Opinions

In Waarom Wettelen begraaft Bas zijn vrouw Christine. Wanneer tijdens de begrafenis de notaris plots opduikt met haar laatste wens om in Wettelen begraven te worden, start een dagenlange rouwwandeling vol komische gebeurtenissen en verwerking van familieproblemen. Daarbovenop komt de vraag: "Waar ligt Wettelen eigenlijk?".

Dimitri Verhulst heeft een bizarre, eigenzinnige en vooral erg absurde tragikomedie op poten gezet. Er gebeurt regelmatig wat waar je toch wel even van staat te kijken. Het leuke is dat de unieke humor praktisch altijd werkt. Mijn man en ik lagen meermaals strijk van het lachen om de visuele moppen en de droge manier waarop alles wordt aangepakt. Als je het omschrijft aan anderen kan dit snel overkomen als een platte comedy met weinig om handen. Toch is dit een erg ingetogen film met een niet echt luchtige toon.

Met Peter Van Den Begin weet je bijna zeker dat het wel goed komt. De andere acteurs zijn van eerder wisselende kwaliteit. Het spel tussen de twee zussen is nogal houterig en de soms onnatuurlijke dialogen helpen hier ook niet bij. Qua verhaal had ik misschien wat meer vaart of inhoud verwacht maar vervelen deed het zeker niet. Ook werden veel dingen (ik denk bewust) wat vaag gehouden. Dit werkte vaak iets te verwarrend. Misschien moet Verhulst nog leren knippen in zijn werk en had het algemene script nog een nieuwe versie nodig maar ik vergeef hem.

Ik snap oprecht de haat jegens deze film niet. Het is een absurde, zwart-komische dramedy met een paar erg sterke moppen. Ik wil gerust meer van dit zien.

3,5*

Dream Home kaart een groot maatschappelijk probleem aan en probeert daar een horrorverhaaltje rond te breien. Hoewel niet alles honderd procent werkt is het toch een onderhoudende film geworden.

Het achtergrondverhaal van het hoofdpersonage kon me bijna niet boeien. Dit is wel moeilijk aangezien je enigszins haar verleden moet begrijpen om haar tegenwoordige acties te kunnen staven. Verhaaltechnisch stelt deze film dus best teleur. Gelukkig zit er wel wat spanning en voldoende gore in om de meeste genrefans toch te bekoren.

3*

Met het vertrek van Katzenberg was het echt een happy end.

Het is eindeloos fascinerend om deze mensen over hun passie te horen praten. Ik was de hele tijd geboeid en had me nog wel vier uur langer kunnen vermaken. Ik zou mijn linkerbeen geven om in de ruimte te zijn geweest toen het gebeurde, hoewel ik ongeveer net zo creatief ben als een wak broodje tonijn op een regenachtige zomerdag.

4,5*

Heb je een hekel aan melige, onoriginele en voorspelbare filmpjes, pak dan maar je biezen want Walking on Sunshine is een dertien-in-een-dozijn-filmpje die totaal niet verfrissend overkomt omdat we alles al eens eerder gezien hebben in andere films. Toch heb ik me de volle 90 minuten erg geamuseerd met de swingende '80s muziek.

Het verhaal gaat over Taylor die een vakantieliefje, Raf heeft achtergelaten. Nu, drie jaar later, krijgt ze te horen dat haar zus met hem gaat trouwen. Taylor en Raf besluiten om te doen alsof ze elkaar nooit gekend hebben, met ongemakkelijke gevolgen. Het verhaaltje is echt niet bijzonder want het werd in andere films al enorm uitgekauwd. De slogan van de film is 'If you liked Mamma Mia, you'll love this!'. Hoe komt dit, denk je? Omdat het exact dezelfde, inspiratieloze brol is. Toch gaat het er in als zoete koek.

De tracklist was niet bijzonder, maar omdat iedereen de liedjes wel praktisch vanbuiten kent, is het swingen gegarandeerd. Ik zat op het randje van meezingen in de bioscoop. Liedjes zoals Holiday, If I Could Turn Back Time, The Power of Love, Faith en Walking on Sunshine komen goed uit de verf. Jammer genoeg zijn er mindere nummers ook. Zo is Don't You Want Me Baby een verschrikking voor het oor, Venus is zo random als kan zijn en Wake Me Up Before You Go-Go was geen goede keuze om als laatst te gebruiken.

