Opinions

Jak! Neen, dank u!
Deze film begon al met erg veel clichés en die worden dan ook meerdere keren uitgevoerd: ziekte breekt uit, man denkt enkel aan zichzelf en rent weg met alle bier, groep tieners rijdt naar vakantiehuis en komt een eng tankstation tegen... En zo kan ik nog wel doorgaan. Het plot is totaal niet origineel en het plot is ook niet geweldig. Slechts 1 iets wat me verraste, was dat die gast van het tankstation zijn geweer aan zijn "nikkers" gaf.
2,5*

Een beetje een teleurstelling, maar ook een verassing.

The Cabin in the Woods is origineel, creatief en heeft een erg goed script. Hoewel alle horrorclichés de revue passeren, worden ze op de een of andere manier in de zeik genomen. Daardoor mag je de film niet al te serieus nemen, want anders zal het je niet bevallen. De film is in de eerste driekwartier totaal niet spannend of eng, maar eerder mysterieus. De gore was er bijna niet.Het was allemaal zoeken hoe alles in mekaar zit. En op het einde wordt alles duidelijk.

Over het einde gesproken: Dit is eigenlijk over-the-top gore en bloed. De hel breekt los en de puzzelstukjes vallen in mekaar. Het feit dat ze eigenlijk mochten kiezen hoe ze zouden vermoord worden is best wreed. Op het eind zie je alle wezens waardoor ze konden gedood worden en worden ze allemaal vrijgelaten. Op dit moment verliest de film zijn geloofwaardigheid, maar is het eigenlijk ook een goede, onverwachtse twist. En dat met die goden was ook vergezocht en werd al ongeveer in het midden verklapt waardoor de spanning er wat uit is.

Het acteerwerk is niet bijster goed, maar dat is ook eigenlijk niet echt nodig voor een filmpje als dit. Het gene waar het om draait is de originele verhaallijn. Verder zijn de regie, camerawerk en al de rest goed. De film is geen standaard horrorfilmpje, en dit is net een plus- en minpunt. Het einde is net iets minder als gehoopt en de gore is verrassend goed (op het eind dan).

3,5*

Das Cabinet Des Dr. Caligari...
In de les kunstgeschiedenis leerde mijn broer over deze film. Hij bekeek deze film met school, maar nam hem totaal niet serieus. Hij zei dat het een oersaaie film is met erge over-acting. Wel, hij snapt de kunst ervan niet. Ik las onlangs op een site dat Tim Burton zich grotendeels heeft laten inspireren door deze films qua décor en kostuum. Toen ik dit las, voelde het bijna als een verplichting om deze film te zien omdat Burton mijn favoriete regisseur is. Dus toen ik zaterdag in de Saturn rondliep en de film voor een spotprijsje zag liggen, kon ik ook niet anders dan hem aanschaffen.
Deze film is inmiddels 92 jaar oud en daardoor had ik ook wel lage verwachtingen van het verhaal en zo, en het eerste kwartier is echt oersaai. Maar dan komt de voorstelling van Dr. Caligari en Cesare. En die slaapwandelaar joeg me echt de stuipen op het lijf. Zijn mimiek en manier van doen maakten het extra spannend. Je wist al van het begin dat Cesare achter de moorden zit, maar toch wordt de spanning erin gehouden door enkele geniale plot-twists. Ik wist niet dat men in de jaren '20 al zo'n machtige dingen konden bedenken. Want als ik aan een stomme film dacht, dacht ik meteen aan saaiheid, tekstbordjes en slechte verhalen, wel deze film bewijst het tegendeel.
Waar ik mij wel aan stoorde is het kleurgebruik. Ik zag het begin op YouTube en daar was de film in sepia. Deze kleuren vind ik een betere sfeer uit te drukken. Maar op de dvd bleek de film ingekleurd te zijn. Dit vond ik nogal erg wand in het begin waren de mensen groen en zo. Maar naarmate de film vorderde, werd het mij duidelijk dat die kleuren dag en nacht moesten voorstellen.
Dit is de allereerste stomme film die ik ooit heb gezien, en ik ben erg blij dat ik de film heb staan in mijn dvd-kast. DIt is meteen ook de oudste film die ik in mijn bezit heb. Hoewel deze film mij vermaakt heeft, ben ik niet direct happig om nog een paar stille films te bekijken en/of kopen.
Een erg mooie 3,5*.

