Opinions

Wat een intense film!

Vandaag ben ik deze film gaan kijken op het Razor Reel Fantastic Film Festival en ik wist totaal niet wat te verwachten, dus werd het extra leuk. Eerst zagen we drie mindere films en dus was deze film erg goed. Het verhaal is zeker niet speciaal. Maar het acteerwerk is wel ijzersterk. Wat de film nu echt goed maakte, was dat hij erg eng was! Als je deze film in een volle bioscoopzaal met het geluid vollen bak dan beleef je de film helemaal anders dan als je hem alleen kijkt. Ik ben een paar keer (samen met de rest van de zaal) heel hard geschrokken. Er is ook erg veel spanning aanwezig. Een grote verassing! 4*

Met mist overladen spookdorpjes, onheilspellende kerkhoven en een luguber hekserij-verhaaltje. The City of the Dead blinkt uit in de creatie van een zeer atmosferische setting en gooit daar nog een stevige portie onvoorspelbaarheid bovenop. Halverwege wordt gebruik gemaakt van een Psycho-eske twist waarvan mijn mond letterlijk openviel.

Ijzersterk.

4*

Ik ben sprakeloos.

In Climax viert een groep dansers het einde van hun repetities en stomen ze zich klaar om naar Amerika te gaan met hun opvoering. Wanneer ze merken dat de sangria gespiked is met LSD begint een ongemakkelijke, verschrikkelijke en moeilijk te bekijken acid-trip.

Dit is geen film voor mensen met een zwakke maag. Het begint met een minutenlange interviewscène en een vreemd shot in de sneeuw. Vervolgens neemt regisseur Gaspar Noé de tijd voor een grandioze en adembenemende dansscène die maar liefst 10 minuten duurt en in een long take werd opgenomen. Erna volgt wat gekeuvel en worden personages uitgediept. Halverwege neemt de film een neerwaartse spiraal richting waanzin. De technieken die Noé gebruikt om de bad trip te portretteren zijn subliem. Camerawerk, dans, kleur en muziek. Het is een aanval op al je zintuigen.

Dans is een gigantische factor in het verhaal. Het is dan ook passend dat de hele film zo strak is gechoreografeerd. Blijkbaar zou echter bijna alle choreo geïmproviseerd zijn door de dansers zelf. Elk aspect is eigenlijk een grote dans. De camerabewegingen worden naarmate de gekte vordert steeds chaotischer. Op het einde wordt je ook getrakteerd op een misselijkmakende take van maar liefst 42 minuten aan een stuk. Alles aan deze film klopt en is zo uitmuntend uitgevoerd. Jammer dat ik deze film niet opnieuw wil zien want mijn hoofd en maag kan dit niet nog een keer aan.

Ter info: mijn man vond dit een gigantische flutfilm zonder betekenis of nut. Het enige waarvoor het goed zou zijn is een waarschuwingsfilm. naar kinderen om geen drugs te nemen. "En dat met ons belastingsgeld." uitte hij na afloop.

5* van mij.

1* van mijn man.

Ook voor mij een enorme tegenvaller.

De reden waarom ik CEOTTK wou zien is omdat in de film Paul erg veel referenties naar deze film werden gemaakt en er geen enkele ervan mij is opgevallen. Dus wilde ik mij verdiepen in het science-fictiongenre. Te beginnen met deze, dan de Star Trek films en daarna Star Wars.

De film heeft een erg trage opbouw en het eerste deel is werkelijk oersaai. Ik keek steeds op de tijdsbalk om te kijken hoelang 'ie nog duurde. Ik dacht dat de film bijna gedaan was, en we zaten nog maar halverwege. Die 125 minuten lijken er wel 180.

Over het acteerwerk valt totaal niet te klagen. Dit was op sommige momenten erg goed. Richard Dreyfuss (ook uit Jaws) speelt hier fantastisch. De rest loopt er maar wat bij.

