Opinions

Eens om de zoveel tijd gebeurt er een wonder. Wanneer twee heel verschillende kleine vonkjes elkaar ontmoeten, barsten ze uit in een gigantische vuurbal die te awesome is om gestopt te worden.

Dat zijn Zoe Kazan en Daniel Radcliffe samen.

De film blinkt uit in de snelle en gevatte opmerkingen tussen de twee hoofdrolspelers. Ook is ieder personage best wel likeable. Uiteindelijk is het allemaal wat te braaf om uitzonderlijk te zijn, maar het is een lief filmpje.

3,5*

Toen ik in Parijs was, heb ik een creme bruleetje gegeten in het café waar ze werkt! Leuk om zo veel te herkennen.

De film is de beste van de franse films. Het verhaal is leuk, en er zijn een paar memorabele scenes. (Bv. de introductie van de personages.

Ook zeer leuk bijverhaal met die tuinkabouter.

4.5*

Bette Midler, Susan Sarandon, Megan Mullally en Sheryl Lee Ralph zijn alle vier acteurs die een genot zijn om naar te kijken. Ook hier zijn ze erg plezierig samen maar het zit me toch wat dwars dat deze generatie acteurs vaak naar achter wordt geschoven voor dit soort films. Echt grappig is het niet en origineel al helemaal niet. Wel zit er een erg vlotte vaart in en worden er een paar thema's aangekaart die onverwachts binnenkwamen.

Niet voor iedereen, maar als je van deze acteurs houdt is het wel een luchtige prent.

3,5*

Slechte dialogen, matig acteerwerk en een repetitief script weerhouden Faceless After Dark om volledig tot zijn recht te komen. De essentie is erg vermakelijk en heeft zelf enkele verrassingen in petto. Jammer dat dit allemaal de vuilbak in gekieperd door de onsubtiele, vervelende en pretentieuze stijl. De film opent met een trigger warning voor mensen met epilepsie. Uiteindelijk zijn de scènes waarvoor men waarschuwt niks meer dan flikkerend gedoe die te pas en te onpas op je scherm verschijnt. Het voegt niks toe en verveelt na een keer of twee.

Toch is dit geen onaardige prent maar moet je niet storen aan enkele ondermaatse onderdelen.

2,5*

Verrassend spannend filmpje met jammer genoeg wat gebreken.

De film valt (ha!) of staat met zijn premise. Gelukkig weet men het gevoel van de immense hoogte goed over te laten komen. Vaak zat ik met klamme handjes te kijken naar de hoogteperikelen die zich afspeelden. Oh ja, heb ik vermeld dat ik hoogtevrees heb?

De twee hoofdacteurs doen het uitmuntend en nergens had ik het gevoel dat dit een b-film met een bioscooprelease was, iets wat ik wel had gevreesd. De film ziet er goed uit, heeft een vlot tempo en gaat niet snel vervelen.

Op het einde ging het wat de mist in. In plaats van een deftig einde en extra suspense werd er gebruik gemaakt van maar liefst twee verschrikkelijke fake outs. Dit deed enorm veel afbreuk aan de hele rit. En wanneer leert hollywood dat nightmare-sequences tegenwoordig enkel kunnen rekenen op gegrom en gezucht van het publiek.

Deze film is dus ook een reden waarom ik geen ambitie heb om extreme sporten te doen.

Er zijn al enkele films gemaakt over dit onderwerp en gelukkig komt het niet exploiterend over. Integendeel.

Jenna Ortega bewijst nogmaals dat ze kan acteren en voor een keer ergerde ik me niet aan Maddie Ziegler. Beiden hebben uitstekende chemie en vele van hun struggles zijn herkenbaar, ongeacht het trauma.

De film bevat ook enkele zeer graplige momenten die welkom waren maar niet altijd even goed pasten. Ach, het is een tekortkoming waarmee ik kan leven. Het laatste shot is zeker en vast cynisch te noemen. Ik weet niet hoe ik me erbij moet voelen.

4*

Face your demons

Na lange tijd wachten heb ik eindelijk A Fantastic Fear of Everything kunnen bekijken. De film is zeker niet zo slecht als het gemiddelde aangeeft. Je moet gewoon de droge Engelse humor kunnen waarderen. En ik kan dat. Ik zat namelijk een paar keer met een glimlach. Wat gebeurde in de launderette vond ik dan nog het grappigst.