Cage Dive werd na productie nog snel Open Water 3: Cage Dive genoemd, want iemand in Hollywood was ervan overtuigd dat de Open Water Franchise nog geld kan opbrengen.

Ik ben altijd wel te vinden voor een haaienfilm, zij het schlocky of kwalitatief. Mijn panische angst is groot genoeg om mijn hartslag te verhogen iedere keer er een onderwatershot met haaien tevoorschijn komt. Het zijn prachtige beesten, he. Maar ze hebben ook tanden... Heel veel tanden.

Cage Dive begint met een typische found footage-intro die te lang duurt en met personages die onuitstaanbaar zijn. Als haaien nog niet eng genoeg waren, moeten de personages de echte horror des levens doorstaan: relatiedrama rechtstreeks uit Sturm Der Liebe. Het zorgt alleen maar voor eye rolls en frustratie bij de kijker. Gelukkig zijn er hongerige haaitjes die even hard afzien van het drama dus daar zo snel mogelijk een eind aan willen maken.

Elke scène met de haaien is wel zeer overtuigend uitgevoerd. Ze zien er goed uit en de wel erg harde shaky cam helpt bij het opdrijven van de spanning. Er zit een verrassende hoeveelheid gore en bizar efficiënte jump scares in de film. Jammer dat het dan wordt verpest door te lang gebrabbel tussen een hoop onuitstaanbare personages met het IQ van een krop verlepte sla.

2,5*

Vreemd. Dit heeft wel het meeste van wat me aanspreekt in horrorfilms: slowburn, lekker bruut en vreemd. Toch deed het me helemaal niets. Toegegeven, mijn gedachten zaten vaak niet bij de film maar ik had absoluut geen enkele voeling met dit alles. Het is deftig gemaakt en degelijk geacteerd maar uiteindelijk kan ik niet echt meer zeggen dan dat ik me nogal verveeld heb.

2,5*

Deze film is alleszins beter dan Camp Rock 1.

Wel een paar toffe liedjes, maar het verhaal was echt weer typisch Disneychannel.

Slechte film. 2*

Ongeloofwaardig, vreemd en te weinig actie, maar toch een goede superheldenfilm.

Van The Avengers is Captain America mijn favoriet, dus moest ik deze film maar eens zien. De film komt redelijk traag op gang en je ziet pas de échte Captain wanneer de film al driekwart gepasseerd is. Dit vond ik best jammer, aangezien zijn pak en schild geweldig zijn. Chris Evans zet hier een goede held neer.

Verder vond ik de bad guy ook redelijk leuk. Soms zag hij er te fake uit, maar toch viel hij mee. Veel bekende namen als Tommy Lee Jones en Dominic Cooper doen mee, en dit was toch een aangename verassing. Het einde met de introductie van Nick Fury, en tevens een inleiding van The Avengers vond ik erg goed gevonden. Nu op naar Thor, Iron Man en Hulk.

Een dikke 3,5* voor Cpt. America!

Een maniakale seriemoordenaar gewapend met een scheermes heeft het gemunt op een groep sekswerkers in de buitenwijken van Rome. De dames zitten hierdoor niet alleen opgescheept met de sociale dreigingen van hun job maar moeten nu ook vrezen voor hun leven. Dit laten ze echter niet zomaar gebeuren!

