Opinions

White Dog is zeker geen slechte film, maar bevat niet genoeg elementen om me gedurende de hele speelduur te blijven vermaken.

De film begint verrassend veelbelovend met de titulaire witte hond die gered wordt door een aspirant-actrice. Het blijkt dat de hond door zijn vorige eigenaars is getraind om zwarte mensen aan te vallen. Het valt niet te ontkennen dat dit een zeer scherp uitgangspunt is dat een duidelijk maatschappelijk statement maakt.

Mijn grootste probleem is dat de film een punt wil maken en ook een film over dierenaanvallen wil zijn, maar zich niet volledig inzet voor beide aspecten. De aanvallen voelen te misplaatst en de hoofdplot is te zwak.

Die hond is zeker geen brave jongen. Ik hou het voorlopig bij katten.

2,5*

De housewarming van Adam en Margo was een succes. Na afloop blijkt echter een koppel achter die ze niet kennen. Ze beweren hun buren te zijn, maar hun gedrag wordt steeds vreemder en vreemder. Uiteindelijk is er maar een vraag die Margo en Adam stellen: Who Invited Them?

Ik houd wel van dergelijke thriller/horrorfilms. The Inivtation en Coherence passen imo perfect in ditzelfde plaatje. Suburban setting, nukkige conversaties en dubieuze bedoelingen van enkele personages. Who Invited Them deed het voor mij het meeste. Het begon met een nogal amateuristisch dialoog en een nachtmerrie-scène (cringe), maar ontpopte zich snel tot een vreemde, uiterst ongemakkelijke beleving.

Een groot deel is te wijten aan het acteerwerk dat zeker sterk genoeg is. Het verhaal doet je ook steeds gissen waar het heen wil gaan. Er was een B-plotje wat me weinig deed en ook uiteindelijk niet veel impact had op het grote verhaal maar dit valt te vergeven. Het einde is volgens sommigen onbevredigend, echter vond ik het niet nodig om het anders te zien.

De comedy ligt wat op de achtergrond en uit zich vooral in sarcastische opmerkingen en absurditeiten. Het werkte voor mij wel. Geregeld heb ik ook met een onbehagelijk gevoel gezeten. Het concept "mensen die niet willen vertrekken en niet zijn wie ze beweren te zijn" werd dit jaar ook aangehaald in Speak No Evil (Gaesterne) maar WIT deed het naar mijn mening toch iets beter.

4*

Ik heb het boek gelezen, de musical meerdere keren gezien en ken de partituur uit mijn hoofd. En toch heb ik zitten huilen als een baby. Wat ben ik toch een sentimenteel stuk vreten.

Ga er niet vanuit dat Wicked: For Good dezelfde vrolijke luchtigheid heeft als de eerste film. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat dit geen opgewekte film is. Het verhaal is sterk politiek geladen, en het is moeilijk om geen parallellen te trekken met het huidige klimaat.

De personages die we kennen en liefhebben, zijn hier heel andere versies van zichzelf, omdat ze andere keuzes in hun leven hebben gemaakt. Keuzes waar het publiek het niet altijd mee eens zal zijn, maar de manier waarop deze personages zijn uitgewerkt is uitzonderlijk. Het is pijnlijk om te zien hoe hun gelaagde persoonlijkheden botsen en met de gevolgen moeten leven. Zelfs ons fantastische duo Glinda en Elphaba maakt niet altijd de juiste keuzes, maar dat voelt juist heel menselijk.

Erivo en Grande bewijzen zonder twijfel dat ze thuishoren in deze film. Het zou schandalig zijn als geen van beiden in de prijzen zouden vallen. Jonathan Bailey is even getalenteerd als sexy. Ethan Slater en Marissa Bode wisten me in het vorige deel niet te overtuigen, maar laten hier zien dat ze het materiaal prima aankunnen. Goldblum is, zoals altijd, charmant en voelt minder als een stuntcasting dan aanvankelijk gedacht. De enige acteur die wat mij betreft opnieuw miscast is, is Michelle Yeoh. Haar vocale bereik is niet wat de rol vraagt en ook haar acteerwerk past niet helemaal bij het personage. Ze komt eerder vervelend over dan dreigend, en haar rol als slechterik voelt geforceerd aan.

