Opinions

Ik kan vanuit first-hand persoonlijke ervaring bevestigen dat dit inderdaad is wat gebeurt als twee mannen samenwonen. Het zijn geen vampieren, ze zijn gewoon *flamboyant*.

Stephen King is een meester in het horrorgenre maar ook in de literatuur in het algemeen. Hij weet complexe personages te vormen en tijd te spenderen aan hun ontwikkeling, persoonlijke demonen en imperfectheden. Hij neemt er rustig de tijd voor en gaat hierin soms wel eens schaamteloos over de top maar hij weet het wel te verkopen. Dat gevoel had ik ook toen ik een paar jaar geleden zijn klassieker Salem's Lot las. Zijn take op het vampierengenre is uniek zoals alleen hij het kan doen.

De grootmeester van de horror (volgens sommigen, ik kon enkel TCSM écht goed smaken van hem, de rest is discutabel), Tobe Hooper neemt gelukkig ook zijn tijd in deze drie uur durende miniserie die kijkt als een film. Er komt amper bloed aan te pas en er wordt voornamelijk op sfeer ingezet. Toch verveelt het nooit vanwege de dialogen die vakkundig werden geschreven. Karakterontwikkeling word tijdens deze exuberante speelduur op de achtergrond gezet en dat is zonde. De echte vonk tussen acteurs slaat niet over en er wordt wat houterig gespeeld. Het is duidelijk voor TV gemaakt maar dat draagt ietwat bij aan de charme.

Horrorfans moeten lang wachten op the good stuff maar het is het wachten weldegelijk waard. De hypnotische scène met de Glick-jongen aan het raam kruipt letterlijk en figuurlijk onder je huid. De grote baddie van de hele boel, Mr. Barlow, is meesterlijk vormgegeven met degelijke make-up en uitzonderlijk efficiënte jumpscares. Veel momenten voelen wat klungelig aan en lieten mijn lachspieren eerder werken dan mijn angstspieren, als zoiets bestaat natuurlijk.

3,5*

Een diepgaande en fascinerende documentaire over Sally Ride, de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte. De film behandelt niet alleen haar professionele carrière als astronaut en wetenschapper, maar geeft ons ook meer inzicht in haar persoonlijke leven.

Elke keer als ik hoor dat iemand niet uit de kast durft te komen, breekt mijn hart. Het is zo triest om te horen dat Ride bang was om open te zijn over haar 27 jaar lange relatie met een vrouw. De film geeft een goed beeld van hoe ze als persoon was en om te zeggen dat ze een inspiratiebron is, zou een understatement zijn.

4*

In eerste instantie wilde ik deze film 4,5* geven, maar na een nachtje rusten heb ik besloten dat een 4* genoeg is.

Saltburn heeft zoveel hype, de helft van mijn gay vrienden hebben hem gezien en waren er lovend over. Is de film goed? Ja. Hij is zelfs geweldig. Emerald Fennell heeft opnieuw bewezen dat ze een gevatte en bekwame regisseur is die niet bang is om gevoelig materiaal te behandelen en het op een nieuwe en frisse manier te brengen.

Ten eerste is deze film prachtig. De beeldverhouding is puur als stilistische keuze gebruikt en dat zou pretentieus kunnen overkomen. Dat is niet zo, want elk beeld is prachtig. Ik heb me vaak vergaapt aan de composities, de kadrering, de camerabewegingen en de belichting. De camera die ongemakkelijk lang blijft hangen op een vreemd moment en precies weet wanneer hij naar de volgende scène moet gaan en wanneer niet. De badkuip en dat gedoe in de aarde, bijvoorbeeld. Verdorie, dat was goed spul.

De eerste akte voelde ongemakkelijk vergelijkbaar met mijn eigen ervaringen op school en dat is een deel van de reden waarom ik het leuk vond. Het was confronterend maar ook troostend. In de tweede akte ging het een beetje bergafwaarts. We begrijpen de premisse, kennen elk personage en ik had het gevoel dat de film aanvankelijk niet wist waar hij heen moest. Een homo-erotisch liefdesverhaal, een mysterieuze psychologische thriller, een zwarte komedie? Het voelde te rommelig.

