Opinions

Alpha is dertien wanneer ze thuiskomt van een huisfeestje met de letter A getatoeëerd op haar bovenarm. Wanneer haar moeder dit ontdekt is ze natuurlijk in alle staten. Laat staan dat er nog eens een besmettelijke ziekte die mensen langzaam in marmeren beelden verandert hevig de ronde gaat. Deze is overdraagbaar via het bloed dus natuurlijk ontstaat er paniek en hoopt iedereen dat het meisje niet besmet is geraakt met deze allesverwoestende ziekte. Daarbovenop logeert Alpha's heroïneverslaafde nonkel bij hun in het appartement. Iets wat de fundamenten van dit gebroken gezin nog meer doet daveren.

Julia Ducournau heeft me volop opvertuigd met Grave (2016), een ruw coming-of-age verhaal met kannibalisme. In de hoop dat ze dit weer zou opnieuw doen trok ik naar de Sphinx en stond ik klaar voor de wereld die Ducournau zou bouwen voor mij.

En wat een wereld is het. Dystopisch, nihilistisch en uiterst onaangenaam. Zo kan je Alpha's realiteit wel benoemen. De hele film hangt er een claustrofobisch gevoel in de lucht, mede omdat er geen tot weinig shots buiten te zien zijn. De marmeren ziekte, die trouwens enorm overtuigend wordt weergegeven, is duidelijk een allegorie voor de AIDS-epidemie. Het is ruw, eng en hartverscheurend om dit leed aan te zien, zeker wanneer je de connectie legt. Hiernaast wordt ook het thema drugsverslaving aangekaart. Naarmate de film vorderde kreeg het laatste meer tijd en laat dat net het minst interessante deel van het plot zijn. Waar de eerste helft scherp en verontrustend is, verliest de tweede helft zichzelf wat in pretentieus heen-en-weer gezwier tussen verschillende tijdlijnen. Het is eerder vermoeiend dan verfrissend en vooral des te jammer want de eerste helft had me volledig mee.

De volledige cast, met als speciale vernoeming Mélissa Boros in een superbe hoofdrol, zit comfortabel in hun rol. Ook ziet de film er technisch gezien enorm goed uit. Misschien naar het einde toe iets te veel CGI-zandstormen naar mijn smaak maar ik kan daar wel mee leven.

Alpha is een unieke film die zeker niet voor iedereen weggelegd is. Mij nam het mee in zijn vreemde wereld met de maar al te reële angst voor besmettelijke ziekten, zij het bv. AIDS of COVID, en de sociale afzondering die er automatisch bijkomt.

4*

Een visueel feest met als hoogtepunt de psychedelische en hypnotiserende special effects. Wat een unieke beleving.

Minder interessant is het continue gebrabbel over primitief bewustzijn en het hele aap-man gedoe.

3,5*

Veel minder dan de voorgaande delen.
Het eerste deel was oké, het tweede iets minder, maar dit slaat echt alles. Het verhaal is erg cliché, de slechterik is zowat een softie en de humor is al helemaal niet grappig. Alle goede liedjes van de afgelopen jaren worden hier echt verkl**t. De piepstemmentjes van de Chipmunks en Chipettes zorgden zelfs voor hoofdpijn. Die Zoë was erg vreemd. Ze probeerden om haar enigzins grappig te maken, maar het lukt gewoon niet. Ze was ook erg gemakkelijk te overhalen. Sommige stukken uit de trailer zaten gewoon niet in de film.

Een kleine 2*.

6 hyperactieve eekhoorns die zingen? Neen bedankt.

Dit was wat ik zei voor ik de film keek. Nu moet ik zeggen dat dit deel beter is dan het eerste. Het acteerwerk is om van te huilen en de chipmunkstemmetjes te hoog. Maar de film heeft een echte feel-goodsfeer. De liedjes werken aanstekelijk. Een leuke vondst waren de Chipettes. Een schattig trio van eekhoornmeisjes.

Ian Hawke is echt een irriitant ventje. Net als een kakkerlak.

Een goede 3,5*.

Beter dan de trilogie van Raimi.

