met deze film.

Jingle All The Way is een standaard kerstfilmpje maar dan met Schwarzenegger in de hoofdrol. Hij laat zien dat hij bijna onmogelijk een film als deze kan dragen met zijn stoïcijnse blik en houterig acteerwerk. Ik kon ook langs geen kanten sympathie opwekken voor zijn personage dat de ene fout na de andere begaat. Sinbad speelt de tegenhanger met hetzelfde doel als Arnold. Hij komt eerder irritant en luid over dan iets anders. De hele climax op het einde met hun superheldenoutfitje aan was de kers op de belachelijke taart.

Een vooral vermoeiende film die helemaal niet oprecht of überhaupt grappig is.

1,5*

Joan Rivers is een van die legendes waar ik als kind beschamend weinig van te zien heb gehad. Misschien lag het aan mijn late coming-out, misschien aan het conservatieve dorpje waar ik opgroeide, misschien aan het feit dat stand-upcomedy nooit honderd procent mijn ding was.

Toch was ze een icoon. Haar humor is zo scherp en snel, nooit echt beledigend en zo verdomd hilarisch. Ik zat tijdens deze documentaire schaterlachend in mijn handen te klappen.

4,5*

Een leuke parodie op de James Bond-serie.

Rowan Atkinson is terug als Johnny English! Zijn humor is best leuk, maar af ent toe was het wel iets te simpel (die kat). Het verhaal is een kopie van het eerste deel en de actiescènes duurden vaak te lang. Toch heb ik mij zeker niet verveeld. 3*

Toen Todd Phillips aankondigde dat Folie à Deux een musical zou worden, waren veel fans van het origineel verbouwereerd en twijfelachtig. Ik was daarentegen erg enthousiast, met Gaga als Harley Quinn toegevoegd aan de cast kon dit een erg interessant project wezen. Toen de film eindelijk uitkwam werd die overladen door haat en negatieve reviews.

Zo erg is het nu ook weer niet hé, mensen.

Het is enorm ambitieus om van een misdaadfilm/psychologische thriller/rechtbankdrama vol sociaal commentaar nog eens een musical te maken. Ik moet de makers veel complimenten geven voor hun moed en toewijding aan het product en hoewel er veel erg goede punten zijn, laat deze sequel op een pop culture fenomeen nogal veel te wensen over.

Ten eerste voelt het allemaal wat bij de haren getrokken aan. De film weet niet echt goed wat hij wil zijn maar dan ook weer wel. Er is weinig samenhang tussen de sublieme muziekscènes en het opwindende rechtbankdrama. De twee hebben een te groot contrast om echt te werken. Het is alsof de makers dat ook wisten maar hoopten dat de chemie tussen Gaga en Phoenix de lijm zou zijn die ze wanhopig nodig hadden.

Hoewel de chemie zeker aanwezig is en beide acteurs het beste van zichzelf geven, kan ik er niet omheen dat we niet genoeg persoonlijke ontwikkeling krijgen. Phoenix speelt fantastisch als getormenteerde Joker die de muziek van het leven herontdekt door een eerste liefdeservaring. Gaga daarentegen is alweer zeer geloofwaardig en bewijst alweer dat ze even goed is voor de camera als in de muziekstudio's. Het gevoel dat Gaga weer een andere versie van zichzelf speelt overheerst waardoor je moeite hebt het Harley Quinn-personage te onderscheiden van de actrice zelf. Ook werd het personage ferm onderbenut en zie ik er de hype helemaal niet van in. Ik verwachtte meer hiervan.

Er zit wel een voelbare spanning in de film en enkele scènes hakten er wel stevig in. Ik houd wel van rechtbankdrama's en hier stelt het ook niet teleur. Jammer dat de focus hier te hard op ligt want kijkers die wachten op een grote destructie en anarchie zoals op het einde van de eerste film zullen nog enorm lang mogen wachten. Er wordt volcontinu opgebouwd naar een of ander spectaculaire ontknoping maar die blijft uit.