De cast is bijna volledig onbekend. Behalve Hannah Arterton (die we kennen uit de Coke Light-reclame) en Leona Lewis. Wat die laatste in de film deed, blijft me een raadsel. Veel toevoegen doet ze namelijk niet. De film heeft een leuke, zomerse setting en je wilt er ook direct heen. Het stadje Puglia is charmant en warm. Maar ook scènes als het Tomatenfestival of het huwelijk zijn aanstekelijk.

Walking on Sunshine is een typische zomerfilm voor vrouwen. Aardige cast, goede liedjes, prutsverhaal,... Een dikke 3,5*

Originele Disney-Pixarfilm.

Wall-E is een visueel erg mooie film. De eerste 20 minuten wordt er helemaal niks gezegd. Dit stoort niet. Integendeel, die 20 minuten gaan erg snel voorbij en er gebeurt erg veel in. Er vormt een kleine liefde tussen Wall-E en Eve. Daarna wordt het verhaal wat rommelig en weet de ilm minder te boeien. 3*

Wat kan Spielberg toch sentimenteel zijn.

War Horse is eigenlijk nergens vernieuwend. Het verhaal hebben we al eens eerder gezien. Ook duurt de film erg lang en wordt het na een tijdje wel genoeg. Wat de film goed maakt, zijn de goede personages. Ook visueel is War Horse erg goed. Het acteerwerk kan er nog mee door. Alleen was het einde erg cliché en voorspelbaar. Ik hoop dat Spielberg ooit nog eens terugkeert naar zijn vroege jaren. Dat hij weer eens films zoals Jaws maakt. 3*

Jeff Wayne heeft voor mij de definitieve versie van dit verhaal van H.G. Wells gemaak. Geloof me dus als ik zeg dat ik dat nu weer op repeat heb staan.

Deze bewerking uit 1953 is vakkundig gemaakt en een feest voor fans van de sciencefictionfilms uit die tijd. De Marsrobots zijn eigenlijk best eng en opvallend dreigend. Hun ontwerp en dat van de aliens zelf is iconisch en voelt anders aan dan wat we in andere films hebben gezien.

De personages zijn niet allemaal even interessant, maar toch op de een of andere manier sympathieker dan die in Spielbergs bewerking van meer dan 50 jaar later. Ik kon me ook niets aantrekken van het feit dat ze aan het einde de christelijke agenda promootten. Als ik eerlijk ben, begon ik bijna tegen het scherm te schreeuwen.

Geweldige productiewaarde, verbluffende beelden en een aantal spannende scènes. Er is voor mij iets te veel pure “oorlog”, maar dat is een persoonlijke mening.

3,5*

Verrassend goed. Het gemiddelde is hier wel erg laag.

De film heeft een erg goede setting. Het verhaal is in het begin eerder een drama. Het monster ziet er echt niet uit. Veel te nep gemaakt. Maar dan pas wordt het bloederig. Dit hoefde niet voor mij, want het zou een goed drama zijn geweest. Het einde zag ik dan ook echt niet aankomen en zorgt net voor dat halfje meer. 3*

In de challenge van dit jaar passeerden al de revue: Katvrouwen uit de ruimte, onzichtbare dames, sneeuwmadammen. Nu is het de beurt aan een wespenmeid!

Een CEO van een cosmeticabedrijf zoekt een nieuwe verjongingskuur nadat haar verkoopcijfers gedaald zijn. Ze vindt deze in de gelei van een wespenkoningin. Zoals het betaamt in soortgelijke sci-fi horrorfilms uit de jaren '50 gaat het uiteraard grondig mis. Ze verandert namelijk in een waar wespenwicht met dodelijke neigingen.

Dit is duidelijk een cash grab om mee te teren op het succes van het grandiose The Fly een jaar eerder. Hoewel de eerste helft vooral wetenschappelijk en cosmetisch gebrabbel is, verveelt het niet. Er zit een goede vaart in en je kijkt vooral uit naar het moment dat het monster tevoorschijn komt.

