Opinions

Dit is een erg persoonlijke film en het voelt echt als de generationele waar Ughetto op mikte. De stop-motion animatie is op een grillige manier vermengd met live action, wat zorgt voor een originele twist op de kunstvorm.

Het verhaal is tragisch maar mooi. Ughetto moest deze film duidelijk maken om zijn familie te eren. Om het voor de kijker thuis helemaal boeiend te maken is een ander verhaal.

3*

Leuk begin maar verzwakt al snel in een saaie bedoening. Op papier zouden Pfeiffer en Goldblum goud moeten zijn. In de realiteit zijn ze echter amper op elkaar ingespeeld. Wanneer je twee hoofdrolspelers op autopiloot spelen, zit er iets niet juist.

Toch een paar keer moeten glimlachen maar te weinig om goed te zijn.

2,5*

Children will listen...

Into the Woods is een film waar ik al lang naar uitkeek. Het is een verfilming van de gelijknamige musical van Stephen Sondheim, die ons ook al de prachtige score van Sweeney Todd heeft voorgeschoteld. Into the Woods is een erg donkere, satirische en kritische bewerking van de sprookjes van Grimm. In de stage-musical is dit duidelijk en soms erg pervers merkbaar. In de film komt dit niet zo over en dit kost de film wat punten. Vooral het feit dat deze film als 'kinderfilm' wordt gepromoot en voorgesteld begrijp ik niet. Moesten ze het echt volgens de musical gefilmd willen hebben, hadden ze het een 16+ film gemaakt vol perverse grappen, gruwelijke sterfscènes en heel wat zwartgalligheid.

Nu, de film is zeker niet slecht, integendeel. Wat de film gaande houdt is de humor die kennelijk aanwezig is. De absurditeit van de heks heeft me vaak laten rollen van het lachen. Ook de eigenwijze Roodkapje en de pedofiele Wolf zorgden voor heel wat ongemakkelijkheid. De vele sprookjes zijn erg leuk bewerkt en een eigen versie van gemaakt. Maar lang niet alle sprookjesfiguren waren interessant genoeg. Zo waren Jack en Cinderella niet zo boeiend als de Bakker en zijn vrouw, de Heks en Roodkapje.

De cast is geweldig. Meryl Streep speelt de sterren van de hemel in een absurde, geweldige vertolking. Emily Blunt en James Corden wisten goed te overtuigen en hun einde vond ik enorm ontroerend. Lilla Crawford als Little Red Riding Hood is erg grappig en weet genoeg sympathie te wekken. Daniel Huttlestone wist me als Gavroche in Les Misérables te bekoren, hier was hij niet zo aangenaam en best vervelend.

De muziek is erg aanstekelijk vind ik. Vooral de Proloog is grappig en interessant. Liedjes als No One Is Alone en Last Midnight zijn wonderlijk, maar Stay With Me is rondom fenomenaal. Streep zet hier een geweldige prestatie neer. Bijna Oscar-waardig. Maar lang niet alle liedjes werken even goed. Wat wel jammer is, voor een musical.

Al bij al, ondanks de vele slechte recensies erg genoten van deze musical.

4*

Ik heb normaal niks met de Franse film maar deze Intouchables is echt prachtig.

We zaten in een oude bioscoop met enkel oudere mensen (rond de 50/60 jaar) en we dachten dat het echt zo'n typisch Frans drama ging zijn. Maar hier zaten we mis. Het verhaal is erg mooi en verfrissend en de personages zijn allemaal even sympathiek. De opening credits zorgden al voor kippenvel.

Wat ik niet wist van de film, is dat het ook en komedie is. En dit verraste me. En hierdoor is de film ook zo goed. De droge opmerkingen en acties van Driss bij Philippe zorgden steeds voor een lachbui. En bij de operascène moest iedereen in de zaal lachen. Ik kreeg bijna geen adem. Ook wanneer Driss de baard van Philippe moest scheren en een paar snorretjes uitprobeert (Hulk, Dali en Hitler). Ook hoe Philippe als experimenteerpop wordt gebruikt zorgde voor een paar goede stukken.