De film heeft het vooral van de fantastische acteerprestaties en opvallende muziekscènes. Mijn grootste probleem met deze nummers - en dit is bij zowat alle musicals en films die deze aanpak nemen - is dat liedjes die zich in iemands hoofd afspelen vaak niet werken. Ze voelen overbodig aan want hebben geen directe impact op de omgeving van het personage. Tuurlijk, we weten wel wat er in het hoofd van de protagonist afspeelt maar na een tijdje heb je dat ook wel gezien.

Ik ben voornamelijk negatief in deze review maar dat is omdat het gemakkelijker is de negatieve punten uit te lichten omdat de verwachtingen hoog lagen. Het is zeker niet slecht en bij vlagen zelfs enorm vermakelijk. Het werkt gewoon niet helemaal.

3,5*

Alweer een bijbels verhaal van Dreamworks.

Het verhaal van Jozef De Dromenkoning boeit me niet echt zo, maar de omgevingen en de animatie zien er dan weer fantastisch uit. De stemmen zijn ook goed in het nederlands. Zeker ook wat memorabele scenes in. Dit is volgens mij niet echt een film om aan kinderen te tonen. Het verhaal wordt zeer realistisch gebracht. Wel een goede 3*.

Deze Ju-On: The Curse is de voorloper van de uiterst bekende Ju-On: The Grudge. Het budget ligt beduidend lager en ook het scenario is wat ruwer dan de latere delen in de franchise. Ik apprecieer wat men hier probeert te vertellen en vind het ook echt zeer interessant om te duiken in deze soort folklore. Toch kan deze franchise mij niet echt bekoren dankzij de non-lineaire vertelstijl en de amateuristische aanpak. De scares worden zorgvuldig opgebouwd maar hebben uiteindelijk weinig tot geen impact.

Ik zal deze reeks nog even verder links laten liggen.

2*

Ju-On was voor mij het minder interessante broertje van Ringu. Het concept vond ik niet echt eng en de Amerikaanse remake vond ik nogal meh. Toch zat ik in mijn J-Horror fase en dacht om deze ook eindelijk eens te kijken.

De film is vervelend om te kijken door de non-lineaire verhaallijn en het constante wisselen van personages. En hoewel een Ju-On extreem fascinerend is vond ik het hier maar slecht uitgevoerd. Nergens was ik bang of vond ik mezelf enigszins geïnteresseerd. Aan de andere kant staat de laatste scène voorgoed in mijn geheugen gegrift. Dat was echt enge shit.

2*

Juan of the Dead wordt veel vergeleken met Shaun of the Dead, maar heeft niks (behalve de titel & zombies) gemeen.

De film was eigenlijk best saai, vooral het begin dan. Het verhaal komt redelijk traag op gang en pas naar het einde toe wordt het wat vermakelijker. De humor is totaal niet grappig of scherp. De meeste grappen en one-liners zie je zelfs aankomen. Het acteerwerk was best goed - niks speciaals. De special effects stelden me nogal teleur. Ze zagen er gewoon erg nep uit. De personages waren ook niet leuk. Vooral die Lazaro vond ik erg irritant. Hij kan een leuk moment in een wip verknallen. 2*

Ik zat te brullen van het lachen toen de alien een hoop katten omtovert in een uit de kluiten gewassen Nurofen 400 Fastcap.

Jules is een kleine, schattige film met een mooie boodschap over ouder worden en de problemen die daarbij komen kijken. De cast doet het goed en in het script zitten en paar warme momenten. Toch kon het me allemaal niet honderd procent bekoren. Ondanks de beknopte speelduur zat ik enkele keren naar mijn horloge te kijken. Er zit wat fout met het tempo en de toon die de film wil aanslaan.

3*

Cato Kusters regisseert met kunde een teder, intiem portret. De wissselwerking tussen Nina Meurissse en Laurence Roothooft komt oprecht over en dat is de sterkte van deze film. Met deze twee natuurlijke acteurs valt het heftige onderwerp nog zwaarder binnen. Hun liefde én activisme wordt met respect weergegeven.

