Opinions

Normaal hou ik van dit soort films, maar deze heb ik toch afgezet na een half uurtje!

1*

Lelijk, luid, vervelend en overbodig. Meer kan ik echt niet kwijt.

1*

The Seventh Victim: een titel die nergens op slaat tot ongeveer het begin van de derde akte. Het is een horror/noir film die vooral uitblinkt in zijn nihilisme. Serieus, het is echt hard in mijn mening. Erg sfeervol en prachtig geschoten. Vooral de laatste tien minuten waren enorm spannend en zijn te vergelijken met die ene bekende scène uit Cat People (Film, 1942). De weg richting de conclusie kan wat vaag zijn wat wel wat afbreuk doet aan de algehele kijkervaring.

3,5*

Ondanks het onderwerp is deze film best tam. Dit had edgy en leuk ranzig kunnen zijn, maar is uiteindelijk veel te veilig. Cameron Diaz en Ellie Kemper waren de verlossende factor van de film.

Lachteller: 5.

Wat een bizarre rit was dit.

Het concept is eigenlijk "Die ene aflevering van The Twilight Zone, maar dan met van de pot gerukte actie."

Sinds ik die bewuste episode van TTZ met de gremlin op het vliegtuig ben ik nog steeds op mijn ongemakken tijdens een nachtvlucht. Deze film zal dit heel zeker niet bereiken.

De eerste helft is een spannende, claustrofobische en gewoon goede thriller met wat griezelkantjes. Moretz speelt goed en de crew die enkel doorheen de radio communiceert zorgde voor een fijne ervaring. Het mysterie wordt jammer genoeg snel uit de doeken gedaan. Toch valt er nog wat te griezelen met een paar goed geregisseerde scènes.

Maar dan komt daar plots het tweede deel. Een gigantische verandering in toon en zien we Moretz als een vrouwelijke Rambo. het wezen te lijf gaan. Uit het vliegtuig vallen en door een ontploffend ander vliegtuig terug aan boord gekatapulteerd worden, een moordzuchtige gremlin met blote handen er van langs geven,... Ze doet het toch maar.

Dit allemaal terwijl er een 80s soundtrack speelt ondanks de film zich afspeelt in 1943... Bizar. Vooral Hounds of Love van Kate Bush tijdens een Top Gun-achtige eindcredits deden me hardop lachen. Wat een rommeltje.

Het tweede deel werkte voor geen meter. Eens je de onmogelijkheden en absurditeiten accepteert, kan je jou misschien wel nog amuseren.

3*

Prachtig dat deze film überhaupt gemaakt is. Vakkundig en met passie gemaakt door mensen die houden van het bronmateriaal en van cinema in het algemeen. Willem Dafoe doet waar hij goed in is: Dafoeën.

Check deze zeker.

Een TV-film met Casper Van Dien en Ernie Hudson over haaienaanvallen in Zuid-Afrika klonk me wel nog interessant maar ik had de slechte ratings moeten geloven. Hoewel er wel degelijk een verhaal is proberen te vormen met wat spanning en plotwendingen, is het nooit echt interessant. De titulaire shark attacks zijn teleurstellend te noemen en het overkoepelende verhaal is zwak uitgewerkt. De dialogen zijn niet alleen slecht geschreven, ze zijn ook nog eens extreem houterig gebracht door de hele cast. Ook de Scooby-Doo-achtige reveal van de slechterik was te bizar voor woorden.

2*

Mijn grootouders vonden het een goed idee om de toen 8-jarige Iben naar Jaws te laten kijken. Enter mijn angst voor de open zee die tot op heden erg prominent aanwezig is. Toch ben ik altijd haaienfilms blijven opzoeken. Of het is uit interesse of sadisme zal ik nooit weten. Zo kwam ik als kind de film Shark Attack 2 op TV tegen, en met een titel als die kan het niet anders dan eng zijn. En als kleine uk was dat inderdaad ook heel eng. Zo eng zelfs dat ik na 10 minuten de film heb afgezet want het werd me te veel. Om de een of andere reden had ik onlangs zin om deze film te herbezoeken met een open, volwassen geest. Nou, ik had dat beter niet gedaan.

