Opinions

Vermakelijk, maar niets meer.

Ik dacht dat Crawl een slechte B-film zou zijn dus heb ik destijds de film geskipt in de bioscoop. Thuis heb ik de film gekeken en vond hem wel beter dan verwacht. Toch mist het allemaal net dat extra; de extra spanning, extra gore en gewoon de overall punch dat de film zou moeten hebben.

Crawl is een filmpje die je zeker ook niet serieus moet nemen. Kijk maar naar de begingeneriek. Ik lag hierbij in een deuk. Geweldig droog hoe de titel tevoorschijn komt in een zwembad vol mensen die crawl zwemmen. Ook het nummer tijdens de credits zegt al genoeg.

Het acteerwerk is verdienstelijk en vooral de eerste helft is spannend en beter als verwacht. Het is het tweede, wat saaie deel dat de film de das om doet.

2.5*

Inderdaad niet veel spanning, maar wel boeiend.

The Crazies is een goede remake. De setting is erg goed en het verhaal werd ook goed uitgewerkt. De personages zijn niet allemaal even interessant of sympathiek, maar dit is niet zo erg. Het acteerwerk is in het algemeen best goed. De special effects zijn redelijk, maar de eindscène was wel erg mooi. 3*

Crazy, Stupid, Love.

De verwachtingen voor deze film waren redelijk hoog. Zo hoog zelfs dat het enkel kon tegenvallen. Maar de film heeft mij wel erg goed vermaakt. Het eerste deel van de film is eigenlijk meer drama/romantiek. Er komen wel wat leuke scènes in voor, zoals de "make-over" van Cal, maar die waren best schaars. Pas na het eerste uur komt de vaart erin en weet de film een duidelijke kant op te gaan. Hier is er ook meer humor gebruikt. Ik lach werkelijk strijk van het gevecht in de tuin van Cal en Emily waarna die vriend binnenkomt, "Nanna" Hannah blijkt te zijn en als klap op de vuurpijl nog eens David Lindhagen toekomt. Echt een geweldig hilarische scène.

De film heeft erg veel cliché's en maakt er zelf een grapje rond. Er zit vaart in de film waardoor het op geen enkel moment erg saai wordt. Een erg leuk verhaal ook van die Jessica. Hoewel in het begin alle mensen apart te worden behandeld, komen ze toch allemaal op de één of andere manier samen. Erg goed.

Over het acteerwerk mag ik eigenlijk totaal niet klagen, want dit was van iedereen echt uitmuntend. Alle acties en reacties kwamen erg geloofwaardig over. Steve Carell heeft mij enigzins teleurgesteld bij Dinner for Schmucks, maar hier was hij lekker op dreef. Ik vond dat hij ook de beste one-liners kreeg. Jullianne Moore is altijd leuk om naar te kijken want ook zij steekt diepgang in haar personage. Ryan Gosling stelde mij ook zeker niet teleur en Emma Stone... Ja, wat kan ik erover zeggen? Ze is een erg mooie vrouw die ook nog eens erg overtuigend kan acteren. Ze heeft mij al verbaasd bij Zombieland en ook hier heeft ze een stukje van mijn hart gestolen.

Voor de rest was de film erg amusant. Na al die bagger rom-coms die de laatste tijd langs de bioscopen zijn gepasseerd ben ik blij dat er eens een goede film tussen zit. Ik ga morgen naar de Saturn (geen reclame), en ik zal zeker en vast kijken of ik deze film kan bemachtigen voor een spotprijsje. Ik geef nu een 3,5*, maar als ik de film misschien bekijk als ik in een meligere bui ben, zal ik die wel kunnen opkrikken naar een ronde 4*.

Sorry, hoor. Maar dit was echt crap van de bovenste plank!

Creep Van is erg slecht. De film heeft bijna geen verhaal en de acteurs leken alsof ze gewoon van Craigslist zijn geplukt. De kills waren zelden leuk. Ook probeert deze film grappig te zijn, maar dat is het helemaal niet. De personages zijn dan ook erg stereotiep. Neen, niet goed. 1*

Creepshow is zo'n horrorklassieker die ik om de een of andere reden nooit een kans heb gegeven. Daar is dankzij deze challenge verandering in gekomen en wat ben ik daar blij om!

Dit is een collectie van sfeervolle verhalen die heel hard lijken op diegene die verteld worden rond een kampvuur. Het wekt een nostalgisch gevoel naar de old-school boeken en verhalen waar ik als kind niet genoeg van kon krijgen. Denk maar aan Paul Van Loon en nu als volwassene Stephen King.