En het einde waar de echte Philippe en Driss (wel andere namen, duh) zag, vond ik een goede afsluiter. Het mooiste van de film is hoe de vriendschap tussen de twee tegenpolen groeit en sterker wordt.

Een mooie 4,5* en op 10 in mijn top-10.

Tobe Hooper heeft ons gezegend met het fenomenale Texas Chainsaw Massacre. Erna heeft hij nog een verdienstelijke poging gedaan met Poltergeist (niet echt mijn meug) dat ook een kaskraker en klassieker werd. Erna heeft hij nog een groot aantal films gemaakt, elk met aanzienlijk minder impact en kwaliteit. Ik moet toegeven, 'Salem's Lot uit '79 staat al jaren op mijn lijst, het boek was namelijk fantastisch. Wegens de speelduur ben ik er gewoon nog niet aan gekomen. Verder sta ik amper te popelen om de rest van Hooper's oeuvre te bekijken. Ik vind het gewoon niet goed genoeg.

Invaders From Mars is ook geen al te beste productie. Hoewel de opzet erg goed is, met jeugdige nostalgie en wat paranoia, verwatert het al snel in een saaie bedoening. Van zodra het leger werd ingeroepen was ik volledig mijn interesse verloren. De special effects zijn best grotesk en goed uitgevoerd. Ik was wel fan van het cartooneske uiterlijk van de aliens.

Gedurende de hele film heb ik me afgevraagd wie nu eigenlijk het doelpubliek is. Ik vond het veel te kinderlijk terwijl jonge knapen dit misschien te eng zouden vinden. Ik wachtte ook steeds op een soort van twist of verrassing maar die kwam maar niet. Pas op het einde komt er een plottwist maar die was meer lachwekkend dan wat anders.

Eerste helft: Nostalgisch
Tweede helft: Vervelend

2*

Holy mother of God, deze film was eng.

Invasion of the Body Snatchers uit 1978 is een absolute klassieker met Donald Sutherland in een ijzersterke rol en het iconische einde. Voor deze challenge dacht ik om het origineel te bekijken en ik heb geen druppel spijt. Wat opvalt is dat deze versie even - of zelfs nog meer - nihilistisch is. Er is een constant gevoel van dreiging en mysterie. Geen enkel moment zat ik verveeld. Vooral de laatste twintig minuten zijn perfecte cinema.

4*

Marsmannetjes met savooikool op hun kop zijn nu eenmaal niet echt heel eng te noemen. Toch wist deze film, ondanks de afwezigheid van spanning of dergelijke, me toch nog te boeien. Het is allemaal erg low budget en veel heeft men niet over het plot moeten nadenken. De algemene toon is leuk, kluchtige en licht. Niks erg speciaals maar ik heb al veel erger gezien om te weten dat ik dit allemaal niet al te serieus moet nemen.

2,5*

De horror is al een tijdje uit de Invisible Man-franchise. Zo blijkt ook met deze vierde film in de reeks. Veel heeft dit alweer niet te maken met de magistrale film van negen jaar eerder. Het enige wat blijft is de bekende monocaine-formule en de kleinzoon van Jack Griffin.

Het familielid van Claude Rains wordt ingeschakeld door het Amerikaanse leger om te spioneren bij de Nazi's. Best handig want deze Griffin heeft namelijk het recept om zichzelf onzichtbaar te maken. De perfecte spion, hoor ik u zeggen. Niets is minder waar want hij ontmoet al snel de weergaloze Maria Sorenson en laat haar net zijn zwakte zijn.