De special effects zijn erg indrukwekkend voor 1977. Met uitschieter natuurlijk het ruimteschip op het einde. Die onheilspellende wolken zagen er ook goed uit. Spielberg is daar wel goed in.

Een tegenvaller omdat ik mij nogal heb verveeld. 2,5*

Cloverfield is een speciale film.
Het eerste deel op het feestje is werkelijk doodsaai, maar vanaf de "aardbeving" is, wordt het zenuwslopend spannend. Doordat er wordt gekeken door de ogen van de mensen, wordt het net spannender. De film zakt dan nergens in, en je vraagt je af, hoe gaan ze dit doen? Bv. van gebouw naar gebouw springen. Wel jammer is dat je het monster niet veel ziet en dat je niet weet waar het vandaan komt. Het had voor mij gemogen dat er na de film nog wat uitleg kwam. Zoals van Paranormal Activity.
Een spannende film. 3.5*

Redelijk griezelig, maar toch ben ik een beetje onder de indruk van de laatste 30 minuten.

Cobweb heeft enkele goede acteerprestaties door de hoofdrolspelers, vooral door Lizzy Caplan. Er is een voelbare griezeligheid en een intrigerend mysterie in het spel. Ik vind het leuk dat, hoewel het zo begint, het niet je typische haunted house-flick is.

Het einde leunt echter een beetje te veel op het brengen van wat gore en minder op echte engheid. Het komt uit het niets en laat me behoorlijk teleurgesteld achter.

Maar toch een leuke tijd gehad hiermee

3*

All hail esteemed character actress and park ranger Margo Martindale!

Hoogtepunt is honderd procent de beer. Ze is de echte ster van de film. De rest van de cast loopt er maar wat bij, mede te danken aan het matige script. Personages zijn ridicuul en cartoonesk en dit werkt meestal wel. Het jammere is dat zo’n typetjes redelijk snel gaan vervelen.

De humor zit wel snor en de beer is badass maar de rest laat erg hard te wensen over.

Een kidnapper en zijn slachtoffer komen vast te zitten in de sneeuw. Hierdoor moeten ze niet alleen elkaar maar ook de koude weten te overleven. Daarbovenop loopt er nog een beest uit oude legenden rond.

De plotomschrijving klinkt interessanter dan de film uiteindelijk geworden is. Het is vooral een samenraapsel van verschillende ideeën die nooit echt goed uitgewerkt werden en nogal misplaatst voelen samen. Het acteerwerk is wel degelijk en er wordt hat maximum uit het lage budget gehaald maar het komt allemaal amper van de grond.

Misschien had dit beter een kortfilm geweest want als langspeelfilm kon het nooit volledig overtuigen. Maar de intentie was er wel, dus dat is al iets.

2,5*

Een tip van rep_Robert.

The Collector heeft mij aangenaam verrast. De spanning in deze film ligt namelijk erg hoog waardoor je je als kijker nooit echt verveelt. Er komt erg veel gore en bloed in de film voor en er zijn ook wat aardige boobytraps. Er is zeker ook sprake van een claustrofobische sfeer die medemogelijk wordt gemaakt door de schitterende soundtrack. 3,5*

Ik had ook geen hoge verwachtingen omdat ik al niet van dit genre hou. Maar ik werd positief verrast. Je wordt al direct meegesleurd in het verhaal van Cataleya. Je wordt zelf verdroeft als haar ouders vermoord worden. En je krijgt een echt wow-gevoel de rest van de film.

Color Out Of Space is een film waarvan ik niet weet wat te denken. Is de film een hommage aan de ridicule camp van vroeger of eerder een overacted stuk serieuze body horror? Ik geloof een mix van beide.

Eerst en vooral: de film heeft bij vlagen erg indrukwekkende cinematografie. Hoe de kleuren steeds helderder worden naarmate de film vordert, de soms prachtige cameraposities,... Duim omhoog!
De practical effects zijn ook om van te smullen. Erg overtuigend en best wel verontrustend. Jammer dat er af en toe een afgrijselijk CGI-monster, zoals de kat passeert. Dit deed afbreuk aan de The Thing-achtige vibe.