Er waren wel een paar dingen die me stoorden. Zo zijn de openings- en slotscènes te veel opgeknipt, waardoor ze uitgerekt aanvoelen. De nieuw toegevoegde song The Girl in the Bubble is op zich goed, maar haalt de vaart er bijna volledig uit. En As Long As You’re Mine is compleet verpest door slordige enscenering. Hoe kun je zingen “Lying beside you, with you wanting me” terwijl de personages letterlijk aan tegenovergestelde kanten van de kamer staan?

Daartegenover is No Good Deed overweldigend en heb ik bij For Good weer moeten huilen. John M. Chu weet echt hoe je een spektakel neerzet en benut het medium optimaal. De film ziet er prachtig uit en voelt episch aan. De kleinere scènes zijn heerlijk intiem, terwijl de grote momenten me compleet van mijn stoel bliezen.

Een perfecte aanvulling op de eerste film. Het zal de sceptici niet bekeren, maar iedereen die al fan is, zal erdoor betoverd worden.

4,5*

Deze week ben ik voor de tweede keer naar de bioscoop getrokken voor Wicked. Deze keer met mijn moeder (1ste kijkbeurt), mijn schoonbroer (2de keer) en mijn broer (3de keer!). Het is zacht uitgedrukt maar deze film is een echt fenomeen onder de gays. Er worden regelmatig verschillende quotes geopperd, op random momenten worden er liedjes van de musical onder vrienden gezongen en meermaals daags wordt het ridicule holding space-interview naar boven gehaald. Het is enorm bizar maar wel aandoenlijk.

Deze tweede keer heb ik me nog meer vermaakt. Ik heb kunnen letten op de costume design, de fantastische sets en kleine nuances in het acteren. Lang was ik van mening dat Grande de beste actrice van de twee was maar daar ben ik niet meer zeker van. Erivo acteert met haar volledige gezicht. Neem daar nog eens bij dat ze Defying Gravity live zingt terwijl ze haar stunts zelf uitvoerde. Er zit zoveel passie in deze film dat het bijna onvoorstelbaar lijkt.

Mijn enige problemen met de film zijn de One Short Day cameo-scène die te lang duurt en de casting van Michelle Yeoh die nogal vreemd is.

Misschien nog een derde keer naar de bioscoop trekken?

Met een halfje omhoog.

4,5*

Mijn man en ik komen net uit de bioscoopzaal en zijn beiden met stomheid geslagen. Dit had ik niet verwacht.

Op voorhand had ik niks van opzoekwerk gedaan en was elke pers over mijn hoofd gegaan. Daarom was ik best argwanend de zaal binnengegaan en keek ik er tegen op om de film te kijken. Zeker toen ik zag dat de film gesponsord was door de VTM én dat het allemaal in het plat Antwerps ging zijn begon ik bijna te zuchten. Gelukkig ben ik blijven zitten want dit was grandioos. Dat dit allemaal uit ons Belgenlandje kan komen verbaast me nog steeds.

Mijn grootste fascinatie gaat naar de cinematografie. Fantastische long takes, dolly shots en het excellente gebruik van het formaat hebben constant mijn aandacht gehouden. Daarnaast nog eens een geweldig verhaal die, eenmaal het begonnen is, je niet meer loslaat. Stef Aerts is fenomenaal in zijn rol en zelfs Matteo Simoni was overtuigend. De rest van de cast doet het enorm goed en er valt eigenlijk geen enkele zwakke schakel in het ensemble te vinden. Ik zal voor de rest maar zwijgen over de gruwel die op beeld kwam die bij ons heel hard binnen kwam.

Er zijn enkele minpunten. Namelijk het tempo ligt soms iets te hoog waardoor sommige punten die ik graag had uitgediept zien worden iets te oppervlakkig blijven. Ook is de film niet bang om enkele clichés aan te gaan. Gelukkig niet te veel dus ik kan er wel doorheen kijken.

Wil is een film die onverwachts een van mijn favorieten van dit jaar is geworden. Ik zeg: Ga dat zien!

4,5*

Een leuke film met een aantal grappige scènes, maar meer ook niet.

Verwacht geen billenkletsers en een diepgaand verhaal, want dit is een luchtig filmpje over vier mannen die even hun vroegere zelf willen zijn. John Travolta en Martin Lawrence spelen in deze film erg goed, maar William H. Macy vond ik best irritant. En wat Ray Liotta in deze fim deed vraag ik mij nog steeds af. 3*

Er is iets opmerkelijk helend aan huilen met volslagen vreemden in een volle bioscoopzaal.

The Wild Robot raakte me als een baksteen in het gezicht, waardoor ik drie keer in tranen uitbarstte. Het is lang geleden dat mijn man mijn oncontroleerbare snikken moest troosten. Gelukkig huilde hij met me mee als het stelletje emotioneel instabiele idioten dat we zijn.