Dit is objectief gezien een verschrikkelijke tv-film. De haai in kwestie is puur plastic en verandert ook steeds van grootte. Dialogen zijn geschreven door een 14-jarige met een fascinatie voor tieten, seks en bloed. Het is ontzettend puberaal en bevat geen enkele logica. Frustrerend zou de een zeggen, de ander zou opteren voor de term vermakelijke nonsens. Ik zit in dat eerste kamp. Hier en daar is er nog een leuk bloedbadje om het nog een beetje op te leuken maar dit schip is al gezonken.

Er zijn ontelbare feiten over de majestueuze witte haai die we nooit zullen weten. Wat we wél weten dankzij deze wetenschappelijk onderbouwde kwaliteitsfilm, is dat deze haaien ook brullen! Wie had dat ooit gedacht?

1,5*

What do you say I... take you home and eat your pussy.

Pure poëzie...

Alweer een puberale poging tot een haaienfilm. Kitscherige dialogen passeren de revue in overvloed, gesproken door acteurs met geen greintje talent in hun lichaam. De haai verandert ook in dit deel continu van grootte maar ook van ras! Er wordt gesproken over een tijgerhaai terwijl we net een witte haai hebben gezien. Enkele haaienshots worden ook meermaals gebruikt, maar dan gespiegeld. Alsof we het niet door zouden hebben. Dergelijke inconsistenties vind je regelmatig in deze film en na een tijdje begint het amusant te worden.

1,5*

Terror runs deep...

Shark Night 3D heb ik net aangeschaft. Ik wou de film in 3D zien, maar door het irritante brilletje heb ik het nog geen 2 minuten uitgehouden en heb ik maar snel in 2D gekeken. De film begint met een scène die schaamteloos van Jaws is gepikt. De film kwam erg traag op gang en pas na 20 minuten viel er pas een slachtoffer (die dan nog eens erg irritant en ongeloofwaardig overkomt doordat hij zijn arm al kwijt is en dan nog zonder moeite eens een hamerhaaitje dood) De haaien zagen er wel erg slecht uit. Ik keek steeds en dacht: Hoe kan dit nou anno 2011 nog gemaakt worden? En ik moest bijna huilen van het slechte acteerwerk. Sara Paxton viel nog mee, maar zij heeft al wat acteerervaring. Een pluspunt aan de film: De speelduur. De film duurt niet erg zo lang en de tijd vliegt wel voorbij.
Jammer. Ik had iets beter verwacht. 2*

Shark Tale is niet origineel, grappig of boeiend, maar toch bleef het gezellig.

Dit komt mede door de leuke (soms te veel hiphop/rap) muziek. De animatie was wat we gewend zijn van Dreamworks: Goed, maag kan het niveau niet halen van zijn grote concurrent Disney-Pixar. De personages zijn te oppervlakkig en saai, al vind ik de karaktertrekjes van de vissen heel leuk gedaan. De vis lijkt op de stemverlener.

Angelina Jolie als geldbeluste slet (sorry), WIll Smith als bedrieger-haaienkiller, Jack Black als vegetarische haai en Robert DeNiro als 'maffia'-baas.
Ze werken allemaal. Ook leuk zijn de volwassen grapjes. Zo blijft het ook leuk, maar niet echt leuk, voor de wat oudere kinderen.

Leuk voor kinderen, minder voor de oudere kijker. 2.5*

Who died and made you fucking king of the zombies?

Shaun of the Dead: een film die ik nu al lang erg hoog in m'n top-10 staan heb. Ik heb de film dan ook al erg veel gezien en de grappen werden steeds minder grappig en je begint over de puns en gags te kijken tot er niks meer overblijft. Het was nu alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien had en het was tijd voor een herziening. En ik heb weer gevonden waarom ik zo van deze film hou.