Nicolas Cage, laten we het eens over deze man hebben. Zijn recentere films als Mandy heb ik mog niet gekeken, dus ik was niet 100% bekend met zijn overacting. Alhoewel The Wicker Man voor mij al meer dan genoeg was. Ik wist doorheen de film niet of hij dit allemaal meende, of dat hij zelfbewust bezig was. Ik hoop het laatste. Soms kwam hij overtuigend over, andere keren moest ik bijna lachen van schaamte in zijn plek.

De film kent een trage opbouw en een vaag einde. Dit vind ik helemaal niet erg, dus kudo’s voor de film om er geen onnodige verklaring aan te breien.

Ik had een iets ranzigere film verwacht na het horen van enkele kennissen hoe goor deze zou zijn. Hier was ik dus wel teleurgesteld in.
De film weet niet goed wat hij is en dit doet jammer genoeg afbreuk aan de ervaring. Met een meer evenwichtige toon zou dit een erg goede film kunnen zijn.

I think it pisses God off if you walk by the color purple in a field somewhere and don't notice it.

The Color Purple is voor mij een moeilijke film om te beoordelen. Ik hou van het originele boek en vond het een zwaar maar belangrijk stuk werk. Door mijn eigen uitstelgedrag heb ik de Spielberg-verfilming nog niet gezien. Het Broadway Cast album is al vaak afgespeeld in mijn auto, dus ik keek duidelijk uit naar de verfilming van de musical.

Is het alles wat ik wilde dat het zou zijn? Nee. Niet eens in de buurt. Maar het is nog steeds een prachtig verhaal met een aantal geweldige acteerprestaties. Eigenlijk sloeg elke acteur de nagel op de kop. Speciale vermeldingen gaan naar Danielle Brooks, Fantasia Barrino en Taraji P. Henson. Ze lieten me snikkend in mijn stoel achter.

De film zelf is nogal ongelijkmatig. Tijdsprongen gaan snel en veel plotpunten worden aangekaart maar nooit echt uitgewerkt, om pas een uur of zo later terug te komen wanneer de plot dat wil. Belangrijke scènes worden weggemoffeld en in plaats daarvan krijgen we tijd voor een muzikaal nummer. Ik ben een enorme musicalfan, maar voor één keer had ik het gevoel dat de liedjes afbreuk deden aan het verhaal. Behalve 'Hell No'. Dat nummer was zo krachtig dat ik geschokt tot in m’n ziel was.

Voor zo'n menselijk, donker verhaal ziet de film er ook veel te clean uit. Het ziet er glanzend, chic en gepolijst uit. Niet hoe het eruit zou moeten zien.

Ik zou een 3,5* van de 5* geven, maar dat is bij lange na niet genoeg voor de sublieme prestaties van voor de camera.

4*

Toen ik de trailer voor Come Play zag vond ik het nogal goedkoop en oninteressant. Een paranormaal wezen dat in gsm's en tablets leeft vond ik niet bepaald eng. Na het zien van de film is mijn mening jammer genoeg niet veranderd.

Hoewel de film echt vakwerk is en de liefde voor het genre van het scherm spat, kan het nergens echt overtuigen. Na een goede 45 minuten zat ik al te zuchten omdat het gewoon nergens eng wordt. Spooky is het maximum dat je dit kunt noemen. Ook wordt er te veel herhaald om interessant te blijven. Steeds was ik aan het denken dat dit concept beter een kortfilm was geweest. Wat blijkt? Het was oorspronkelijk een kortfilm. Die ga ik binnenkort wel eens bekijken.

2,5*

Wauw.

Come True is een dromerige trip die je meesleept en nooit een moment loslaat.