Gelukkig maakte de derde akte alles goed, want dat was topcinema. Spannend, ongemakkelijk, hilarisch, gênant. En dat laatste shot zal me de rest van mijn leven blijven achtervolgen op alle mogelijke goede manieren. Oké, dat klonk best wel creepy.

Soms viel mijn aandacht een beetje weg. Maar dan kwam er een geniaal staaltje filmwerk langs om me er weer in te trekken. Het is een verzameling geweldige scènes met mindere scènes om ze samen te binden.

Jacob Elordi is geweldig, maar de echte MVP is Barry Keoghan. Laten we hem de komende jaren nog wat meer in de gaten houden.

4*

Drie woorden: Holy fucking shit!

San Andreas leek mij een 13-in-een-dozijn filmpje à la 2012: oppervlakkig, braaf en ongedurfd. Maar wat zat ik verkeerd. Ik verwachtte een standaard Hollywood popcorn-filmpje, en dat is het min of meer wel, maar dit is redelijk andere koek. Waar 2012 te lang uitrekte, heeft deze film een enorm vlotte vaart. Noem het een roller coaster, want je hebt amper tijd om te ademen.

De openingsscène alleen al was een klap (letterlijk) in mijn gezicht. Ik zag het helemaal niet aankomen en was voornamelijk geschokt. Misschien ligt het aan mijn persoonlijke emotionele crash van de voorbije weken, maar de hele film zat ik met m'n handen voor mijn mond te kijken, tranen in m'n ogen uit medeleven en verbazing. De ene ramp volgt op de andere en de scènes ertussen storen niet echt, want soms moet je even bekomen. De cgi is geweldig en brengt de rampen goed in beeld. Ook is het realisme hier steeds best dichtbij gebleven, want waar 2012 zijn hoofdrolspeler met een limousine door instortende gebouwen doet rijden, doet San Andreas hetzelfde, maar met een helikopter. De film is ook erg bruut, sommige stukjes zijn erg bot en je verwacht ze ook niet.

Het acteerwerk is niet speciaal, maar ook niet slecht. Gewoon zoals het moet. Jammer genoeg zijn de typetjes wel bekend en ietwat afgezaagd. De chemie tussen de acteurs is er echter wel waardoor de filmrelaties min of meer geloofwaardig overkomen.

San Andreas is een bovengemiddelde blockbuster geworden waarvan ik lang heb moeten van bekomen. Een dikke 4*.

Ik snap dit lage gemiddelde voor Sanctum echt niet!

Het is een echt spannende film die dan ook nog eens erg claustrofobisch is. Het verhaal is erg mooi gebracht en de acteerprestaties zijn van de meeste acteurs toch wel echt goed. De cheesy relatie tussen vader en zoon stoorde mij echt wel en het feit dat Frank op het einde vermoord word door die irritante Carl maakte het er niet beter op. Er is ook een erg beklemmende sfeer aanwezig de hele tijd en dit doet de film erg goed. Ik behoud niet veel meer mijn concentratie bij films, maar hier zat ik toch echt wel geboeid te kijken. Ook zat ik geregeld met klamme handjes op het puntje van mijn stoel. De personages waren best goed, maar er waren er wel een paar erg storende waarvan ik het niet erg vond dat ze stierven. Van sommige personages vond ik het erg jammer dat ze op zo'n gruwelijke manier moesten sterven. Zoals Victoria of Judy. Dit is een erg mooie, spannende film. 3,5*

Wat een kakfilm.

Sand Sharks probeert grappig te zijn, maar mislukt er in. De grappen zijn zowel flauw als achterhaald. Het verhaal is totaal niet origineel. Vele scènes zijn zelfs uit de Jaws-films gepikt, de poster ook trouwens. Het acteerwerk is ook erg slecht. Ik weet dat het een lowbudgetfilm is, maar zelf met een beperkt budget kan er iets leuks worden gemaakt. Jammer. 1*

Een schattige en bij vlagen vertederende vader-zoon film die een bekende verhaallijn neemt en het... even vertrouwd maakt. Er zijn geen verrassingen en er zijn een beetje te veel clichés. Ook de CGI is echt slecht verouderd.