Sweets from a Stranger kaart maatschappelijke kwesties omtrent de legalisatie van prostitutie aan en steekt het in een Giallo-jasje. Op zich is dat een zeer goede zaak maar de film is nergens overtuigend genoeg om een impact na te laten. De moordenaar is niet dreigend genoeg en de hoeveelheid moorden is teleurstellend voor een film in dit genre. De ongelukkige keuze om vrolijke, cartooneske muziek te gebruiken bij een montage waar de vrouwen zich noodgedwongen voorbereiden om zich te kunnen beschermen was zelfs borderline smakeloos.

Goede intenties, slappe uitwerking.

2*

Ik moet dringend naar de tandarts door al die overdreven zoetigheid in deze film.

Met de Care Bears ben ik totaal niet opgegroeid. Integendeel, ik vond ze heel vervelend. Wat me dan bezielde om deze animatiefilm op te zetten weet ik dan ook niet. Het is bij deze dan besloten dat ik nog steeds geen fan ben van de irritante, uiterst positieve scharminkels. Zet daar dan een flutverhaaltje bij en je hebt 77 minuten pure hel.

1,5*

Een oprecht grappige neerwaartse spiraal.

Foster, Winslet, Waltz en Reilly bewijzen dat ze over erg veel nuance beschikken en comedy goed onder de knie hebben. Ieder strontvervelend personage werd met volle overgave gespeeld. Geen enkele keer dacht ik aan de acteurs maar wel aan hun personage. Dat is een heuse opgave als je zo’n grote naam bent.

Wil niet zeggen dat er niets te zeggen valt over de film. Zo is er een klein kwartier een inkakmomentje en dit valt op in een vlotte film als deze. Ook het einde was me erg abrupt en mocht er iets meer met longtakes gewerkt worden.

Toevallig geen toneelvereniging regio Gent die dit stuk wil opvoeren? Ik ben alleszins vragende partij!

4*

Carol Doda was zeker en vast een inspirerend persoon. Hoewel het onderwerp van vrouwelijk naakt niet echt mijn expertise is, vond ik het erg leuk om deze vrouwen zo zelfverzekerd en vooruitstrevend te zien op het gebied van bevrijding en seksualiteit van hun lichaam.

De documentaire zelf is rechttoe rechtaan en informatief. Het gaat niet in op al te veel bijzaken en schetst een vrij goed beeld van de beweging. Het is een beetje te lang en repetitief, maar over het algemeen erg leuk.

3,5*

Je zou kunnen denken dat nog een bewerking van A Christmas Carol volstrekt overbodig is, en daar zou je gelijk in hebben. Deze versie reduceert het verhaal echter tot de essentie en bouwt daar een heel nieuw kader omheen.

Door het verhaal direct na de Tweede Wereldoorlog te laten plaatsvinden, sluit het perfect aan bij de duistere geest van Scrooge. De thema's van anti-oorlog, socialisme, hebzucht, verdriet en collectieve verantwoordelijkheid zijn zelfs naar hedendaagse maatstaven zeer relevant.

Het is een uiterst politieke film zonder enige luchtige momenten. Zelfs het einde, hoewel nog steeds positief, heeft een bittere ondertoon. De goed geënsceneerde flashbacks zorgen voor een bijna theatraal gevoel.

3,5*

Een heel verkeerde boodschap in een vrij vlakke film. De kleuren zijn geweldig en het dansen is onberispelijk. Het is alleen zo dat niet veel van de liedjes echt blijven hangen of je enthousiast maken. De personages zijn helemaal niet sympathiek. Hoe zou je ze ook leuk kunnen vinden? Het zijn allemaal een stelletje mannen die vrouwen slaan, dieven en andere pietluttige karakters. Het ergste is dat ze worden afgeschilderd als ✨nonchalant en charmant✨

Maar zoals ik al zei, het dansen is perfect en You'll Never Walk Alone is kippenvelverwekkend.

Geen humor + saai spionnenverhaaltje + Takel als hoofdpersonage = overbodige sequel.

