Opinions

P2 gaat over een vrouw dat op kerstavond gevangen wordt gehouden in een ondergrondse parkeergarage door een gestoorde bewaker. Alleen al door die korte omschrijving heb je waarschijnlijk de hele film al gezien.

Er is niet veel dat origineel, goed doordacht of zelfs maar enigszins vermakelijk is. Het is allemaal nogal flauw en het verhaal heeft geen enkele reden om 97 minuten door te gaan. Domme personages nemen nog dommere beslissingen en blijkbaar zijn NY cops barslecht in hun werk.

Men heeft nog wel geprobeerd om wat spanning op te bouwen, maar het is allemaal tevergeefs omdat we alles al duizend keer eerder hebben gezien en beter.

2* voor een deel van de gore en een vrij interessante eerste 20 minuten.

One: Don't ever touch me again. And two: Don't ever touch me again!

Pacific Rim is een typische blockbuster waar je zonder problemen je verstand op nul kan zetten en kijken. Van Del Toro heb ik enkel El Laberinto del Fauno gezien, die trouwens erg goed was, dus kan ik niet echt zeggen of hij beter kan of niet.

De film is qua verhaal niet echt diepgaand of speciaal, maar dit wil niet zeggen dat het niet goed is. Integendeel, een diepgaand verhaal heeft deze popcornfilm niet nodig. Je kan zeggen dat het allemaal erg cliché is, en ik spreek je niet tegen dan, maar toch stoorde dit niet erg. Tuurlijk, het duo Gottlieb en Newton zorgde af en toe voor enige ergernis, maar ik keek hier met gemak over. Soms wist ik niet of dingen serieus bedoeld waren of niet (denk maar aan bovenstaande quote).

De SFX waren fantastisch. De Kaiju's zijn goed vormgegeven en gaven me soms wel kippenvel. De Jaegers waren erg standaard, maar geloofwaardig. De film duurt best lang en kon de speelduur mij niet steeds aandachtig houden. Dat wel.

3,5*

The Pack is een verrassend sterke film over mens vs. natuur.

In The Pack volgen we een groep vakantiegangers op een eiland in Nova Scotia. Buiten hun medeweten begint een roedel verwilderde honden, achtergelaten door hun eigenaars, mensen aan te vallen.

In de jaren '70 en '80 zijn er veel natuur- vs. mensenfilms gemaakt na Jaws. De meeste daarvan zijn complete shit, dus ik had niet verwacht dat deze film zo effectief zou zijn als hij is. Een aantal zeer vermakelijke scènes waarin mensen buiten op onderzoek uitgaan, alleen duisternis zien en niets anders horen dan het gejammer van de honden. Iedereen die me een beetje volgt weet dat ik een hekel heb aan goedkope jumpscares, maar er waren er een paar die echt werkten. Ik sprong letterlijk op toen een hond door de duisternis een slecht verlichte patio op kwam rennen en een border collie aanviel.

Het algehele verhaal is voorspelbaar en er wordt nogal wat dubieus geacteerd. Het was ook duidelijk dat de honden zich slimmer gedroegen dan ze normaal zouden doen en de mensen zich dommer gedroegen dan ze zouden moeten doen, allemaal om het plot duidelijk vooruit te duwen naar waar het wanhopig wil eindigen. Ook werd ik verrast door dat vreemde eindshot.

Desondanks heb ik er best van genoten. The Pack is een kleine, lagere budgetfilm waarvan ik denk dat meer mensen hem zouden moeten bekijken.

3,5*

De perfecte familiefilm bestaat niet… of toch?

Paddington 2 is het vervolg op de (boven verwachting) erg goede Paddington. Het verhaal draait alweer om ‘s werelds schattigste beertje die een pop-upboek wil voor de 100ste verjaardag van zijn tante. Natuurlijk gaat het een en ander mis en begint een fantastisch avontuur.

