Opinions

We could be heroes

The Perks of Being a Wallflower is een aandoenlijke film meet veel goede momenten. De hele film boeit je en ik wilde steeds meer zien. Dit kreeg ik ook. Er gebeurt zo veel dat bijna elke scène bijblijft, gewoon omdat je meeleeft met de personages. Ieder karakter is sympathiek.

Het acteerwerk is geweldig. Logan Lerman and Ezra Miller doen heel hard hun best, maar wie er uitspringt, is Emma Watson. Voor mij heeft ze bewezen dat ze meer is dan Hermione. Iets wat ik niet kan zeggen van Daniel Radcliffe. Ik wil écht meer films van Watson zien. De film kent een erg goede score. Heroes blijft je echter het meest bij, omdat dat nummer zoveel betekenis heeft in de film.

Bijrollen worden uitstekend vertolkt door Paul Rudd, Dylan McDermott en natuurlijk Joan Cusack (die op het laatst eens goeiedag komt zeggen). The Perks of Being a Wallflower is een erg goede film die ik zéker nog eens zal bewonderen. Maar niet direct. 4*

Dus, in de eerste 8 minuten zien we een hond die geëuthanaseerd wordt, ondanks dat het een hele flinke meid was. Onmiddellijk maar ook onverwacht begon ik tranen met tuiten te huilen omdat in wat voor wereld we leven waar onschuldige wezens worden gedood omdat sommige zeer verachtelijke mensen absoluut geen moraal hebben.

Maar dat is zo'n beetje alle emotie die deze film bij me losmaakte.

Het is allemaal zo flauw. De film ziet er ongeïnspireerd uit en begint erg basic. Gelukkig wordt er uiteindelijk wel wat vernieuwends gedaan en maken ze het enigszins interessant. Maar na een tijdje verveelde ik me alweer.

Voor een film die iets langer dan 90 minuten duurt, voelde dit als minstens het dubbele.

2,5*

Verdomme. Ze konden de franchise toch niet laten sterven?

Dit heeft niets te maken met de hartverscheurende, griezelige en angstaanjagende roman van Stephen King. In plaats daarvan is dit een saai snoozefest geworden. De film begon goed, maar zakte voor mijn ogen in elkaar als een drol. De psychologische en ethische kant van het origineel is volledig weggegooid. In plaats daarvan is het een generieke zombiefilm met weinig tot geen spanning of gewicht. We hebben dit allemaal al zo vaak gezien en zijn die stomme cliché’s en bordkartonnen personages meer dan beu.

Die trage derde akte was een gigantische domper en kon me niet blijven boeien.

Overslaan!

De eerste helft is pure klassieke Disney-filmmagie. De tweede helft... is dat niet.

Ja, het is raar om te kijken naar het overduidelijk verkeerde beeld van de Native Americans en de film schaamt zich er niet eens voor. Ik weet dat het een andere tijd was en bla bla bla, maar toch... Nee.

Toen de opening begon en die prachtige tekeningen op het scherm verschenen, was het gewoonweg fascinerend. You Can Fly bezorgt me nog steeds kippenvel en de introductie van Hook, Smee en de krokodil is ronduit hilarisch. Al hun scènes zijn echt komisch. Dit is te danken aan de fantasierijke animatie en het geweldige stemacteren van Hans Conried. Het terugkerende deuntje van Tick-Tock is super en de algehele instrumentale score is geniaal. De rest van de liedjes zijn behoorlijk vergeetachtig.

Tegen de tweede helft verveelde ik me diep door het nogal saaie verhaal, maar gelukkig trok de animatie me er doorheen.

3*

Met school weest kijken. Leuke film met hier en daar een paar leuke grappen.

Voici, un vélo de cours!

-Mais pourquoi il y a des sachets?

Pour faire les cours!

Wel, hier kon ik niets mee. Phantasm heeft overal een degelijke rating dus mijn verwachtingen lagen best hoog. Ik werd verrast toen ik merkte dat dit een kinderlijke poging tot horror is. Kinderen als protagonist zijn vaker wel een hekelpunt bij mij aangezien de dreiging automatisch minder is. Niemand wil een kind in al té groot gevaar brengen, laat staan dat een kind zou sterven in een film. Het ligt gevoelig bij het publiek dus men blijft het safe spelen.