Dit vervolg op Cars is een saaie film. De animatie ziet er nog wel leuk uit, maar voor de rest heb ik me niet echt vermaakt. Veel van hetzelfde. De sfeer en humor uit het eerste deel mis ik hier echt. Hier komt racen ook op de 2de plaats. Nu is er zo'n saai spionnenverhaaltje met Takel in de hoofdrol, tewijl McQueen dit zou moeten zijn.

McQueen, The Queen, The Queen, McQueen.

Enige zin waarmee ik moest lachen, en het zat dan ook in de trailer. 2.5*.

Een erg moeilijke film om te beoordelen, dit. La Casa Lobo is zo'n experimentele film die je in een museum tegenkomt, even naar kijkt en snel en verward de zaal weer verlaat. Dit is niet zozeer een film als een kunstwerk. Dat men een echt huis gebruikt om hun stop-motion te maken is enorm impressionant. De animatie is dan ook het enige waar het horror-label van toepassing is. De beelden zijn verontrustend, creatief en enorm mooi. Jammer dat het verhaal veel te vaag is, zelfs met de nodige achtergrondinformatie. Het eindeloze geneuzel van de twee stemmen lieten me meer dan eens indommelen. Het was meer een ASMR-opname dan wat anders.

De 2,5* is vooral voor de kunst.

Een vrouw die 79 minuten rondkuiert en ondertussen kleine kreetjes laat die eerder op een piepend scharnier lijken. Er zijn engere dingen in deze wereld.

In La Casa Muda gebeurt eigenlijk niet zo veel en toch ben ik achteraf extreem verward. Als je achteraf wat gaat nadenken over wat er gebeurd is houdt het allemaal geen steek. De film gebruikt de gimmick van in een take opgenomen te zijn maar dit is duidelijk niet zo. Eenmaal je dit doorziet heb je niet echt veel meer over om de filmmakers te appreciëren. Wel was het sound design erg sterk. Een dikke aanrader om dit met headphones te bekijken. Zo werden enkele scènes net dat tikkeltje spannender.

Het begint best goed maar eindigt in teleurstelling.

2*

Leuke Bond!
Na Skyfall gezien te hebben wilde ik de eerdere Craig-Bond-films zien. Te beginnen met Casino Royale. De film heeft een goed verhaal en een leuke bad guy. Le Chiffre is goed, maar komt nooit echt dreigend over, wat ik wel best jammer vond. Ook hoe hij stierf vond ik erg plots en kort. Verder was het acteerwerk erg goed en Judi Dench als M blijf ik geweldig vinden. Nu op naar Quantum! 3,5*

Een Kerstfilm met Cary Elwes en Brooke Shields klinkt wel leuk. De twee hebben dan ook een voelbare chemie die voor een aangename kijkervaring zorgt. Alleen jammer dat de rest van de film enorm mager is en slecht uitgewerkt is. Er zijn gelukkig wel nog een aantal komische momenten maar het is allemaal wat te simpel om een meer dan een krappe voldoende te krijgen.

2,5*

Campy fun met duidelijke tekortkomingen maar toch genietbaar.

The Cat From Outer Space is duidelijk geïnspireerd op de 50’s sci-fi schlock en neemt die stijl ook leuk over. Het beste aan de film? De alien is een kat. Katten zijn voor mij de schattigste en meest liefhebbende dieren die er bestaan dus dat concept zit al snor(haar).

De film zit bomvol met special effects die wat ouderwets overkomen maar nog steeds hun charme behouden. Simpele dingetjes als de gloeiende halsband, de duidelijke poppen als katten worden de lucht ingeslingerd, duidelijke freeze-frames e.d. dragen alleen maar bij aan het plezier. Het acteerwerk is campy en de personages best ok.

Waar het tekortschiet is bij de derde akte. Die duurt te lang en is bijna onnodig te noemen. De hele b-plot met de criminele organisatie had van mij volledig geschrapt mogen worden.

Al bij al gezellige zondagse fun.