Mijn favoriete acteur, Simon Pegg, speelt hier een paranoia schrijver. Zijn personage is (vooral in het eerste deel) bijna irritant. Gelukkig zijn er heel wat goede bijrollen. Zo vond ik die Amara Karan erg goed acteren en haar personage was best leuk. Het einde vond ik ook goed passen en de film heeft een goede sfeer. Enkel in het midden zakt de film wat in, maar het eind is geweldig.

3*

The Farm gaat over een koppel die wordt gekidnapt en terechtkomt in een soort boerderij voor mensenvlees. Hoewel het gegeven nogal verontrustend is en voor een coole horrorfilm kan zorgen, weet men hier amper wat mee te doen. De spanning is nergens te bespeuren en geen van de personages is interessant. Ook hier is de enige reddende factor dat de gore nog te pruimen is.

2*

Ik weet het zo niet.

Aan de ene kant is dit een van de beste performances die ik in jare gezien heb. Hopkins bevestigt zijn status en Coleman is zo breekbaar.

Het gegeven dat het verhaal vertelt wordt uit perspectief van de dementerende is ook een enorm grote troef.

Aan de andere kant kon het me allemaal niet genoeg raken. Ik vrees dat het geheel minder is dan de som van zijn onderdelen.

Ik weet niet waarom, maar het kwam niet allemaal sterk genoeg binnen. De verwarring is fantastisch kn beeld gebracht, de performances zijn van topkwaliteit en het is een erg gevoelig onderwerp voor mij. Toch leek het net wat te ver weg allemaal. Erg vreemd.

Toch snap én gun ik alle lof die deze film kreeg.

3,5*

Pain demands to be felt

The Fault in Our Stars is een film waar ik al een tijdje naar uitkeek en ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje teleurgesteld ben. Het is geen slechte film, integendeel. Maar ik had het anders verwacht. Het boek heb ik niet gelezen, maar dit komt er nog wel van. Hoewel het concept erg uitgekauwd is en de personages (naast hun ziektes) geen flaws hebben, is de film erg aangenaam en je leeft direct mee met ieder karakter. Je hebt ook sympathie voor iedereen.

Het verhaal gaat over Hazel Grace, een meisje met een agressieve kanker, die verliefd wordt op een jongen, Augustus, die al 14 maand kankervrij is, maar met een beenprothese leeft. In de film zie je hoe ze met hun ziektes omgaan, hoe ze ondanks alles het positieve blijven zien. Hun positiviteit is aandoenlijk en je shipt het koppel direct en je hoopt ook dat alles een happy end krijgt. Jammer genoeg is die er niet.

De film is oftewel een echte tearjerker, of een regelrechte hel om door te zitten. Bij mij zat het een beetje tussen de twee. Het begin en einde zijn enorm mooi, en op het eind zat ik met traantjes in m'n ogen, maar het middenstuk in Amsterdam is erg langdradig en haast overbodig te noemen.

Het acteerwerk is top en amper iets op aan te merken. De jonge cast doet het goed. Met name Shailene Woodley en Ansel Elgort spelen hun rollen overtuigend. Maar de meeste credits gaan naar de 'volwassen cast'. Willem Dafoe speelt een gigantisch vervelend personage, maar speelt het wel goed. De ouders van Hazel zijn geweldig goed en toen Laura Dern (die we uit een ver verleden kennen als Dr. Ellie Sattler uit Jurassic Park) over de dood sprak tegen haar dochter, kon ik het toch niet droog houden.

Nu, de film is overduidelijk gericht op de jeugd. Met name de 12-14-jarige tienermeisjes. Hoe ik daarbij kom? Wel, de bioscoopzaal zat letterlijk gevuld met enkel zo'n meisjes. M'n vriend en ik waren de enige (en oudste) jongens in de zaal. Zegt genoeg, lijkt me.

Besluit: The Fault in Our Stars is een echte tranentrekker van een film die de oudere kijker ook gaat kunnen bekoren. 3,5*

Het enige echt enge aan The Fear Footage is het besef dat je bijna 1 uur en 15 minuten van je leven hebt verspild door naar deze onzin te kijken.