Dit is een zeer persoonlijke film met thema's over ouderschap, dood, onzekerheid en gemeden worden door bijstaanders. Veel van deze thema's raakten me diep. Roz's ontwikkeling tot een goed afgerond en geliefd personage is enorm goed geschreven. Er is geen centraal punt waarop ze verandert in een moederfiguur. In plaats daarvan wordt het geleidelijk opgebouwd, zodat ze de diepgang krijgt die ze nodig heeft. De andere personages zijn ook erg gelaagd, ook al komen ze in het begin eendimensionaal over.

De animatie is, net als een aantal van DreamWorks' laatste werken, prachtig. De tekenstijl verandert met de personages mee en de kleuren knallen van het scherm. Pedro Pascal is zelfs als vos belachelijk sexy.

Ik kan echt niet genoeg benadrukken hoezeer de score me raakte. Tijdens een paar scènes kreeg ik kippenvel en emotionele scènes kwamen harder aan door de geweldige soundtrack. Je hoeft niet altijd te huilen omdat het verdrietig is. Huilen uit hoop en geluk kan ook.

Het enige wat ik als kritiek kan bedenken is dat de grotere momenten en actiescènes me volledig uit de ervaring haalden. Het was niet nodig omdat er tot ver in de derde akte geen echte antagonist is. Ik had volledig zonder kunnen doen.

De film is verrassend grappig, waardoor ik moest grinniken terwijl ik nog aan het bijkomen was van de emotionele momenten. Geen enkele grap is faalt. Veel moppen gingen over de dood en hadden een donkerder randje, wat ik erg kon waarderen. Ik weet niet zeker of kinderen het net zo leuk zullen vinden als ik, maar dat kan me eerlijk gezegd niets schelen.

Dit is weer een instant klassieker en met gemak een van de beste films van het jaar. Als er ooit iemand naar me toekomt die zegt dat animatie alleen voor kinderen is, dan sla ik hem meerdere keren in het gezicht met mijn 4K deluxe collector's edition van The Wild Robot.

4,5*

Complete rip-off van het zeer leuke Madagascar.

Deze film is onnodig en saai. De humor is,... er zit er geen in. De animatie laat ook te wensen over. Verhaal is ook zeer dun en slapjes. Niet goed 1*.

Dit is een voorbeeld van hoe je Found-Footage moet gebruiken.

Ik geef toe, niks aan deze film is origineel: het found footage-gegeven, Bigfoot, de personages,... Toch wist Willow Creek me de stuipen op het lijf te jagen. De film bestaat uit twee delen, de opbouw en de werkelijke trip doorheen de bossen. Nu, de opbouw duurt enorm lang, 40 minuten om precies te zijn. Toch verveelt het nergens omdat je constant 'geëntertaind' wordt door boeiende verhalen over de Sasquatch. Vanaf ons koppel de bossen in trekt, gaat de film een beetje te veel de kant van Blair Witch op. Het gegeven van 'Oh neen! We zijn al eens langs deze boom gepasseerd' steekt enorm tegen. Op zich niet slecht, want het blijft passen in het verhaal.

Maar de scène in de tent is de reden waarom ik de film zo hoog waardeer. Twintig minuten lang zie je niks meer dan twee mensen in een tent. Maar het zijn de sublieme geluidseffecten die me zo bang maakten. De volle scène lang zat ik met kriebels te kijken. En dat gebeurt echt niet veel met mij. Enorm gelimiteerde middelen kunnen toch een fantastische en bijna memorabele scène neerzetten.

Het acteerwerk was erg overtuigend. Zelfs zo goed dat je het koppel echt leuk vindt. Geen vervelende personages, constant geroep of een vrouw met een loopneus. Enkel een geloofwaardig koppel.

Nu, niet iedereen zal Willow Creek even goed vinden als ik. Want velen zullen dit maar een saaie bedoening vinden. Ik vind het een geweldige film die met me doet wat Paranormal Activity destijds met me deed. Let wel, ik heb deze film net gekeken in het holst van de nacht, alleen thuis. Dus dat doet ook al veel.

4*

Windfall heeft me positief verrast!

De film ziet er strak uit, bevat sterk acteerwerk van de hoofdrollen en kon me van begin tot eind boeien. De komische toets met het noir-aspect kwamen ook goed uit de verf.

De geniale score was de kers op de taart.

