Opinions

Na de laatste drie Scooby-Stinkers ben ik blij dat ik weer een goede heb gezien.

Alien Invaders is erg leuk. De krappe speelduur helpt het zwakke plot zodat het geen moment langdradig wordt. Ook ben ik gewoon blij om de hele bende weer bij elkaar te zien.

3*

Een veel minder interessant plot en een zwakke schurk maken deze Scooby-film behoorlijk vergeetbaar. Er zitten een paar leuke grappen in en coole call-backs naar eerdere slechteriken, maar ik kon me niet over de goedkope look en animatie heen zetten.

2,5*

Ik stond niet echt te popelen om deze op te zetten, maar aangezien ik in mijn Scooby-binge zit, kon ik hem niet missen.

Wederom een heel andere benadering van de gebruikelijke formule en dat is meer dan welkom. De Halloween-setting met echte monsters komt heel natuurlijk en griezelig over. Het zijn vooral Shaggy en Scooby die de dag redden en meestal werkt dat niet voor mij. Ik vind het leuker als de Mystery Gang samenwerkt. Gelukkig worden Shaggy en Scooby geholpen door een bonte verzameling nevenpersonages die ook op hun eigen manier kunnen schitteren. De jazzy muziek liet me met mijn voeten tikken en de dreiging van echte monsters was behoorlijk spannend. Helaas is de animatie nog steeds vrij vlak en de derde akte ontspoort een beetje te veel voor mij.

Ik waardeerde het mysterie dat werd opgezet echt en ik ben benieuwd naar de volgende stap in de franchise.

3*

Die vroege Scooby-Doo films werken echt op mijn zenuwen. Het is niet eens leuk als je dit met een half oog kijkt tijdens het strijken, schoonmaken en/of afwassen.

Shaggy wordt door Dracula in een weerwolf veranderd en kan alleen weer mens worden door een maffe monsterrace te winnen. Wat een dwaze onzin.

Het wordt al saai na 20 minuten en dan wacht je tot het afgelopen is. Wie heeft deze Scooby meets Wacky Races hybride groen licht gegeven?

1,5*

Ik zal nooit genoeg krijgen van die "Dog? Where?" grap. Ik moet er elke keer weer van lachen.

Ik kom erachter dat ik blijkbaar echt geniet van deze Scooby-Doo films. Het ouderwetse tekenfilmgevoel wordt in ere gehouden terwijl het ook een leuke en griezelige film is voor nieuwere fans van de serie.

De setting is minder sfeervol dan Zombie Island, maar het is nog steeds leuk. Het verhaal is niet zo geweldig, maar het is een klassiek Scooby-Doo verhaal. De derde akte wordt behoorlijk maf en ik heb er veel plezier aan beleefd. Toen Shaggy en Scoob werden achtervolgd door een kalkoen, om hem vervolgens te bedreigen met basting en stuffing, moest ik lachen als een gek. Ook toen Velma refereerde aan die beroemde reclame voor de hulplijn waarin de oude dame viel en niet meer kon opstaan, was ik zo verrast. Ik hou van deze kleine en absurde verwijzingen.

Blijkbaar speelt Tim Curry hierin mee en hij doet het zoals alleen hij dat kan. Ik hoorde zelfs een beetje Frank 'n Furter in zijn performance, dus ik heb me daar uiteraard vermaakt.

Leuk voor kinderen en volwassenen.

3,5*

Ruh-Roh!

Scooby's allereerste tv-film is eerlijk gezegd een beetje vreemd. De Mystery Inc.-bende zijn allemaal acteurs en Scooby en Shaggy willen hun carrière een nieuwe wending geven. Er zijn geen schurken of typische griezelige dingen aan de hand en het is goed te merken dat het griezelige aspect echt mijn favoriete onderdeel van de serie is. Als we dit verwijderen, krijgen we een rando en zijn hond die parodieën doen op oude tv-shows.

Negentig procent van de grappen viel plat en werd te vaak herhaald. Het voelde allemaal alsof het hart niet in het maken van dit project zat.

Volgende!

2*

Where's My Mummy neemt Scooby-Doo in een compleet andere richting. Er waren een paar veranderingen waar ik echt van genoot en een paar helaas niet.