Hoewel de onzichtbare spion bij vlagen interessant kan zijn, is het Ilona Massey die moeiteloos de aandacht opeist. Ze bezit een betoverende charme die weinig mensen onberoerd kan laten. Ja, zelfs ik zat mijn ogen uit te kijken bij deze prachtige verschijning. Voeg daar nog eens aan toe dat ze behoorlijk kan acteren en ik ben helemaal verkocht. Jon Hall als Agent Raymond is ook bekwaam genoeg om zijn rol te dragen. Als laatste voegt Peter Lorre zich nog toe aan de cast als Japanse spion. Wat hij doet in die rol is me nog steeds een raadsel.

Het stoort me dat er niks overblijft van het origineel. Aan de andere kant houd ik er wel van dat men alles uitprobeert in een franchise zodat de rek er niet begint op te komen. Dit keer is het een licht spionverhaaltje dat nergens écht origineel uit de hoek komt maar ook niet slecht in mekaar zit.

Geen straf, deze vierde film in de franchise. Ik ken slechtere filmreeksen.

3*

Een degelijke sequel op een ultieme klassieker. Hoewel dit vervolg de genialiteit van het origineel evenaart, valt het wel op dat men wat anders probeert te doen. Met Vincent Price als de onzichtbare man zit het ook zeker goed. Al zie je hem niet écht, zijn stem alleen al is voldoende om mijn aandacht te trekken.

Men probeert grootser, moderner en spectaculairder te zijn, zeker naar het einde toe. De trukendoos wordt alweer opengetrokken en men tovert op vernuftige wijze enkele effecten op het scherm. Er wordt jammer genoeg vergeten dat we dit allemaal al eerder hebben gezien bij een film van 7 (!) jaar geleden. Veel vooruitgang is er op dat vlak niet geboekt. Het nieuwe is er wel af.

3*

Die zonnebril... Zo verliefd op die zonnebril.

The Invisible Man is een enorm fascinerend werk. De special effects zijn bewonderenswaardig te noemen. Heel de film lang is een feest voor het oog. Met plezier zat ik te staren en mezelf aan het afvragen hoe ze in hemelsnaam al die effecten hebben kunnen realiseren. Claude Rains is fenomenaal. Hij is grappig, krankzinnig en enorm overtuigend. Ook dikke pluim aan Una O'Connor die me tijdens haar scènes hardop deed lachen. Ik hou van dit soort acteerwerk en ik vond het niks dan charmevol.

Dit is tot nu toe mijn favoriet van de Universal Monster Movies.

4*

Een paar maanden na The Invisible Man Returns werd deze sequel uitgebracht. Het concept van de franchise blijft hetzelfde, namelijk onzichtbare mensen. Het zit in de naam, hé. Wat distantieert dit derde deel in de reeks? Dat het hoofdpersonage dit keer een vrouw is én de algehele toon volledig anders ligt. Waar het origineel sfeervol, moody en krankzinnig was, de sequel spectaculairder en moreel interessanter, komt deze derde film uit het niks als een komedie!

Dat is het grootste probleem van de film. De slapstick comedy past helemaal niet bij het concept. Wie een solide vervolg met dezelfde patronen en atmosfeer komt bedrogen uit. In plek daarvan krijg je een luchtige deurenkomedie met van alle soorten typetjes. Virginia Bruce doet haar best met het slappe materiaal maar ze valt voornamelijk te beschrijven als een afkooksel van Katharine Hepburn's charme en chemie. Het overtuigt niet en het valt op wat de studio wil doen en hoe hard men probeert er een kaskraker van te maken.

Het budget van deze film zou ongeveer gelijkaardig zijn met het eerste deel en een pak duurder dan het tweede deel. Toch zien de effecten er spotgoedkoop en afgeraffeld uit. Misschien zat men met een sjoemelaar bij Universal Studios want ik heb geen flauw benul waar het geld naartoe is gegaan.

Er zitten hier en daar wat leuke momenten in en deze hele reeks heeft me op de een of andere manier gecharmeerd. Ik ga toch braaf bij een 2,5* blijven.

Verrassend creepy en sfeervol.

