Opinions

Ik wist dus niet dat dit een remake is van David Cronenbergs Rabid uit 1977 dus misschien had ik die liefst eerst willen zien. Toch heb ik min of meer een leuke tijd gehad. De eerste helft had me volledig geboeid. Praktische effecten die met zorg gemaakt zijn, een verhaal die interessant was en een goede acteerprestatie van Laura Vandervoort. Jammer dat de film halverwege grootser wordt want dan gaat het de mist in. De film verliest zijn focus en wil van alles tegelijkertijd aankaarten.

Ook heb ik de indruk dat de film zo veel beter zou zijn moest men de Giallo-richting uitgegaan zijn naar art direction toe.

3*

Ik had erg veel moeite met de wel erg povere art-style van de film maar gelukkig wordt er hierdoor gefocust op de acteerprestaties. Anne Hathaway bewijst redelijk vroeg in haar mainstream carrière dat ze kan acteren. Ook de supporting cast is echt sterk. De film heeft echter geen reden om zo lang te duren als het doet want op vlak van verhaal is dit best standaard. Na een tijdje werd het zelfs zo melodramatisch dat je bijna volcontinu zit te kijken naar huilende personages die elkaar steevast willen slaan op een soap-achtige manier.

2,5*

Een film met dit concept kan een leuke, donkere zwarte komedie opleveren. Jammer genoeg zitten we opgescheept met dit product.

The Radleys kan op geen enkel vlak volledig overtuigen. De humor is vlak, personages niet genoeg uitgediept en er gebeurt ook gewoon heel weinig om je aandacht erbij te houden. Het kleine verhaaltje rondom te zoon die zijn geaardheid onderzoekt is best aandoenlijk maar er wordt veel te veel hierop gefocust in plaats van op horror en comedy.

2,5*

Japanse epossen zijn blijkbaar niet mijn meug.

Cinematografisch gezien is dit pure perfectie. Elk beeld dat je ziet benadert perfectie. Jammer dat de rest van de film dit niet kan volgen.

Ik zal niet de enige zijn die de film tergend lang vindt. Elke dialoog, scène of overgang wordt tot in de ellende uitgerokken. Na een tijd heb je het helemaal gehad en volg je amper nog met wat er allemaal gebeurt. Personages hebben weinig tot geen diepgang en worden tot in het karikaturale gespeeld. Soms lachwekkend, vaak frustrerend.

Heel jammer want had de film een vlotter tempo gehad was dit een erg boeiende zit geweest. Het verhaal van King Lear is namelijk erg interessant, mits goed uitgevoerd.

Na Seven Samurai denk ik niet dat Kurosawa voor mij is weggelegd. Binnenkort kijken we wel nog Ikiru, in de hoop dat een andere setting en onderwerp toch iets kunnen doen.

2*

Inderdaad één van de betere films van 2011. De wereld van Rango ziet er zo mooi uit. Ik heb niet echt moeten lachen met deze film, maar ik heb me toch vermaakt met de klunzig uitziende Hagedis.

3.5*

Een niet zo speciale film.
Ik verwachtte eigenlijk een bloederige film met veel gore. Wel jammer dat je de kerstman zelf niet zag eigenlijk(behalve in het ijs.) en dat het gewoon "elfen" zijn. Het zou mooier geweest zijn als ze dat kindje hebben laten doodgaan door de "elfen". Het zou dan wat specialer zijn.
Die horrorfilms over sprookjes beginnen wel beu te worden. Wat komt hierna? De moordende paashaas?

2.5*

Lekkere no-brainer.

Rat race is een hilarische film die toch wat voorspelbaar en over-The-top is. De cast speelt echt geweldig en hun mimiek ook .

Lekker droge humor en leuke bijrolletjes zorgen er wel voor dat het zeker niet te saai wordt.

Leuke film. 3.5*

Hmmm... Een kokende rat met een goed gevoel voor geuren.

Het concept van Ratatouille is best leuk gevonden. En de setting in het magische Parijs. Dit zijn de twee pluspunten van de film. Ik ben opgegroeid in het restaurant-milieu en ik weet dat het er totaal niet aan toe gaat als in deze film. Hier is alles o zo zoetsappig en perfect.

Het verhaal is goed, maar het wordt niet goed uitgesmeerd in die 111 minuten. Soms wordt het langdradig en 2 minuten later gaat alles zo snel. De saaie delen worden nog saaier door de flauwe en kinderachtige humor. Ik had scherpere grappen verwacht.