De Egyptische setting voelt bijna natuurlijk aan voor een Scooby-avontuur en de makers hebben goed gebruik gemaakt van de donkere spelonken van de piramides. Het hele mysterie is leuk en gaat aan een snel tempo voorbij. Sommige vreemde keuzes en onnodige plotlijnen, zoals de verborgen verloren stad, voelen aan alsof ze niet volledig zijn uitgewerkt. Misschien hadden ze beter gewerkt in een volledige live-action film? Ik wens nog steeds een nieuwe film met Matthew Lillard, Sarah Michelle Gellar, Freddie Prinze Jr. en Linda Cardellini.

De controversiële schurk-onthulling was een echte verrassing voor mij, wat meestal niet gebeurt met deze films. Het enige is dat het eigenlijk nergens op slaat.

3*

Het was een enorme uitdaging om deze film uit te kijken.

Het is enorm jammer dat niet de hele bende aanwezig is. In plaats daarvan blijven we achter met Shaggy, Scooby en Scrappy. Normaal zijn ze best oké, maar hier zijn ze allemaal zo verdomd irritant. De grappen landen niet en worden snel oud. Het verhaal is ook extreem bizar en chaotisch. Zo is er een ontsnapte circusaap, drie pijnlijk ongrappige spookbroers, een ruiter zonder hoofd, een skelet en een rare plantagegeest op een fiets. Wat maakt het uit.

1,5*

Gewoon een kleine, luchtige Scooby-Snack van een film.

Scooby-Doo on Zombie Island is pas echte Scooby-Doo. Het is leuk, het is griezelig, het is in de trant van de originele tv-show. Ik ben een grote fan van de show omdat ik er als kind mee ben opgegroeid. Deze film bracht me terug naar die goede oude tijd, voordat WB het helemaal verpestte en de plank missloeg met de nieuwe SCOOB! film.

De animatie is soms wat houterig maar verdomme, wat zijn die achtergronden mooi. De sfeer wordt er echt beter door en het lijkt meer op een epische speelfilm.

Het was geweldig om de oude Mystery Inc. weer in actie te zien en de tijd vliegt echt als je hier naar kijkt. De film is ook niet bang om donkere thema's aan te snijden en ons wat echte angst aan te jagen. Ik had wel zonder de Scooby vs Cats running joke gekund. Die werd snel oud.

3,5*

Een voice-cast die best vreemd klinkt, hoewel veel van de originele acteurs aanwezig zijn. De animatie is vlak en erg ongeïnspireerd. Het verhaaltje slaat nergens op en het plan van de slechteriken is te belachelijk voor woorden. Ik hoop dat de Scooby-films toch weer wat beter zullen worden maar ik vrees ervoor.

2*

Een plot dat alle kanten op gaat en een schurkenplan die gewoon te belachelijk voor woorden is. De oude charme van de franchise is bijna volledig afwezig. Dit komt door de goedkope animatie zonder al te veel details en lompe dialogen. Ook de montage is soms nogal vreemd.

Maar er zijn een paar goede grappen en Scooby is vrijwel altijd charmant.

2,5*

Een aangename verrassing na de wat repetitieve films die hiervoor kwamen.

Camp Scare valt meteen op door de nieuwe stijl van animatie, die ik erg leuk vond. De willekeurige CGI die in sommige grote scènes werd geïmplementeerd vond ik nogal een doorn in het oog, maar ik begrijp de keuze. Het is ook opvallend dat ze het gedrag van de personages hebben aangepast zonder hun essentie te verliezen. Dat is niet makkelijk, maar op de een of andere manier is het ze gelukt.

De verschillende schurken voelden eindelijk eng aan. De scares voelden volwassener aan en toch zorgde de komedie ervoor dat het niet te veel werd voor de kleintjes. Matthew Lillard als Shaggy is ook perfect.

Een goede update en een spannende nieuwe richting voor de franchise.

3,5*

Van een Scooby-Doo film een musical maken is eigenlijk best geniaal en zorgt voor een welkome afwisseling. De liedjes komen niet in de buurt van Broadway-materiaal en dat is prima voor dit luchtige stukje plezier. De muziek is goed, maar hoe zit het met de vampier?

De kwaadaardige vampier die de Mystery-bende stalkt is nogal ondermaats. Zijn karakterontwerp is een beetje vreemd en rommelig. Hij is best akelig, maar het mysterie rondom hem voelde te gemakkelijk aan.

Dit is een leuk deel in de franchise en kinderen zullen er dol op zijn. Het bewijst ook dat Matthew Lillard een geweldige Shaggy is.