Het is een waargebeurd verhaal en dat zorgt ervoor dat het toch wat harder raakt. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we alweer een "Bury Your Queers"-concept hebben en daar heb ik het inmiddels grondig mee gehad. Wanneer wordt onze happy ending ook eens op film gezet? Oh juist, zoiets wint geen prijzen.

Homofobie wordt schaars in beeld gebracht en gelukkig maar. Deze scènes zouden het publiek moeten doen realiseren dat deze haat de wereld nog niet uit is, en dat is ook zo. Het wordt echter op een clichématige manier in beeld gebracht met als enig doel een verontwaardigd geluidje uit het generieke, heteronormatief publiek te sleuren. Het is doorzichtig.

De goede zaak van Julian en Fleur is inspirerend en deze film doet het eer aan. Jammer dat het middelmatige script de film belemmert om échte impact te maken. Toch zat ik door de ijzersterke acteurs halverwege al met tranen in mijn ogen en die hebben nog tot lang na de aftiteling gerold.

3,5*

Sterk feature film debuut van Leonardo Van Dijl dat een stevig thema op een heel aparte manier aanpakt. Het kabbelend tempo zorgt voor een bevreemdende ervaring. Er wordt heel veel geïnsinueerd in plaats van getoond. Hierdoor wordt sensationalisme vermeden en wordt er vooral gekeken naar het hoofdpersonage. Een zeer overtuigende acteerprestatie van first-timer Tessa Van den Broeck. De film houdt je ook erg alert met enkele abrupte, luide overgangen en een schaarse doch spookachtige score.

Onze Belgische inzending van de Oscars zal waarschijnlijk iets te hard vervagen in een wereld waarin films met dergelijke onderwerpen worden aangesneden. Hiervoor wordt er te weinig nieuws aangeboden. Toch vind ik de aanpak erg sterk en is dit een solide toevoeging aan ons Belgische filmlandschap.

3,5*

Overbodig vervolg.

Het is gewoon uitgemolken. Er zit geen feelgood sfeer in de film. De film blijft ook niet boeiend en de liedjes vind ik niet zo catchy, wat bij Jungle Book 1 wel was. Ook denk ik dat de stemmen niet hetzelfde is als in de vorige. Niet zo goed. 2*

Dankzij de De Roo & De Rycke Filmclub van Studio Brussel gisterenavond Jurassic Park mogen bewonderen in een intieme setting. Het kleine perszaaltje van de VRT zat vol met fans van de film en dit zorgde voor een bijna onvergetelijke ervaring.

Als 27-jarige ben ik te jong om Jurassic Park in de bioscoop gezien te hebben. Op 8-jarige leeftijd hebben mijn grootouders me geïntroduceerd aan deze klassieker - ze gaven me rond dezelfde periode enorme trauma's en een levenslange angst voor de zee met Jaws, ook van Spielberg. Als tiener was ik eerder gefascineerd door de dino's in de sequels maar heb het origineel een paar keer op tv gezien. Nu, als volwassene ben ik volledig opnieuw in betovering gebracht door deze dijk van een film.

De hele film is een achtbaanrit. De verwondering die je voelt bij de introductie van Jurassic Park zelf, de kinderlijke anticipatie van de dino's als de personages doorheen het park cruisen, de slopende spanning die wordt opgebouwd wanneer de storm opkomt,... De scène met de T-Rex is een subliem voorbeeld van hoe je jouw publiek op het puntje van hun stoel kunt laten zitten. De rimpels in het glas water, de pupil van de T-Rex die verkleint door het licht dat er in schijnt, de voetafdruk van het beest in de modder,... De film laat je vanaf nu niet meer los.