King heeft grappig genoeg ook een rolletje in een van de segmenten. Het is wel het minste segment maar de pret ligt vooral in King's karikaturale rolletje. Veel iconen passeren hier de revue en dat zorgt voor een fijn herkenningsfeestje. De losstaande verhalen zijn niet allemaal even interessant maar hebben de perfecte noot. De visuele stijl valt ook voldoende op met de vele kleuren. En natuurlijk ook de zwarte humor die perfect goed zit.

4*

Een groep schattige, pluizige, bolle wezens van een andere planeet landt op aarde. Natuurlijk hebben ze honger na zo'n lange reis dus zoeken ze dapper naar eten. Wanneer ze worden opgejaagd door een moordlustige familie en twee buitenaardse premiejagers zullen ze creatief uit de hoek moeten komen om hun zachte, snoezelige vel te redden!

Dit was toch hoe de film ging, he?

Critters is een knap voorbeeld van een geinige doch spannende creature feature. Vanaf het begin is de film vermakelijk en blijft de hele speelduur zo. Het verhaal is totaal niet origineel en veel bloed wordt er niet vergoten. Toch valt er genoeg te beleven dankzij de critters die heel veel in beeld komen. Er zit een bepaalde charme in het feit dat de beestjes overduidelijk handpoppen zijn. Dat men dan er dan vol overgave mee probeert te "worstelen" en het geloofwaardig willen doen overkomen draagt alleen maar bij aan de fun-factor.

Lekker genrefilmpje maar niet alles is even interessant. De verhaallijn met de premiejagers kon me geen moer schelen. Ook kon het einde me niet meer verrassen en concludeert de film met een domper. Toch is dit een leuk tussendoortje waarvan het plezier van het scherm spat.

3,5*

Het FilmFest Gent is voor ons afgetrapt met een knaller. Met een fijne Q&A achteraf met de lieflijke Deniz Dumanli heb ik er nog meer van genoten. Hoewel ik weinig wist op voorhand - zo heb ik het liefst op filmfestivals - ben ik zowaar van mijn sokken geblazen van dit intiem portret van een vrouw op zoek naar haar verloren nichtje in het drukke Istanbul.

Crossing Istanbul is op de eerste plaats een menselijke film. Het zet de personages op de voorgrond en zet het verhaal op de tweede plaats. Dit was een geniale zet. De diverse personages die je tegenkomt zijn namelijk ieder enorm grondig uitgediept. De film heeft een plek geraakt in mijn filmliefhebbend hart doordat er weinig verteld en zoveel getoond wordt in een enkel beeld. Pijn, spijt, verlangen, liefde, angst,... Regisseur Levan Akin begrijpt duidelijk het begrip show, don't tell.

Filmtechnisch is het ook zeer sterk uitgevoerd. Ik heb een zwak voor longtakes dus ik was verheugd om te zien dat er een paar werden ingevoegd. De kleuren zijn rauw en de score is tot een miniem gebracht. Deze leegte wordt opgevuld door de kleurrijke mensen die op het scherm te zien zijn. Een perfecte balans.

Een kleine opmerking die ik heb, wat me dan ook verhindert om de volle vijf sterren toe te kennen, is dat de film niet goed weet wanneer te eindigen. Ergens tussen de tweede en derde akte kon het ook wat bondiger. Dit is mijn mening maar ik snap volledig dat het moeilijk was deze scènes eruit te knippen.

Mijn man en ik waren muisstil toen de credits voorbijkwamen. Een Turks-Georgische film over de trans-community die een statement maakt zonder pretentieus te zijn en geen stereotiep einde heeft. Dat heb ik graag!

4,5*

The Crow werd overladen door negatieve reviews en enige hoop werd direct de kiem gesmoord vanwege een enorm teleurstellende box office. Is het zo slecht als critici en het publiek deed vermoeden? Neen, maar het is nog steeds niet al te best.

Dit komt vooral omdat we weten waar de film heengaat. Hierdoor voelt het zorgvuldig opgebouwde eerste half uur als overbodig aan. Dat men faalt om de chemie tussen Skarsgård en FKA twigs tastbaar te maken is alleen maar zonde en zorgt voor een erg ongegronde basis. Het is alsof men wist dat de twee geen connectie hadden dus men op allerlei wanhopige manieren wil tonen dat de twee daadwerkelijk hopeloos verliefd zijn. De rest van de film verloopt enorm standaard en blijft voorspelbaar. Hier en daar heeft men wat bloedvergieten toegevoegd, wat wel een aangename verrassing bleek. Anders was het nog teleurstellend en kon een onvoldoende niet uitblijven.