3*

The cheese has nothing...
Scorched is me beter bevallen dan ik eerst had verwacht. Ondanks de lage score hier op Moviemeter is de film best leuk. Drie personages die de bank waarin ze werken willen beroven, elk uit wraak (behalve van Stu, dan). En alle personages komen er nog goed vanaf. John Cleese vond ik best goed spelen, al had hij maar een kleine rol. En Woody Harrelson is ook aangenaam. Een goede 3*.

Ik ben in slaap gevallen rijdens deze film.

Het comic-sfeertje is leuk, maar wordt op den duur vervelend met de "even later" of "Scott's huis".

Vnd ik echt niet leuk. De muziek daarentegen vond ik wel weer goed.

Film duurt ook weer te lang.

2*

Scrapper is een hartverwarmende kleine film die zich niet stort in een melodramatisch, sentimenteel snikfestijn zoals talloze films al hebben gedaan. En dat is zeker iets goeds.

Nieuwkomer Lola Campbell steelt de show als een onafhankelijk meisje dat net haar moeder heeft verloren en helemaal alleen in haar huis woont. Ze heeft het helemaal voor elkaar, maar wanneer haar vader haar leven binnenkomt, worden hun beide werelden door elkaar geschud.

Campbell en Dickinson spelen uitstekend met elkaar. Ze hebben een geweldige chemie samen en ik geloofde comtinu dat hun band echt was. Het is vertederend om te zien hoe hun relatie zich ontwikkelt en hoe hun geplaag geleidelijk aan liefdevoller wordt. Het einde zal je niet emotieloos achterlaten, dat is een feit. Maar het is niet overdreven sappig. Het leek meer geaard.

Toen de aftiteling rolde zag ik Molly Manning Walker genoemd worden als director of photography. Ik hield van How To Have Sex als haar regiedebuut en ik vond haar presence bij de Q&A achteraf geweldig. Het is duidelijk dat ze ook aan deze film heeft gewerkt. Het ziet er meestal geweldig uit, met aandacht voor en uitstekend gebruik van de architectuur van de Britse buitenwijken. Sommige scènes breken qua stijl een beetje te veel met de rest van de film en stoorden me soms.

Over het geheel genomen is dit een lieve kleine film die een bekend verhaal neemt en het menselijker maakt.

4*

Bij het herbekijken van deze film toch mijn stem verhoogd met een volle ster. Er zaten erg veel goede spanningsmomenten in de film. Zo was de scène in de politieauto erg tense en het stuk in de opnamestudio was enorm goed geregisseerd. Ook altijd leuk om het trio Cambell, Arquette en Cox terug in actie te zien. Kan inderdaad niet honderd procent tippen aan het iconische origineel, maar toch een zeer goede poging!

Ja, hij is inderdaad niet erg vernieuwend, maar dat wil niet zeggen dat ik mij niet vermaakt heb.
Jammer dat het motief van de Daders zo flauw was. "Kleine nicht heeft te weinig aandacht, dus begint ze iedereen te vermoorden gelijk een psychopaat."
Hoe komen ze erbij?
Al bij al, een kleine 3.5*

Niet eng, eerder lachwekkend.

De Banshee zelf zag er echt slecht en nep uit. Ik weet dat ze een beperkt budget hebben, maar dan nog. Het monster leek op één uit een Scooby Doo-aflevering. Het acteerwerk was ook om naar te fluiten en de spanning was ook ver te zoeken. Jammer. Deze stond allang op de te-zien-lijst. Blij dat die er af is. 1,5*

Waar Scream 5 mij heel hard heeft teleugesteld heeft dit zesde deel mij extra verrast.

Story time:

Bij de requel van Scream uit 2022 kon ik alleen maar concluderen dat critici en ik niet altijd overeenkomen. Er werd gesproken over een welkome nieuwe wind in de franchise en een sterke Jenna Ortega, een mooi eerbetoon aan de originele films en Cravens legacy. Ik liep dan weer extreem underwhelmed de zaal uit. Het was allemaal een beetje volgend het boekje en nergens had ik echte connectie met de personages. Zelfs niet Melissa Berrera, die ik fantastisch vond in In The Heights, kon echt overtuigen. Het was allemaal wat meh.