Alles wat volgt is een en al blockbuster-spektakel. De perfecte mix van CGI en practical effects. Ik denk dat niemand echt kan bevatten hoeveel werk er werd geleverd om alles er zo realistisch uit te laten zien. Het is duidelijk gemaakt door mensen met een passie voor het vak. Toegegeven, enkele CGI-shots zijn merkbaar gedateerd maar daar kan echt doorkijken. De iconische soundtrack van John Williams vat de grandeur van alles perfect samen. Dat er gekozen wordt om in extreem spannende stukken geen noot muziek toe te voegen is nog genialer.

Dat Jeff Goldblum een gigantisch seksicoon was, dat weten we. Blijkbaar wist Spielberg dat ook. Er is geen enkele reden om dat ene shot van een stomende Ian Malcolm met ontblote borst zo lang te laten duren. Ik dank de makers er nog steeds voor. Waarom iedereen houdt van Dr. Grant, Dr. Sattler en Ian Malcolm is overduidelijk. Het gigantische charisma van de hele cast is enorm aanwezig en zorgt voor een perfecte chemie.

Nja, ik kan blijven gooien met superlatieven maar dit is nu eenmaal wat ik doe als ik volledig van mijn sokken ben geblazen. Mijn innerlijke kind is weer tevreden gesteld. Mijn kinderen zullen ook opgroeien met deze film. Ik beloof hen nu alvast dat ik naast hen zit, vol verwachting en een tintelend gevoel in m'n buik.

De dikke 5* voor deze klepper van formaat.

We're safe in here, right?

Jurassic Park is één van de meest legendarische films uit de filmgeschiedenis door zijn onderhuidse spanning, claustrofobische scènes en authenticiteit. Jurassic World kan dit onmogelijk evenaren, en dat weten de makers ook wel en het publiek verwacht dit ook niet. Toch hebben de makers er het beste van gemaakt en dit vierde deel in de franchise is na de eerste het beste deel.

De film begint en je krijgt al direct een nostalgisch gevoel. Ikzelf heb Jurassic Park nooit in de bioscoop kunnen bewonderen, maar toch is het een groot deel uit mijn kindertijd geweest. Het eerste wat opvalt is dat de film erg snel met de deur in huis valt. Het park wordt bijna direct voorgesteld en je krijgt amper de tijd om alle dino's te bewonderen. Het relatief bescheiden park van Hammond is hier een uitgebuite merchandise-stunt geworden. Alles is grootser, duurder en moderner. De attracties zijn wel gaaf, maar ik prefereer toch de simpele Jeeps uit Jurassic Park boven de Gyrosphere uit Jurassic World. Desalniettemin is het nieuwe park geweldig.

Wanneer de Indominus Rex geïntroduceerd wordt, neemt de film een nog snellere vaart richting dood en verderf. Vanaf dit punt is de dreiging voelbaar aanwezig. Ook de ontsnapping van de hybride is ronduit fenomenaal gedaan en je zit letterlijk aan het scherm geplakt.

Het eerste deel van de film is relatief braaf, met enkele brute scènes erin. Maar het is het tweede deel dat pure horror is. Vele aanvallen van de dino's zijn erg bruut en grof. Ook de dood van enkele bijpersonages komen als schokkend aan en dat maakt deze film dan ook minder geschikt voor kinderen. Denk maar aan hoe Zara sterft. Terwijl de hele bioscoop aan het lachen was uit leedvermaak, zat ik bijna te huilen door de brute manier waarop dit personage aan haar einde komt. Noem mij een softie, maar ik wilde dit echt niet.

Het acteerwerk in de film is uitstekend. Grootste credits gaan naar Bryce Dallas Howard. Niet alleen kan dat mens overtuigend acteren, maar de echte kunst is om de hele film door te brengen op hakken. Petje af! Ook Chris Pratt doet zijn best. Niet alleen een erg aantrekkelijke man, maar ook nog eens lekker stoer. Franse acteur Omar Sy komt jammer genoeg niet goed uit de verf en kon gemakkelijk vervangen worden door een andere acteur. Judy Greer daarentegen komt goed over en weet te overtuigen.