Neen. Geen spek voor mijn bek.

The Raven heeft nogal weinig nieuws te bieden en is naar mijn mening toch de minste Karloff-Lugosi productie. Het voelt niet aan als een horrorfilm want veel engs valt er niet te beleven. Om een op foltering en moord beluste wetenschapper te zijn, voert Lugosi toch opvallend weinig foltering of moord uit. Voor de mensen op zoek naar sfeer, laat deze maar links liggen. Het is je standaard 30's Universal Picture zonder al te veel inhoud. Met een runtime van slechts 61 minuten voelt het toch nog te lang aan.

Niet rampzalig maar eerder een nogal goedkope productie.

2,5*

Best goed.

The Raven is een leuke gothic-achtige myster/thriller. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar wordt wel leuk uitgewerkt. John Cusack zet hier een erg geloofwaardige Edgar Allen Poe neer. Waar ik me aan stoorde, waren de vele fouten in de film. Sommige waren niet subtiel meer, maar eerder opvallend. 3*

Robert Carlyle schittert als wendigo-kannibaal-sekssymbool. Ik weet het niet, ik vind hem gewoon enorm aantrekkelijk in deze film. Veel heeft te maken met zijn gigantische charisma en schwung die hij op het scherm tovert. Je kan je ogen niet van hem afwenden. Je merkt dat hij zoveel plezier heeft in dit filmpje en dit krikt mijn score wat op.

De rest van de cast bevat heel wat bekende gezichten. Geen van hen doet het slecht, maar door het script hebben ze niet veel kans om uit te blinken. Verder is de score best aardig, al vond ik sommige momenten dat de sfeer van de film niet overeenkwam met de muziek die erop werd geplakt.

Verder is dit een fijn filmpje over de wendigo, kannibalisme en toegeven aan verlangens. Ietsje meer gore en een spannender eindgevecht hadden deze film zoveel beter gemaakt. Desalniettemin heb ik me erg vermaakt.

3,5*

Verrassend veel ranzigheid, een goede portie slapstick en soms wel wat geweldige overacting.

Re-Animator begint met een geniale opening credits met idem score. Daarna volgt een ‘van kwaad naar erger’-verhaal die steeds interessant blijft. Het einde was iets te warrig, maar wel spannend genoeg. Barbara Crampton bewijst nog maar eens dat ze een horror-icoon is.

Een mooie 3,5*

Alweer zo'n typische disneychannelfilm.

De kinderen kunnen totaal niert acteren, het verhaal is voorspelbaar en het kan mij totaal niet boeien. Saaie film. 1.5*

Laat het maar aan Hitchcock over om een reeds briljante roman te bewerken tot een al even legendarische film.

Rebecca is een beklemmend verhaal dat, als je het eenmaal gelezen of gezien hebt, een speciaal en spookachtig plekje in je hart inneemt. Het is boeiend en iconisch om alle juiste redenen. De personages zijn diepe, levende en gekwelde wezens. Wie kan de dreigende aanwezigheid van Mrs. Danvers vergeten? Als ze opdoemt boven Mrs. De Winter bij dat raam, hoe kun je dan geen kippenvel krijgen. Vooral vanwege haar zwarte silhouet tegen de witte gordijnen.

Hitchcock speelt bijna perfect met schaduwen en vormen. Er zijn veel shots waarbij ik met open mond naar het scherm staarde. Die laatste tien minuten zijn misschien wel het beste deel van de film.

Ik vond dat het onderzoek een stuk korter had gekund, maar verder is dit pure cinema.

4*

Aparte film.

Ik mist de eerste 20 minuten dus ik was niet volledig mee. Maar ik heb de draad toch nog kunnen oppikken en ik was bijna direct meegesleept in het verhaal. Hannibal Lecter is één van de beste filmpersonages. Zijn gezichtsuitdrukkingen en zijn manier van spreken...

Ik herkende "D" van ergens. Ik zei: Man, die gast lijkt massa's op Voldemort!

Toen zag ik in de aftiteling dat het Ralph Fiennes was. Toen wist ik: Ma, die gast is gewoon Voldemort in Harry Potter. Dus ja.

3*

There is a God, because you are the devil...