Praktisch alles klopt aan deze film. De humor werkt constant. Meermaals heb ik als een kind zitten klappen in de handen met de capriolen van de beer en zijn familie. Ook de prison inmates zijn stuk voor stuk likeable en grappig.

Ben Wishaw kon geen betere keuze zijn voor de stem van Paddington. Sally Hawkins is lieflijk, Brendan Gleeson is aandoenlijk. Hugh Grant als de slechterik is hilarisch en lekker flamboyant.

De film heeft zowat alles wat een familiefilm moet hebben. Als je hart hiervan niet warm wordt, dan wil ik je niet kennen.

4,5*

Hatching stond al even in mijn watchlist dus ik ben blij dat ik hem eindelijk gezien heb, al viel hij toch wat tegen. Niet alles werkte voor mij. Het mysterie wordt na circa twintig minuten volledig uit de doeken gedaan waardoor je amper nog enig beetje suspens hebt. Het verdere verloop van de film was best voorspelbaar. Ook was de editing niet altijd even goed. Zo vloeiden scènes bijvoorbeeld niet goed over in elkaar.

Niet alles is negatief want er is een sterke cast aanwezig. Vooral het meisje die de hoofdrol speelt doet erg goed haar best. Ook zien de practical effects er erg goed en creatief uit. Al bij al is dit een fijn tussendoortje maar zeker niet de hype die werd opgebouwd bij de trailer waard.

3*

Naomi Watts en Edward Norton zitten vast in een liefdeloos huwelijk terwijl ze een dorp proberen te redden van een cholera-uitbraak. Dit is natuurlijk alweer een typisch white savior-verhaal en dit had gemakkelijk een smakeloze, slappe hap kunnen worden. Gelukkig wordt er smaakvol met het onderwerp omgegaan. De serene sfeer met prachtige landschappen dragen bij aan de mystieke aura van de film.

Watts en Norton hebben uitstekende chemie samen en dragen de film. Ook Toby Jones - die precies in elke film wel even wil opduiken, zo lijkt het - is een erg goede toevoeging. Het verhaal is niet erg gelaagd maar is nooit saai.

3,5*

Gelukkig waren het niet allemaal stinkers op het vliegtuig (daar zorgde de baby twee rijen verder al voor). The Pale Blue Eye is niet zo shocking als hij denkt dat hij is maar is toch vermakelijk. Het sfeertje zit perfect en Harry Melling draagt elke scène waarin hij zit. Ik weet niet wat Gillian Anderson bezielde met haar acteerwerk maar het deed mee meermaals lachen uit plaatsvervangende schaamte.

3*

Pandemonium is een erg platte parodie op het uitgeputte slasher-genre. Toegegeven, er wordt veel naar de kijker gegooid qua humor en niet alles plakt. Toch heb ik een groot aantal keren goed gelachen en doet de verschijning van Carol Kane altijd wel wat met me. Wat een toffe actrice is zij toch.

Verhaalgewijs niks speciaals, dus. Toch wel fijn om eens gezien te hebben. Voor de fans van satires.

3*

De sneeuwluipaard is echt een prachtig verbazingwekkend dier.

In deze docu zien we de zoektocht van Vincent Munier en Sylvain Tesson naar de majestueuze sneeuwluipaard. Door de Tibetaanse wildernis lopen ze met hun uitrusting, voorzichtig om geen dieren te storen. Dit alles terwijl ze de meest adembenemende foto's maken van de vergezichten en lokale bewoners die hen omringen.

Deze film is prachtig. Elke keer als ik mijn hoofd draaide om naar mijn katten of iets dergelijks te kijken, had ik het gevoel dat ik echt iets miste. Mijn ogen waren aan het scherm gekluisterd. De muziek van Nick Cave en Warren Ellis is rustig, meanderend en meditatief. Het past perfect bij de beelden.