Ook is het hele verhaaltje weinig soeps. Dwergen, slaven en de uiteindelijke uitleg van wat er allemaal aan het gebeuren is werd helemaal van de pot gerukt. Het zal nooit mijn ding zijn, vrees ik.

2*

Als iemand die al meer dan een decennium grote fan is van The Phantom of the Opera van Andrew Lloyd Webber en de soundtrack regelmatig opzet, is het bijna bizar om eender welke andere interpretatie van het verhaal te zien.

Deze film uit 1925 is erg groots opgezet. De immense sets, talloze extra's en extravagante kostuums zorgen voor een bepaalde soort grandeur die niet vaak gezien wordt, zeker voor films van deze leeftijd. Enkele scènes zijn erg indrukwekkend maar die liggen vaak te ver uiteen. Het gedoe rondom Christine en Raoul wordt iets te lang uitgerekt wat ten laste komt van het tempo. De finale daarentegen is spannend en passend.

3,5*

The Dutch Angle of the Opera

The brilliance of Andrew Lloyd Webber’s score mixed with the excitement of merely standing there.

Ik zal eerlijk zijn en melden dat dit geen review zonder vooroordeel is. Ik ben al een jaar of tien fan van PotO en deze film was mijn introductie tot Lloyd Webber en musicals in het algemeen. Inmiddels heb ik de show vier keer gezien waarvan twee keer in Londen en twee keer op Broadway. In de tussentijd kon ik altijd rekenen op de bijna perfecte 25th Anniversary recording in de Royal Albert Hall. Vanavond was het tijd voor een herziening van Joel Schumachers versie uit 2004 en wat heb ik er over te vertellen? Blijkbaar heel veel.

Laat ons beginnen met de instrumentale score die nog nooit zo goed heeft geklonken. De overture is grandioos, de elektrische gitaar schreeuwt doorheen de boxen, het ganse orkest komt tot zijn recht. Wat een meesterwerk.

De production design is top notch. De sets zijn uitmuntent, kleuren spatten van het scherm en je hebt een gevoel van grootsheid.

En dan nu de negatieve kant:

Waar de show live triomfeert, komt het amper over op film. Dialogen zijn gefoceerd, mede door het feit dat gezongen passages hier gewoon gesproken worden. Scènes worden amateuristisch toegevoegd voor een meer cinematische ervaring, nummers worden gewijzigd en geschrapt terwijl andere net overbodig aanvoelen.

De Phantom komt erg klungelig over, hij is geen geestachtige man met een tragisch verleden en een verminkt gezicht meer maar een sexy drama queen met een gevoel voor theatraal gedrag. Gerard Butlers stem is zwaar ondermaats en er valt weinig tot geen sympathie op te wekken voor zijn karakter.

Emmy Rossum heeft een engelachtige stem maar is geen Christine Daaé. Door de slappe regie heeft ze ook erg weinig te doen en staat ze daar het meerendeel van de tijd maar te staren met een lege blik. De instrumentale score komt bij vlagen overduidelijk hard boven de zang uit om imperfecties te maskeren. Dit was pijnlijk merkbaar bij Butler. Emotie is ook nergens te bespeuren.

Nummers die grote showstoppers moeten zijn worden verwatert tot een slappe boel. In Marquerade zingt men over oogverblindende kleuren, uitbundige kostuums en feestelijke bedoeningen maar is de costume design letterlijk zwart-wit met enkel de Phantom in een Prince-achtig pakje gesleurd. Music of the Night is tenenkrommend traag en heeft geen enkele impact op de kijker. De laatste 15 minuten zijn muzikaal gezien het interessantst met de Final Lair als hoogtepunt. Dit wordt jammer genoeg teniet gedaan door de slechte regie en de nog slappere uitvoering. Filmtechnisch gezien zijn er zoveel fouten te bespeuren dat je er bijna een drankspel van kan maken.