2,5*

Oh jongens, dit was een feest. Ik weet nog steeds niet honderd procent zeker wat ik net aanschouwd heb.

Cruel Jaws is op elk vlak een verschrikkelijke film. Shots die gestolen zijn uit verschillende eerdere haaienfilms, een enorm lachwekkend plot en nog slechter acteerwerk. En toch heb ik mij hier enorm hard mee geamuseerd.

Extreem foute dialogen worden gehouden tussen acteurs met het charisma van een selder. Voeg daarbij dan nog eens het uitbundig gebruik van zooms en awkward camerabewegingen aan toe en je hebt anderhalf uur heerlijk vermaak. De belachelijke score bevat snippets van Star Wars en een rare off-key versie van de originele Jaws-soundtrack.

In de film gebeurt er ook zo veel en toch niks. Niet alleen terroriseert een het rustige havenstadje Hudson Bay, ook staat een aquarium op de rand van faillissement, ontwikkelt zich een onzinnig maffia-subplot en zit er nog een familiekomedie onder dit alles verschuild.

Natuurlijk is er een fijne grens tussen bagger en camp. De film bevindt zich een groot deel in de eerste categorie dus verwacht hier zeker geen meesterwerk. Toch een fijne zit die misschien wat leuker is met een biertje of tien. Een groen sigaretje helpt ook.

3*

Een verrassend leuke en af en toe spannende thriller over een moordenaar die het gemunt heeft op homoseksuele mannen. Opmerkelijk hoe een film over de gay cruising/darkroom subcultuur daadwerkelijk is gemaakt kunnen worden in 1980. Friedkin pakt het hele gegeven met een soort objectief respect aan.

Het is een welkome afwisseling om Pacino in een heel ander soort rol te zien kruipen. Hij wordt eens niet afgebeeld als macho maar toont weliswaar persoonlijke ontwikkeling van het personage.

Cruising is een soort 'vergeten' film die toch wel meer ter sprake mag komen, volgens mij.

3,5*

Een zeer originele bijdrage aan het horrorgenre die zeker je aandacht verdient.

When Evil Lurks is een brutale en sombere film. Het begint nogal vaag maar evolueert geleidelijk naar een wilde rollercoaster van een film. Gorehounds zullen zeker tevreden zijn, want er zijn een paar momenten waarop zelfs ik - een fervent horrorfan - fysiek ongemakkelijk werd. Het is expliciet en extreem, maar nooit wansmakelijk.

Niet alles is perfect, want bij de derde akte kakt het nogal in. Het leunt op een meer traditionele setting en opbouw en ik bleef een beetje teleurgesteld achter.

Aan de oppervlakte is deze film echt gestoord, maar kijk naar de diepere lagen en je zult een aantal metaforen vinden die je misschien zullen verrassen.

Kijk alsjeblieft naar deze film en laten we hopen dat Hollywood niet probeert om dit te remaken.

3,5*

In Cuban Fury heeft Bruce zijn jeugdige passie voor salsa-dansen in competitie volledig verloren als volwassene. Het is pas wanneer hij een nieuwe collega wil imponeren dat hij de hobby na jaren terug wil oppikken, hoe moeilijk dat ook is voor hem.

Nick Frost is een charmante acteur die weinig echt slechts kan doen. Ook hier is hij alweer zijn sympathieke zelve én krijgt hij steun van Rachida Jones en Olivia Coleman. Jammer dat de twee dames hem net iets teveel in de schaduw werpen qua charisma want dat is niet wat de film nodig heeft. Niks tegen Jones en Coleman, overigens. Die twee zijn schatjes.

Het verhaaltje is standaard maar wordt door de typisch Britse aanpak net wat leuker om te kijken. De personages grenzen heel vaak aan het karikaturale wat soms vervelend werkt maar nooit de fun er volledig uittrekt. Vooral de finale is lekker opwekkend, wat de film na een tijdje wel nodig had.

3*

Hunter Schafer is de ster in deze leuke, verontrustende en mysterieuze slow-burner. Er wordt een intrigerend mysterie opgebouwd en als kijker heb je geen enkel idee in welke richting het uit zal gaan. Ik zal niks spoilen maar wel kan ik zeggen dat het een aangename verrassing was.