Vandaar dat ik even had gewacht met dit zesde deel waavan ik, wonder boven wonder, nog geen enkele spoiler van gezien had online. Sinds maandag zit ik ziek thuis dus heb ikeer dan genoeg tijd mijn watchlist te kuisen dus ben ik gisteren begonnen aan Scream VI. De openingsscène was ik totaal verbijsterd van waardoor ik hem direct heb uitgezet. Ik moest deze film samen met m’n man kijken! Disclaimer: mijn man houdt wel van de occasionele horrorfilm maar heeft een sterke afkeer tegen slappe happen en clichés. Hierdoor kijk ik de meeste horror op m’n eentje. Hij vond de originele Scream best leuk, Scream 2 spannend en het vijfde deel tijdverdrijf. Nummer 3 en 4 heeft hij geen interesse in. En toch moest ik samen met hem deze zien. Allebei zijn we uiteindelijk positief verrast.

Ghostface is niet normaal genadeloos hier. Elk moment vrees je voor het leven van de personages en je weet nooit echt wie het volgende slachtoffer zal zijn. De kills zijn erg bruut in beeld gebracht en zijn zo entertainend. Men is er echt in geslaagd om Ghostface naar Montreal, ik bedoel New York, te brengen.

Personages zijn ook zo veel interessanter. Waar ik Samantha eerst niet afkon heb ik hier enkel sympathie voor haar. Jenna Ortega’s karakter heeft me ook voor zich gewonnen, al heb ik nog steeds het gevoel dat ik naar Ortega zelf zit te kijken. De bijfiguren hebben meer te doen en komen ook goed uit de verf.

Er wordt genoeg tijd genomen voor de achtervolgingsscènes en die zijn bijna allemaal erg sterk. Enkel jammer dat niet elke spannende scène een even goede payoff heeft. Hierdoor bleef ik af en toe op mijn honger zitten. Ook de uiteindelijke onthulling van de killer is op z’n zachts teleurstellend te noemen, al zag ik niet aankomen wie het was.

Scream VI is meer dan goed dus van mij mogen ze in deze tendens er nog een paar maken. En breng potverdikke Neve Cambell terug. En betaal haar eens voldoende.

4*

Waarschijnlijk mijn favoriet van alle verfilmingen van A Christmas Carol.

In Scrooge zien we Albert Finney als de titulaire knijpende, wringende, grijpende, schrapende, grijpende, begerige oude zondaar. Door zijn make-up ziet hij er een stuk minder menselijk uit dan in andere vertellingen van het boek en voor mij werkt dat echt. Het is uiteraard veel makkelijker om hem als een hebzuchtige klootzak te zien als hij er niet zo goed uitziet als Michael Caine of Bill Murray. Hij voelt echt aan als de gierige klootzak die hij is. Finney brengt ook een tastbare gekwelde blik in het personage die ik nog niet eerder heb gezien. De manier waarop zijn stem kraakt en hij voorover buigt in combinatie met het haar, de rimpels en de altijd natte mond is gewoon geniaal. Hij is niet de beste zanger ter wereld, maar dat is alleen maar passend voor het personage.

Het verhaal is al een paar keer bewerkt als musical maar deze is veruit de beste. De liedjes voelen groots waar ze groots moeten zijn, klein en teder waar ze klein en teder moeten zijn. De muziek en de teksten hebben een klassieke Broadway flair. Liedjes als 'I Like Life' en 'Thank You Very Much' zijn geweldig. De dansscènes lijken nooit misplaatst. Gewoon perfect gemaakt voor mensen die van musicals houden. En als je daar niet van houdt, dan wil ik niet eens met je in discussie gaan.

De sets, het karakterontwerp, de cinematografie en de camerabewegingen zijn perfect. De ondersteunende cast is niets dan indrukwekkend. Afgezien van een paar toondove acteurs hebben ze allemaal echt goede stemmen die bij de personages passen. Voor één keer had ik bijvoorbeeld helemaal geen moeite met de extreem sentimentele goedzak die Tiny Tim is. De Ghost of Christmas Past en Present zijn ook erg vermakelijk.

Het enige dat me weerhoudt van het geven van de volle 5 sterren is de derde akte. De toevoeging van die scène in de hel vond ik onnodig. De set ziet er ook een beetje te goedkoop uit en we hebben die scène niet echt nodig om het punt over te brengen.

Scrooge zal zeker elke kerst op mijn watchlist staan vanwege de geweldige vertolkingen, liedjes en sets.

Toen Scrooge 'I Hate People' zong, voelde ik dat echt diep in mijn hart.