Ik heb eigenlijk totaal niks met Spider-Man. Het verhaal is te bekend en de schurken zijn niet leuk. Vanaf dat de bad-guys bovenmenselijk zijn is het niet leuk meer. Kijk maar naar Sandman en Venom. Die vond ik veel minder dan bv. Dr. Octopus. Daarom was ik bang voor de slechterik in de reboot. The Lizard... Ik werd eigenlijk aangenaam verrast hierdoor. The Lizard is een menselijke bovenmenselijke (je weet wel...) schurk. Het was verfrissend. Waar ik ook bang voor was, was Andrew Garfield. Kan hij wel de rol van Peter Parker spelen? Kan hij ons Tobey Maguire doen vergeten? Het antwoord is ja. Hij kan dat. Hij zet een geloofwaardige Peter neer en ook Emma Stone vond ik geweldig. Sowieso heb ik een zwak voor haar. Ik bedoel: noem eens een film op waar zij niet in straalt. Al bij al is dit een goed begin voor een nieuwe reeks Spider-Manfilms. 3,5*

Een Michael Bay-film die wél kijkbaar is? Wauw.

Onverwachts erg hard van genoten.

Jake Gyllenhaal, Yahya Abdul Mateen ll en Eiza Gonzalez waren geweldig samen.

Spektakel is er voldoende. Tweede akte kakt wat in, maar maakt het goed met een goed en zelfs emotioneel (?) derde deel.

Het script is snel, scherp en soms best komisch. Jammer genoeg wordt de toon daarom te snel gewisseld. Drama blijft net niet lang genoeg nazinderen en grappen komen zo wat misplaatst over.

Bay heeft nieuw speelgoed en dat mogen we ondervinden. De droneshots leiden wat af, maar zorgen wel voor het extra rollercoaster-effect.

Extra kudo’s voor de representation van een same-sex koppel zonder er een hele heisa rond de maken bij promotiemateriaal. Werd potverdikke tijd dat we niet als cash-ins worden gezien. Maar dat is een ander topic.

Voor AmbuLAnce graag een goede 3,5*

American Carnage gaat over een nieuw decreet van een gouverneur om alle immigranten zonder papieren én hun kinderen (ongeacht of zij in de USA geboren zijn of niet) worden opgepakt en weggestuurd. Als uitweg kunnen de jongeren opteren voor een 3-maand durende taakstraf als verzorger in een woonzorgcentrum. Daar blijkt echter iets goed mis te zijn.

De inborst van de cast en crew zit duidelijk goed. Er wordt meermaals commentaar gegeven over de fouten in het moderne Amerika m.b.t. immigranten en POC. Ook de uiteindelijke boodschap/metafoor is OK, zij het wat hard on the nose.

De comedy staat centraal in de film en dit zorgt dat de horror bijna niet uit de verf kan komen. Halverwege gebeurt iets wat er best gaaf uitzag en denk je: "Nu gaat het griezelen beginnen." Wel, niet dus. Er komt af en toe wel wat gore langs, maar spanning is praktisch afwezig. Door de humor die meestal wel snor zit, kan ik het de film bijna vergeven. Maar dan herinner ik me dat de film als horrorfilm wordt gepromoot...

De cast heeft plezier en Jenna Ortega is fijn om naar te kijken. Al heeft ze in deze film niet veel te zeggen en moet ze voortdurend die lelijke paarse dretsels in het haar dragen. Bah.

Een filmpje die fijn wegkijkt en wat originaliteit bevat maar uiteindelijk niet genoeg uit zijn potentieel haalt.

3*

Come on, Baby, let's go dancing...

Man, man, man. Wat was dit?

Lang keek ik uit naar American Hustle. En dit alleen maar om Amy Adams en Jennifer Lawrence samen in één film te zien. De film werd erg opgehemeld door critici en mijn enthousiasme laaide ook op. Nu kon ik de film gisteren gaan kijken, en ik werd erg teleurgesteld.

De film begon erg verwarrend. Je wist niet wat er gebeurde en de beginscène had niks van nut. Ze hadden evengoed kunnen beginnen bij het échte begin. Nu, wanneer alles een beetje duidelijker werd, begon het wel te boeien. De scènes met Amy Adams en Christian Bale waren erg goed en hun romance was interessant. Jammer genoeg zakte het al snel in wanneer Jennifer Lawrence haar intrede doet. Het verhaal kabbelt door en steeds werd het ene lange gesprek opgevolgd door een nog saaier dialoog. De film mengt teveel personages door elkaar waardoor je ook niet meer kan volgen. Plots komt Robert De Niro enkele minuutjes in beeld, maar heeft totaal geen nut in de film.