Sarah is een tiener die van huis is weggelopen en iedere nacht slaapt ze op het lokale speelplein. Wanneer ze een beter alternatief vindt in een slaapkliniek gaat ze graag het onderzoek aan. Naarmate het onderzoek vordert wordt de lijn tussen droom en werkelijkheid steeds vager en vager. Dit is zo zoveel als ik zelf kan uitleggen bij de synopsis aangezien het allerlaatste shot de film een heel ander perspectief geeft. Het is zo moeilijk om eromheen te praten, dus ik zal er niet verder op ingaan.

Maar wat een fantastische ervaring. Ik zou een van mijn nieren willen afstaan om dit in de cinema te mogen aanschouwen. De regisseur weet duidelijk wat hij doet en is kennelijk een grote fan van het sci-fi horrorgenre. Er zijn namelijk erg veel referenties naar andere films die subtiel passeren. Het camerawerk is werkelijk subliem. Lange tracking shots, af en toe een van die fantastische zoom shots van weleer, sfeervol kleurenpalet,... Ik kan blijven doorgaan. De droomscènes kruipen onder je huid en bevatten regelmatig erg vreemde taferelen die me lang zullen bijblijven. Scènes daarbuiten voelen nochtans ook erg dromerig aan. Dit alles wordt perfect aangevuld door de score van de regisseur zelf. Als ik me niet vergis is heel de film auditief begeleid. De lange synths en spookachtige vocals brengen je bijna in trance.

De kritiek op het einde snap ik niet goed. Volgens velen komt het goedkoop over en is het een grote cop-out. In mijn mening is het net een goede reden om de film te herzien met het laatste shot in het achterhoofd. Dit is zeker en vast iets wat ik zal doen, samen met mijn man. Ik wil hem deze trip niet ontzeggen.

4,5*

Comme Le Feu kan ik vergelijken met file aan de Antwerpse Kennedytunnel:

De file gaat maar niet vooruit en je raakt gefrustreerd door het slakkentempo. Wanneer je even door kunt rijden krijg je hoop dat het verkeer zal oplossen. Je rijdt van 10, naar 30, naar 50km/u en net wanneer je denkt dat de file voorbij is sta je weer stil, jezelf afvragend of de bestemming het uiteindelijk wel waard is...

Er zitten zoveel excellente scènes in deze film: longtakes met scherpe dialogen, een herkenbaar coming-of-age verhaal en perfecte acteerprestaties. Waarom is dit dan in godsnaam zo verschrikkelijk sloom? De film bestaat uit 2,5u pretentieuze ejaculatie van de regisseur op zichzelf en zijn "bekwaamheid" om een film te maken. De Q&A met de regisseur hielp niet veel om mijn gedachten te veranderen.

Het is gewoon frustrerend omdat je weet dat dit bondiger veel beter had geweest. Ik heb helemaal geen afkeer van trage films, integendeel. Maar ik vind dat je als regisseur moet weten wanneer je iets moet weglaten.

Mijn score gaat vooral naar de ijzersterke acteerprestaties en een concept die, in essentie, zeer interessant is.

Comme Le Feu is een film die 2,5u duurt maar minstens een uur korter had kunnen zijn. En zelfs met 90 minuten speeltijd had dit een trage film geweest.

The Company Of Wolves is een fantasierijke, verrassend disgusting en enorm sfeervolle film.

Lansbury speelt een sassy, snarky oude dame en ik was zo verliefd op haar. Was mijn oma maar als haar.

Prachtige set design, overtuigende én impressionante practical effects en een sprookjesachtige insteek. Romantisch, bevreemdend en toch herkenbaar.

Als er iets is wat ik ga onthouden van deze film, is dat je geen mannen met een unibrow moet vertrouwen. Gelukkig deed ik dat sowieso al niet. Bah. Bijwerken, die handel!

4*

Het is sinds Dan Brown's Angels & Demons geleden dat ik zo geboeid was door het Vaticaan.