Maar deze Franse filmmakers hebben soms de neiging om te veel te praten, om door te babbelen over niets in het bijzonder. Daarmee voelen ze zich zelfingenomen en poëtisch, terwijl het gewoon allemaal pretentieus wordt. Als ze nu eens ophielden met ratelen en echt iets zinnigs begonnen te zeggen. Ik wil gewoon meegesleept worden door de score en de beelden. Ik heb geen tijd voor je existentiële crisisgejammer.

Als je deze film ziet, doe dat dan op een zo groot mogelijk scherm. Want in mijn geval was het op mijn 55" met de soundbar aan en het was gewoon niet genoeg.

3*

Deze film herinnerde me aan 13-jarige Iben die, alleen thuis, op zijn klein laptopje de originele Paranormal Activity zag. Vanzelfsprekend sliep ik niet echt zo goed.

Deze Japanse "sequel" bereikt diezelfde indruk niet maar heeft enkele momenten toch onder mijn huid gekropen. Het familiare concept van eindeloos staren naar slapende mensen wordt hier ook weer gebruikt. Ook verschillende gebeurtenissen zijn rechtstreeks gekopieerd uit het origineel. Aanvankelijk vond ik het nogal uitgemolken en onnodig. Tot ik merkte dat ik wel gefascineerd zat af te wachten wat er precies ging gebeuren. Door de twee camera’s op split-screen te vertonen weet je niet waar kijken en schrik je net wat harder wanneer er ook iets verscheen. De jumpscares zitten dus wel best goed.

Jammer dan dat het einde enorm teleurstellend is en meer van hetzelfde. De gimmick is er snel weer van af dus het komt eerder goedkoop over. Ook vond ik de personages niet bijster sympathiek. Ligt misschien aan mij maar het kon me niet deren.

Uiteindelijk is dit geen meesterwerk in het horrorgenre maar voor mij persoonlijk wel een goede gateway om meer Japanse horror te kijken. Met de horror challenge heb ik Onibaba en House al op m'n lijstje gezet dus daar kijk ik wel naar uit.

2,5*

De eerste keer dat ik Paranormal Activity keek, was ik alleen thuis, maar ik had steeds zo'n vreemd gevoel. Ik kon dan ook een paar nachtjes bijna niet slapen. Maar nu heb ik de film bekeken met de hele familie, maar ik heb me echt verveeld. Ik vond de film totaal niet eng meer en ik viel bijna is slaap. Ik behoud toch de 3* want de eerste keer vond ik het echt wel creepy.

Na het angstaanjagende en zenuwslopende Paranormal Activity komt het slappe deel 2.

Paranormal Activity 2 slaat de bal hier volledig mis. Het eerste half uur is werkelijk doodsaai. Ik moest mijn ogen echt bijna pushen om open te blijven. Toen eventjes de film op pauze gezet en een powernapje gedaan om er weer goed door te kunnen.

Na de 8ste nacht is er nog steeds niks speciaals gebeurd, en pas eng wordt het nooit. Al heb ik mij toch wel echt doen schrikken als die kastdeuren in de keuken openvliegen. Ik schoot direct weer wakker.

Na 5 minuten besefte ik dan al dat dit het enigste schrikmoment zu gaan zijn. De rest van de film is weer zoals het begin: Oersaai en niet boeiend. Het einde dat het de gebeurtenissen uit deel 1 herhaalt, verrate mij ook niet.

Een film waar meer in kon zitten. 2*.

Na het oersaaie deel 2 komt dit superspannende 3de deel.
Paranormal Activity 3 is dezelfde formule als zijn twee veergangers: 1 Geest, 1 handycam, een heleboel schrikmomenten. De meeste van die momenten waren ook effectief. Ik schrok me te pletter toen alles in de keuken naar beneden viel! Ook het acteerwerk was erg goed, vooral van die twee meisjes. 3,5*

Ook met erg lage verwachtingen naar de bioscoop gegaan, en ik ben niet geheel teleurgesteld.