Island of Souls behandelt erg veel donkere thema's heel effectief. Het is verontrustend eenmaal je weet wat er allemaal gaande is op het eiland van Dr. Moreau. De speciale effecten en make-up zijn ongelofelijk. Set-design en cinematografie zijn ook van hoge kwaliteit. Je merkt dat de film uit een tijdperk komt waar de stille film nog steeds invloed had op filmmaking. Desalniettemin een verbazend werk.

Niet alles komt volledig tot zijn recht. The Panther Woman kon mij niet echt bekoren en Dr. Moreau zelf komt eerder als een karikatuur over dan als een diepgaand personage.

3,5*

Ik vind deze veel beter dan The Parent Trap. Hier is tenminste gebruik gemaakt van een echte tweeling. Er zijn veel betere grapjes in deze. De Olsen Twins waren vroeger schattig en lief, dus dat geeft de film al wat meer het Oooooooow-effect.

3*

Dit moet wel een van de meest absurde Muppetfilms ooit zijn: Scooter die in een kooi danst terwijl hij een sexy zwarte leren outfit draagt, Pepe die wordt opgeilen door Joan Cusack en Kermit die letterlijk wenst dat hij nooit geboren was.

Ok, ze hebben echt veel van de Muppets schaamteloos veranderd. Vooral Kermit, die nu suïcidaal, woedend en onbeschoft is. Hij is niet de charmante kikker waar we van houden, zelfs met zijn tekortkomingen.

Maar het is allemaal zo verdomd charmant. De grappen landen en een aantal geweldige cameo's zijn - zoals gewoonlijk - erg leuk. Ik weet dat het een rechtstreekse parodie/hommage is op klassieke kerstfilms zoals It's a Wonderful Life, maar dat kon me helemaal niets schelen. Zo'n verhaal raakt altijd mijn hart.

3,5*

Justin Long is wel leuk, maar de rest is een nogal saai.

De film ziet er behoorlijk lelijk uit en ik begrijp sommige keuzes die zijn gemaakt niet. Zoals, hoe kun je een feestelijke horror komedie maken en geen enkel aspect ervan laten werken. Het zet zich nooit ergens volledig voor in en is zo verdomd voorspelbaar.

De kills waren nietszeggend, de grappen waren nietszeggend, de kerstsfeer was nietszeggend. De algehele boodschap van de film was gewoon nietszeggend.

Het enige waar ik wat warmer van werd was het romantische subplot en het einde.

2*

Een echt meesterwerk.

Tegen het einde van de film zat ik in mijn dekentje gewikkeld, kussen geduwd tegen mijn gezicht, omringd door mijn katten en man, tranen welden op en ik was vervuld van zoveel liefde en sentiment en ik wilde voor altijd in die waas blijven.

Deze film is zo ongelofelijk indrukwekkend en stuurt echt een prachtige en zoete (niet misselijkmakend zoete) boodschap de wereld in.

Aan alle huidige en aankomende generaties: Ga alsjeblieft geen Home Alone kijken of (zoals ik de afgelopen week heb gedaan) die waardeloze Netflix Originals voor Kerstmis. Ga in plaats daarvan met de familie en geliefden zitten en kijk naar It's A Wonderful Life.

Want dat is het ook.

Hoewel deze special beter is dan Charlie Brown"s Christmas Tales heb ik toch ondervonden dat Snoopy en de bende, ondanks ze enorm schattig zijn, niet mijn meug is. De soundtrack is wel erg rustgevend, trouwens.

2,5*

It's What's Inside heeft een zeer interessante premise maar er wordt tot een uur lang bitter weinig mee gedaan. Een hoopje enorm vervelende personages in een enkele locatie steken is nooit een goed idee. Hierdoor wordt het als kijker nogal vermoeiend om enige connectie met de film te behouden.

Pas in de derde akte wordt het echt interessant maar dan vraag je u vooral af waarom dit niet eerder werd gedaan. Nu ben ik wel erg negatief maar er valt wel genoeg leuks te beleven bij deze film. Het ziet er allemaal heel gelikt en gestileerd uit. Ook zit de humor best goed.

3*