En dat valt nu eens sterk tegen. Meer dan een papier-maché masker met vacht is het niet. Jammer als dit de voornaamste reden is waarom een mens (normaal, geen wespenmens) deze film zou willen zien. Vanaf het moment dat er wat creepy dingen gebeuren kakt het ineen als een kaarthuis met heel slechte fundamenten.

2*

Flauw als komedie, best leuk als sci-fi.

The Watch is een matige film met erg flauwe humor. Geen enkele keer heb ik kunnen lachen. De personages zijn ook best irritant. Het enige leuke aan de film zijn de aliens. Ze zien er best leuk uit. Alleen hun zwakke plek was dan weer erg typisch. Het goede is dat de film niet te lang duurt, anders zou het echt saai geweest zijn. Een kleine 2,5*.

Ik heb deze film op de een of andere manier toegevoegd aan mijn bibliotheek en ik herinner me dit niet eens meer. Dus ik zette hem vandaag op en hoopte dat ik echt verrast zou worden, want ik ging er blind in.

Ik was vooral verbaasd dat hij zo saai was. Natuurlijk, het is een familie-horrorfilm, maar moet het zo saai zijn? Het mysterie begint echter goed met een leuke introductie van Bette Davis' personage Mrs. Aylwood. Davis brengt me altijd plezier dus de film had meteen mijn aandacht. Mijn aandacht verslapte echter naarmate het mysterie vorderde en bleek een totale drol te zijn.

Het acteerwerk is prima, de special effects zijn oké maar het plot kon het gewoon niet voor me doen. Het waren vooral mensen die in het bos aan het schreeuwen waren en steeds dezelfde dingen herhaalden. Oh, en er is een hond die Nerak heet, wat gewoon Karen is, achterstevoren gespeld. What the fuck.

2*

Een duistere, visueel prachtige, maar veel te lange superheldenfilm.

Ik had zin in Watchmen, maar ik wist niet dat de film zo lang zou duren. Het begint allemaal erg mooi en boeiend, maar zakt daarna naar saai en ingewikkeld. De ene scène wordt onderbroken, er volgt een andere en de vorige begint dan verder. Het verhaal bevat net zoals booyo al vermeld heeft, te veel informatie. De clichés komen ook nog eens langs. Een kleine 2,5*

Altijd gedacht dat dit een zeemzoet romantisch drama was. Dit is het ook, maar toch nog ietsje anders.

Water for Elephants is zo verrassend goed door de sfeer enhet mooie einde. De scènes met Rosie de olifant zijn erg mooi en interessant. Het liefdesverhaaltje tussen Pattinson en Witherspoon (Jacob en Marlena) werd ook erg goed in beeld gebracht. De muziek maakte de film op sommige momenten echt bijzonder. 3*, maar ik twijfel naar een 3,5*.

Kun je het geloven? Dit is mijn allereerste Laurel en Hardy. Ik weet niet waarom ik nooit echt interesse in hen gehad. Misschien was het gewoon geen prioriteit.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik nu fan ben van de twee comedians. Way Out West is buitengewoon charmant en eigenlijk heel grappig. Ik moest giechelen en begreep eindelijk waarom mijn grootouders van deze films hielden.

De laatste tien minuten zijn het beste, maar tot die tijd verveel je je nooit. Sommige grappen werkten niet voor mij, zoals de hoed eten en Laurel die onbedwingbare lachbuien had waren behoorlijk irritant.

Maar die grap met de ezel aan het touw deed me over de vloer rollen.

3,5*

Toni Colette, Steve Carell, Allison Janney, Rudolph en Corddry zijn allemaal in topvorm. Sam Rockwell is zijn eigen charismatische zelf, bulkend van zelfvertrouwen en sex-appeal. Het verhaal snijdt veel herkenbare onderwerpen aan en vat die onzekere tienerzomer samen.

Bij vlagen erg grappig maar het blinkt uit in zijn dramatische scènes. Waar sommigen van de cast in andere films nogal irritant durven zijn, doen ze het hier uitstekend en bewijst men dat ze meer zijn dan de standaard komische bijrollen. Het einde raakte me zelfs een beetje.