Je moet een Paranormal niet zien voor de spanning of het verhaal, maar om de leuke schrikmomenten. Tuurlijk, de helft ervan zie je mijlenver aankomen, maar dan is er de andere helft die best effectief was. Twee derden van de schrikmomenten waren ook geen geesten, maar Katten, messen of kroonluchters.

Ook het acteerwerk was niet heel goed, maar toch overtuigend. De acties van de hoofdpersonages waren soms ronduit belachelijk, denk maar aan die garage. Toch bleef het enigzins leuk. Een kleine 3* omdat de film beter is dan deel 2, maar het eerste nooit kan evenaren.

Een goed vervolg, alleszins beter dan het oerslechte 4de deel.

Nieuwe setting, nieuw verhaal, zelfde demon.

Het verhaal gaat deze keer over een latino-familie in Californië. Het acteerwerk is niet altijd even goed, maar de personages staan me deze keer wel aan. De schrikeffecten waren matig, maar redelijk effectief. Al zag je ze wel aankomen, er was erg veel spanning aanwezig. Een minpunt is vooral dat in de film erg weinig gebeurt. Het einde daarentegen was fenomenaal. Veel uitleg over vorige delen. Dit beviel me echt wel. Een goede 3*.

Paranormal Investigation is duidelijk een Franse poging om de Paranormal Activity-reeks na te bootsen en mee van hun succes te proeven. Bijna elk aspect van de film is goedkoop. Van camerawerk mag je doorgaans niet veel verwachten in het found footage-genre maar dit was abominabel. Bewust worden dingen uit beeld gelaten omdat je anders zou zien hoe slecht de effecten zijn of omdat ze geen geld hadden om het wel te laten zien. "Suggestieve horror", mijn hol.

Als het protagonist de charisma van een komkommer heeft, kom je ook niet ver. De verteller-presentator spreekt zo monotoon dat het bijna lachwekkend werd. Aan het einde krijg je nog enkele minuten van zijn gezicht in close-up. Want dat wilden we allemaal zien... De nevenacteurs zijn helemaal geen professionelen en dat zie je.

P.S.: Bezeten worden door een Nazi was misschien niet het beste idee voor een film.

0,5*

Een duistere animatie, maar, in tegenstelling tot Coraline, te veel gericht op kinderen.

Ik keek echt uit naar ParaNorman. De (eerste) trailer was erg mooi en sfeervol, dus hoopte ik dat de film ook zo zou zijn. Wel, niet helemaal. Het verhaal heeft zijn tijd nodig om omgang te komen. Er gebeurt dan ook niet zo veel in het begin. Pas wanneer de zombies, jammer genoeg maar zeven, komen, begint het pas echt leuk te worden.

De film draait van vreemd naar supervreemd. Er zaten veel kinderen in de zaal en ik denk niet dat het tweede deel geschikt is voor hen. Er zaten zelfs dingetjes in die zelfs ik creepy vond. Naar het einde toe wordt het weer meliger, al was dat gesprek met Aggie erg schattig en mooi.

De animatie is weer uitstekend. Ik ben vooral blij dat ik de film niet in 3D heb gezien, anders had ik het geheel anders ervaren. Wat ik dan weer wel jammer vond, was dat er enkel maar de Nederlandstalige versie werd gedraaid. Dan moest ik steeds naar die irritante stemmen luisteren.

3,5*

Zo’n hoge verwachtingen dat het niet anders kan dan teleurgesteld worden.

Mijn eerste Jacques Demy en zeker niet de laatste. Wat kan deze man regisseren! Het beademt alles waarvan ik hou in klassieke films: kleuren, stijl, kledij, de dromerigheid, het sentiment. Een enorm mooi verhaal waar La La Land duidelijk inspiratie van gehaald heeft. Catherine Deneuve is betoverend, Ellen Farner is beeldschoon en op Nino Castelnuovo zou ik zonder twijfel blijven wachten.