Wat heb ik me zitten ergeren bij het kijken van deze film. Overduidelijk gericht op tieners en Twilight-fans. Hardwicke doet geen moeite om iets goeds te maken. De film bestaat uit stompzinnige dialogen, buitenscènes die overduidelijk op sets werden gefilmd en verschrikkelijk oppervlakkig acteerwerk. Amanda Seyfried, een actrice die ik de laatste tijd meer en meer begin te waarderen, stelt me hier nogal teleur. Ze komt totaal niet goed over. Maar de grootste miscast was Gary Oldman. Een gewaardeerd acteur die jammer genoeg deze rol heeft aanvaard omwille van het geld. Hij was een vervelend personage en met zijn constante geroep wilde ik soms eens zijn nek omdraaien. Neen. Ik had, zelfs bij deze herziening, iets beters verwacht. 2*

Serieus aan het twijfelen tussen 3* of 3,5*. Laat me het voordeel van de twijfel omarmen.

Red, White & Royal Blue is niet zonder hype ter mijn attentie gekomen en ik was wel gezond geïnteresseerd in deze queer rom-com. We zetten de film op en ik was instantelijk een mix van teleurgesteld, verbaasd en cynisch. De eerste 10 minuten zijn zo hyperactief en zitten vol irritante acties of cringy dialogen. Ik kon de overgeproduceerde aanval op mijn zintuigen niet aan en ik begon de film al in stukken te scheuren in m’n hoofd.

En dan plotseling merk je op dat er precies wel wat ziel in zit. Dat dit niet honderd procent de cynische cash-grab van Amazon is. Dat er misschien wel een film werd gemaakt met het hart op de juiste plaats. En dan wordt mijn hart wonder boven wonder wat zachter.

De verschrikkelijke dialogen en questionable acteerprestaties blijven nooit ver weg maar je begint het te accepteren. Het feit dat er kaas uit elk frame druipt leer je te omarmen. De ironie van Stephen Fry als homofobische koning begin je zowaar te snappen.

Voordeel van de twijfel, mensen. Voordeel van de twijfel.

3,5*

Man man man, wat was dit?

Het verhaal slaat al nergens op en de uitwerking is ook niet geslaagd. De special effects zien er waardeloos uit en het is ook totaal niet eng of spannend. Het acteerwerk was dan ook helemaal om naar te fluiten. 1,5*

Note to self: nooit gaan duiken als je trauma’s uit het verleden met je meedraagt. Gegarandeerd worden die uitgebuit in een of andere kutfilm met haaien.

Extreem saai, zonder enige actie of overtuigingskracht.

Waar het eerste deel met passie werd gemaakt, is dit een goedkope cash-in op de IP.

1*

Barbara Stanwyck zou je hart kunnen breken met slechts een blik in haar ogen. Als ik een heteroseksuele man was in de jaren '40 was ik ten dode opgeschreven.

Hoe heb ik nu pas de powerhouse ontdekt die Stanwyck is. Het is echt zij die deze film maakt. Ze weet zo goed hoe ze een tragisch personage moet spelen en het werkte voor mij. De film is zeker een kerstfilm, maar zonder het gebruikelijke sappige en vrolijke karakter. Het is een menselijk verhaal met heel wat uit te pakken. Het tempo is niet overal even gelijk, maar dat verdomde einde liet me gebroken achter en raakte me diep.

In de kleine momenten voelde ik een diepe verbondenheid met deze mensen. Fred MacMurray die voor zijn familie zingt terwijl zij hevig verliefd wordt, deed mijn hart opzwellen van warmte.

Gelukkig heb ik Christmas In Connecticut om te zien tijdens mijn kerstfilm binge dus ik zal binnenkort meer van haar te zien krijgen.

Meteen na de feestdagen duik ik diep in de hele Friday the 13th-franchise, maar ik kan niet wachten om te zien hoe haar mooie ogen me daarna weer verwelkomen.

4*

Interessant concept maar er wordt niet genoeg uitgehaald om de volle 90 minuten interessant te blijven. De Hoult en Cage zijn wel op dreef en brengen veel van de humor teweeg. Awkwafina ben ik nog steeds niet honderd procent van overtuigd.

De tweede helft is basically een misdaadfilm over een misdaadfamilie die misdaaddingen doet. Erg by the numbers en banaal. Gelukkig is de gore goed maar dat CGI bloed doet me dan weer niks.

2*

Oh. Mijn. God. Wat een intense rit.

