Opinions

Een soort Children of the Corn meets Village of the Damned maar dan Spaans. Who Can Kill a Child moet het vooral hebben van de nihilistische en onbehaaglijke sfeer. Van zodra je de plotomschrijving leest weet je wel al ongeveer hoe de vork aan de steel zit maar toch stelt dit niet teleur. De film is ook niet bang om enkele existentiële en morele vragen te stellen waardoor het toch wel even door je hoofd blijft spelen. Soms voelt alles wat te klungelig aan en zijn enkele voice-overs pijnlijk merkbaar. Ook had het voor mij net dat tikkeltje donkerder te gaan maar je moet de film uiteraard bekijken in zijn tijdsgeest.

Degelijk en verontrustend.

3,5*

Waarom heeft niemand me gewaarschuwd dat er een 4 minuten durende scène zou zijn met gigantische spinnen die een man levend opeten. Ik kronkelde de hele tijd totdat ik het niet meer kon, dus ik sloot mijn ogen en concentreerde me op de geweldige begeleidende soundtrack om er doorheen te komen.

Deze films, zoals veel Italiaanse horrorfilms uit de jaren 80 - vooral die van Fulci - geven me meestal een vies gevoel. Ze hebben die smerige sfeer om zich heen en de gore is meestal net zo walgelijk. Dat is zeker goed, maar er is een reden waarom ik ze vermijd als de pest.

De scares zijn geweldig en tegen het einde is er prachtige cinematografie. Ik zou alleen willen dat het mysterie wat beter uitgewerkt of zelfs interessanter was.

3,5*

This is a story about boy-meets-girl, only, it's not a love story...

(500) days of summer is een schattige romantische komedie. Er waren veel momenten waar ik echt met de bulderlach zat, maar er waren ook veel ontroerende momenten. In de film zie je eigenlijk hoe Tom en Summer elkaar ontmoeten, en je ziet ook hoe hun relatie afbrokkelt. Dit is nu echt een mooie film. En het einde is ook best schattig. Ik snap niet waarom ik deze film zo lang in de kast heb laten liggen... Een mooie 4*.

Een goede horrorfilm van Spaanse afkomst.
Een paar jaar geleden had ik al eens geprobeerd om •REC te bekijken, maar toen ben ik in slaap gevallen en heb ik niet meer verder gekeken. Nu gaf ik de film een tweede kans, en het viel goed mee.

De film heeft niet echt een origineel gegeven. Gewoon een soort zombiefilm. Ook het Found-Footage ding is niet nieuw, maar toch effectief. Wat me ook opviel, was dat dat mens, die Angela, erg veel kon schreeuwen. Het zorgt voor hoofdpijn. Het verhaal komt traag op gang, maar eenmaal het begint, blijft het spannend.

3*

REC 2 heb ik niet gezien, maar dat was niet zo erg, aangezien dit een soort losstaand deel is.

De film vond ik niet zo goed. Waar REC 1 goed was, is deze erg slecht. Dat er overgeschakeld werd naar vaste camera, was nog het minste. Maar dat er nog eens die irritante laag humor werd overgegoten was de druppel. Dit was een complete misstap. Het past nu ook niet bij REC. Verder vond ik het einde best leuk. 2,5*

Al die fouten in deze film.

Ik wou toendertijd liever naar Sweeney Todd gaan kijken, maar mijn ouders vonden dit een betere keuze. Les van de dag: Luister nooit naar je ouders, want ze hebben (bijna) geen smaak van films! Deze film vond ik nogal saai en cliché. Acteerwerk was ook niet zo goed. Voorpelbaar en matige film, maar ik heb mij niet echt verveeld in die 109 minuten. 3*

101 Dalmatiërs, neen dank u. 101 échte Dalmatiërs, ook niet.

Dit is echt een zonde van mijn tijd geweest. Cruella De Vil (en ik heb het nog maar net door: De vil= De-vil= DEVIL=Duivel) is een hatelijk irritant personage. 2*

Het feit dat de alternatieve titel Trapped Sisters is, deed me hardop lachen. Dat vat de hele film wel samen.

Je moet wel heel dom zijn om onder een afdekking van een zwembad vast te komen zitten en daar lang genoeg te blijven zitten om er een speelfilm van te maken. Het uitgangspunt is zo onverdraaglijk stom en hoezeer ze het ook geprobeerd hebben, ze konden het nooit goedpraten of het minder idioot maken.