Grootste schande van allemaal: Minnie Driver niet laten zingen.

De 2,5* gaan naar ALW’s nog steeds magnifieke score en de nostalgie die gepaard gaat ermee. Deze film werkt best als een karaoke voor musicalfans.

Dit is nu al ongeveer de vijfde keer dit jaar dat mijn man thuiskomt na het werk en me jankend als een klein kind, besnotterd en gebroken op de bank vindt. Die man heeft zo veel geduld met mij. Hoe hij het doet, ik weet het niet.

Philadelphia is zeker geen gemakkelijke film. Het behandelt gevoelige thema's en de gedachtengang van enkele conservatieve personages is amper te begrijpen. De verschillende verwijten die naar de gay-community gegooid worden doen echt pijn om te horen, zelfs al is het om het onrecht en onlogische gedrag van conservatievelingen aan te tonen.

Tom Hanks bewijst alweer wat een geweldige acteur hij is. Heel gedurfd om als 'America's sweetheart' deze rol aan te nemen. Zeker in een tijd met veel stigma's en vooroordelen tegenover de gay community. Denzel Washington speelt ijzersterk. Dit is eigenlijk een film waarin twee topacteurs elke scène stelen en proberen elkaar te overtreffen.

Dat Jonathan Demme zichzelf graag verliest in oversentimenteel gedoe weten we al. Dus ook bij deze wordt er veel melodramatische muziek gebruikt. Je weet ook bij dit soort films al vanaf het begin hoe het zal eindigen voor veel personages. Er valt iets te zeggen over het overmatig gebruikte cliché van homo-leed maar laat ik daar nu niet te hard over klagen.

Enorme ballen van de makers om deze film te maken. Het is aan de andere kant ook schrijnend dat je überhaupt dikke ballen moet hebben om deze soort films te maken.

4*

Phineas and Ferb: The Movie...

Ik ben al een tijdje een fan van de droge humor en de toffe liedjes uit de serie, maar die twee komen niet echt veel voor in de film. Er komen veel gekende personages in de film voor, maar ze krijgen een nieuw jasje in de 2de dimensie. Ze zijn stoerder, sterker, serieuzer. Ook de andere Candace vind ik erg leuk. Er zijn geweldige one-liners in de film. zoals:

Whaaaaa! We gaan botsen tegen dat gebouw dat vaag op Ferbs gezicht lijkt!

Ja, een leuke film van een toffe serie, al vind ik het einde best jammer, maar het moet passen bij de serie. Een mooie 3.5*.

Dit is uiterste brol maar wel entertainende brol.

Phoenix Forgotten is allesbehalve eng maar wist me toch te boeien. Zeker de eerste helft was mild entertainend met zijn mockumentary-aanpak. Het wordt geloofwaardig genoeg gebracht en de Phoenix Lights heb ik als tiener altijd al fascinerend gevonden. Jammer dat de laatste akte standaard found-footage gedoe is waardoor enige actie vaag is en dat je als kijker je nogal bitter achterblijft.

3*

Een mooi mysterydrama.
Pig is leuk, heeft een goed verhaal en de acteurs acteren naar behoren. Maar het minpunt van deze film is het feit dat het niet boeiend genoeg is. Soms had ik moeite om gefocust te blijven. De twist op het einde vond ik onverwacht, maar vergezocht. Maar nu zit ik nog steeds met een vraag: waarom werd Lukas Ernst Justin genoemd? 3*

Ik ben nu vier jaar vegetariër. Waarom blijf ik mezelf traumatiseren door naar deze documentaires te kijken?

Pignorant wil je absoluut choqueren en ik denk dat dat de juiste manier is om een onderwerp als dit te benaderen. Het is verschrikkelijk om de onmenselijke praktijken te moeten zien en ik moest meerdere keren wegkijken. De gigantische preek voor veganisme aan het einde was een beetje te veel voor mij, maar over het algemeen was dit echt een fatsoenlijke belichting van de vleesindustrie.