Steeds had ik vooroordelen over Requiem for a Dream en ik wilde hem niet zien uit angst dat het weer zo'n overgewaardeerde film zou zijn. Wel, hier zat ik grondig mis. De film geeft erg goed weer wat de gevaren van drugs zijn. Als het nu als pepmiddel of als dieetpillen gebruikt wordt, teveel is niet goed. Wat me echt verbaasde was hoe hectisch het allemaal was. Ik werd er zelf een beetje vreemd van. Ook is het verhaal erg realistisch.
Het eerste deel van de film vond ik niet zo boeiend. Pas het laatste half uur (wanneer de hel losbreekt) is echt fantastisch. Dit stuk verdient van mij een hele ster meer. Het ergste (ook het beste uit de film) was toen je een uitgemergelde Sara ziet binnenkomen. Dat vond ik gewoon geweldig.
De verhaallijn van Harry en Ty kon er nog mee door, al wordt het er wel wat over toen z'n arm geïnfecteerd raakte. Dat leek me best onwaarschijnlijk. Marion kon me eigenlijk het minst boeien. Haar personage vond ik niet zo boeiend, al zet ze wel goed neer wat een drugsverslaafde allemaal niet zou doen voor wat spul.
De acteerprestaties waren gewoon fantastisch. Ellen Burstyn zet een erg goed personage neer. Maar ook Jared Leto speelt erg goed zijn rol. Zelf vond ik het wat vreemd om Marlon Wayans in een serieuze rol te zien. Toch vond ik dat hij het prima deed. Alleszins beter dan de recente crap van hem.

Als er één iets is dat ik geleerd heb is: Drugs, afblijven!

4*

Resident Evil ben ik nooit van van geweest. Ik was geen fan van het vel puzzle-solving en de gameplay was niet echt mijn ding. Zo heb ik nooit verdere games gespeeld of de franchise van Paul W.S. Anderson volledig gezien. Dus ik dacht deze eens op te leggen. Ik herkende hier en daar wel wat van de originele game maar wat ik begrepen heb is dat ze ook het verhaal van deel twee hierin hebben willen proppen. Dat was geen goede keuze want het voelt enorm gerusht en onoverzichtelijk aan. Het begon best goed maar werd uiteindelijk een knoeiboel. Gelukkig niet zo slecht als anderen zeggen.

2*

The Return of the Living Dead is een heel interessant project. George A. Romero en John Russo werkten er samen aan en wilden uiteraard een vervolg schrijven. Wegens creatieve meningsverschillen hebben ze hun wegen gescheiden. Romero kreeg de rechten op "of the Dead" en Russo op "of the Living Dead". Beiden hebben een heel andere visie op het zombie-genre maar beiden zijn erg vermakelijk.

De focus ligt hier echt op de comedy door de uitbundige acteerprestaties en ludieke dialogen. De horror mag echter niet onderdoen want hier en daar is er zeker wat te zien. De practical effects zien er spotless uit en dit deed mijn hartje zoveel deugd. Zombies hebben hier een andere definitie gekregen: ze zijn snel, kunnen praten en hebben een onstilbare honger voor hersenen. Ik geloof dat deze de eerste film was die dit introduceerde, maar ben het niet zeker. De film ziet er ook goed uit. Veel shots zijn artisitek en fun tegelijk. De epic graveyard dance scène is een van de vele voorbeelden.

Waar het net niet werkte voor mij was de spanning en de personages. Geen enkel moment vond voelde ik ook maar een hint van suspense. De karakters in de film zijn ook erg stereotiep, weinig interessant en soms ronduit vervelend.

Dit is deels dankzij het script die ze zo wil maken maar ik ergerde mij er best aan.

Een leuke film en ongetwijfeld een klassieker. Ook een goede mix van de twee genres, mits een paar missers.

3,5*

Sarah Michelle Gellar is een erg leuke verschijning. Helaas verdwijnt ze hier in een rommelig stuk rotzooi die maar niet van de grond wil komen. Het verhaaltje hapert langs alle kanten en weet nooit waarop het moet focussen. Verschillende verhaallijnen worden aangehaald maar nooit afgewerkt. Hierdoor kan het overkoepelende verhaal geen interesse opwekken. De uitkomst ervan komt uit het niets en gebeurt ook maar. De hele film kijk je uit naar het moment dat er wat gebeurt en wanneer het komt ben je al zo afgehaakt dat het je geen hol meer kan schelen.