Cat People staat al een paar jaar in m'n bibliotheek en om de een of andere onverklaarbare reden ben ik er nu pas aan toe gekomen om hem te bekijken. De reputatie van de allereerste jumpscare ooit in een horrorfilm is me allang bekend en de scène heb ik al meermaals ontleed en zien opduiken in essays.

Gelukkig is de rest van de film ook even opmerkelijk. Het valt op dat Cat People erg donker en creepy materiaal behandelt als plot. Het is niet wat ik verwacht had maar het is een fijne verrassing. Er zijn enkele scènes met onder andere een zwembad en een wandeling in de mist die me echt op het puntje van mijn stoel lieten zitten. Zelfs de zeldzame kriebel in de buik kwam even naar boven.

Niet alles werkt want jammer genoeg is het acteerwerk soms over de top. De score kan iets te bombastisch zijn en met een speelduur van slechts 73 minuten kan het soms wat voortkabbelen.

Desalniettemin een enorm gezellige avond gehad met deze Cat People.

xCat-Women of the Moon is zo'n typische 50's sci-fi filmpje met weinig om het lijf maar vol klungelige charme. Deze keer gaat het om een missie naar de maan waarin een crew, bestaande uit vier mannen en een vrouw, een wel heel bijzondere beschaving ontdekt. Deze titulaire Cat-Women verschuilen zich op de donkere kant van de maan, waar heel hun beschaving is uitgeroeid en er slechts een paar van deze wezens meer overblijven. Nu willen zij alles eraan doen om hun ras te redden en mee te vluchten naar de aarde...

Het enige kattige aan deze Cat-Women zijn hun uitgesproken wenkbrauwen en een wel heel suggestieve catsuit. Stijlvol is het zeker, buitenaards niet echt. De film zit vol met dwaze, vrouwonvriendelijke en gedateerde zinnen met als kleffe hoogtepunt ""You're too smart for me, baby. I like 'em stupid". Lekker seksistisch maar laat mij hier geen tirade starten.

Om de kijker wat te amuseren heeft men tussendoor nog tijd gehad om enkele uit de kluiten gewassen spin-marionetten van zolder te halen en neer te pleuren op de bende astronauten. Lekker dwaas, natuurlijk. Toch heeft het een bepaalde charme die je ook vind bij het gelijkwaardige Plan 9 from Outer Space (1957) Kwaliteit is het niet maar amusant kan het wel zijn.

Dit is geen hoogvlieger maar wel een campy ruimteavontuur. Het zit vol dwaasheid en valt helemaal niet serieus te nemen. En dan te bedenken dat de makers dat waarschijnlijk net wel deden...

3*

Cat's Eye moet het vooral hebben van het eerste verhaal, Quitters, Inc. Dat is een oprecht grappig en zelfs verontrustend concept dat goed werd uitgevoerd. The Ledge kon me niet bekoren in het boek Night Shift en kon het hier ook niet. Wel lekker ironisch. Het derde verhaal werd geschreven voor de film en was niet echt mijn ding. Iets te veel fantasy en te weinig horror. Wel een jonge Drew Barrymore maar zelfs zij kon het niet redden.

2,5*

Deze zomer heb ik Cell van Stephen King gelezen en het boek vond ik zeker niet tegenvallen. Het is zeker niet zijn beste maar wel een leuk tussendoortje. Dat de verfilming slechte reviews heeft ontvangen weerhield me niet hem toe te voegen aan mijn watchlist voor de challenge. Man, had ik dat beter niet gedaan. Niet alleen is het resultaat een erg saaie bedoening, het is ook nog eens verschrikkelijk lelijk. De begingeneriek lijkt rechtstreeks uit Windows Movie Maker te komen.

John Cusack en Samuel L. Jackson lopen gedurende de hele film zich af te vragen wat ze aan het doen zijn met zo'n ondermaats script. Nu vind ik Cusack al lang een man die meer afleidend door zijn mond loopt te ademen met een vage blik in zijn ogen dan dat hij acteert. Jackson voelt ook erg miscast aan. Isabelle Fuhrman, die je zult kennen uit Orphan, kan het al helemaal niet redden.