4*

Een zwaar ondergewaardeerde film.

The Pink Panther is zeker geen topfilm, maar ik heb mij toch wel vermaakt. De hele film heb ik zitten lachen met de hilarische fratsen van inspecteur Clouseau. Maar soms worden de grappen wat te veel uitgemolken. Denk maar aan de hamburger en de wereldbol die losschiet.

Steve Martin zit geweldig in zijn rol. Zijn gezichtsuitdrukkingen zijn soms echt wel leuk. Het verhaal is niet veel soeps, maar door de grappen valt het niet zo wreed op.

Best een leuke film. 3.5*.

Borsten, Bikini's en Bloed. Daar gaat het om in Piranha 3D.
Dit is wel een film om in 3D te zien eigenlijk. Het voegt echt wel veel toe!
Voor de rest vind ik het een moeilijke film. Aan de ene kant is de gore goor en het bloed vloeit rijkelijk. Maar aan de andere kant zie je veel te veel vrouwelijk naakt. Ik heb daar geen probleem mee, maar de film wordt er mee overspoeld. De acteurs doen het goed (met uitzondering van de kindjes en die wetenschapper) en over-the-top. Het verveelt niet, en alles gaat snel voorbij. Een goede film die wordt ondergewaardeerd. 3* met een halfje erbij voor al het bloed dat stroomt op Tha Party.
3.5*

De poster is mooi, de trailer is leuk, maar de film is matig.

Waar Piranha 3D leuk en "origineel" is, is Piranha 3DD slap en over-the-top. Sommige shots zijn zelfs meerdere keren gebruikt. Het verhaal is erg slapjes. Dit komt vooral door het verhaal rond Maddy en Barry. Dit was oersaai en er wordt geprobeerd wat drama in de film te steken, maar het zorgt enkel voor wat hatelijke sènes.

De personages waren echt om ter irritantst. Ze maken de meest onlogische keuzes en ze zijn zo onsympathiek als mogelijk. David Hasselhoff was hooguit vermakelijk en Ving Rhames werkte nogal op m'n zenuwen.

De humor die erin werd gestopt zie je al van ver aankomen. Zoals The Hoff en kleine David, de stomme one-liners en de vreemde manieren om mensen te vermoorden (een piranha die in een vrouws vagina zwemt en daarna een jongen zijn lul afbijt ).

De gore viel best nog mee, al wordt het niet zo benadrukt als in deel 1. Ook jammer dat veel van de gore CGI was. Hierdoor waren er nogal grafisch slechte kills en die waren ook best onorigineel en slecht in beeld gebracht.

2,5*

Pirates Of The Caribbian: At Worlds End.
De Pirates-films worden met de film kinderachtiger, moet ik zeggen. Bijna 3 uur kijken naar een boel piraten, en een gast met een inktvishoofd... Ik vind dat er veel meer actie in mocht zitten en minder humor. Het deel met die Calypso vond ik nog het slechtste stuk uit de film. Minder dan de vorige delen. 3* omdat ik me nog een beetje vermaakte.

Dead Man’s Chest is grootser, epischer en vooral veel langer.

Johnny Depp speelt Jack Sparrow nogmaals vol overtuiging en het script laat zien dat het personage diepgaander is dan wat men zou denken. Jammer dat vanaf deel drie dit zowat vergeten wordt. De romance tussen Keira Knightley en Orlando Bloom kan me nog steeds gestolen worden en voegen alleen maar toe aan de reeds te lange speelduur.

En toch is dit een erg vermakelijk bootritje langs piratenperikelen. De humor werkt steeds weer, de zwaardgevechten zijn eclectisch en memorabel,…

Het grootste pluspunt is toch wel dat de effecten 16 (!) jaar na datum nog staan als een huis. Davy Jones is hiervan het meest impressionant. Bill Nighy is perfect gecast en geeft een gelaagde performance waar hij overduidelijk van geniet.

Niet elke scène of bijverhaal is nodig. Hierdoor voelt de speelduur extra lang aan en zit je eigenlijk uit te kijken naar het einde. Heel jammer, want verder is alles in de film gewoon uitstekend.