Het acteerwerk was wel dik in orde. Iedereen zat goed in zijn rol, maar kwam niet uit de verf door het langdradige verhaal. De film had erg gemakkelijk een uur korter kunnen zijn. Het einde werd steeds uitgesteld door onnodige scènes. Erg jammer. Dit had veel meer kunnen zijn. We zaten in een halfvolle filmzaal, toen de film eindigde zaten we met een stuk of tien man minder. Zegt genoeg.

1,5*

Voor mensen die zo vreselijk dom zijn, hebben ze wel veel wijsheid in petto:

Here is what it think of lottery... It's like, when you play the lottery, sometimes you win and sometimes you lose... But it better than using drugs or alcohol - Because when you use drugs and alcohol, especially drugs, you always lose.

Ik weet zeker dat deze mensen een beetje wisten wat ze deden, want uiteindelijk voelen ze aan als levende en ademende karikaturen. Deze mensen zijn gewoon niet zo interessant om bijna 110 minuten naar te kijken.

Ik moest wel grinniken om alle stomme dingen die ze zeiden en Mike kreeg de meeste giggles van me met zijn dode blik. Soms is het iets tragischer dan komisch en dat kon ik wel waarderen.

2,5*

Gênante situaties, sexy vrouwen en een groepje maagden.

American Pie is niet zo hilarisch als de meesten beweren, maar toch nog vermakelijk. Vooral de scènes met Stifler's Mom waren hilarisch. Het verhaal is niet speciaal. Het is zelfs erg standaard. De uitwerking ervan is best goed. Het acteerwerk was echt bij sommigen erg slecht. Maar goede acteurs heb je helemaal niet nodig voor een chille komedie te maken. 3*

In American Sasquatch onderzoekt een groep Youtubers of Bigfoot in de UK zou kunnen leven. Alle bewijs lijkt het te bevestigen dus trekken ze erop uit om de Amerikaanse legende te vinden.

Als je een film wil zien die zijn best doet het publiek tot het uiterste van waanzin te krijgen ben je hier aan het juiste adres. Niet in de goede zin, althans. Dit kon een zelfbewust, campy filmpje zijn. Integenstelling daarvan is dit 75 minuten lang afzien dankzij de incompetentie van de makers. Er is werkelijk niets positiefs te melden hierover. Er gebeurt zo weinig dat het spannender is om een slak te zien twijfelen.

Nietszeggende establishingshots wisselen elkaar af, soms bijgestaan door een spannend muziekdeuntje om de kijker 'on edge' te houden. De kijker wordt hiermee gegaslight want er is alweer niets te zien. Men probeert hun onbenullig 'filmpje' interessanter te doen lijken dan het werkelijk is. Uiteindelijk krijg je de schrikwekkende Sasquatch te zien. Althans, dat denk ik toch want het wezen leek eerder op een harige drol met spierspasmes dan op Bigfoot.

De beeldkwaliteit is ondermaats, acteerwerk onbestaand en creativiteit onder nul.

1*

Wanneer de opening credits van een film op een notitieblok worden geschreven dan weet je wel wat je mag verwachten van de rest van een film. Nochtans, wat er verder nog volgt is bijna niet te beschrijven. Zo is er bijvoorbeeld een sprekende, zwevende vibrator aan touwtjes. Diezelfde vibrator is daarbovenop dan nog eens bezeten tot Satan hemzelf. Heeft die jongen niks beters te doen?

Het acteerwerk is zoals bij veel van dit soort films abominabel en bijna gênant te noemen. Ik moet me continu inhouden om dingen te roepen als "Wat zou hun moeder hiervan denken?" Het verhaaltje heeft geen enkele samenhang en voelt eeuwen te duren. Als kers op de taart is dit allemaal opgenomen met een aardappel. Ik denk dat dit erg leuk was voor de filmmakers om dit project te verwezenlijken. Als kijker voelt het echter aan als een decenniaoude vibrator die je ogen komt uitstekken.

Mijden, deze handel!

1*

Anastasia.

Voor ik de film ging kijken heb ik wat achtergrondinformatie gezocht over de echte Anastasia Romanova. Die zou op haar 17de zijn gestorven samen met haar familie.

De film volgt niet het echte verhaal van de Russische prinses omdat ze er een kinderfilm van maakten. Al vind ik het wel jammer dat de slechterik in de film een zwarte magiër is. Het zou zeker gepast zijn als de Bolsjewieken de bedreiging van haar familie was.