Waar moet ik beginnen? Het budget is bijna onbestaande en hoewel dit in sommige genrefilms misschien werkt, werkt het niet in deze film. De walgelijk goedkoop uitziende Adobe After Effects regen en vuur zagen er lachwekkend slecht uit. Het acteerwerk is beter in een gemiddelde pornofilm. Geen van de verhalen is origineel en is soms zelfs een totale rip-off van andere horrorfilms.

De enige keer dat ik me een beetje ongemakkelijk voelde was bij de derde video. De spanningsopbouw, snelle camerabewegingen en een goede geluidsmix maakten de gigantische drol die ervoor kwam iets beter.

1,5*

Feast is een snelle, komische en gore creature feature. Ledematen en bloed worden naar je hoofd geslingerd op verschillende creatieve manieren. De practical effects zijn om van te smullen. De personages zijn eendimensionaal maar gevarieerd genoeg om je te kunnen amuseren. De 95 minuten vliegen voorbij en ik heb me geen moment verveeld. Het tweede deel focust meer op horror dan comedy wat een iets te grote shift is.

Toch wel een erg fijn cult-klassiekertje.

3,5*

Een schatrijk gezin organiseert een etentje voor enkele mensen uit de buurt. De gebruikelijke hulp in de keuken is echter ziek waardoor Cadi in de plaats een handje komt helpen. Er is echter iets niet pluis aan het meisje en haar invloed zal zich snel bekend maken.

The Feast is een echte slow-burner pur sang. Het verhaal neemt erg zijn tijd om op gang te komen. Je krijgt ieder personage goed te kennen, met hun plus en minpunten. Je merkt dat niet iedereen aan tafel schone handen heeft en na enige tijd van awkward conversaties en business-talk kan de echte horror beginnen. Vanaf hier krijgen we enkele erg verontrustende dingen te zien. De sound editing krijgt hier een extra punt want het is vaak erg ongemakkelijk om alles zo uitvergroot te horen. Denk aan een soort disturbing ASMR-sessie. De film ziet er fenomenaal uit en het acteerwerk is solide.

De film wist me echter niet steeds te boeien. De uiteindelijke betekenis van alles wordt wel duidelijk maar tot dat moment was het me net iets te vaag waardoor ik er minder van kon genieten. Erg jammer dat dit me wat uit de film haalde.

Toch een mooie 3*

In Feed Me heeft Jed net zijn vrouw verloren wegens mentale en eetstoornissen. Hij kan er niet mee om en zoekt hulp op. Die vindt hij in Lionel Flack, een excentriekeling die hem begeleid zelfmoord wil laten plegen op een wel heel vreemde manier: kannibalisme.

Subtiliteit moet je hier niet verwachten. Zowat elke bloedspetter, humor of boodschap wordt letterlijk uw wezen ingeduwd. Dit werkt soms vermoeiend maar werkt ook soms. Er wordt zoveel gefocust op de emotionele bagage van het hoofdpersonage maar toch is dit zo frustrerend onderbouwd. In het begin waren er voor mij enkele triggers maar die verdwenen snel want wat hier wordt geportretteerd spoort niet helemaal met de realiteit. Alles wordt te hard geromantiseerd. De payoff van de film is hierdoor ook totaal zijn impact verloren. Maar toch is dit wel genieten want er worden voldoende ledematen afgehakt en opgegeten. Voor de horrorfans dus wel iets te beleven.

3*

Als je jouw ogen wat dichtknijpt zijn dit best schattige alientjes.

Man, man, man. Wat een gedoe was dit? Feeders is zo goedkoop als maar kan zijn en dit merk je in alles. Het acteerwerk is brol, camerawerk is brol, handpoppetjes zijn brol, script is brol, effecten zijn... je snapt het wel. De kills zijn best campy dus dat verdient een halfje erbij.

1*

Een geinige zombiekomedie.
Fido introduceert direct wat er gaande is met de zombies. Gelukkig maar. Want anders zou het moeilijker zijn te volgen. Het is ook amusant dat de kinderen opgroeien met de zombies en ze leren er dan ook een dood te schieten. De zombies worden gebruikt als slaaf in het huishouden. Je ziet een echte band groeien tussen Timmy en Fido. En als Fido de buurtbewoners opeet, is het ook grappig. Men weet van een Zombiefilm een Zombie/familiefilm te maken. Wel leuk. 3.5*

Met een titel als Fierce Killer Marsupial had ik een grappige, zelfbewuste en over de top film verwacht. In plaats daarvan kreeg ik dit slaapwekkende stuk vreten voorgeschoteld.