3,5*

P.S.: ik geloof dat Verbinski iets heeft met tentakels…

Nja, beter dan de vorige twee delen. Ik vond het een zeer leuk vervolg die gelukkig niks met de vorige te maken heeft. Humor is wel wat kinderachtiger.
vraagje: hoe liep dat nou af met die zeemeermin en die religieus? is ie dood?

Nog steeds de ultieme piratenfilm.

Alles klopt zo’n beetje: de casting, de actie, muziek… Oh, die muziek. Dit is een van de beste soundtracks ooit gemaakt. Niet alleen het welbekende ‘He’s A Pirate’ maar ook de rest van de film wordt bijgestaan door Hans Zimmers sublieme score. Mix hier een gezonde portie lichte scares en keicoole zwaardgevechten bij en je hebt de eerste POTC. Nog steeds de beste imo.

Iedereen spreekt over Depp maar Geoffrey Rush geeft hier nochtans ook een fantastische prestatie neer. Je merkt dat hij zich enorm hard amuseert zonder teveel overacting. Barbossa is een geweldige villain.

Als laatste zijn de knipogen naar Walt Disney’s originele attractie de kers op de taart.

Dit is een stevige slow burner die zich koestert in nihilistisch existentialisme. Het boort de kijker langzaam maar zeker de grond in. Het is duidelijk nooit bedoeld als een vrolijke film, maar de duisternis gaat veel verder dan verwacht, met thema’s rond zinloosheid, schuld en zelfdestructie die zich steeds nadrukkelijker opdringen. Die combinatie van zware ideeën en indringende beelden voelde in het begin overweldigend, maar gaandeweg wordt het juist die beklemming waar je ongemerkt voor valt.

De tekeningen zijn uitzonderlijk, met gedempte kleuren en een bijna oorlogachtige sfeer die perfect aansluiten bij de morele leegte van de personages. De wereld voelt versleten, uitgeput en tegelijk heel precies vormgegeven, alsof elk paneel je een nieuw detail van die deprimerende realiteit laat ontdekken. De score sluit daar naadloos op aan: soms jazzy en losjes, maar telkens wanneer de film de diepte ingaat, verschuift de muziek naar iets dreigends en onheilspellends, waardoor de spanning onderhuids blijft doorbruizen.

In de laatste vijftien minuten komt alles samen in een emotionele mokerslag. De opgebouwde spanning, de thematische zwaarte en de visuele symboliek barsten daar in één keer open, met als gevolg dat ik zat te snikken met tranen én snot. Geloof me als ik zeg dat dit ✨niet✨ mijn mooiste moment was – maar precies daardoor voelt die climax zo verdiend en oprecht.

4*

Een blik op de poster van Plan 9 from Outer Space doet vermoeden dat dit een epische film van formaat is met een grandioze battle tegen aliens. Een minuut nadat je de film opzet merk je direct dat dit allesbehalve groots is. Dit neemt gelukkig niet weg dat het nog steeds enorm memorabel is!

Ed Wood heeft hier een uniek spektakel afgeleverd. Het is geenszins goed maar verschrikkelijk vermakelijk. Het lage budget zorgt voor hilariteit en charme tegelijkertijd. De sets bestaan uit kartonnen muren en enkele gordijnen die dringend een strijkbeurt nodig hebben. De special effects zijn geknutseld; mijn 3-jarig neefje kan het beter. De ufo's hangen bijvoorbeeld aan een zichtbaar nylon draadje. Veel shots worden dubbel gebruikt om toch maar de runtime te kunnen aandikken. De idiote dialogen worden vol overtuiging en passie geuit door de amateuristische acteurs.

Dat Bela Lugosi meespelt in deze film is louter toeval. Blijkbaar had Lugosi met Wood wat ongerelateerd beeldmateriaal geschoten. Wood gebruikte het dan in deze film, enige tijd nadat de Dracula-acteur overleed aan een hartaanval, puur om te kunnen vermelden als promotie dat het Lugosi's laatste film was. Ik twijfel of dit wansmakelijk of net ingenieus is.