4,5*

Bill Murray speelt uiterst campy en luid en ik at het op als zoete koek.

Scrooged is een leuke en originele kijk op het bekende verhaal. Ik ben niet zo'n fan van A Christmas Carol, dus deze vernieuwde versie is wel iets voor mij. De grappen zijn erg slim, maar er is ook wat fysieke komedie die me verrassend frequent in de lach deed schieten.

Carol Kane is een schatje en je kunt mij niets anders vertellen. Ze is absoluut hilarisch als de Ghost of Christmas Present. Karen Allen is heerlijk charmant als Murray's lang verloren liefde. De ongelooflijk getalenteerde Alfre Woodard is ook aanwezig en brengt hart in het verhaal.

Helaas werkt niet alles. De verhaallijn van The Ghost of Christmas Future is een beetje ondermaats. Ik kon me ook niet echt warm maken om de boze ex-werknemer, maar hij was wel best cute...

Uiteindelijk is Scrooged een geweldige kerstklassieker die ik volgend jaar waarschijnlijk opnieuw ga zien.

4*

Opgepast: Dit is geen film om gezellig samen met je ouders te bekijken. Doe je dit wel, zal het een nogal gênante bedoening worden.

Sebastian gaat namelijk om seks. Seks in de positieve en negatieve manier. Zoals regisseur Mikko Makela verduidelijkte tijdens de Q&A wordt er vaak gediscussieerd of het wel nodig is om een grote hoeveelheid naakt in een film te steken. Dit is bij deze film zeker en vast het geval. Omdat het stigma rond seks en alle vroomheid verdwijnt, wordt een grondig portret van een jongeman die sekswerk doet uit research voor zijn boek.

Op vlak van verhaal biedt de film weinig verrassingen, met veel gebeurtenissen die zich laten raden. Het helpt ook niet mee dat ik eerder dit jaar een boek heb gelezen over ditzelfde onderwerp, met ongeveer dezelfde verhaalontwikkelingen. Het script kon ook wel iets beter uitgewerkt worden want ik had vaak het gevoel dat er wat scènes misten. Misschien werden deze eruit geknipt om een bondigere speelduur te behouden. Het personage van Hiftu Quasem werd bijvoorbeeld gigantisch onderbenut. Het was alsof ze bestond puur om gemakkelijke oplossingen voor het hoofdpersonage te voorzien.

De film schittert vooral in de kleine momenten, vele daarvan zijn met de fenomenale Jonathan Hyde. De dynamiek tussen Hyde en Ruaridh Mollica is om van te smullen. Ook zit je vaak mee in dubio over de moraliteit en grenzen van Max zijn 18+-perikelen. De uitbundige seksscènes waren aanvankelijk wat schrikken maar het paste perfect in de context van de film. Ook helpt het waarschijnlijk dat een aantal scènes - de goeie en slechte - nogal herkenbaar waren voor mij in het homo-milieu (ik zal maar niet zeggen over welke ik het heb).

Ik klink misschien overwegend negatief maar ik heb oprecht genoten van deze film. De 121 minuten vliegen voorbij en het is erg belangrijk dat dit soort films de mainstream media halen.

Het enige wat ik als bevreemdend heb ervaren was dat tijdens de stomende seksscènes een vrouw in mijn linkeroor luidruchtig van haar popcorn aan het vreten was. Popcorn en groepsseks gaan naar mijn mening niet samen.

4*

Wat een absoluut kunstwerk is deze film.

Dit is heel anders dan veel andere animatiefilms uit die tijd. Dit duistere fantasieverhaal bevat schattige, antropomorfe muizen die voortdurend in gevaar zijn. Er staat veel op het spel en de sombere sfeer is op zichzelf al dreigend en bevat bijna geen lichtere elementen.

Het artwork is geweldig, met beelden die tot de rand gevuld zijn met folklore. Het zorgt ervoor dat deze wereld echt leeft. De achtergronden zijn prachtig geschilderd, ik kon mijn ogen er niet van afhouden.

Ik vond dit absoluut geweldig. Hoewel ik tijdens mijn jeugd meerdere keren de kans had om dit te bekijken, heb ik dat tot nu toe nooit gedaan. De film leek te grijs voor mijn jongere zelf, te somber en misschien zelfs ouderwets. Ik ben zo blij dat ik dit nu ontdek. Het heeft absoluut potentieel om een persoonlijke favoriet te worden.