Het verhaal is een komische kijk op de zombie-apocalyps en tegelijkertijd een soort van parodie op de klassieker Dawn of the Dead. Alleen gaat ons groepje niet naar een winkelcentrum, maar naar een kroeg. En in tegenstelling tot de klassieker mislukt het plannetje hier grandioos. Het komt allemaal nogal traag op gang, maar dit helpt alleen als opbouw. Niet dat er fantastische grappen en grollen inzitten, het is luchtig en essentieel voor het verhaal. Zoals hier eerder al vermeld werd, wordt de film aan het einde iets serieuzer, maar wordt dat weer goedgemaakt met de eindscène.

De film is een parodie op het zombie-genre, maar dan toch weer niet. Het is niet dat je letterlijke stukken uit films terugziet (zoals Scary Movie e.d.), maar het neemt wel de cliché's op de hak. En dit werkt geweldig. De humor in deze zombie-flick is zo droog en Brits als maar zijn kan. Ik lag geregeld strijk met de puns en gags doorheen de film. Zo was de haat van Shaun naar zijn stiefpa soms echt straight-on. De vele droge opmerkingen van Dianne of Ed zorgden vaak voor wat hilariteit. Het gevecht met Queen is zowel iconisch als geweldig.

Het duo Pegg-Frost is geweldig op het scherm, maar de credits gaan van mijn kant uit volledig naar het duo Pegg-Wright, die zo'n geweldig, gevat en leuk script hebben geschreven. De vele inside-jokes van de Cornetto-trilogie zijn fantastisch. Verder was de cast dik in orde. Ashfield had niet veel grappen, maar kwam wel charmant over. Wilton laat ons lachen, maar ook ontroeren. Dan zijn er nog de bijrolletjes: Bill Nighy was erg leuk om weer te zien. Maar de tofste cameo's waren die van Jessica Stevenson (AKA Daisy uit Spaced) en Peter Serafinowicz. Dit zijn mensen waar Pegg, Frost en Wright eerder al geniale dingen mee hebben uitgespookt.

Als echte zombie-film is deze film niks, want er zitten geen memorabele kills in, maar als Britse comedy is Shaun of the Dead enorm geslaagd. Ik zeg niet dat dit voor iedereen is, want de humor is nogal apart en je moet er maar van houden. Gelukkig ben ik er weg van! Een dikke bravo aan Edgar Wright voor het maken van een film die na tien(!) jaar nog steeds weet te amuseren. Nog steeds de volle pot en op nummer drie in m'n top-tien.

5*

Dat The Shawshank Redemption op #1 in de Top 250 staat kan ik zeer goed begrijpen, want het heeft alles wat een goede film moet hebben. Alleen deed de film mij niet zo veel. Wel vond ik 'm erg mooi.

De film heeft een erg sterk verhaal en moraal. Stephen King, die voornamelijk horror- of thrillerboeken schrijft, heeft ook hier een mooi verhaal rondom vriendschap, hoop en gevangenschap geschreven. Het was dan ook vanzelfsprekend dat het verfilmd zou worden. En dit deed Frank Darabont erg goed.

De personages Red en Andy zijn veruit de interessantste. Op een gegeven moment leef je echt mee met die twee. Dat Andy uiteindelijk op zo'n spectaculaire manier kan ontsnappen, doet toch wel iets met je. Zo weet je dat je, met hoop, doorzettingsvermogen en erg veel steun van je vrienden, erg ver kan geraken.

Het acteerwerk is echt fantastisch. Iedereen doet zijn uiterste best. Vooral Morgan Freeman zet (alweer) een ijzersterk personage neer. Wat kan die man acteren, zeg! Komedie, Misdaad, drama,... Hij kan het allemaal aan.

Verder is de lange speelduur totaal geen obstakel, want door de vlotheid van de film merk je het gewoon niet op. De film is soms erg luchtig, maar bij vlagen erg boeiend en ontroerend.

3,5*

Wat een cool concept.

De film was in de eerste akte wat te bevreemdend, maar ik raakte geleidelijk aan in trance van de geweldige cinematografie. De premise was voor mij hit or miss aangezien er wel een paar triggers voor me konden zijn. Gelukkig bleef dit uit en kon ik volop genieten van deze trip.