Het engste aan deze film is de spuuglelijke oranje filter die continu afleidt. Personages lopen anderhalf uur te brabbelen, verhaaltjes te vertellen. Als kers op de taart beginnen ze werkelijk te midden van een crisissituatie aan een infantiele puzzeltocht om meer views te krijgen. Er gebeurt werkelijk niets hier. Niemand is sympathiek en de marsupial in kwestie is amper te zien. De encounters met het wezen zijn op een hand te tellen... Moest je maar twee vingers hebben, of zo.

1*

All we are is dust in the wind...

Final Destination is het begin van een leuke (maar uitgemolken) filmfranshise. Het hele verhaal zit leuk in elkaar, maar het wordt soms wat ingewikkeld als je denkt over wie de volgende is. Het einde is wel zéér goed bevonden. Had ik eigenlijk niet zien aankomen.

De acteerprestaties zijn eigenlijk een beetje ondermaats. Hun reacties als er iemand om het leven komt (hun vrienden dan nog) zijn niet overtuigend, of ze gaan er heel losjes mee om. Wel leuk om de reacties van de mensen te zien als ze weten dat zij de volgende zijn.

De ongelukken zijn in deze film wel het minst creatief. Ik vind het wel wat vergezocht, en soms is het hun eigen schuld. Denk maar aan Terry die gewoon de straat oversteekt zonder te kijken of er geen auto's (of bussen) af komen. En die lerares, ze krijgt glas in de keel, stikt bijna, valt op de grond door de brand, en zij probeert een handdoek te nemen... Waarom? Om het bloeden te stoppen misschien, maar waarom legt zij dan ook een handdoek op een mesblok? Maar ja, waar ik over zaag...

Al bij al best een vermakelijke film. 3*.

Het 2de beste deel uit de FD-reeks.

Final Destination 2 heeft de gruwelijkste ramp en de wreedste doodscenes, vind ik. En dit is net het leuke eraan. Het verhaal bouwt zich verder op het eerste deel. Ook komt Clear Rivers er weer in voor. De moordscenes zijn creatiever. Ook het verhaal was wat anders dan de vorige. Er zit meer spanning in. 3.5*

Toch minder dan deel 1 en 2.
Dit was de eerste Final Destination voor mij en ik was 12 toen ik hem voor het eerst zag. Zelfs toen deed hij me niks. Het verhaal is (duh) hetzelfde als de vorige delen, maar dit wordt een beetje veranderd met foto's met hints hoe ze dood gaan.
Wat mij wel is opgevallen is bij elke film is:
De eerste dood is altijd het gruwelijkst in beeld gebracht. (niet het visioen)
Vb.: Todd hangt zichzelf op in deel 1, Ladder door oog in deel 2 en deel 3 met zonnebanken. Deze scenes zijn langer dan de andere.
De tweede dood is snel en krachtig.
Vb.: Bus rijdt meisje aan in deel 1, deel 2 weet ik niet meer en deel 3, de fitness.
Daarna gaat alles vlug, en dan is er 1 grote climax met meerdere doden
Oef. Dat is eruit!
Matig. 2.5*

You'd better be carefull...

Final Destination 5 was niet de eerste horrorfilm (in 3D) die ik zag in de bioscoop, maar wel de beste. Na de grandiose flop The Final Destination had ik niet echt hoge verwachtingen, maar toen ik zag dat de film boven de drie sterren uitsteekt, begonnen de kriebeltjes al te komen. En terecht!

Het vijfde deel uit de reeks bied iets nieuws aan, nl: Dood iemand, blijf leven. Dit zorgt voor een spannende actiescene waarbij Peter Volledig doordraait en zot komt. Zijn dood vond ik dan eigenlijk niet zo erg.

De ramp met de brug vond ik een beetje tegenvallen. Alles gaat trager dan de crashes in de vorige delen. En als er dan iemand dood ging, ging het zo snel kon je er niet echt van genieten. De effecten zijn echt wel subliem bij die scene. Vooral in 3D.