Het verhaal zou perfect kunnen dienen als toneelstuk, wat ik dan ook stiekem hoop dat zal gebeuren.

4*

Deze net gezien en ik heb me vrij vermaakt. Het was wel leuk met die ingebeelde boef: Totzo.
Mooie en grappige disney-film.
Heb me soms wel krom gelachen met Konijn. Volgens mij zit dat beest aan de drugs!

3.5***1/2

"This ain't no bedtime story."

Zijn jullie dat zeker? Ik heb namelijk regelmatig moeten vechten tegen de vaak.

Ik had wel verwacht dat dit slecht zou zijn. Ik had echter niet verwacht dat het zó slecht ging zijn. Winnie The Pooh: Blood & Honey is zwak in elk opzicht: personages zijn eendimensionaal en hebben geen enkele opbouw, de maskers van Winnie en Piglet zien er belachelijk uit en de hele film ziet er immens goedkoop uit. Het valt niet onder stoelen of banken te steken dat dit een snelle cashgrab is van de makers om zo snel mogelijk wat geld uit de IP te slaan. Respectloos of geniaal? Ik neig naar het eerste.

Gelukkig dat de gore in de derde akte nog te pruimen is maar het gebruik van CGI bloed valt niet goed te praten.

1,5*

Best een atypische horrorfilm, deze Witchfinder General. Daarmee bedoel ik dat de focus erg hard op drama ligt en de horror nogal op de achtergrond blijft. Echt schokkend - zoals de poster zou beweren - is het nergens maar toch zijn er een aantal scènes die je toch met een vuil gevoel achterlaten. De film heeft best een lekker tempo maar dit wordt wel wat afgeremd door enkele erg uitgebreide shots van mensen op paarden met opzwepende muziek. Gezellig voor een Robin Hood-film. In een horrorfilm? Not so much.

Vincent Price speelt een walgelijk personage en doet dit met verve. Hij is niet voor niets een van de meesters van vroege horror. De rest van de cast loopt er maar wat bij voor spek en bonen want je hangt vooral aan Price zijn lippen. De film verliest zich regelmatig in herhalingen waardoor het nieuwe nogal snel slijt. Dat de intense finale dan zo afgeraffeld wordt doet alleen maar pijn.

Een film die wel impact maakt en je toch wel wat met een onbehaaglijk gevoel achterlaat.

3*

Een zware teleurstelling is dit geworden. Ik had wel zin in deze maar ik vond het maar een erg saaie bedoening. De gore is inderdaad de grootste trekpleister maar het verhaaltje dat eromheen werd gebreid is meer dan vervelend. Met een relatief korte speelduur voelde dit wel heel erg lang aan. Het einde is daarentegen wel best goed gevonden.

1,5*

Excuseer, ober? Er zit teveel generatietrauma en te weinig wolfman in mijn Wolf Man film.

Als een hedendaagse horrorfilm over lycantropie is dit een middelmatige uiting die weinig indruk maakt. Als hervertelling van een iconisch horrorpersonage is dit faliekant mislukt.

Leigh Whannell komt alleen maar over als een one-trick-pony die toch meer missers dan hits op zijn naam staan heeft. Hij probeert zo extreem hard meer te zijn dan hij kan en dat merk je hier meer dan ooit. Hoewel er geniale momenten zijn - de POV en de soundmixing - valt het op dat het allemaal nogal hol is. De personages zijn, ondanks de getalenteerde Julia Garner, ongelofelijk droog waardoor connectie praktisch onmogelijk is. De dialogen zijn ook van tenenkrommende kwaliteit.

Maar het is allemaal wel sfeervol en het geluid zit magistraal in mekaar dus een kleine 2,5* kan er wel van af.

Ja, had ik ook. Maar Sleepy Hollow is 10 keer beter dan dit.

De wolf is zeer duidelijk fake. Anthony Hopkins vond ik dat hij beter kon, en Benicio Del Toro, Tja, ik zie hem niet graag spelen. Vind hem maar vreemd.

Een kleine 2.5*

You could have saved him...