3,5*

Mijn duizendste stem gaat naar... We Bought a Zoo!
Ik heb het boek nog niet gelezen (staat op de boekenplank) omdat ik benieuwder was naar de film.
Het verhaal zit erg goed in elkaar en de humor erin gedraaid werkte ook goed. Wel een stereotiepe familie: een vader die enkel oog heeft voor zijn droom, een onschuldig meisje en een irritante tiener. Voor de rest is de film erg goed met uitstekend acteerwerk van Matt Damon en Scarlett Johansson. De dieren waren ook een leuk onderdeel. Een dikke 3,5*.

Met een mooie poster als deze, een interessante premise en een titel die je vragen doet stellen zou je denken dat dit een leuke zit zal worden. Wel, dat was het helemaal niet. We're All Going to the World's Fair is een online challenge waarin spelers zelf verhalen verzinnen en aan role playing doen om het zo echt mogelijk te laten overkomen. Casey is echter de focus van de film en laat het nu net zijn dat ze dit spel iets te serieus neemt.

Er zou veel te zeggen kunnen zijn over deze film. Misschien gaat het over mental illness, het gevaar van online challenges of toch eerder over eenzaamheid in een wereld waarin iedereen virtueel met elkaar verbonden is. Het is echter geen van bovenstaande. Uiteindelijk is het een pretentieus vehikel dat niet snapt dat zijn concept niet meer dan een concept is. Er gebeurt echt bijna niks en het is voornamelijk staren naar een kind dat aandacht wil.

De horrortag is trouwens veel te ruim voor dit prulleding.

1,5*

Het is jammer dat zo’n leuk uitgangspunt volledig wordt verprutst door nietszeggende momenten en een verhaal dat alle kanten opschiet. Sommige scènes zijn ongemakkelijk getimed en het stemacteerwerk is ook niet echt denderend.

Het voelde allemaal net iets te kinderachtig voor deze cynische, verbitterde bijna‑dertiger. Misschien is dat juist een teken dat ik weer eens moet leren plezier maken.

En verder: ik doe álles om een gigantische schelp te bemachtigen die opengaat om de Amerikaanse vlag te onthullen, vastgehouden door een zeemeermin en haar volkomen normale broer, Richard.

We're the Millers.

Geinige komedie, maar toch had ik grappiger verwacht.
De film is best leuk qua verhaal. Luchtig en voorspelbaar, maar leuk. De actie zit goed en de verschillende settings zijn tof. Toch is dit allemaal een beetje standaard. Maar waar zit dan de originaliteit? In de humor! Deze komedie is echt grappig! Iets wat je moeilijk kan zeggen de laatste tijd. Voor de eerste keer sinds The Heat lag er eens een hele zaal plat (inclusief ik). De timing van de grappen is geniaal.

Het acteerwerk is ook erg goed. De chemie tussen Sudeikis en Aniston was geweldig om naar te kijken. Maar ook de kinderen mogen er zijn. Met name WIll Poulter. Heel de zaal voelde met hem mee en ook iedereen kon om hem lachen. Erg leuk. Emma Roberts valt een beetje uit de toon hier, aangezien ze minder (goede) grappen had.

De situaties waar de Millers in terechtkomen zijn fantastisch! Vooral de FitzGeralds waren erg grappig. Maar ook de spinnenbeet en de kusscène waren echt hilarisch. We're the Millers is een erg goede komedie, maar toch minder als het vergelijkbare The Heat.

3,5*

Van Welp had ik niet zo'n grote verwachtingen. Een horrorfilm van Belgische bodem leek me nogal standaard en ik wist dat ze niet echt ver kunnen gaan qua gore of shockfactor. Jammer genoeg had ik helemaal gelijk. Welp is zeker niet slecht maar doet nergens iets origineels of simpelweg spannends. Nergens had ik het gevoel in de film gezogen te zijn of waren er verrassende elementen. Ook zijn er te weinig kills om het wat amusant te maken.