Conclave is een film die vanaf het eerste moment opvalt door zijn erg sterke sound design en soundtrack. Hoewel er weinig gebeurt zat ik toch continu op het puntje van mijn stoel vanwege de prominente violen en verhoogde achtergrondgeluiden. Een erg knap staaltje sound engineering die zeker niet onopgemerkt mag blijven.

In Conclave moet er een nieuwe paus verkozen worden door een groep kardinalen die elk hun eigen geheimen proberen te verbergen. Daarbovenop heeft de pas overleden paus ook nog het een en ander in petto voor de groep ambitieuze geestelijken. Een interessant uitgangspunt die, ondanks wat teleurstellende plotwendingen, me helemaal in zijn greep had. Er worden verschillende (terechte) kritieken gegooid naar de Kerk zonder prekerig over te komen. Aan het eind van de film was er een bepaald plotpunt die me niet honderd procent kon bekoren maar waar ik zeker en vast achter sta. Kijkers zullen wel weten welk moment ik bedoel.

Ralph Fiennes is een god. Dat weten we inmiddels wel dankzij zijn gevarieerd oeuvre en enkele perfecte prestaties op zijn palmares. Deze rol zal hem niet opnieuw een Oscarnominatie opleveren maar het is wel een erg sterke die met veel overtuiging en kracht wordt neergezet. Stanley Tucci is weer helemaal op dreef en ook aan zijn lippen hang ik vast iedere keer als hij zijn mond opendoet. Isabella Rossellini is geweldig als een non die alle chaos en manie moet observeren zonder in te mogen grijpen. Een specifiek savage moment omtrent haar informatie, gevolgd door een dramatische vape-wolk vanuit Sergio Castellitto's kamp zorgde voor luid gejuich in de zaal. Een voorbeeld van de perfecte mic-drop.

Deze film is een perfecte afwisseling van een toch wel zeer experimentele (althans door onze eigen filmkeuze) editie van het Gentse Filmfestival. Opvallend dat dit de zesde film is dit jaar en toch de allereerste Engelstalige film in ons rijtje.

4*

Oef! Wat een langdradige film vol clichés.

Isla Fisher speelt hier wel best goed en de rest van de cast is ook ok, maar waar ik mij het meest aan stoorde was hoeveel clichés er wel niet langskomen in deze prent. En de humor was ook ver te zoeken. Een kleine 2,5*

It's standing right behind you...

The Conjuring.
Eindelijk kan ik een recensie over deze film schrijven. Dit is een film waarnaar ik al lang naar uitkeek en toen ik zag dat hij in AP in de bioscoop zou draaien, moest ik hem gewoon zien. James Wan is één van m'n favoriete (zeg maar dé favoriete) horrorregisseurs. Na het doodenge Dead Silence kwam hij met het huiveringwekkende Insidious. Nu is het de beurt aan The Conjuring.

De film gaat over een koppel, genaamd Ed en Lorraine Warren. De Warrens zijn paranormale onderzoekers met een sterk verleden. Samen losten ze al talrijke zaken op. Nu worden ze ingeroepen door de Perrons die een aantal angstaanjagende gebeurtenissen hebben meegemaakt.

Het moet allemaal erg traag op gang komen en daarom is het eerste deel niks nieuws. Toch blijft het boeien omdat de personages erg goed en geloofwaardig worden neergezet. Vooral Patrick Wilson en Vera Farmiga springen eruit. Die laatste deed echt haar best en zette een echt vol karakter neer. De kinderen van de Perrons speelden wat minder, maar dat is te vergeven.