Het is dankzij mijn recente DnD-campagne dat ik me volledig op het fantasygenre stort. Wie had dat ooit gedacht?

4*

Een duidelijke low-budgetfilm, maar daarom niet vermakelijk.

Secrets in the Walls is een haunted house film zoals er al vele zijn. Nergens is het origineel. Het ergste is dat de ene cliché na de andere volgt. Wat de film dan weer wel goed maakt, is het sterke acteerwerk. Een paar scènes waren best interessant. 2,5*

Wat een fijne whodunnit!

Ik ben sowieso al een sucker voor deze films dus dat ik me ging amuseren was al een feit. Een erg mooi ensemble, vlotte pacing, leuke grappen en een fijne stijl.
Het mysterie wordt goed opgebouwd maar kent nogal een anticlimax. Sommige personages liepen er voor spek en bonen bij waardoor je best vroeg een paar verdachten kunt doorstrepen.

Ik heb me zeker niet verveeld, ondanks het teleurstellende einde.

3,5*

Leuk deeltje, maar toch minder dan Bride Of Chucky. Dit komt voornamelijk door Glenda Hij/zij ziet er zo slecht uit. Ook de beweging van de poppen vond ik slecht. Wel leuk dat Tilly een dubbelrol speelt.
3*

Kaniehtiio Horn regisseert, schrijft en speelt mee in Seeds, een thriller over zaden...

Een influencer als hoofdpersonage is altijd moeilijk bij mij. Te vaak zijn ze onuitstaanbaar met hun artificiële manier van doen, verschrikkelijk accent en de gsm die permanent aan hun hand gelijmd is. In het echte leven vind ik het al moeilijke persoonlijkheden om overeen mee te komen, laat staan in een film die ik opzet uit escapisme. Toch zorgt Horn ervoor dat het niet onmogelijk is om zo'n karakters min of meer aangenaam te maken. Haar personage Ziggy is scherp, sarcastisch en een beetje bad-ass. Haar interne problemen worden goed genoeg aangekaart zodat ze toch niet eendimensionaal overkomt.

Ik heb zowat het gevoel dat Horn meer wil zeggen dat in de film zit. Tegelijkertijd betwijfel ik of ze niet pretendeert meer te willen zeggen. Een beetje dubbel, dat weet ik. Er zijn enkele droom-sequenties die weinig tot niets bijdragen aan het plot en voor het grootste deel pretentieuze vaagheid probeert na te bootsen. Het daadwerkelijke plotje stelt niet heel veel voor. Het is een standaard wraak-verhaaltje met wat geneuzel over het klimaat en de bewaring van je roots en blablabla.

Heel licht in horror, substantie en amusementswaarde. Toch is het geen ware ramp, mede door Horn's charme in de hoofdrol.

2,5*

Wat een ondergewaardeerde film!

Serial Mom is een leuke, luchtige zwarte komedie met een geweldige Kathleen Turner. Wat een topwijf is dat hier zeg! De absurde, zwarte humor is fantastisch. Tuurlijk, het verhaal en acteerwerk zijn niet om over naar huis te schrijven, maar dat neemt niet weg dat ik mij kosteloos vermaakt heb met deze film. 3,5*

Dit is niet de underrated cult classic die me beloofd was.

In Session 9 gaat een ploeg asbestverwijderaars aan de slag in een oude mentale instelling. Naarmate de week vordert, gebeuren er meer en meer bizarre dingen. Een film in een asylum is voor mij vaak een troef. De setting is creepy en je kan zo veel doen met zo'n locaties. Jammer genoeg hebben de mensen achter Session 9 beslist om dat net niet te doen.

De hele film kon ik niet serieus nemen door het wel heel amateuristisch camerawerk. Dit was slechter dan de gemiddelde aflevering van CSI: Miami (Oh hoi, David Caruso). Ook hangt er een saaie oranje filter over de lens en worden er erg veel bedenkelijke effectjes gebruikt. Er zijn een paar mooie shots maar die zijn erg schaars. Een film is niets zonder zijn acteurs. Deze zijn echter halverwege ook in slaap gevallen van het snooze-fest dus bij hen moet je ook niks kwalitatiefs verwachten.

Pluspunt is het einde en het suggestieve ervan. Even online kijken en je vindt tientallen theorieën die zo veel interessanter zijn dan de film zelf.

1,5*