De doodscenes zijn een stuk creatiever dan in het vorige deel. Nu zie je alles meer als "toevalligheden" en "ongelukken". En dit vind ik beter. De schroeven draaien niet spontaan of er beweegt niet vanzelf een spuitbus,... Veel beter hier.

Ook de spanningsboog wordt lang uitgerokken waardoor je denkt te weten wat er gaat gebeuren, maar het gaat net ietsje anders. Het 3D-ding wordt hier echt wel goed gebruikt en de effecten zijn ook zeker niet overbodig.

En dan iets over de opening credits: die duurden inderdaad iets te lang waardoor je zou denken dat ze beginnen met de aftiteling, die trouwens echt goed is met alle beste doden uit de vorige delen.

Bij het einde zat ik echt stomverbaasd te kijken. Ik had zelfs 5 minuten extra nodig om te bekomen van de geniale plottwist. Echt waar!

Wel, dit is de beste FD uit zijn reeks. 4*

Na een goede trilogie komt dit zeer slechte deel.

Vanavond had ik zin in een leuke film om te kijken en ik vond niet echt iets. Totdat mijn oog op The Final Destination viel. Ik herinnerde mij niet vee van deze film behalve dat hij niet zo best was.

Eerlijk gezegd, ik ben 86 minuten verveeld geweest door een paar gillende 20-ers die enkel de woorden "Fuck en Shit" kennen. De dood-scenes waren totaal niet creatief en waren vergezocht. Het acteerwerk vond ik ook niet goed. Telkens er iemand sterft, reageert bijna iedereen gewoon en doen ze alsof het niets is. Echt een slechte film. 1*

Dit is misschien niet de eerste horrorsequel in een uitgeputte franchise met Bloodlines in de titel, maar het is zeker een van de beste...

In eerste instantie was ik erg teleurgesteld door de vreselijke CGI in de eerste twintig minuten. Gelukkig werd dat beter naarmate de film vorderde, maar ik kon niet negeren dat een paar kills er wel heel slecht uitzagen. Ik zag in enkele achter de schermen-beelden hoe ze veel praktische dingen deden, dus het is jammer om te zien hoe het in de postproductie met CGI is bewerkt.

Ondanks de twijfelachtige speciale effecten heb ik me goed vermaakt met dit zesde deel in de franchise. Ze hebben net genoeg veranderd om het tegelijkertijd fris en vertrouwd te laten aanvoelen. De personages waren ook leuk genoeg voor de verandering. Ik heb me kostelijk vermaakt met het personage van Richard Harmon, die elke keer dat hij in beeld was de show stal. Oké, het helpt wel dat hij schattig is.

De derde akte mist een beetje originaliteit en sommige elementen voelden te veel aan als een soort legacy-vervolg, maar over het algemeen heb ik me prima vermaakt.

3,5*

Find Me Falling is een rom-com volgens het boekje die veel te serieus is voor zijn eigen goed. Er zijn geen echte grappen die landen en de focus ligt te veel op het drama.

Het thema van zelfmoord wordt aangesneden, maar dat gebeurt op een onhandige en nogal beledigende manier. Het dramatische gedeelte in de derde akte probeert er wat dingen in te verwerken over waarom je niet van een klif zou moeten springen, maar het voelt onoprecht. Die plotlijn voelt gehaast en totaal misplaatst. Naar mijn mening is het smakeloos om met dit soort dingen te lachen, omdat ik zelf meerdere zware depressies heb gehad. Zeker als het op zo'n kutmanier gebracht wordt waarbij je merkt dat het enkel en alleen aanwezig is om de kijker zo snel mogelijk te laten huilen terwijl nog enkele nevenpersonages hun bestaansrecht verantwoord worden.

Alles gezegd hebbende, kijk dit als je van voorspelbaar vertier houdt op een katerige zondagmiddag midden in de Gentse Feesten.

2*

Finding Dory: De sequel die we nodig hadden.

Nemo was als kind mijn favoriete goudvis met een spastische vin. Ik zag de film ontelbare keren en iedere keer maakte ik zélf deel uit van die magische onderwaterwereld die Pixar geschapen heeft. Dory was het grappige sidekickje en Marlin de verantwoordelijke vader. De andere leuke bijpersonages boeiden me eigenlijk niet zo veel. Pas een jaar of twee geleden ontdekte ik de subtiele en vaak hilarische volwassen humor in de film. En sindsdien houd ik nog meer van Finding Nemo.