Het verhaal is zo standaard als wat en de film zit vol clichés. Toch is The Conjuring erg goed. Waarom? Omdat de film doodeng is! Ik ben niet iemand die snel bang wordt. Integendeel, bij Mama lag ik te slapen, Paranormal Activity was saai en Sinister trok op niks. Enkel Wan weet mij de stuipen op het lijf te jagen. De schrikeffecten zie je soms van ver aankomen maar ze zijn toch erg effectief. Ik schrok herhaaldelijk en zat mezelf op te fokken voor niks. Zoals ik eerder vermeldde is het eerste deel niet veel nieuws. Pas in de tweede nacht in het huis van de Perrons werd het eng en kon het feest beginnen. Gelukkig zaten niet alle goede schrikmomenten in de trailers (die ik overigens tientallen keren gezien heb). De voorspelbare stukjes waren goed, maar de minder voorspelbare waren zelfs nog beter.

De regie is ook geweldig. Wan speelt met de kijker. We worden soms op het verkeerde been gezet qua schrikmomenten. Ook het camerawerk was subliem. Af en toe zaten er zo van die geweldig goede shots in waarvan je denkt: "Wauw. Simpel, maar effectief!". Ook de muziek verdient een pluim. Het herhaaldelijk geluid van een valse viool werkt als geen ander. Ook de hedendaagse muziek werkt goed en creëert een luchtig sfeertje waar het licht moet zijn en andere muziek doet je dan weer huiveren.

The Conjuring is een film die je echt in de bioscoop moet gezien hebben. Dan nog moet je geluk hebben met het publiek. De zaal zat eerst onaandachtig te kijken en halverwege zaten ze allemaal op het puntje van hun stoel en met hun vingers voor de ogen. Nu, er zat een groepje vrouwen van middelbare leeftijd in de zetels achter ons. Ze hoopten een avondje te griezelen. Dit lukte, want voor het minste beetje schrokken zij zich te pletter. Soms schrok ik niet van de film zelf, maar van hun gegil. Daarna schoten we allemaal in de lach. Nog een voordeel om hem in de bios te zien is het geluid. Soms daverde de zaal letterlijk mee waardoor je jezelf precies ín de film bevindt. Het scherm is ook groot genoeg dus je kan niet anders dan eraan geplakt te zitten.

Wil je een avondje griezelen en een nachtje niet slapen? Dan is The Conjuring echt iets voor jou. Ben je echter zo iemand die het allemaal al gezien heeft en zijn buik vol heeft van de spookhuisthrillers kan je deze film echter overslaan. Ik ben dol op het genre en ik kan echt niet wachten op Insidious - Chapter 2 en het vervolg op The Conjuring. Ik zou zeggen: Laat maar komen!

4,5*

Even mijn ervaring een kader geven:

Deze avond ben ik met een vriendin (die een schijterd is op vlak van horrorfilms) naar The Conjuring: Last Rites geweest. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik een diepgewortelde haat voor de Kinepolis heb maar om deze film in de bios te zien had ik jammer genoeg geen alternatief. Mijn vriendin zag het wel zitten om de 4DX-versie (mijn god) te kiezen en aangezien ik haar platonisch enorm graag zie, heb ik me maar opgeofferd. Dus daar zat ik in de Kinepolis. In een zaal gebaseerd op gimmicks. Met een verse lading studenten die nu nog een overdosis energie hebben (wacht nog een maand of twee). Dit hing een hele ervaring worden.

De kous is er nu wel af bij deze reeks en daar ben ik niet rouwig om. Sedert Wan de franchise verlaten heeft als regisseur om zijn eigen whatever te gaan doen, is het wel bergaf gegaan. De spin-offs gingen van kwaad naar erger en Chaves heeft nooit Wans kunde geëvenaard. Zo ook met dit vierde deel. Hoewel het een verbetering is tegenover de vorige, zit er nog wel het een en ander mis.

De scares zijn mettertijd cliché en voorspelbaar geworden. Niets is nog verrassend en de demons zijn allemaal te vlak. Er wordt ontelbaar keer vermeld hoe gevaarlijk deze zaak wel niet is maar als kijker voel je er maar weinig van. Dit keer is het een spiegel en een bende CGI-gezichten die een gekke smoel trekken. Erg eng is het niet en dat is vooral jammer. We hebben intussen een oversaturatie aan soortgelijke films waardoor ik niks anders kan dan een cynische blik werpen op het hele concept.