Toch merk je dat dit een groot passieproject is. De liefde voor het genre spat van het scherm. Van kindacteurs verwacht ik niet veel maar hoofdrolspeler Maurice Luijten deed een verdienstelijke job. Zeker als je ziet wat er allemaal van hem gevraagd wordt. Evelien Bosmans is extreem likeable en er zijn een paar goede practical effects. De weinige kills die er waren kwamen creatief en kwalitatief over.

Jammer genoeg heeft de film iets teveel valkuilen voor zijn eigen goed. Enkele B-plotlijnen worden helemaal niet afgewerkt en de film laat je met een ietwat verwarde blik achter. Aan de andere kant heb ik me dan weer geen enkel moment verveeld. Vreemde kwestie, dit.

Een 3* voor nu.

Ik ben helemaal weg van de indie, analoge sfeer van de film. Het ziet er erg vintage uit en het helpt bij de algehele griezeligheid. Maar helaas is de film heel erg traag en het uiteindelijke afloop is een gigantische drol in het gezicht.

Ik had echt moeite om door deze heen te komen.

1,5*

I wanna live in America!

Man, man, man. Naar wat zat ik nu te kijken? Ik had nog niks gehoord over deze film, du ik wist niet dat dit een musical was. De eerste vijftien minuten zijn één en al dans. Dit kon nog voor mij, maar toen begonnen ze te zingen...

Ik begon mij een beetje te ergeren aan de over-the-top dingen. Ze zongen echt over alles wat in hun opkomt. De off-knop leek zo verleidelijk, maar ik bleef toch kijken in de hoop tot nog iets leuks. Dit kwam jammer genoeg niet. Het verhaal duurde ook veel te lang. Ik heb mij zitten vervelen. Een 1,5* voor de soms aardige danspasjes, al is dit geen filp voor mij.

Vandaag ben ik met een aantal vrienden naar de bios geweest. Plan was om naar 21 Jump Street te gaan, maar die was al bezig. Dus kozen we maar deze film. Ik wist niet wat ik moest verwachten maar, I expected the unexpected.

De film was een goede keuze geworden want al van het begin is het al erg gedurfd en aangenaam. De humor viel ook totaal mee en de film was niet zo cheesy als ik eerst dacht. Cameron Diaz, Elizabeth Banks en Jennifer Lopez waren de bekendste namen, maar rising star Anna Kendrick stal echt de show. Hoewel haar personage niet écht zwanger was, vond ik haar verhaallijn het interessantst. Ik vond het dan ook erg jammer dat ze een miskraam kreeg.

De grappen in de film waren zeker geen billenkletsers, maar toch waren ze erg geslaagd. Dit komt vooral door een mevrouw die achter ons zat en om elke kleine grap in een deuk lag. Haar lach was ook erg aanstekelijk waardoor ik natuurlijk oom moest meelachen.

Een dikke 3* omdat ik me echt vermaakt heb!

Inderdaad een erg leutige kortfilm. De grapdichtheid is erg hoog en de oneliners zijn niks minder dan hilarisch. Benieuwd naar wat de regisseur nog zal doen.

Grappige film!

Ik heb ooit eens geprobeert om deze film te bekijken, maar ik ben toen in slaap gevallen. En aangezien er niks anders te zien was, keek ik maar deze romcom. Anna Faris zie ik erg graag spelen. Vooral in rolletjes als deze. Ze heeft zo'n sullige uitstraling waardoor ik steeds moest glimlachen. De film zelf heeft een erg voorspelbaar verhaal, maar toch blijft het verdraagbaar. De leuke grapjes tussendoor zorgden voor wat luchtigheid. 3*

De eerste twintig minuten behoren volgens mij tot een van de sfeervolste, meest effectieve en beangstigende scènes in een griezelfilm. Het concept alleen al geeft me de kriebels. Tel daarbij de superbe acteerprestatie van een jonge Carol Kane en een uitmuntende score en je hebt een praktisch perfecte opening.

Jammer dat de film daarna in een vingerknip de dieperik in duikt. De film werd oorspronkelijk als kortfilm gemaakt, maar men wilde er een feature film van maken. Dit merk je doordat de tweede akte nogal onnodig voelt. Toch wordt het geen fiasco door de soms erg benauwde scènes en mooie cinematografie.

