Opinions

Een regelrechte kopie van REC.

Quarantine is een remake, maar doet geen enkele moeite om er een eigen draai aan te geven. Dit vind ik echt jammer en hierdoor lijkt het net alsof je naar REC zit te kijken, maar dan in het Engels. Met het acteerwerk is niks mis, maar de personages zijn op de één of andere manier irritanter dan in het origineel. Jammer. 2,5*

Queen & Slim is zeker anders dan wat ik had verwacht, maar nog steeds erg fatsoenlijk. Het hele verhaal is gebaseerd op sociaal commentaar maar het voelt niet misplaatst aan. Het hele verhaal heeft op zich weinig op het lijf en kabbelt wat voort maar je merkt op dat het vakkundig en met liefde voor de stiel werd gemaakt.

Kaluuya en Turner-Smith zijn uitstekend samen en hun personages zijn interessant genoeg. Zij dragen de film. Ook altijd fijn om Indya Moore tegen te komen in projecten. Wat een geweldige performer, hun rol in Pose zal ik niet snel vergeten.

3,5*

"A Lady whom we respect because she is our Queen and whom we love because she is herself." - Winston Churchill

A Queen is Crowned is een documentaire zoals het hoort: informatief, objectief en trots op het vak. De hele kroning, optocht en fanfare is goed gedocumenteerd, zij het een beetje statisch. Desondanks krijg je een geweldig beeld van een van de grootste momenten uit de recente geschiedenis.

De ceremonie zelf is echter nogal eentonig, maar dat ligt aan mij.

3*

Queer is een film die het publiek sowieso zal verdelen. Het is niet alles wat er geadverteerd werd en tegelijkertijd is het zoveel meer. De zware symbologie en metaforen zijn droomachtig en slaan op het eerste gezicht nergens op. Toen ik dieper in de betekenis van dit alles dook en elk aspect met mijn man besprak, ontdekte ik dat er zoveel meer is dan je op het eerste gezicht zou denken.

Dit is absoluut een van Guadagnino's meest experimentele films met een standaard, rechttoe rechtaan eerste helft en een tweede helft die een compleet andere kant op gaat. De relatie tussen Craig en Starkey is zorgvuldig opgebouwd. Ik zal niet in detail treden, maar die ene stomende scène legde het hele publiek eindelijk het zwijgen op. Het is bloedheet, maar ook perfect geënsceneerd en gefilmd op een manier zoals alleen hij dat kan. De begeleidende score zwelt aan tot de climax en zorgt voor een scène die topcinema is.

Guadagnino heeft zijn eigen visie op Mexico City in de jaren 1950 gecreëerd, die surrealistisch en soms zelfs cartoonesk aanvoelt. Ik had echter een probleem met het occasionele gebruik van moderne muziek in deze setting. Het voelde als nagels op een esthetisch krijtbord.

Zoals ik al zei, wijkt de tweede helft af van de traditionele opzet en waagt zich in trance-achtige scènes en vage symboliek. Het was even wennen, maar ik kon het vakkundige filmmaken echt waarderen.

4*

Gezien op het BIFFF.

Een redelijke griezelfilm met alle elementen: Goede opbouw, leuke jumpscares en degelijk acteerwerk. Toch mist er iets, maar ik weet echt niet precies wat. Had ik misschien meer spanning verwacht? Want alle middelen om de spanning op te bouwen zijn volgens het boekje: nergens eens niet cliché, want we hebben het net allemaal al eens gezien.

Het verhaaltje was dan weer iets anders. Het was moeilijk om te volgen in het begin, maar naarmate de film vorderde, kon ik steeds meer grip op het verhaal te leggen. Het is eens iets anders. In plaats van weg te lopen van een geest, creëert men er hier eentje. Ook de setting in de '70s is een leuk gegeven.

De film is een wisseling van 'Found Footage' en 'steady cam'. Ook eens iets anders, al zagen we dit ook al eerder. Zoals ik al zei was het acteerwerk dik in orde. Sam Claflin deed het niet onverdienstelijk en zelfs Jared Harris kon mij dit keer boeien. Maar de actrice die op mij het meest indruk heeft gelaten, is Olivia Cook. Zij, als 'bezetene', deed het erg goed en kon mij ook het meest overtuigen.

De sfeer op het BIFFF zat er erg goed in, maar dan ligt het aan jou wat je ermee doet. Ofwel doe je mee met alle commentaren, of je zit in je stoel te zuchten en je te ergeren aan de vervelende opmerkingen (meestal in 't Frans). Ik zat een beetje tussen de twee. Aan de ene kant deed ik soms mee als er een schone dame uit de kleren ging, of als de cliché's naar boven gebracht werden. Toch waren er enkelen in de zaal die op elk 'raar' dingetje commentaar gaven. Leuk, maar dan weer niet. Tja, je moet ervan houden.

The Quiet Ones is een degelijke horrorfilm die nergens écht eng wordt, maar toch een kleine voldoende krijgt. 3*