Carousel (1956)

Mug heeft volkomen gelijk met zijn opmerking over de saaie liedjes in deze film, die bovendien zonder enige uitstraling worden gebracht. Eigenlijk is de Carousel Waltz, dat iedereen wel kent van kermissen, het enige nummer dat een beetje lekker in het gehoor ligt. En natuurlijk het overbekende “You’ll Never Walk Alone”. Maar een ieder die de uitvoering van Gerry & The Pacemakers kent, zal ook daar zijn schouders bij ophalen. Als liefhebber van (film)musicals ben ik dan ook erg teleurgesteld in deze Rodgers & Hammerstein productie. Te meer omdat het verhaaltje ook al niet veel voorstelt.

Niet de allerbeste musical en alhoewel naast de muziek, echte liefde hoog in het vaandel staat, toch eigenlijk wat triest. Het acteren vond ik wel goed, op een niveau zoals het in musicals uit die tijd past maar het meeste plezier komt toch uit de songs. Naast het ondertussen door miljarden voetbalfans geradbraakte (R & H draaiden zich wellicht evenveel keer in hun graf om) "You'll never walk alone" zijn er toch ook het mooi romantische "If I loved You", het uitbundige "june is bustin' out all over" en de mooie tekst van "Soliloquy".

Eigenlijk verrassend donkere thematiek voor een Broadway-Hollywood-musical: de hoofdpersoon is een vrij onsympathieke man met losse handjes die ook nog eens niet meer onder de levenden is, en in de loop van het verhaal liggen misdaad, verleiding, achterdocht en hooghartigheid bijna permanent op de loer. En Gordon MacRae had met Oklahoma weliswaar al zijn sporen verdiend, maar zijn uitstraling in deze rol is toch te nietszeggend om te kunnen zorgen voor een sympathie bij de kijker die beoogd hoofdrolspeler Frank Sinatra misschien wèl had kunnen leveren. Daardoor slaat de film enigszins dood, hoewel er wel flink wat compensaties zijn, zoals prachtig camerawerk (die opnames van de zeilbootjes op het water!), de uitbundige scène met serveersters van een visrestaurant en diverse matrozen die samen June is bustin' out all over zingen en dansen, het ballet op het einde van Billy's dochter (Susan Luckey) en de jongen van de kermis (Jacques d'Amboise), en de leuke rol van Gene Lockhart als de "Starkeeper", de administrateur van het hiernamaals. Jammer dat de hemel er niet erg inventief uitziet, met die flauwe hemelsblauwe achtergrond met plexiglas sterren – je zou toch zeggen dat ze met de mogelijkheden die dat idee bood wel raad moeten hebben geweten daar in de Droomfabriek.