Het is echter pas aan het einde dat de film de draad terug oppikt en het allemaal weer van behoorlijk niveau is.

Een welverdiende 3.5*. Ik wist niet dat een telefoon me zo hard de stuipen op het lijf zou kunnen jagen...

Veel van verwacht. Kreeg automatisch een crapgevoel na de film.

Het concept van When a Stranger Calls is best beangstigend en interesseerde me wel. Gewoon hoe dit uitgevoerd werd viel erg tegen. Dit had zoveel meer kunnen worden. Een tiener die in een afgelegen huis op twee kinderen past en wanneer plots de telefoon gaat met iemand aan de lijn die vraagt of je eens wil kijken naar de kinderen... Dit kan toch niet mislukken? Dus wel! Simon West maakt van de film zo'n saaie bedoening dat je gewoon bijna anderhalf uur zit te kijken naar een stom wijf die zichzelf zit op te fokken en allerlei domme dingen doet. Komaan: [Als je je verveelt en je vriendin komt langs, laat je ze toch even blijven ipv ze direct weg te sturen. Dit snapte ik totaal niet. Ook het einde is erg stom. Het enige goede aan dat einde was dat het er snel was. Een kleine 2* voor deze saaie bedoening.

Ik ben geen fan van bijbelverhalen vanwege mijn persoonlijke overtuigingen, maar deze sci-fi versie van het verhaal over Noah en de ark was best te pruimen. De speciale effecten in deze film zijn opvallend goed. Het is erg degelijkk uitgevoerd en heeft een behoorlijk hoog tempo. De personages en hun einde konden me echter niets schelen.

Schreeuw tegen me zoals J.K. Simmons deed, want ik heb potverdorie TIEN JAAR gewacht om dit te kijken.

Chazelle heeft me verrast met La La Land. Die film blies me weg en is nog steeds een persoonlijke favoriet van me, zelfs na een paar herzieningen. Toch heb ik op de een of andere manier nooit de tijd genomen om Whiplash te zien. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was om dit meesterwerk te zien.

Ik heb niets met drummen. Ik heb echt een hekel aan plotselinge harde geluiden, dus ik vond het natuurlijk strontvervelend toen mijn man me vertelde dat hij amateurdrummer was als tiener. Ik heb dat drumstel snel in de kast geyeet, om het nooit meer te openen. Maar combineer die vreselijke lawaaimaker met wat opzwepende jazz... Verdomme, dat is magie.

Er zit zoveel talent in deze film. Ik was gefascineerd door de momenten dat ik op mijn tenen tikte en betoverd was van de muziek. Samen met de geweldige prestaties van J.K. Simmons en Miles Teller zorgde het voor een onvergetelijke ervaring. Ik was de hele tijd geïnvesteerd in de personages en hun ontwikkelingen. Het is leuk om de karaktereigenschappen en bogen te ontleden, wetende dat je nog lang na de aftiteling aan ze zult denken.

Ik zat ook aan het scherm gekluisterd tijdens de eindscène. Dat is een geweldig voorbeeld van meesters aan het werk.

4,5*

Oh my…

De kostuums zijn prachtig, de kleuren zijn oogverblindend en de algehele sfeer is er een van warmte en nostalgie. Dit is de film die de flair van de jaren 1950 in zich opneemt met een ouderwetse kerstsfeer.

De dansnummers zijn bijna ongelooflijk. Je vraagt je af hoeveel uren training, repetities en talent er nodig waren om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ik heb een zwak voor dit soort films, dus ik heb het allemaal opgegeten als zoete koek.

Het verhaal begint erg sterk, maar ontwikkelt zich tot iets te generieks en wat te flauw om het allemaal in perfecte harmonie te laten bestaan.

Bing Crosby is geweldig en Danny Kaye ook. De echte sterren zijn echter Rosemary Clooney en Vera-Ellen die deze film naar een heel nieuw niveau tillen.

Mijn totaalscore kan nog veranderen, maar voor nu neem ik genoegen met een dikke 3,5*.