Acteerwerk is erg goed, ook een leuke cameo op het einde van de film. Muziek is herhalend in de best mogelijke manier. Beetje zwarte humor hier en daar maakte het af.

Jammer dat de film net dat tikkeltje te traag vooruit ging. Ik houd van een slowburn, maar dan moet de film ook daadwerkelijk een einde hebben.

Sherlock Holmes, een geweldig personage.

De eerste film vond ik best vermakelijk, maar dit deel is toch veel beter. Echt Engelse humor, vele vermommingen, onverwachtse plot-twists en een paar machtige actiescènes. Deze film heeft het allemaal. De film begint nog maar en er doemt een sfeervol Londen op. De visuele effecten zijn soms echt subliem.

Deze film heeft, zoals ik al zei, wat prachtige actiemomenten. Met name de achtervolging in het bos. De slow-motionscènes daarbij maken het echt af. Die bomen die worden neergeknald zijn
ook erg goed.

Maar het minpunt aan deze film is toch de speelduur. Op een gegeven moment had echt moeite om m'n aandacht erbij te houden. Toen werd het even saai en ik wist niet meer waar de film naartoe wilde.

Maar de eindscène maakte mij echt aan het lachen: Holmes blijkt dood te zijn, maar hij heeft blijkbaar die zuurstof-ding meegenomen waardoor hij het overleefde. Dan schrijft Watson het laatste van z'n boek: The End. En dan komt Holmes met zijn meesterlijke vermomming van zijn plaats en typt er vlug een vraagtekentje naast. Geweldig. Ik zag het echt niet aankomen.

Een dikke 3,5* die waarschijnlijk nog een 4* kan worden.

Toegegeven, Gojira ziet er in deze film wel heel bedenkelijk uit, soms zelfs belachelijk. Toch is dit een heel sterke film en niet vanwege de reden die je verwacht.

Wie had ooit gedacht dat een film over de bekende Kaiju een pure satire over de bureaucratie die in de weg staat om levens te redden, een concept die als een zelf gesponnen web rond de politiekers hangt. Het is vooral schrijnend dat dit vandaag de dag relevanter is dan ooit. Ik moet er geen tekeningen bij maken, geloof ik.

Verder is dit een vlijmscherpe thriller met enkele deftige verwoestingsscènes. De gimmick is er na een tijdje wel volledig van af en de opgeblazen speelduur kon veel bondiger.

Een unieke film die laat zien dat generaties na het origineel uit de jaren '50 Godzilla nog steeds vlijmscherp commentaar kan geven.

3,5*

Wow, ik snap niet dat mensen dit eng vinden. Spannend, ja. Eng, Nee!

Ik vind dit een mooie film die wel een beetje verouderd is.

Een dikke 3*

Nami is presentator van een televisieserie over true crime. Op een dag krijgt ze een echte snuff-film in de brievenbus. Hierop is te zien hoe een vrouw brutaal gefolterd en vermoord wordt. Om de echtheid van de film te kunnen bewijzen gaat ze met haar crew naar het verlaten pand waar de film is opgenomen. Wat ze daar vindt tart alle verbeelding. Kunnen zij en haar collega's ontsnappen uit deze onheilige plek?

Deze viel me beter mee dan vooraf verwacht. Dit is een typisch 80s slasherfilmpje maar met een flinke dosis weird aan toegevoegd. De body horror was ook wel echt ranzig te noemen. De kills zijn creatief en goed uitgevoerd met practical effects. Velen zullen dit niet hun ding vinden maar voor mij werkte het wel. Naar het einde toe duurde het net wat te lang en hier en daar haperde het tempo wat.

Verder is dit een erg genietbare Japanse horrorfilm uit de 80's. De soundtrack is ook echt geweldig. Deed me wat aan Giallo-films als Tenebre en Suspiria denken.

3,5*

Hoewel het zeker geen Rocky Horror is, is Shock Treatment nog steeds een deftige satirische komedie. Deze keer steekt Richard O'Brien de draak met reality-tv en heeft hij opnieuw een uniek stukje werk afgeleverd.