Ik had vandaag zin om (nog) eens naar de bioscoop te gaan, maar mama en papa hadden daar niet echt zin in. Dus ze dropten me aan de cinema en gaven me wat geld mee. Aan de kassa, met mijn kleine Sprite, stond ik te kijken welke film ik wou zien. Project X zag er grappig uit en Journey 2 zag er adembenemend uit, maar ik ben de enige horrorfan in de familie en een horrorfilm in de bioscoop zien is toch wel een aparte ervaring. Ik vroeg aan de dame aan de kassa of The Woman in Black een enge film was, en ze antwoordde dat ze best wel bang was toen zij hem zag. Ik was blij toen ik dit hoorde en bestelde direct een ticket. Maar dan zag ik dat ik helemaal alleen in de zaal zou zitten. Dit vond ik niet erg. Ik ging de zaal binnen en zag twee jongeren zitten waar ik normaal moest zitten, dus ik ging gewoon achter hen zitten. En ze begonnen te kletsen, de hele film lang. En nu de filmrecensie na dit lange (en ietwat overbodige) stuk.

Vanaf de eerste seconde heerst er een onheilspellende en kille sfeer. De openingsscène is dan ook werkelijk geniaal. Het oude Groot-Brittannië is erg grauw en kleurloos vormgegeven. Dit past dan ook weer bij de sfeer. De film kent een heel trage opbouw, en de eerste twintig minuten zat ik werkelijk te wachten op een eerste schrikmoment. En vanaf Kipps in het huis gaat, begint het. De schrikmomenten stapelen zich op en ze komen waar en wanneer je het niet verwacht, waardoor ze ook een groter effect hebben. En wanneer Kipps zich in de kelder bevindt en er een vrouw (The woman in black) op de achtergrond haar hoofd draaide, zei de jongedame voor mij: (Scheldwoord), der stoat daar 'n wuf! Vertaald: (Scheldwoord), er staat daar een wijf! En deze zin spookte steeds rond in m'n hoofd gedurende de film waardoor ik steeds in een erg luide lach schoot wanneer de rest bang waren.

Het verhaal is niet erg origineel, maar hier draait het om de eigen twist die Watkins geeft aan de film. Het is allemaal spannend genoeg zodat de film spannend blijft en steeds boeit. Wat ik wel erg vond, was dat er allemaal kinderen sterven in de film en met het busongeval in Zwitserland in m'n achterhoofd vond ik het toch wel morbide.

Het acteerwerk is overal erg goed en vooral Daniel Radcliffe springt eruit omdat we hem enkel kennen van zijn rol als Harry Potter. En voor mij was het wel eventjes wennen voor ik daar niet meer aan dacht. Ik vond hem, zoals sommigen al zeiden, wel best jong uitzien om een vader van een kind van vier te zijn.

Het einde van de film vond ik nogal een anti-climax. Het viel nogal tegen. Ik hoopte op een hoop Ooooh's en Aaaaaah's, maar die kon ik niet uitkrijgen. Een mooie 3,5* voor deze mooie film. Wel jammer dat ik deze film alleen heb gezien in de bioscoop. Ik denk dat je er in groep ook meer aan hebt.

The Woman in the Yard brengt thema's die we al talloze keren hebben gezien in horrorfilms. Verdriet, rouw en depressie hebben zijn altijd al prominent geweest in de historie van de griezelfilm. Dit is nog duidelijker met de zogenaamde 'New Age of Horror'. Het wordt meer en meer een gemakkelijke keuze om een verhaal vanuit dat uitgangspunt te benaderen. Eerlijk gezegd, ik ben dat ook wat beu. Toch heeft deze film tegen verwachtingen in een gevoelige snaar geraakt.

De metafoor is niet bepaald subtiel te noemen. Veel van de interne conflicten van ons hoofdpersonage zijn vlak uitgewerkt en wekken weinig tot geen sympathie. Toch vallen te puzzelstukjes in mekaar tegen het einde en dat is vooral de reden waarom ik een hogere score geef dan wat de film op zich eigenlijk verdient.

Echt eng is dit niet te noemen maar de dame in de tuin straalt voldoende mysterie uit om geboeid te blijven. De twee kinderen daarentegen waren dan weer een reden waarom ik blij ben dat onze adoptieprocedure nog wel even zal duren. De film ziet er best goed uit, al is het vaak te donker gemaakt in post production.

Een standaard werkje die me meer smaakte dan van tevoren gedacht. Ik snap de lage score maar ik denk dat de emotionele band zeer persoonlijk zal liggen.

3*

Prepare to get annihilated...

Lang, heel erg lang keek ik uit naar het derde deel uit de Cornetto-trilogie. Toen ik hoorde dat The World's End niet in onze bioscopen ging draaien, was ik woedend. Shaun of the Dead en Hot Fuzz waren beiden topfilms; zowel kwalitatief als aan de box office. Waarom deze dan niet. Maar, mijn geduld werd op de proef gesteld. Tot ik vorige week eindelijk de film op Blu-ray kon bezichtigen.