Het verhaal is best wel erg mooi in elkaar gezet. De personages zijn best cliché, maar toch vermakelijk. Ook het plot is erg voorspelbaar. Maar wat de film samenhoudt, zijn de vele originele liedjes. Once Upon A December is veruit het beste liedje van de film. Het heeft een typisch Russische melodie en wordt erg mooi ingezongen. Het liedje van Rasputin (In The Dark of the Night) is ook erg aanstekelijk en gaf me ook kippenvel.

Een welverdiende 3,5*.

Dit sfeervolle mysterie met Mickey Rourke en Robert De Niro zou in principe moeten werken. Het heeft een goeie cast, degelijke cinematografie en een passende soundtrack. Gooi daar nog wat occult gedoe in een New Orleans setting in en je hebt een recept voor succes. Waar de film de mist ingaat is bij het mysterie in kwestie. De hele tijd wordt er op een onsamenhangende manier gehint naar een grote reveal die uiteindelijk zwaar teleurstellend is. Ik voelde me achteraf bedrogen want het is wel een flauw excuus voor wat er allemaal gaande is.

Sfeervol, degelijk maar toch echt wel te slap in het script.

2,5*

Angels & Demons is beter dan The Da Vinci Code.

Hier heeft de film een verhaal dat tenminste te volgen is. De spanning zit goed, er zit een beetje humor in (ik zog ook wel een beetje). Best goed. 3.5*

Holy Fuck, it's like The Sound of Music!

Deze film liet me met een onvoldaan gevoel achter.
Het eerste deel is niet leuk en soms zelfs saai. Ik lag bijna te slapen in de zaal. Maar wanneer ze op trektocht gingen met hun kilts aan vond ik de film wat leuker beginnen worden. De sfeer is heel anders en het drama maakt plaats voor wat meer humor.

Verder was het acteerwerk goed. Het Schotse accent was wel wennen, aangezien ik er bijna niks van begreep. Het verhaal was redelijk en de film had niet zo'n goede vaart. Jammer, want ik had me op een veel betere film verheugd.

2,5*

Er zit veel potentieel in deze moderne versie van het klassieke Frankenstein-verhaal. In deze hedendaagse setting in een zwarte buurt rouwt een meisje om haar overleden broer. Aangezien zij gelooft dat de dood te genezen valt, probeert ze zijn lichaam opnieuw tot leven te brengen.

Niks nieuws onder de zon dus. Toch weet regisseur Bomani J. Story wat nieuws op tafel te brengen met enkele maatschappelijke problemen aan te kaarten. Voor veel mensen zou het misschien als te geforceerd overkomen maar voor mij werkte het wel. Teleurstellend is dan wel dat het horroraspect hierdoor te hard op de achtergrond verdwijnt. Er gebeurt maar weinig echt interessants en als er wat gore passeert voelt het aan als een pleister op de wonde.

Een interessant uitgangspunt maar een te povere uitvoering zorgen ervoor dat deze film wat te hard in de middenmoot terechtkomt.

2,5*

95.

Speelduur: 93 minuten

FTV: 2 punten

Totaal: 188 punten

Subgenre: 50. Home Invasion Horror

Voltooid: 94/100 (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 41, 42, 43, 44, 45, 48, 50, 51, 52, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 78, 79, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100)

Op vlak van verhaal en spanning is deze Angst zeer middelmatig. Waar de film vooral in uitblinkt is een zwartgallig portret van een seriemoordenaar creëren en zodoende de kijker een enorm onbehaaglijk gevoel te geven. Van de spookachtige muziek tot de koortsachtige voice-over van Robert Hunger-Bühler: alles draagt bij aan een bij vlagen misselijkmakende ervaring die je niet snel zal vergeten.

Angst zal ik nooit meer zelf opzetten, daar is het te hevig voor. Indien hij nog eens gedraaid wordt in de Sphinx of Studio Skoop zal ik dan weer niet aarzelen om deze nachtmerrie in perfecte omstandigheden te aanschouwen.

4*

Zoveel manieren om dit te interpreteren.

Een bevreemdende trip doorheen de lange gangen, lege kamers en imposante tuinen. Cryptische dialogen staan anderhalf uur op de voorgrond en nergens krijg je een bevredigend antwoord op je vragen. Dit is best frustrerend in de eerste helft. Na 50 minuten begint het narratief wat duidelijker te worden en is het wat makkelijker te volgen.