Toen Ellen DeGeneres tijdens haar show aankondigde dat er een vervolg kwam, was ik in de zevende hemel, maar wanneer de eerste trailer uitkwam werd mijn enthousiasme wat ingetoomd. De trailer zag er niet uit. Mooie beelden, slecht gemaakt. Sindsdien heb ik alle trailers van de film vermeden en ben ik zonder al te veel voorkennis de film gaan zien.

Ik moet zeggen, het is lang geleden dat ik zo hard heb gelachen bij een animatiefilm. De bij vlagen kurkdroge humor was precies mijn tand. De film zat vol met kleine grapjes waar ik plat mee lag. De humor die meer bedoeld was voor kinderen (zoals Destiny en haar bijziendheid, kreeg dan weer een kleine glimlach.

Mijn grootste angst was dat Dory's geheugenverlies vervelend zou worden. In het begin neigde het er wel naar, maar gelukkig hebben ze er een leuke draai aan kunnen geven waardoor het luchtig blijft.
Verhaaltechnisch is het niet zo speciaal, maar dat moet niet altijd bij een animatiefilm.

De voicecast is subliem: Ellen is het perfecte voorbeeld van hoe een stem gecast moet worden. Haar stem past ideaal bij Dory en ik kan me niemand anders inbeelden als de blauwe doktersvis. Cameo's van Sigourney Weaver, Idris Elba en Dominic West zijn ook pure perfectie.

De reden waarom ik niet meer dan een 4* geef is omdat ik geen echte emotionele breakdown had, wat ik bij het origineel wel had. Ik verwachte een echt tearjerk-momentje, maar kreeg het niet echt.

4*

2003:
Een 7-jarig jongentje zat vol verwachting op die veel te grote bioscoopzetel. In de zevende hemel, met een big smile op z'n gezicht. Vol verwondering van de onderwaterwereld in Finding Nemo zat hij te kijken. Na afloop vroeg hij aan zijn ouders: Mama, Papa,... Ik wil ook zo'n Nemo...

2011:
Een 15-jarige tiener zat vol verwachting en mooie herinneringen op die veel te zachte livingzetel. Vol gedachten van de spectaculaire bioscoopervaring stak hij de dvd van Finding Nemo - Die hij destijds op dvd kreeg van zijn ouders - in de dvd-speler. De haartjes op z'n nek stonden recht en hij kreeg kippenvel. Voor de rest van de film zat hij weer met die big smile, die hij al een lange tijd niet meer heeft gelaten, op zijn gezicht.

Nu zit die jongen op Moviemeter zijn recensie te schrijven over deze film terwijl de soundrack van de film nog steeds in z'n hoofd zit...

Finding Nemo is - terecht - één van Disney~Pixar's mooiste films aller tijden. Die sfeer die gecreërt wordt onder water is fantastisch. Alles is zo kleurrijk en vrolijk, al heeft deze film wel wat elementen die niet geschikt, of effectief, zijn voor kleine kinderen. Met als voorbeeld de beginscène: Marlin en Coraly die gelukkig zijn omdat ze een nieuwe annemoon hebben gevonden en vanwege de vele eitjes die Coraly gelegd heeft. Maar aan hun vrolijkheid komt abrupt een einde; er zwemt een barracuda vlak bij hun. De grote vis valt aan en slaat Marlin bewusteloos en eet de andere vis op, samen met alle eitjes, met uitzondering van ééntje: /spoiler] Nemo...

Een triestig begin voor een animatiefilm. Maar gelukkig wordt het daarna weer zeel happy. Maar ook dat is slechts van korte duur. Marlins enigste zoontje wordt ontvoerd door duikers. Ze nemen hem mee naar het aquarium van ene P. Sherman uit Sydney. Dan begint een waanzinnige reis voor Marlin om zijn zoontje terug te vinden. Onderweg ontmoet hij Dory, een vis met een kort termijngeheugen. Dit is werkelijk het beste personage uit de hele film.