De twee zussen proberen elke optie om eruit te komen maar één keer en geven het op. Het spijt me, meisjes. Jullie zullen veel meer moeten doen om mij ervan te overtuigen dat jullie geen aardappelpuree als hersenen hebben. Zelfs de schrijvers wisten dat ze zulke imbecielen waren dus halverwege schreven ze er een derde personage bij om de twee sukkels te treiteren zodat ze sympathieker te doen overkomen. Het werkte niet echt.

Het acteerwerk was *zucht* prima.

2*

12 Hour Shift is een krankzinnige zwarte comedy met verrassend aangename gore en wat geslaagde humor.

Een verpleegster verkoopt een zak organen aan haar nicht die nog maar net actief is op de organenmarkt. Zij heeft het namelijk vannacht nodig voor haar baas, die dringend een orgaanoperatie moet uitvoeren op iemand. Wanneer de nier vermist raakt moeten de twee dames creatief worden om onopgemerkt een nieuwe nier te kunnen oogsten.

Zoals ik al zei was de gore best leuk. Er worden nieren en blazen uitgehaald, kelen doorgesneden, bleekwater in iemands keel gegoten en plots duikt daar ook David Arquette op als geschifte seriemoordenaar die werd opgenomen in het ziekenhuis. Spectaculair was het niet, maar wel vermakelijk allemaal.

Angela Bettis, die ik ken van het begin van de horror challenge met May, was weer uitstekend goed op dreef. Ze kan de mix tussen horror en comedy goed dragen. De rest van de cast zijn karikaturale typetjes die na een tijdje zwaar gaan irriteren. David Arquette loopt er maar bij en heeft uiteindelijk niet veel bij te dragen aan de film.

Een mixed bag (of organs) dus. Laat ons gewoon zeggen dat ik me niet verveeld heb.

3*

Weer een film van The Asylum.

Ik had erg lage verwachtingen voor deze film, dus kon het enkel meevallen. Maar dat deed het niet. 12/12/12 is saai, heeft slechte effecten, is zeker niet eng en heeft geen originele kills. Kortom: het is een slechte film.

Het acteerwerk is zoals alle Asylum-films erg slecht. De personages hebben geen diepgang, dus hoe ze doodgingen deed me ook niks. Zo gruwelijk mogelijk liefst. De kills waren steeds op diezelfde onoriginele manier gedaan. En dan dat kind. Wat was me dat? Het trok op niks. Gedurende 60 minuten zie je niks van het wezen en dan op de "climax" zie je het. Zo'n lelijk gedrocht. Je zag gewoon dat het nep was. Dan hadden ze echt beter dat kind niet getoond. En ik ga niet beginnen aan het belabberde einde. Dat was net als de rest van de film tenenkrommend.

Ik geef 12/12/12 geen 0,5* omdat ik van het principe ben dat er geen slechtste film ooit kan zijn (ik moet Troll nog zien, dus ja). Maar deze film komt wel erg dichtbij. Een heel kleine 1*

Spannende film.
Voor ik 127 Hours ging kijken, wist ik niets over die smerige scene en verwachte ik een niet bloederige film die niet goor ging zijn. Omdat deze film gespeeld werd in een lokale kleine cinema, en er bijstond dat het KT is, dacht ik dat het een gewoon drama ging zijn. Ik heb die ene scene toch wel doorgespoeld thuis.
Nu over de film.
De locaties zijn mooi en er is genoeg afwisseling tussen Aron die vast zit en scenes daarbuiten. Het begin is als een feelgood-film. Maar daar komt verandering in als Aron vast komt te zitten. Vanaf dan wordt het spannend en beklijvend. Er waren ook genoeg minder serieuze stukken in de film. (zoals wanneer hij doet alsof hij in een tv-show zit)
Beter dan de gemiddelde film. 3.5*

Een sterke verfilming van het boek van Stephen King.

De film is een opeenstapeling van angstaanjagende momenten. John Cusack speelt zijn rol geweldig en Morgan Freeman doet het ook goed. Wat deze film zo sterk maakt is dat hij je steeds de kriebels geeft. Sommige scènes zijn memorabel, terwijl sommige dialogen wat vervelend zijn. Maar er zijn genoeg spannende delen. Zoals wanneer het schilderij beweegt, als de ramen verdwenen zijn, en wanneer de geesten uit het raam springen.

De film heeft mij een goede indruk nagelaten. 3.5*

1974: The Possession of Altair is een Mexicaanse found footage film en speelt zich af in - je raadt het - het jaar 1974. Het is dan maar logisch dat er daadwerkelijk met een camera uit die tijd wordt gefilmd. De grain en kleur van de 8mm zorgt voor een unieke uitstraling. Met dat de 60s en 70s esthetisch gezien echt helemaal mijn ding zijn, heb ik er meer van genoten dankzij de stijl.