Dit derde deel gaat over vijf vrienden die een reünie houden in hun thuisstadje Newton Haven om eindelijk hun mislukte Pub Crawl te herdoen. Bij deze pub crawl komen ruzies op en ontdekken de vrienden dat hun stadje niet meer hetzelfde is...

Het verhaal is best leuk uitgewerkt en is ook compleet bizar. Het einde van de film slaat dan ook echt alles. Lekker absurde humor, een leuk verhaaltje en het trio Pegg-Frost-Wright vormen samen deze comedy. Leuke bijrollen zijn er voor Bill Nighy en Pierce Brosnan. Twee acteurs die ik totaal niet zag aankomen.

The World's End is aangenaam, absurd en over-the-top, maar kan toch niet tippen aan z'n voorgangers. Hiervoor een welverdiende 3.5*.

Een film die mij - tot de derde akte - niet kon boeien.
Het plot is nogal vaag en de resem aan personages met weinig verschillende karaktereigenschappen zorgden voor nog meer distantiëring.

Hoewel Jason Statham altijd een plezier is om naar te kijken, leek hij hier nogal op autopiloot te acteren. Erg jammer dat het verhaal eigenlijk alweer een revenge story is. Dit hebben we nu al vaker gezien in actiefilms. Hoewel het gegeven van de achtergrond van H. wel wat fris op tafel gooit, kan het de rest van de film niet redden.

Het hielp ook niet dat de film er nogal saai uitzag. De cinematografie was niet altijd even consistent en vaak erg ongeïnspireerd. Wel heb ik enorm veel lof voor componist Christopher Benstead, die een zeer beklijvende score wist te creëren. Dit maakte dat ik meermaals meer geboeid werd door de film dan het verhaal op zich.

Zoals daarnet vermeld is de derde akte veel beter. De actie is goed, maar nergens spectaculair. De laatste vijftien minuten zat ik echter wel op het puntje van mijn stoel wegens enkele twists.

Al bij al is dit niet Richie’s beste film. Rampzalig zou ik ook niet zeggen. Toch had ik een iets meer coherente zit verwacht.

2*

Op aanraden van een vriendin heb ik deze film bekeken...

Wrong Turn 4: Bloody Beginnings is ranzig, saai en het script is flauwekul. Het eerste waar ik me aan stoorde waren de domme personages. Ze maken stomme beslissingen, doen tal van horrorclichés en gillen de longen uit hun lijf. Dit laatste werkte erg op m'n zenuwen en ik dacht soms echt: Why won't you die?!

De zogenaamde spanningsscènes waren er voor mij bijna niet want ik had geen enkel gevoel dat het ook maar enigzins spannend was. De hillbilly's waren wel cool, maar ze deden me erg veel denken aan The Hills Have Eyes. Sommige stukken in de film worden steeds herhaald waardoor ik af en toe eens keek hoelang de film nog ging duren. Het script rommelt langs alle kanten en daar komen dan cheesy dialogen uit.

Er is wel één pluspunt aan deze film: de openingsscène. Die was erg leuk met die klassieke muziek op de achtergrond. Een kleine 2*.

Ik heb Wrong Turn 1,2 en 3 niet gezien en ben gestart bij Bloody Beginnings, die niet zo slecht was, maar dit is echt bagger.

Het verhaal klopt aan geen kanten. Er is een groots festival aan de gang en niemand die iets opmerkt van een grote knal of een paar branden? Het acteerwerk trok ook op niks, maar dit vond ik niet zo erg omdat er in een horror niet altijd topacteurs moeten meespelen. Denk maar aan Piranha 3D. De personages zijn ook zo vlak als maar kan. Je leeft geen seconde met ze mee en het liefst wil je dat ze zo snel mogelijk het loodje leggen zodat de film gedaan is.

De drie hillbillies zagen er trouwens niet uit. Het leek erop dat ze uit een carnavalwinkel kwamen. Die Three-Finger leek niet eens op de originele. Ook zijn lach leek aardig veel op die van de Angry Birds. De kills vond ik best meevallen, op die laatste twee na. Die op het sportveld was best vermakelijk. Verder vond ik het einde weer typisch voor zulke films. Een deel zes zit er nu gewoon aan te komen. Waarom ik deze film wilde zien? Ik weet het niet. Maar ik weet alleszins wel dat ik dringend eens goed horrorfilms moet gaan kijken. 1,5*