Waar het tegenvalt is de muziek. Ik heb een grote liefde voor alles wat met musical te maken heeft maar hier moest ik me soms doorworstelen. Het instrumentale werk is fenomenaal en lekker dramatisch. De zang daarentegen is niet altijd even goed en de melodieën vaak eentonig. Enorm jammer aangezien ik wel houd van volledig gezongen producties. Vreemd.

Ik heb vernomen dat de film nog beter wordt bij een herziening. Ik geef het binnen een paar jaar waarschijnlijk nog een kans.

Oh ja, de laatste paar minuten zijn cinema op z’n best.

Op zich een leuke film, maar ik vind persoonlijk It takes two beter.

Ik vind alles zo voorspelbaar. Het is ook zo cliché.

2.5*

Wanneer fastfoodmedewerker Benson door het lint gaat en mensen begint te vermoorden, dwingt hij zijn uitzonderlijk passieve collega met hem mee te gaan. Hij begint hem als zijn eigen project te zien om hem zijn leven weer in eigen handen te laten nemen. Natuurlijk gaat dit niet zonder strijd en geweld.

The Passenger is een verrassende misdaadthriller die veel indruk maakt. De relatie tussen Randy en Benson is fascinerend om te zien en beide acteurs spelen heel goed tegen elkaar in. De hele cast levert uitstekende prestaties, maar de ster hier is Kyle Gallner. Naar mijn mening heeft hij zich echt bewezen als acteur. Ik hoop echt dat hij meer van dit soort rollen krijgt om te schitteren.

Geef deze alsjeblieft een kans. Het is zwartkomisch en heeft een emotioneel zware derde akte. Ik heb er elke minuut van genoten.

4*

Een menselijk verhaal dat de vraag 'Wat als' stelt.

Past Lives is een rustige, ingrtogen kijk op een verhaal dat we zeker al eerder hebben gezien. Het concept is erg simplistisch en het verhaal stelt niet veel voor. De film vertrouwt vooral op de geweldige acteurs die deze personages geweldig neerzetten. Dit is een voorbeeld van perfect non-verbaal acteren.

En op de een of andere manier werd ik er niet helemaal in getrokken. Ik weet dat het een ik-ding is, want het is duidelijk dat iedereen deze film geweldig vindt. Het tempo ligt erg laag en hoewel ik meestal wel van dit soort films kan genieten, voelde ik me hier een beetje te afstandelijk om me er echt iets van aan te trekken.

Desalniettemin ziet de film er prachtig uit en de acteurs zijn geweldig.

3,5*

Een lekker absurde Vlaamse film.

De Patrick verdient de prijs voor vreemdste film van de afgelopen jaren. Bij vlagen moest ik hard lachen om de gebeurtenissen omtrent het hoofdpersonage en zijn zoektocht naar een vermiste hamer op een nudistencamping.

Personages waren lekker karikaturaal en de een al wat sympathieker dan de andere. Elke acteur amuseert zich in zijn of haar rol en dat merk je. Ook de strakke regie is een groot pluspunt.

De Patrick is een erg goed stukje Belgische cinema, zij het niet voor iedereen.

Een grofgebekte alien, twee nerds en een geweldig avontuur.

Paul is een ongewone komedie. Hij weet al direct een leuke sfeer te zetten en je verveelt je geen seconde. Ook de grappen zijn goed gevonden. Zoals: Een alien die rookt, veel subtiele verwijzingen naar andere Sci-Fi films, hilarische one-liners, en dan natuurlijk de scene waarin ze in de camper zitten en op de achtergrond het liedje Out of Space van The Progidy speelt.

Paul zelf is goed gedetailleerd. Pegg en Frost is mijn favoriete duo. Kristen Wigg is ook lekker op dreef vanaf ze vloekt. Jason Bateman zie ik graag in komedies. En er zijn ook leuke bijrolletjes weggelegd voor Jane Lynch, Sigourney Weaver en die vader van Ruth waarvan ik de naam niet meer weet.