Jammer dat de rest van de film enorm matig is. Het is niet eng of bijster origineel te noemen. Het is vooral een veel te bekende formule die pas op het einde interessant wordt. Dit is niks nieuws onder de zon maar fans van dit subgenre kunnen dit misschien wel beter smaken.

2,5* voor een film die stijl belangrijker vindt dan inhoud.

Wel, deze film heeft toch meer te bieden dan ik eerst vond. Het acteerwerk is niet zo denderend, maar de special effects zijn werkelijk fantastisch. De film is wel zeer cliché en ongeloofwaardig. Meh, toch mijn stem verhoogd naar 2.5*

28 Days Later...

Een minder geslaagde zombiefilm. Het is leuk, zo de verlaten straten van Londen. Het verhaal is goed, maar het zakt af en toe in. Ook vind ik het jammer dat de zombies zo snel veranderen. Verder ziet alles er goed uit. 3*

Ik had heel slechte verwachtingen over deze film, maar ik heb toch wel een paar keer moeten lachen. Er zijn ook heel veel slechte scenes in de film, en de acteerprestaties zijn ook niet goed. Nee, geen film om 2 keer te zien. 2*

Een leuke komedie.

Drew Barrymore vind ik nog steeds een schattig gezicht hebben. Ik smelt voor haar...

Adam Sandler is hier niet op z'n best en zijn humor komt niet altijd even goed uit de verf. Het romantische aspect heeft hier wel de bovenhand. De personages zijn erg leuk en je leeft echt met ze mee. Op het einde zat ik echt met een kropje in m'n keel. Een mooie 3*.

Ik dacht dat dit een film zou zijn die mensen met kanker zou uitlachen. Want Seth Rogen kennende: hij heeft best wel grove humor. Maar tegen alle verwachtingen in werd dit een erg gevoelig filmpje over een zwaar onderwerp. Deze film laat zien hoe de medemensen van kankerpatiënten omgaan met die ziekte. Pas in echte nood leer je de mensen kennen: Beste vriend wordt rotzak, vriendinnetje blijkt een bitch te zijn en de moeder blijft overbezorgd. Maar uiteindelijk geven ze allemaal wel om jou.

Deze film heeft mij eigenlijk wel diep geraakt.
Over het acteerwerk kan ik eigenlijk totaal niet klagen want dit was bij (bijna) iedereen uitmuntend. De personages en hun reacties en acties zijn ook erg overtuigend gebracht. De film heeft een mooie mix van drama en humor, die iedereen wel zal kunnen bekoren. Een erg mooie 4* want deze film behoort echt tot één van de beste van 2011.

Ik las dit boek ongeveer een jaar geleden en was er kapot van toen ik ontdekte dat de boekwinkel nu is omgebouwd tot een lelijke McDonald's. Wat een verspilling van geschiedenis.

Het boek getuigt van tijden waarin penvrienden heel gewoon waren, boeken geliefd en gekoesterd werden en solidariteit niet zo ongewoon was als nu. Misschien romantiseer ik hier, maar wat maakt het uit. Het punt dat ik probeer te maken is dat dit verhaal het naoorlogse Groot-Brittannië en het welvarende Amerika op een unieke manier samenvat. Het is nogal vreemd om het heen-en-weer geschrijf in een film te zien. Naar mijn mening werkte het beter als boek. Ik kon minder goed meeleven met de personages, hoe goed ze ook werden neergezet door Anthony Hopkins en Anne Bancroft. Ook Judi Dench levert hier prachtig werk.

De film heeft een kalmerend effect op je en faalt niet om het einde ontroerend te maken. Het af en toe doorbreken van de vierde wand zorgde voor een aantal grappige en luchtige stukjes die erg welkom waren.

Helaas voor de film zijn de brieven van Hanff en Doel om te lezen, niet om naar te luisteren.

3*

Alweer een moeilijke om te beoordelen op het Filmfestival van Gent...

Twittering Soul is een enorm experimentele film. Regisseur Deimantas Narkevicius snapt het medium 3D en haalt er echt alles uit. Dit is een visueel prachtige film met shots die meermaals mijn mond deden openvallen. De shots hebben immens veel diepgang die ik nog nooit heb gezien in een commerciële productie. (Eat your heart out, Avatar!)

Het verhaal is bijna onbestaand dus daar moet je echt niet voor blijven kijken. Het is zelfs amper te begrijpen en bijgevolg nogal saai. Ook de soundtrack was met momenten enorm vervelend. In combinatie met de 3D dat me na een tijdje voorzag van stevige hoofdpijn was dit toch een minder geslaagd project.

Prachtig maar ook best saai.

3*