De film had zeker een stuk korter gemogen, met een middenstuk niet even sleept. Het duurt eeuwen eer de twee verhaallijnen samenkomen. Zo voelt het geheel aan als twee aparte films die men onhandig heeft samenplakken. Vernietigend is het niet maar het valt op.

Dat wil niet zeggen dat deze film verschrikkelijk is. Integendeel, ik heb me zeker niet verveeld. Het is een film met fouten en een geforceerd einde, dat wel. Toch zit het hart nog steeds goed met Vera Farmiga en Patrick Wilson. Die twee zijn de dragers van de franchise, dit keer vergezeld door hun filmdochter Mia Tomlinson. Ze is een goede toevoeging en een sterk karakter die blijft boeien. De hele familie is dan compleet met de aandoenlijk schattige Ben Hardy. Het drama-gehalte ligt wat hoger deze keer en dat zorgt voor een efficiënte emotionele impact.

3,5*

Sidenote: De 4DX was lange tijd tegenvallend met weinig beleving en veel geroezemoes doorheen de zaal. Qua geur merkte ik ook niets, tenzij BiFi-worst, BBQ en kak in hun assortiment zaten maar dat betwijfel ik. Enge momenten mislukten door tieners zonder manieren. Ik was denk ik echt de oudste in de zaal. Dat maakt me normaal gezien niet veel uit maar deze keer was ik ook de enige zonder manieren.

Bij de échte climax van de film werden we opeens letterlijk heen en weer geschud als een pot pudding tijdens een aardbeving. Gelachen hebben we zeker. De mensen voor ons hebben een scheetje gelost, dat ook.

Voor een film van slechts 91 minuten, zit hier veel te veel in gepropt. Er zijn teveel onafgewerkte ideeën die zorgen voor een mengelmoes van van een verhaal. Het ergste van alles is dat het dan nog eens saai is. Jena Malone kan de film niet redden van zijn ondergang. Uiteindelijk blijf je als kijker met te veel vragen achter en vraag je jezelf af wat je er nu van moet uitmaken.

2*

Een goede film.

Door het ietwat lage gemiddelde op Moviemeter voor deze film had ik eigenlijk geen zin om deze film te kijken, maar uiteindelijk viel hij toch best mee. Het verhaal is niet zo speciaal, een dodelijk virus bedreigt de mensheid. De reacties van de bevolking is echter zeer realistisch gebracht, want ja, niemand weet waar het virus vandaan komt en wat ze er tegen kunnen doen. De film is wel erg realistisch, maar heeft niet genoeg inhoud. Het verhaal zakt in het midden nogal in. Het acteerwerk is ook goed, maar niet uitmuntend. 3*

@John McClane: Ik weet het niet, ik denk Chinees of Koreaans ook.

Wilde zo hard dat deze beter was.

Cooties is veel comedy, weinig horror.

De eerste helft is erg geslaagd met een goede cast, fijn tempo en veel goede grappen.

Tweede helft is herhalender, minder interessant en de scènes ‘s nachts zien er niet goed uit.

Het enige wat me toen bleef boeien was het zien van de kinderen die in elkaar geslagen werden. (Mijn god, dit klinkt zo fout.)

Na het einde had ik het gevoel geen volledige film gezien te hebben.

Leuke cast, gekke premise, een Leigh Whannell die me meermaals hardop deed lachen. Jammer genoeg niet voldoende om een hele film te boeien.

2,5*

Ik heb deze jammer genoeg in de bioscoop in het nederlands gezien. De stemmen zijn irritant en passen niet bij het personage. Gellukkig heb ik hem dan op dvd in het engels in 3D gezien.

Dit was echt een wonderlijke ervaring. De animatie komt beter uit.