Vanavond heb ik de film nogmaals gezien en hij was nog steeds zo goed. Een ruime 3.5*

Schoon taske kapot, Martha slaapt op de grond, Scoon taske kapot.
Dat was de enige zin die mij raakte in Pauline en Paulette.
Het is een typische vlaamse film. Geen humor, saai, en niet boeiend. Ann Petersen vind ik wel goed acteren, samen met Dora Van Der Groen. Verder een saaie film. 2*

Ik ben toch enigszins teleurgesteld in Pauline à la Plage. Ik had nu ook niet echt de hoogste verwachtingen aangezien dit me een obscuur stukje Franse Cinema met een laag budget leek. Frankrijk heeft nu ook niet de allerbeste films afgeleverd in de 80's, imo.

Laat ons gewoon zeggen dat kinderlijke liefdesperikelen niet aan mij besteed zijn. Voor veel mensen zijn sommige gebeurtenissen herkenbaar maar dit heb ik langs geen kanten aangezien ik gans mijn jeugd in de kast heb gezeten.

2*

Pearl heeft me ietwat teleurgesteld. Het is een vakkundig gemaakte film, dat wel. Toch mist er best wat naar verhaal toe. Nergens heeft het me verrast of kon het me volledig boeien. Het verhaaltje dat wordt verteld hebben we al meermaals gezien en is enkel het kijken waard dankzij de wel erg opmerkelijke prestaties van Mia Goth. Ti West heeft een perfecte keuze gemaakt met haar in de casting. Toch voelde dit meer aan als een showcase van Goth's capaciteiten dan een rijke aanvulling op X.

De laatste 15 minuten zijn duidelijk het beste deel van de film.

2,5*

Man, wat een leuk filmpje is dit, zeg!

Burton heeft in mijn ogen nog niks misdaan en dat blijft na deze film nog!

Een goeie 4****

Het was enorm moeilijk om dit een score te geven.

Aan de ene kant is dit een film met meerdere lagen die uitnodigen tot conversatie. Het zit bomvol sociaal commentaar en is niet bang om de kijker enkele directe vragen te stellen. De beelden zijn prachtig en het wordt wel heel origineel vormgegeven.

Aan de andere kant heb ik me actief verveeld in de bioscoop, wat natuurlijk doodzonde is. Ook heb ik heel hard moeten zoeken naar bovenstaande positieve punten. De opzet is goed maar uitwerking is nogal flauwtjes. Dit had veel eigenzinniger kunnen zijn maar tegelijkertijd is het mij wat te experimenteel.

Echt een vreemde eend in de bijt op het FilmFest van Gent en ik weet zeker dat de meningen hiervan heel hard gaan uiteenlopen.

2,5*

Le Père Noël Est une Ordure is een ietwat atypische kerstfilm. Er wordt immens veel gescholden en de van de verschillende gebeurtenissen word je ook niet bepaald vrolijk. Door de kenmerkende Franse humor blijft het gelukkig lekker licht en zitten er een paar oprecht grappige moppen in verwerkt. De verschillende personages lopen op het randje van irritant maar iedereen zit wel met het hart op de juiste plek te acteren. Ook het einde was lekker absurd.

Ik snap waarom dit een cult-classic is geworden in Frankrijk.

3,5*

Een aardige thriller.

De film heeft een goede sfeer. Soms wat grimmig, soms wat vrolijker. Bij de beginscène wist ik al dat het mooi ging worden. Mooie beelden, goed acteerwerk,... De film duurde wel ietsje te lang voor mij. Het verhaal van Jean-Baptiste Grenouille wordt zeer mooi verteld ook. Leuke rolletjes voor Dustin Hoffman en Alan Rickman. Ik herkende ze allebei eerst niet.

Een goede film, maar niet altijd even boeiend. 3*.