Ik moet toegeven dat ik totaal geen idee had van wat er zich in de eerste helft afspeelde. De scènes zijn willekeurig, los van elkaar en nogal verwarrend. Gelukkig was de muziek geweldig met pieknummers als "Bitchin' in the Kitchen" en "Little Black Dress". Jessica Harper als Janet Weiss is indrukwekkend maar haar zangstem is nog beter. De film sleept zich behoorlijk voort tegen de derde akte en het voelt allemaal te overbodig.

Dit is een prima film, maar kan absoluut niet tippen aan het iconische Rocky Horror Picture Show.

3*

Ik ben hier volledig blind ingegaan en niks kon me voorbereiden op het overdadige naakt en de wel heel expliciete seksuele beelden. Niet dat ik het erg vond...

Alleen jammer Shortbus verder weinig om handen heeft. Het verhaal is wel goed en pakt taboes vakkundig aan. Ik denk dat voor de cis-mensen dit allemaal de ver-van-mijn-bed-show zal zijn en ze daardoor wat onwennig zijn aan de open wereld die hier gecreëerd wordt. Jammer dat niet elk personage even interessant is en dat de film vooral veel te lang duurt. Er wordt iets te lang voortgeborduurd op verhaallijnen zonder al te veel inhoud.

2,5*

Verdient beter dan gedropt te worden op Peacock.

De eerste en tweede akte zijn een voorbeeld van hoe je spanning opbouwt: je neemt een killer en laat onmiddellijk zien waarom je bang moet zijn van hem, je pakt de tijd om duidelijk te maken dat de killer overal kan zijn én je gooit wat spectaculaire one-on-one gevechten in de mix. Duidelijk met vakkennis en liefde gemaakt. Uiteindelijk verstaanbaar aangezien Kevin Williamson mee heeft geschreven aan het script.

Het laatste half uur is jammer genoeg pijnlijk minder interessant en de motivatie van de antagonist niet sterk genoeg.

Kijk deze film, teken een petitie om dit in de cinema te krijgen, kidnap een van de producers om het doel te behalen, maakt niet uit!

Oh ja, gore-liefhebbers zullen ook niet teleurgesteld worden.

Het begon leuk, maar da's ook alles.

De setting was wel erg leuk, een verlaten ziekenhuis. Maar het verhaal, uitwerking, acteerwerk en gore waren niet voldoende. Nergens is het eng of spannend. De personages trekken ook op niks en het totaal is niet goed. 2*

Isabelle Huppert is een schrijfster die nog steeds rouwt om de dood van haar man. Terughoudend neemt ze een vlucht naar Japan om publiciteit voor de herdruk van haar nieuwe boek te doen. In dit land van geesten en kersenbloesem leert ze zichzelf open te stellen en haar traumatische leven achter zich te laten.

Dit is een erg sobere, droomachtige film met een mooie boodschap. Japan wordt erg mooi en sereen in beeld gebracht en regisseur Élise Girard weet wel hoe je een film visueel aantrekkelijk maakt. Dat neemt jammer genoeg niet weg dat het verhaaltje wel heel dun is en het tempo te traag. De film probeert arthouse te zijn zonder echt die charme te kunnen behalen. Toch is Huppert altijd leuk om te zien en heeft ze een leuke - zij het ietwat houterige - chemie met haar tegenspeler.

3*

Oh jongens, dit was een helse zit. 86 minuten is een korte speeltijd maar het bleef maar duren. De helft van de tijd was ik zo gefrustreerd door de verschrikkelijk goedkope jumpscares, dubieuze cinematografie en het onvermogen van de makers om een boeiend verhaal te vertellen. De andere helft was ik aan het worstelen om mijn ogen open te houden. Misschien dat de film daarom The Lullaby noemt?

1*

Wat een leuk, absurd filmpje is dit. Een zeer geslaagde zwarte comedy.