Waar het boek ieder moment zijn tijd neemt om op te bouwen naar een groter geheel, wordt hier van de hak op de tak gesprongen. Je krijgt geen tijd om te ademen want alles gaat zo snel en toch zit je verveeld. De helft van de tijd had ik ook geen idee waar ik naar aan het kijken was. Plotlijnen komen en gaan, zonder ook maar iets van impact te hebben. De laatste tien minuten zijn zo donker dat het pijnlijk duidelijk is dat dit een keuze is vanwege het beperkte budget en halfslachtige CGI. Dat men het einde dan nog eens heeft veranderd van het boek om een nog dommere climax te maken, verbaast me nog steeds.

Cell? Dull!

1,5*

Every time I watched a straight scene I had to do this massive translation for myself. Then I did Torch Song Trilogy. I get these straight people saying to me 'you know, it's not really gay, it's universal'. I say 'up yours, it's gay'. That you can take it and apply it to yourself is wonderful, but at last I don't have to do the translating, you do.

Harvey Fierstein slaat hier de nagel op de kop. Dit is een exacte verwoording van hoe het was voor mij om op te groeien als closeted gay man. Hetero's zullen waarschijnlijk wel begrip tonen (waarvoor dank ) maar zullen nooit écht weten hoe het is je zo misplaatst te voelen in een maatschappij die nog steeds bang is om teveel gay toe te laten. Ik ga niet teveel sociale kritiek proberen geven maar het is moeilijk me in te houden, zeker in dit huidige klimaat.

You must pay. You must suffer. If you're a woman who commits adultery, you're only put out in the storm. If you're a woman who has another woman you better go hang yourself. It's a question of degree and certainly if you're gay, you have to do real penance - die!

- Arthur Laurents

The Celluloid Closet graaft grondig in de geschiedenis van queer representatie in cinema. Van heel openlijk homoseksuele personages in de jaren '30, de harde censuur in Hollywood tot de verschillende gay clichés die soms enorm kwetsend maar ook oprecht grappig kunnen zijn. Dit is een testament dat we er altijd al geweest zijn en ook nergens naartoe gaan. Het is vooral jammer dat 30 jaar nadat deze film uitkwam er nog steeds een groot taboe is rond queer hoofdpersonages - wokeness, door de strot rammen van de queer agenda,... Kijk maar naar de furore die Lightyear, Jungle Cruise, Beauty and the Beast veroorzaakten.

Grote namen zoals Whoopi Goldberg, Tom Hanks en Susan Sarandon delen hun ervaringen maar ook veel namen achter de schermen hebben veel interessants te zeggen. Hun interviews zitten vol met voorbeelden waarvan je toch wel even moet lachen omdat je de gay ondertoon nooit echt doorhad.

Zeer sterk, zeer on point.

4*

Oooh die televisiescène was spannend en zo beangstigend. Al het andere... was dat niet.

One Missed Call gaat over mensen die voicemails ontvangen van hun toekomstige zelf op het moment dat ze sterven. Het is een interessant concept, maar het vervalt al snel in dezelfde oude horrorcliché's: uitzoeken wat er met de moordende geest is gebeurd, in een verlaten ziekenhuis terechtkomen, een 'gekke' wending aan het einde,... Het is allemaal zo verdomd standaard.

Maar ach. Het is nog altijd beter dan de Amerikaanse remake.

2*

Ik ben totaal geen tennis-mens. Wel ben ik een Josh O'Connor/Zendaya/Mike Faist-sexytime mens...

Challengers beloofde een spannende, seksueel getinte dramedy te zijn met een driehoeksverhouding om u tegen te zeggen. Die belofte maakt de film maar gedeeltelijk waar want het blijft allemaal net iets te braaf om echt baanbrekend te zijn.