Dit klinkt alsof ik deze film haatte, maar dat is niet zo. Hij is prima. Ik heb wat gelachen af en toe en de kleine Eric Lloyd weet hoe hij de harten moet veroveren.

De animatronische rendieren waren trouwens geweldig.

Een vrij schattige en charmante korte film om de feestdagen in te luiden. Niets bijzonders of substantieels, maar het probeert ook niets anders te zijn. Ik vind het heerlijk om die Silly Symponies te ontdekken.

3,5*

Wanneer je halverwege de film vergeet dat je een comedy aan het kijken bent dan zit er wel wat mis, denk ik. Op zich is de opzet best kluchtig maar de film is zelfs met zijn 74 minuten veel te lang. De klungelige monsters zijn niet eng noch grappig. Hier en daar heb ik wel even gedacht "Oh, dit is een mop." maar daar bleef het bij.

1,5*

Wanneer een mockumentary intrigerender is dan veel echte documentaires...

De stijl van de mockumentary is op een interessante manier uitgevoerd, waarbij de nasleep en het onderzoek worden getoond in plaats van de misdaad zelf. Het gaat een beetje te diep in op de "wie heeft het eigenlijk gedaan"- verhaallijn, wat niet echt honderd procent nodig is. Wat me vooral stoorde is dat veel van de geïnterviewden niet zo goed kunnen acteren.

De film gaat over het proberen uit te zoeken wat er werkelijk is gebeurd met een heel dorp die in één nacht op brute wijze is uitgemoord. Ze hebben alleen de verhalen van één overlevende en de foto's die hij tijdens die noodlottige nacht heeft genomen. Als je zo weinig hebt om mee te werken, hoop je dat ze in ieder geval van de foto's je sterkste punt hebben gemaakt. Gelukkig is dat precies wat ze hebben bereikt. De foto's zijn angstaanjagend en prachtig gruwelijk. Van één foto in het bijzonder kreeg ik die bange tinteling in mijn maag. Jammer dat dit alles wordt verpest door de laatste twee minuten die totaal overbodig zijn en de creep-factor wegnemen.

Savageland is zeker niet de beste horrorfilm, maar desalniettemin solide in het genre.

3*

Ik was zo verrast toen Wanda Sykes opdook als de grote slechterik. Mijn plezier duurde echter slechts 0,03 seconden want ik had al snel door dat ze acteerde alsof ze in het lokale buurttheater meespeelde. Man, wat deed ze het slap.

De rest van de film start best leuk maar kakt al snel in van zodra Sandy's familie wordt geïntroduceerd. Het tempo ligt hyperkinetisch hoog en de moppen zijn flauw. Plots had ik helemaal niet meer het idee dat ik naar een SpongeBob-product aan het kijken was. Dit had gemakkelijk eender welke IP kunnen zijn.

2*

De eerste twintig minuten is één en al "paf, boem, poef, pow"-geweld. Oorlog.

De film is wel best vermakelijk, maar hij duurt veel te lang. 169 minuten is voor mij toch wel te lang. Er zijn heel wat overbodige stukken in de film, maar als je dan nadenkt, hebben ze wel en reden. Een kleine 3,5.

Vandaag herzien en gelukkig is dit nog steeds een klassieker. Het is niet moeilijk te zien waarom: het concept, de pop, de traps, de plottwist. MIJN GOD DE PLOTTWIST.

Uiteraard vallen enkele gedateerde aspecten iets meer op dan bij een vorige kijkbeurt. Zo is het bij vlagen hyperactieve camerawerk nogal irritant te noemen. Ook het acteerwerk is hier en daar nogal ondermaats. Jammer dat Leigh Whannell nogal cringy dialogen voert en dat het subbplot met de agent iets te lang doorgaat en best wat cheesy scènes bevat.

Dit alles kan echter de pret helemaal niet bederven want de laatste scène is zo verdomd goed.