Het leuke aan de film is dat het je steeds weet te verrassen met de wendingen die het neemt. De geweldig droge humor is de kers op de taart. Een paar keer heb ik met ongeloof zitten lachen. Acteerwerk is onderhoudend genoeg en je ziet dat de acteurs plezier hebben in hun rol. Echt sympathie voel je niet voor hen, maar dat is ook niet de bedoeling.

Sightseers gaat de geschiedenisboeken niet in, maar het is een heerlijk onderhoudend en quirky filmpje geworden.

Silent Hill is een film die me altijd positief is bijgebleven vanwege zijn sfeer, interessante creature design en wel heel boeiende lore. De sequel die volgde in 2012 heeft al deze positieven rechtstreeks de vuilbak in gekieperd. We worden in plaats daarvan getrakteerd met 94 minuten pure teleurstelling. Het begint al met een heel vaag plot dat nooit echt deftig wordt uitgelegd. De film raast door maar eigenlijk had ik geen flauw idee wat er aan het gebeuren was. Een echte antagonist wordt pas in de laatste 15 minuten geïntroduceerd en wordt alweer snel afgehandeld.

Het duurt ook de volle driekwartier eer we in het titulaire Silent Hill terechtkomen, als je tegen die tijd nog niet in slaap bent gesukkeld. Het dorpje straalt niks uit en de monsters die er huizen worden gestript van hun dreiging. Het voelt vooral aan als magere fan-service voor de gamers onder ons. Adelaide Clemens is een erg onaangename protagonist en straalt geen enkel beetje draagkracht uit. Kit Harrington, in een pre-GOT rol, loopt er ook maar bij voor spek en bonen. Dat Sean Bean werd gecast zal puur om de paycheck gedraaid hebben, vermoed ik.

De CGI lijkt eerder op een PS2-game dan een film uit 2012, wat misschien een plus is moest je daadwerkelijk aan het gamen zijn. Daarbovenop is de green-key enorm krakkemikkig. Uiteindelijk vraag je jezelf meer dan eens af waar je precies naar aan het kijken bent want ik was de hele tijd enorm verward.

Mijn score wordt verlaagd naar een magere 1,5*.

Het origineel heb ik (nog) niet gezien, dus ik kan niet vergelijken.

Het eerste deel van de film is werkelijk oersaai en er gebeurt bijna niks. Ook de schrikmomenten werkten niet. Vanaf het moment dat Sarah het huis uit is, wordt het spannender. De schrikmomenten werden iets beter en de spanning was eindelijk aanwezig. Dat die man achter de auto stond vond ik best creepy. Het einde vond ik best tegenvallen. Vanaf dat ik doorhad dat het een psychologische thriller was was ik teleurgesteld. Waarom bestaan er geen films als deze zonder die stomme wending op het einde.

Maar goed. Het acteerwerk was niet altijd even goed. Die oom bijvoorbeeld. Het was alsof hij recht van craigslist geplukt werd om te acteren. De vader en Sarah deden het gelukkig wel beter. Elisabeth Olsen vond ik erg irritant. Ik weet niet waarom, maar ze kon mij verder niet bekoren.

Het camerawerk was best speciaal. Dat de film in één enkele take opgenomen werd vond ik interessant. Ik was zelfs benieuwd hoe ze dit gingen uitvoeren. En daarover ben ik wel best tevreden. Ik geef een voldoende omdat de film in het midden en net voor het einde erg spannend en mysterieus was. Echt eng was het nu wel niet, maar toch een leuk tussendoortje.

3*

Begon best origineel, maar zwakte al snel af tot een matige film.