Uiteindelijk is dit echt geen goede film. Toch komt het over als een charmant eindwerk van een student op de kunstacademie. Dat er op het eind uit het niets een mooie boodschap over de gevaren van de atoombommen komt is ook mooi meegenomen.

Lag het aan de 14u werken die ik er net op had zitten of een glaasje wijn of twee al binnen had laat ik in het midden. Wel kan ik zeggen dat dit een unieke film is die toch wel door iedereen eens moet bewonderd worden. Ik kon er alvast het mooie van inzien.

3*

Leuke premise, halfslachtige uitvoering.

Het begin was een grote afknapper vanwege de lage kwaliteit van het script, acteerwerk en look van de film. Gelukkig wordt het na enige tijd wat beter en is er een basislaagje spanning. Nergens puntje-van-de-stoel-spannend maar ik merkte dat de film mijn aandacht kon behouden. Er zit een verrassende hoeveelheid gore in dus dit was meer dan welkom.

Jammer dat er erg veel toevalligheden en vreemde twists zijn. Ook de derde akte was iets te veel van hetzelfde en merkte ik dat ik niet echt veel sympathie kon opwekken voor de hoofdpersonages. Met een strakker script en een iets eigenere uitvoering was dit veel beter geweest.

2,5*

Misschien was het de soundtrack die me deed denken aan mijn Headspace routine. Misschien was het de Westmalle Dubbel die ik voor de film had gedronken. Misschien was het het feit dat ik meer onderzoek had moeten doen naar het onderwerp van de film.

Misschien was het alle drie.

Maar desondanks had ik moeite om wakker te blijven tijdens de korte speelduur. Jammer, want de film duurt maar 72 minuten.

Heb deze film dus verplicht nogmaals moeten zien op reis. Mijn broer ziet deze film namelijk zeer graag. Zeer freaky.

Ik blijf er bij: Deze film is Apenschijt.

Overbesekste Paris Hilton moest weer zo'n kutfilm maken om haar imago op te krikken.

Conclusie: Deze Uberlelijke Barbie-pop kan niks goed. (Behalve kind blijven.)

Sorry voor de Paris-Lovers, maar ik vind deze film kut.

Zeer leuke film die jammer genoeg wat slechte effecten heeft.

Alles is net niet bloody enough.

Mooi einde idd

3.5*

Schattig, gezellig en grappig. Perfect voor de korte 7 minuten.

Deze film is heel wat verouderd.

De film is niet eng en de dingen die gebeuren zijn redelijk saai en gewoontjes. Nergens wordt het ook echt eng. Jammer want ik had hier veel meer van verwacht. 3* nog voor de sfeer.

Poltergeist II is een slaapwekkende sequel op een klassieker die me ook al niet echt wist te bekoren. In plaats van een televisie met spoken is het dit keer een telefoon met bovennatuurlijke neigingen. Niet echt spannend want er wordt ook bitterweinig mee gedaan. Dit is vooral een herhaling van zetten met enkele toevoegingen die overbodig en zelfs vervelend zijn. Het hele personage van Kane zint me niet en vond ik een mateloos irritante keuze die allesbehalve angstwekkend werkt. De special effects zijn van erg matige kwaliteit en zorgen voor een onbedoeld grappige finale.

Dit is voornamelijk een halfslachtige poging het succes van zijn voorganger na te bootsen maar faalt in elk opzicht.

2*

Pontypool...
De film heeft een standaard gegeven: Er breekt een virus uit waardoor mensen zich als zombies beginnen te gedragen. Maar de film heeft hier iets speciaals aan toegevoegd. Het acteerwerk was in orde, de setting was goed en het verhaal was zeker niet slecht. Het feit dat alles zich afspeelt in het radiostation en je eigenlijk de buitenwereld niet ziet, zorgt voor een paar erg vermakelijke dingen. Zo moet je op een gegeven moment zelf je buitenwereld bedenken. Al bij al is deze film al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij al bij...
3*