Dan Stevens gaat altijd goed gepaard met horrorfilms. Hier speelt hij een excentrieke resort-eigenaar met een heel dik Duits accent. Stevens speelt erg campy, wat zeer goed past bij de wel erg van de pot gerukte finale. De aanloop naar die derde akte is ook erg creepy met enkele sterk opgebouwde scares.

Cuckoo is een van de betere horrorfilms van het jaar.

4*

Ik vind het zo jammer dat ik dit niet zo goed vond zoals anderen. Het is een erg aparte film met een unieke sfeer en modern uitgangspunt. Het is eens iets anders dan een geest in een videotape of een vervloekt huis. In plaats daarvan deed het me wat denken aan een Japanse Silence of the Lambs. Een gegronde film met zware thema's en een mooi uiterlijk. En ik zou me kunnen vergissen maar er werd gebruik gemaakt van intra-geluiden wat zorgt voor een opgefokt gevoel voor de kijker.

Verhaalgewijs stelt het vooral teleur. Te weinig substantie en teveel filler. Meer kan ik niet kwijt.

2,5*

Kelly Rowland had misschien wel last van een dilemma maar ik ben ervan overtuigd dat ze met deze film een verkeerde keuze heeft gemaakt.

Een Netflix-film die oprecht aanvoelt als een van hun goedkope kerstfilms maar dan met een Halloweensausje op gepleurd. Niets voelt organisch aan in dit misbaksel van regisseur Jeff Wadlow. Het acteerwerk is ondermaats en de dialogen zijn nog treuriger. Marlon Wayans' komische talent wordt gereduceerd tot een irritant Adam Sandler-niveau. Ook komt het verhaal tergend traag op gang en valt het hele ding zo hard te voorspellen. Het is vervelend, goedkoop en eigenlijk alles wat er mis is met de Netlix Original Movies.

2*

Erg verrast door dit deel.

De Chucky-reeks vond ik best leuk. Al heb ik enkel deel 1, Bride en Seed gezien. De laatste twee waren van bedenkelijk niveau, maar desalniettemin vermakelijk. Al was Seed of Chucky wel érg beroerd. Nu komt men men een straight-to-dvd vervolg. Dat het geen bioscooprelease krijgt, zegt al wat en de trailer zag er nu ook niet bepaald schokkend uit. Toch is dit deel best leuk.

Voor een diepgaand verhaal moet je niet bij deze film zijn. Maar deze film heeft veel andere dingen te bieden. Er was zeker genoeg spanning aanwezig en de personages zijn best aangenaam. Ook enkele scènes zijn erg vindingrijk. Denk maar aan die chili.
Ook het einde was goed en ik was erg verrast. Ik zie Jennifer Tilly erg graag spelen. Wat een zalige dame is dat toch.

Het acteerwerk is matig, maar echt storen deed dit niet aangezien je zelden nog goed acteerwerk vind in slasherfilms. Het sfeertje was best creepy en visueel was de film ook dik in orde. Die flashback met de zonnebloemen was erg sfeervol. De film kakt wat in in het midden, maar als je dat eenmaal hebt doorstaan, komt een zalige finale.

3*

Curse of the Undead is een erg opvallend geval. Dit is een western in de traditionele zin van het woord: een outlaw, duellen, een oud stadje met een overdreven mannelijke sheriff... Gooi daarbij nog eens vampiers en je hebt een bondig filmpje die meer is meegevallen dan verwacht. Op horrorvlak stelt het teleur maar de snedige dialogen zijn een aangename verrassing. Het eerste uur is wat slepend maar ik merkte dat ik bij de laatste 20 minuten weliswaar oprecht geboeid was.

3*

Er zijn leukere plekken om vast te zitten.

Curve doet niks fout en niks supergoed. Gewoon een leuk en luchtig tussendoortje. Julianne Hough is overtuigend genoeg en laat een indruk na. Het lage budget is jammer genoeg soms best duidelijk. De derde akte mocht ook wel wat korter. Desalniettemin een strakke survival-film die iets teveel op de oppervlakte blijft.

P.S.: Ik had 100% me laten verleiden door die hitchhiker...

Een eenvoudige maar best effectieve thriller. Het roept meer vragen op dan het beantwoordt, maar dat maakt deel uit van de intrige. Er zijn meerdere lagen die ontdekt kunnen worden of je kunt het gewoon bekijken zoals het is: een vrouw die probeert niet van een gebogen richel af te glijden.

Ik hield van het brutalistische ontwerp van de titulaire curve.

3,5*