De film mengt actie, spanning en humor in een leuke cocktail. Hierdoor wordt het allemaal niet te serieus en kan er af en toe een luidop lachje van af. Jurassic World weet te imponeren, maar wegens de grootschaligheid blijft er niet veel van de claustrofobie uit de eerste film over. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant niet erg aangezien dit een fijne blockbuster met geweldige referenties naar het origineel is. Een goede 3,5*.

Over the top en campy. Dat is het enige wat ik hierover kan zeggen. Als je jouw verstand op nul kan zetten valt hier nog iets te beleven.

Dino’s die erg snel zijn maar toch even aarzelen voor ze een belangrijk personage aanvallen. De ‘nieuwe’ cast die er voor spek en bonen bijloopt. Een vreselijk irritant zijplot omtrent die dochter.

Toch blijft het altijd leuk om dino’s mensen te zien aanvallen. Toch blijft de echte carnage steeds ver weg.

Deze films bewijzen op verschillende manieren dat het geen goed idee is om kinderen mee te nemen naar een dino-eiland.

In de eerste Jurassic Park is het vooral vanwege de horror, hulpeloosheid en geweldige set-pieces.

In alle andere films die erop volgen is het geen goed idee omdat de schrijvers duidelijk niet weten wat te doen ermee en het gewoon een marteling is voor de kijkers.

De nieuwe Jurassic World-reeks bewees met Dominion dat het nieuwe concept volledig uitgebloed was. Er was zo veel wat we wilden zien in deze films die gewoon nooit tot stand zijn gekomen op film. In plaats daarvan werd er gefocust op oninteressante personages, nostalgie en van de pot gerukte plotelementen. Toen men Rebirth aankondigde was ik ook heel sceptisch maar met te toevoeging van Scarlett Johansson, Mahershala Ali en Jonathan Bailey keerde toch enige hoop terug.

Deze zevende film in de franchise is uiteindelijk niet het fiasco à la Dominion geworden. Men gaat opnieuw de meer avontuurlijke richting uit met een setting op een exotisch eiland en enkele nieuwe, gemuteerde dinosaurussen.

De structuur is zeer simpel: men zoekt iets, men gaat naar de locatie om dat iets te zoeken, locatie is gevaarlijk. Heel diepgaand is het niet maar op dit moment heb je gewoon niet meer nodig om een fijne avonturenfilm met dino's te maken. Je weet wat de inzet is, wat er moet gebeuren en je gaat mee met de rit. En daar slaagt de film goed in. Er zijn enkele enorm genietbare grote ontmoetingen met dino's in die mijn hart sneller deden slaan, deels uit nostalgie en deels vanwege de uitmuntende uitvoering.

Wat belemmert me dan om geen hogere score te geven? Dat ligt vooral bij personages en de talloze 'gelukkige toevalligheden' die ze meemaken. Ik snap dat men vrijheid moeten nemen met geloofwaardigheid maar hier werd het net wat teveel van het goede. De cast is opvallend klein voor een JW-film, wat zeer verfrissend werkt. Dan is het toch wel onbegrijpelijk zonde dat er niet meer mee werd gedaan. ScarJo, Bailey en Ali zijn van nature charismatisch dus zij kunnen wel nog weg met de zielloze personages. De aangespoelde familie, daarentegen, is werkelijk strontvervelend. Een vader zonder ruggengraat, een dochter met aandachtsproblemen en een andere dochter met een lief dat werkelijk het bloed vanonder de nagels haalt. Als kijker zit je voortdurend te hopen dat ze opgegeten worden maar zelfs dat genot wordt ons niet gegund door de schrijvers.

Het is een geniale keuze om de film op Kodak te schieten. Het zorgt voor een klassieke stijl met feilloze belichting en kleuren. Ook de compositie van de shots is een grote verbetering in vergelijking van de plastic look van de eerdere films. Gareth Edwards weet hoe hij een film esthetisch aantrekkelijk kan maken. Het is duidelijk de mooist ogende film van de moderne reeks.

Oh, en schijt aan die Disney-dino.

3,5*