Ik hoop oprecht dat de cinematograaf die hieraan heeft meegewerkt ontslagen werd want dit zag er abominabel uit. Die lelijke grijze filter die op de lens werd gepleurd is zo zielloos dat men van creativiteit niet meer kan spreken. Het haalt elke vorm van leven uit de hele ervaring.

Rommelig, cliché en zielloos.

1,5*

The Creature from the Black Lagoon is terug! Dit keer is hij gevangengenomen en overgeplaatst naar een marinepark in Florida. Hier wordt hij tentoongesteld aan het nieuwsgierige publiek maar men vergeet natuurlijk dat wilde monsters moeilijk te temmen zijn...

Het is fijn om te zien dat het monster nog steeds zijn lust voor vrouwelijk schoon niet verloren heeft. Zonder reden pikt hij er vakkundig de meest lieflijke dametjes, ze dan genadeloos te ontvoeren om uiteindelijk... wat, eigenlijk? Ik weet het niet. Jullie?

De verandering van setting doet de film geen deugd. Ons wezen wordt van alle sfeer en mysterie gestript en in een gigantische visbak gesmeten. Dit werkte bij latere films zoals o.a. Jaws 3-D ook niet, dus ik hoop dat men hun lesje intussen geleerd heeft. Het is allemaal niet bijster interessant en als kijker kan je bijna op de minuut vertellen wat er staat te gebeuren. Misschien hier en daar nog wat leuke camerabewegingen en enkele geinige onderwatershots maar daar blijft het jammer genoeg bij.

Creature From The Black Lagoon komt niet tot zijn recht. Het is zelfs zo erg dat het bijna schaamtelijk wordt.

2*

Ik ga vandaag zeker een bosbessentaart voor mezelf bakken dankzij deze film.

Riddle of Fire is een ode aan de naïeve kinderlijkheid, aan een tijd waarin het enige wat je wilde was je ouders gelukkig maken, toen gewone dingen of taken iets heel belangrijks leken. Het uit die nostalgie perfect met zijn analoge fotografie en folk-achtige score, die doet denken aan de donkere Disney live-action films uit de jaren 70 en 80. Je kunt niet anders dan je geïnspireerd voelen als je ziet hoe deze kinderen er helemaal voor gaan en een gemakkelijke maar sterke band met elkaar opbouwen. Verdomme, ik wou dat het nog steeds zo makkelijk was.

Het verhaal zelf is pijnlijk dun en slaat nergens op. Er is zeker een probleem met het tempo dat duidelijk naar voren komt in de tweede akte.

Over het geheel genomen is het een ok film met een sentiment dat nog lang nazindert.

Kinderen blijven kinderen. Deze film herinnert je eraan je eigen innerlijke kind niet te verliezen, maar te koesteren.

3*

Een leuke film, maar Bienvenue Chez Les Ch'tis is toch wel beter.

Normaal gingen we met school Les Choristes kijken, maar wegens "technische probleempjes" is het maar Rien à Déclarer geworden De film heeft een leuk verhaal, maar het blijft niet altijd boeien De film werd af en toe wat saai en langdradig De humor is west goed. Ik moest het meest lachen met die "Amb'lance". 3*

Dit is niks, vergeleken met het enge deel één.

Ik hoopte dat The Ring Two goed zou zijn, maar ik kreeg een belabberde uitmelking van The Ring. Het verhaal is erg slap en wordt nooit spannend, laat staan eng. Tuurlijk, Naomi Watts is een goede keuze, maar de rest van de cast bakt er niks van. De special effects vond ik nu ook weer niet goed. Nu zal ik Ringu bekijken. Eens zien of die zo eng is als men beweert. 2*

The Ring. Een film die ik al lang wil zien, en gisteravond was het zo ver.
De film heeft een behoorlijk creepy sfeer. Samara... Eng kind.
Doordat ik eerst Scary Movie 3 zag, en dan The Ring, zag ik dat bijna echt alles hetzelfde was, waardoor ik niet echt bang was, maar eerder moest lachen hoe ze alles hebben geparodieerd. De film is zeer spannend, maar ik vind het wel jammer dat er zo weinig doden vallen. Het einde snap ik niet zo goed: Rachel helpt Samara, dus is de vloek verboken, toch? Maar dan komt ze terug en blijft ze toch verder doen. Waarom? Kan iemand dit mij uitlegen, alstublieft. Verder een geslaagde horror.