Het duurt me ook allemaal wat te lang om mijn aandacht ten volle te behouden. Er had gemakkelijk een dik half uur van de speelduur kunnen geschrapt worden. Ik betrapte me ook op het feit dat de hele driehoeksaffaire me niet hard kon boeien. Ik had het snediger verwacht.

Luca Guadagnino bewijst dat hij een competente regisseur is, met inventieve camerabewegingen en een soundtrack om u tegen te zeggen. Jammer dat het verhaal net wat te eentonig bleef. De acteerprestaties van Zendaya, O'Connor en Faist zijn wel zeer goed, dat wel.

3*

Ik had last van de ergste kater die de mensheid ooit heeft gekend en besloot een luchtige, makkelijke kerstfilm te kijken om de pijn te verzachten. Nou, het maakte alles erger…

Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat dit een van de meest afschuwelijke pogingen tot een kerstfilm in lange tijd is. Het voelt alsof drie totaal verschillende films onhandig aan elkaar zijn genaaid tot één geheel. De toonwisselingen zijn schokkend en het hele plot slaat werkelijk nergens op. Kinderachtige conflicten worden zo zwaar opgeblazen dat ik bijna mijn eigen ogen wilde uitsteken omdat ik deze drol van een film niet langer kon verdragen. Op dat moment ontdekte ik dat ik nog niet eens halverwege was.

De enige reddende factoren zijn Tom Wozniczka – die me op elk willekeurig moment gerust een rondleiding door zijn privé-wijngaard mag geven, hartelijk dank – en Sean Amsing als de bijdehante, stereotype queer met verrassend veel grappen die wél werken.

Maar serieus… Wie heeft dit gedrocht goedgekeurd? Ophangen, vierendelen en weg ermee!

Zondag... Filmtijd!
En om eens iets anders te doen dan voor de tv te zitten, gingen we met de trein naar Brugge...
Veel keuze was er niet, maar ik was in een goede bui, en ik wilde dit niet laten ruïneren door een of ander "cheesy" drama. Dus we kozen voor The Change-Up.

De film is een aaneenschakeling van hilarische WTF-momenten en hilarische blunders. Ik lach bijna plat van het lachen bij die zwangere Tatiana. Maar ik moest mij enorm inhouden want er zat zo'n zuurpruim naast mij die zich overduidelijk verveeld heeft; ze keek steeds naar mij.

Een standaard verhaal is het, maar het wordt zo creatief voorgeschoteld dat je je zeker vermaakt. Jason Bateman en Ryan Reynolds waren echt lekker op dreef. Bateman had soms wel de beste one-liners. "Look: I've got a freckle on my ballsack!"

Verder verveelt de film nooit en de tijd vliegt degelijk voorbij. Erg leuke film. 4*

Deze film is eigenlijk best leuk.

De decors zijn wat saai en industrieel. Ik mis dat tikkeltje magie dat Burton steeds geeft.

Het mag zich dan wel in een fabriek afspelen, maar het mocht wat creatiever.

De personages zijn ook erg oppervlakking waardoor het een beetje saai wordt.

Van mij mocht Wonka ook een beetje vreemder en minder kinderachtig.

En dat deel over zijn vader was ook overbodig, dat kon misschien in een sequel:

Charlie And The Chocolat Factory 2: Searchin For Father Wonka

Haha

Al bij al: een krappe 3.5

Wie wist dat kinderen meer weten over depressie en wat er nodig is om het te genezen dan de gemiddelde volwassene?

Dit is een heel gezonde en gezellige kleine special. De zachte kerstmuziek maakt het zoveel hartverwarmender dan het zonder zou zijn geweest. Hoewel de uiteindelijke boodschap te religieus is voor mij, vond ik het allemaal erg vertederend.

"I think there must be something wrong with me, Linus. Christmas is coming, but I'm not happy. I don't feel the way I'm supposed to feel."

Dit raakte me erg hard.