De vele sidekicks, zoals (Vlaamse namen) Sterre, Dick, de meeuwen, die pelikaan waarvan ik zijn naam niet meer herinneren, enz... zorgen voor de luchtigheid doorheen de film. Er zat genoeg humor in de film, mede dankzij de Vlaamse stemmen in de film. Mooie stemmen, want ik zie liever een Disney animatiefilm in het Vlaams/Nederlands dan in het Engels. Dingen die zijn meegekomen met vroeger...

Het verhaal is goed gevonden, maar wel wat voorspelbaar. Maar ja, ik zou het ook niet anders willen. Komaan: Het hoofdpersonage waarvan je weet dat iedereen er van zal houden, laten dood gaan door "Darla"... Ondankbaar kind, eigenlijk...

De animatie is wederom prachtig, zoals we gewend zijn van Pixar. Alleen ziet de bovenwaterwereld er heel wat minder uit. Maar je, dit is wel te verstaan. Want het is makkelijker om vorm te geven aan iets wat volledig nieuw en ongekend is voor het publiek, dan de alledaagse wereld waar mensen in leven. Want dan moet je alles zo realistisch mogelijk maken...

Wel dit is alweer een pareltje van Disney~Pixar. Een mooie 4*.

Een mooi drama.

Het verhaal is lekker luchtig. De sfeer is bijna magisch en het einde is ontroerend. Ik heb mij zeker niet verveeld met deze film. Ik zat de hele tijd geboeid. En op het einde zat ik bijna met een krop in de keel. Ik ben een softy. Een goede film, 3,5*.

Het stond op mijn kijklijst om beide versies van FIrestarter te zien. Het boek heb ik een paar maanden gelezen en was hier helemaal geen fan van. Stephen King is een van mijn favoriete schrijvers aller tijden maar dit boek deed me niks. De verhaallijn, personages en het algemene onderwerp waren echt niet mijn ding. De nieuwe film is echt niet goed. Niet op filmmaking én verhaal dus ik hoopte dat het origineel wat goeds te bieden had. Conclusie: Het heeft meer maar is nog steeds niet zo denderend.

Drew Barrymore is de ster van de film door zowel haar acteerwerk als haar knuffelbaarheid. Ik zou mijn linkerarm geven om dergelijk schattig dochtertje te hebben in de toekomst. Ze speelt met overtuiging al vrees ik dat ze zelf niet 100% snapte wat ze eigenlijk aan het spelen was. Ze kwam heel de film wat wazig over. Martin Sheen acteert de sterren van de hemel. Hij wordt bijgestaan door een weelderige haardos die continu mijn aandacht wist te trekken. Om jaloers op te zijn. David Keith was nogal vervelend en helemaal niet likeable. De rest van de cast is aardig maar niet meer dan dat.

Het verhaal kende ik inmiddels wel goed genoeg om te merken dat de film erg trouw is gebleven aan het boek. Veel stukken zijn direct vertaald en werken goed. Ook de practical effects zijn overtuigend nog steeds na al die jaren. Het camerawerk stoorde me wat aangezien er erg vaak gebruik werd gemaakt van een groothoek lens. Hierdoor waren sommige personages in normale proporties en andere net helemaal vervormd. Best afleidend, me dunkt.

De film heeft zijn positieve kanten maar het verhaal kan me nog steeds niet interesseren. Hierdoor werd dit een erg lange zit.

2*

Chris Van Den Durpel als Firmin Crets? Ge-weld-ig!

Deze film is echt grappig, echt vlaamse humor. Een leuk verhaal, een beetje voorspelbaar, maar o zo'n schattig hamstertje. Een leuke film. 3*

Een ongelooflijk saaie en waardeloze film.

Five Nights at Freddy's heeft bijna niets om het lijf. De horror is erg kinderachtig. Voor een film gebaseerd op een gamefranchise die teert op jumpscares heeft deze film er geen enkele die ook maar enigszins werkt.

Ze hebben geprobeerd een verhaalelement toe te voegen, maar dat werkt ook al niet. Het is dom, de personages zijn onsympathiek en het is er alleen om de speelduur nog meer op te vullen. Als ze het gewoon bij één locatie hadden gehouden en echt aan sfeer en/of goede kills hadden gewerkt, was dit iets minder crap geweest.

Matthew Lillard speelt mee, dus dat is leuk.

1,5*