4*

Ik heb deze niet gezien in 3D, dus je zag wel dat er veel dingen zijn waar je als 2D-kijker je alleen maar aan kunt ergeren.

Volgens mij gaat het in dit deel enkel om mensen zo creatief te doden. Van sommigen wist ik zelf niet waarom ze zo bruut dood moesten.

Is iemand het ook opgevallen dat het bloed ROZE is?

Minder dan de eerste.
Ik heb bij sommigen het gevoel dat ze voor niets stierven. Die man in de oven.
Gewoon killen om te killen. Ik vind Jigsaw eigenlijk nu niet echt slecht. Hij laat de mensen kiezen of ze willen leven of niet. 3*

Gore film.
Beter verhaal dan de 2de. Ik vind het leuk (hoe moet ik het anders zeggen) dat Jigsaw die meneer (weet naam niet meer) moet proberen de mensen te vergeven. Dat van die oma die bijna opgehangen werd, vond ik nog , maar die scene met die 2 ijsblokken vond ik erover.(of was dat een ander deel, ik vind ze moeilijk uit elkaar te houden.)
3.5*

Slechtste deel uit de serie. Hier is het echt killen om te killen.

Maar ja, mijn mening hé.

Hoewel de film mij nooit ‘bang’ heeft gemaakt, heb ik toch een erg sfeervol anderhalf uur achter de rug.

Scare Me is een film die even goed - of zelfs beter - werkt als toneelstuk. De desolate setting en de minimale cast zijn perfect uitgekozen. Je merkt dat de drie acteurs het enorm naar hun zin hebben. Dit komt de chemie en de comedy zeker en vast ten goede. Meermaals heb ik hardop gelachen, iets wat me al een tijd niet meer is voorgevallen bij een film. De absurde en soms van de pot gerukte scènes betamen van een team dat zowel achter als voor de schermen wist wat ze wilden maken.

Dit eindresultaat mag er zeker wezen. De film ziet er goed uit en de sfeer wordt subliem gezet met de soundmixing, de visuele details uit de verhalen en de fijne score. Vaak schilder ik een ‘Shudder Original Film’ onterecht af als een ondermaatse, goedkope en flauwe bedoening. Dit wordt alweer bevestigd. Wat een leuke verrassing.

4*

Heel bizar, heel gory, heel plezant.

Het jammere aan anthologieën is dat niet alle kortfilms even interessant zijn.

Onderwerpen zijn vaak van de pot gerukt en je weet bijna nooit exact wat er gebeuren gaat.

Veel blubber, goo en ledematen op het scherm.

Jammer genoeg was deze Scare Package een mixed bag. Maar wel een leuke mixed bag.

Ik vond deze film de beste van de vier. De Wayans doen het goed, maar de grappen zijn een beetje te flauw. Shorty vind ik wel een van de leukere personages... Mag wel in deel 5.

Een goede film die na een tijdje toch begint te veervelen. 3.5*

De Wayans slaan hier de plank volledig mis! De grappen zijn niet leuk en subtiel. Je weet gewoon wanneer ze gaan komen.
Hoogtepunt van de film:
Aftiteling!

Ik moest toch wel grinnikken toen Cindy meezong met de radio op weg naar dat huis. En dat het vals was, en dan zei de zangeres: Shut The F*ck Up And Let Me Sing!

Een van de beter Scary Movies. Ik ben blij dat Zucker Scary Movie heeft overgenomen. Er zitten veel meer hilarische en subtiele grappen in. Bv. Na die rap-scene wanneer George het opgeeft en buiten wordt gesmeten, zie je een dooie gast onder de auto liggen. Subtiel! Queen Latifah heeft ook eeen leuke bijrol. Maar Cody is toch wel de beste. Hij krijgt alle slagen, en datt is net zo hilarisch. Anna Faris zie ik graag als het domme blondje en Charlie Sheen vond ik ook grappig. => Scene waarin zijn vrouw wordt aangereden...
Enough Said. Grappige film met leuke onê-liners. 3.5*

Leuke film. Ik vind het jammer dat het hier niet eng is. Laat staan spannend. De humor is wel nog leuk, maar alles is al een beetje uitgemolken. Een kleine 3*