Ik wist al op voorhand dat ik een b-film zou kijken en het zeker niet fantastisch zou zijn, maar hier stoorde ik mij enorm aan de personages en het verhaal. Ten eerste is het concept leuk, maar wordt het niet leuk uitgevoerd. De film duurt net iets meer dan anderhalf uur, maar het einde sleepte enorm waardoor de speelduur minstens twee uur leek. Ook de personages vielen zwaar tegen. Ze waren allemaal zo vlak en stereotiep met de sheriff als dieptepunt. Het acteerwerk viel behoorlijk mee, maar kan het eindtotaal niet omhoogtillen. Een kleine 2*

Een kerstfilm met horrorkantje genaamd Silent Night... Lekker origineel. :/

Wegens relatief lage gemiddelde op Moviemeter en IMDb en de meh-score op Letterboxd had ik ook geen gigantische verwachtingen. Dat Keira Knightley doet me helemaal niks maar Roman Griffin Davis is dan weer het schattigste kindje van zijn generatie. De premise is ook interessant: Een groep vrienden komt samen om Kerst te vieren. Er zijn wat onderliggende spanningen tussen hen waardoor ruzies snel oplaaien. Dit wordt zeker niet geholpen door het feit dat tegen iets na twaalven iedereen zal sterven door de apocalyps.

Ik heb al mijn vooroordelen aan de kant gezet en met open mindset de film begonnen. Dat de kerstsfeer geleidelijk ook in casa Iben komt zorgde dat ik snel in de mood van de film zat. Er wordt (terecht) gelachen met de meligheid van Michael Bublé en meegezongen met het bloedirritante Féliz Navidad. Jep, ik was instantelijk gelukkig, voor mij zijn de feestdagen nu echt dichtbij aan het komen. Je merkt in het begin dat er hier en daar iets niet pluis is maar al snel wordt uit de doeken gedaan dat de wereld vergaat tegen het eind van de avond. Ik had verwacht dat er nu een opeenstapeling van irritante ruzies en geschreeuw ging komen. Dit bleef gelukkig beperkt tot enkele uiterst ongemakkelijke gesprekken. De personages krijgen elk hun kans om hun stukje bij te dragen aan het verhaal. Zo voelt de (best grote) cast toch aan als een familie en loopt niemand echt hard verloren.

De reden waarom de film van mij zo'n hoge score krijgt is omdat ik het niet zo goed aankon. Er komt in zo'n drastische situaties uiteraard het onderwerp zelfmoord aan bod. Aangezien dit toch wel heel dicht bij huis komt (wegens recente persoonlijke aanraking met dergelijke gedachten - even mijn boekje open doen) was een trigger-warning misschien wel welkom. De richting die de film neemt met het onderwerp is heel respectvol en gelukkig niet wansmakelijk. De keuze is erg moeilijk moest je in dergelijke situatie komt. Dit maakt het eindshot ook des te meer intens en ongemakkelijk.

Keira Knightley is voor een keer niet onuitstaanbaar. Integendeel, ik vond ze net erg overtuigend acteren. Ook Roman Griffin Davis, Annabelle Wallis, Lily-Rose Depp en Kirby Howell-Baptiste spelen erg goed. En van mij mag Lucy Punch voor veel meer grote rollen gecast worden. Ik vind haar al schitterend sinds ik Hot Fuzz zag met haar als verschrikkelijk irritant kind met een nog vervelender lachje. Ik moet nog steeds grinniken als ik eraan terugdenk.

Horror is nogal ver te zoeken maar ik snap het wel ergens. Verwacht je echte horror pur-sang ga je bedrogen uitkomen. Verwacht je een zwarte comedy met enkele erg sterke scènes, laug-out-loud momenten en schitterend acteerwerk, dan zit je zeker goed.

4,5* (bij herziening waarschijnlijk iets lager, maar het voordeel van de twijfel wegens impact.)

Wauw. Ik ben zó blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien toen hij uitkwam. Ik had waarschijnlijk een rel begonnen!

De eerste helft is een schaamteloos slechte samenvatting van de eerste film, meer een uitgerekte ‘previously on...’. Het is goedkoop en laat me afvragen waarom deze film überhaupt werd goedgekeurd.

De tweede helft – het ‘originele’ gedeelte – is belachelijk slecht en heeft nauwelijks iets goeds te bieden. Het is niet meer dan een aaneenschakeling van losse moordscènes met een einde dat niet bepaald vermakelijk is.

Die ene beroemde scène vat de film perfect samen:

✨GARBAGE DAY✨

1,5*