Het verhaal is wel wat saai in het begin, maar daar komt verandering in als ze door de deur gaat. Alles is spannend en de personages zijn ook leuk bedacht en zijn zeker niet saai.

Een 3.5*

Leuke film.

De vorm van die poppetjes zijn zeer grappig. De een is te dik, en de ander is veel te dun.

Ook leuk is dat de onderwereld veel vrolijker is dan de gewone wereld.

4*

Een slappe horrorkomedie die eigenlijk niet echt grappig is. Het hele boeltje is vaak irritanter dan komisch en de dwaze personages hielpen ook al niet om de boel wat op te leuken. Het begon allemaal nog wel wat leutig maar werd na een tijdje enorm repetitief zonder uitzicht. Zelfs Andy Serkis himself kon het niet redden.

2*

Een app die kan moorden? Ok, dan.

Countdown heeft een simpele premise. Moest die goed uitgevoerd zijn, had dit wel wat kunnen zijn. In plaats daarvan krijg je een zeer saaie, lachwekkende en tenenkrommende film voorgeschoteld. De film weet precies ook niet welke toon hij wil hebben. Het ene moment zou het "eng" moeten zijn terwijl het andere moment een stoned priester hallelujah loopt te verkondigen. Moest het intentioneel grappig geweest zijn allemaal, dan was het nog steeds erg belabberd. Wanneer er dan nog een reden voor het bestaan van de app wordt gegeven wordt het nog meer standaard en ridicuul. De demon zag er niet uit en de climax was uitermate teleurstellend. Het acteerwerk is hooguit ok te noemen. Zowat elk personage kon me helemaal niet boeien en werd ogenlijk expres verschrikkelijk dom en unlikeable gemaakt.

Ik dacht dat de film nog iets zou zijn aangezien de score overal nog meevalt. Ik was echter enorm verkeerd.

1,5*

The Country Bears gaat waar geen enkele andere film eerder is gegaan. Het is gedurfd, het is fascinerend, het is verdomd angstaanjagend.

Walt Disney's klassieke Country Bears Jamboree in zowel Disneyland als Walt Disney World is een vitaal en charmant onderdeel van de geschiedenis van deze themaparken. De grappige en slimme lyrics worden uitgevoerd door schattige, pluizige animatronics. Het toont Walt's liefde voor authentiek entertainment. Maar waarom zou je dit in hemelsnaam allemaal van tafel gooien en vervangen door angstaanjagende beren in een ongeïnspireerd verhaal over 'getting the band back together'?

Deze film is compleet gestoord: Christopher Walken laat okselscheten, Alex Rocco met een rare pruik, Queen Latifah als een willekeurige barman en zelfs Elton John. Wat dachten ze wel niet?

Je moet deze film zien om het te geloven. Boten die tegen pakhuizen botsen, een wilde achtervolgingsscène in een car wash waar ik me rot om moest lachen, een geïmproviseerd dansnummer in een restaurant en een promiscue vrouwelijke beer met afschuwelijke make-up.

Dit kun je niet verzinnen. Het is ontspoord en tegelijkertijd vreselijk saai. Hoe zelfs?

2*

Typische meidenfilm.

Alles is zo voorspelbaar en saai. De humor vond ik ookk helemaal niet leuk.

Flopje 2*

Goed, meer niet.

Eigenlijk is dit een standaard filmpje. Het enige dat echt goed is, zijn de Special Effects. De Aliens zagen er best goed en dreigend uit. Wat jammer is, is dat de film zich inderdaad te serieus neemt. Ook moeten de nodige cliché's weer eens passeren en dat komt m'n oren wel eens uit. Daniel Craig speelt goed en Harrison Ford dretselt er maar wat bij. En wat Olivia Wilde betreft: Ja, zij kan enkel mooi wezen. Acteren is niets voor haar. Het verhaal is erg onorigineel (ondanks de setting). Waar de film eigenlijk het meest last van heeft is de speelduur. Een anderhalf uur zou beter geweest zijn voor een film als deze. 3*