Scary Movie is niks zonder Anna Faris en Regina Hall. Waarom hebben ze die er niet bij h-gehaald? Dan hadden ze tenminste dit gedrocht niet gemaakt. De film begon best leuk met grapjes die ik nogal grappig vond, maar het niveau daalde met de minuut. Het acteerwerk is belabberd, vooral van Ashley Tisdale, de effecten zijn om van te kotsen en de film duurt slechts 70 minuten, maar het is nog te lang! Het verhaal is natuurlijk.... Wacht, is er een verhaal? Neen, een parodie moet niet veel verhaal hebben, maar wel samenhang. Dit waren net allemaal aaneengeplakte sketches. De personages waren ook erg onleuk. Alleen Charlie Sheen was leuk. En waarom staat Ted op de poster? Hij doet niet eens mee. Jammer, dit had zo veel meer kunnen worden. 1,5*

The Scary of Sixty-First heeft een bizarre en best originele aanpak van een bekend gegeven. De stijl is ook helemaal mijn ding. Gefilmd om 16mm film voor een authentieke, nostalgische sfeer. Jammer dat al de rest niet van hoog niveau is. Het acteerwerk is op z'n minst 'interessant' te noemen. Het verhaaltje weet niet altijd te boeien maar dankzij de relatief korte speelduur ben je er wel snel van af.

Epstein horror is een subgenre waarvan ik niet wist dat 'ie bestond. Misschien was het maar beter zo gebleven?

2*

Al Pacino speelt een blinde veteraan met melodramatische gewoontes in dit oversentimenteel drama.

Scent of a Woman is een film waarvan duidelijk te merken valt dat het gemaakt is voor het Oscar-seizoen. Opzwepende muziek, dramatische speeches en een motiverend einde, zij het met een boodschap die nogal slecht overkomt - je moet worden gestraft voor een fout die je maakte, tenzij je een veelbelovende, witte student bent. Dit hebben we langs ook nog gezien in het Belgische nieuws...

Lekker Amerikaans, dus. Misschien ben ik wat te cynisch waardoor zo'n dingen me veel te hard opvallen. Het is wel allemaal vakkundig gemaakt met een warme sfeer, mooie dialogen en een degelijke soundtrack. Al Pacino acteert naar moderne standaarden nogal te uitbundig maar zoiets is nodig als je een slungel als Chris O'Donnell als tegenspeler hebt.

3,5*

Ik als belg verstond niet alles wat ze zeiden. Daarvoor trek ik al een half puntje af omdat ik al zonder problemen (en ondertitels) naar Moordwijven en Komt een vrouw bij de dokter heb kunnen kijken en verstaan.

Het verhaal was echt langdradig en saai. Voor een jeugdfilm zou dat eigenlijk niet mogen, maar ja... De cast vond ik ook niet goed acteren.

Net een 2*.

Een mooie film die een goed beeld brengt van hoe de ghetto was.

Het duurde wel lang teen dat ik in de film betrokken raakte. Maar de rest van de film is echt goed. Naarmate de film vordert, wordt het ook gruwelijker wat ze doen met de joden. De film is wel aan de lange kant. Had zeker een stuk korter gemogen. Spielberg heeft weer een mooie film gemaakt. Zo'n films moet hij terug beginnen maken. 3.5*.

Schock van Mario Bava bevat dan misschien wel een van de beste jumpscares ooit gemaakt, de rest errond is weinig om naar huis te schrijven. Het verhaaltje is flinterdun waardoor ik me vooral moest focussen op de personages om wat interesse op te wekken. Jammer genoeg zijn het bijna allemaal luide, panische karakters zonder sympathieke momenten. Het kind is vervelend en de verhaallijn van de vrouw is zo uitgekauwd dat het niet leuk meer is. De climax is amper een verrassing te noemen waardoor ik me vooral afvraag of het dit allemaal wel waard was.

Zonde. 2*

Wat is dit een leuke film, zeg!

De effects zijn wel slecht, maar dat weerhoudt het niet dat ik deze vroeger eng vond!