Het verhaal heeft weinig om handen maar het vreemde sfeertje maakt het boeiend genoeg. De muziek is af en toe prachtig maar vaker bloedirritant. De orgels zijn een aanval op uw hoorvermogen.

De film zou een onvoldoende krijgen moest het niet overladen zijn met prachtige beelden.

3*

Ik had grote moeite om in deze film te komen. Van de irritante en oppervlakkige soundtrack tot de onsympathieke personages. Ik had moeite om wakker te blijven.

Maar dan komt de tweede akte en die kwam binnen. Vanaf het moment dat het verhaal bergafwaarts begint te gaan, begon ik echt steeds meer te genieten. Het schrijfwerk is ongelooflijk slim en grappig, terwijl de vertolkingen uitmuntend zijn.

Maar dan eindigt de film... en blijft maar doorgaan. Jammer, want dit had zeker een solide 4* film kunnen zijn.

De beruchte Antwerp Killer, ik moest die toch wel een keer in mijn leven gezien hebben. Geloof me maar, het stelt niet teleur. Alles wat men zegt over deze film is waar, zo niet erger. Dit is amper een film te noemen. Het verhaal begint maar gaat dan alle kanten uit, zonder enige duidelijke richting of uiteindelijke resolutie. De film werd blijkbaar ook geschoten door iemand met de artistieke visie van een drol die tegen een muur werd gegooid.

Het is erg amusant te zien dat zoveel ideeën op tafel worden gegooid, zonder er ook maar iets mee te doen. Dialogen bestaan vooral uit woorden als menneke, joa, seg hé en leren frakske. Het werkt allemaal enorm op de lachspieren en je vraagt jezelf achteraf af waarnaar je precies hebt gekeken. Ik weet het nog steeds niet.

Toegegeven, de regisseur was toen 17 jaar. Ik zou ook dergelijke brol uit mijn mouw geschud hebben op die leeftijd. Goed is dit allesbehalve maar toch een verdiende cultfilm met legendestatus.

2* - een hogere score zou mijn "reputatie" kunnen schenden.

Beter dan het vorige deel.
In deze film zit er meer spanning. De film kon mij de gehele tijd blijven boeien. Ook werd er beter geacteerd. Peter van den Begin vind ik ook goed als Arghus (al heeft ie niks te zeggen...). Goede film. 3*

Weer zo'n typisch Studio 100-filmpje.

Het hele idee is leuk bedacht, maar het is te kinderachtig geworden. Zoals hierboven wordt gezegd, werd er niet erg goed geacteerd. Vond ik wel storend. Gelukkig zit er genoeg humor in. Alhoewel die soms flauw kan worden. Een kleine 2.5*

Wat een aangename verrassing! Sweeney en Powell zijn geweldige hoofdrolspelers en geven vonken af. Ik ben blij dat deze R-rated rom-coms weer terug zijn. Het is luchtig vermaak met een vies randje. Ik heb meer gelachen dan ik wil toegeven om die verdomde spin/koala grap.

Niet elke grap is raak en niet elk personage is even interessant, maar dat kan ik wel door de vingers zien. Af en toe rolde ik met mijn ogen om de clichés en voorspelbaarheid, maar niet lang daarna zat ik alweer te gieren om een grap, dus dat vind ik meer dan prima.

3,5*

Een fietskoerier/sekswerker zit verveeld met zijn klanten die een voor een vermoord worden. Hij trekt eropuit om de killer te vatten maar niet zonder tussendoor zijn libido te laten spreken...

Anything That Moves werdt gepromoot als absurde zwarte comedy. Wat we uiteindelijk voorgeschoteld kregen op het FilmFest Gent overstijgt genres. Eerst en vooral is de hoeveelheid seks, naakt en geslachtsdelen op scherm zeer hoog. Ik geloof dat het merendeel van de film bestaat uit mensen die in en uit elkaar schuiven. Niet dat ik een seut ben op dat vlak, maar het was even schrikken op een doodgewone zaterdagmiddag.

Het publiek had duidelijk ook wat anders verwacht want naar het einde toe, wanneer er wel heel veel smerigheid te zien is, kreunde het publiek ongemakkelijk mee. De film blinkt uit in zijn overdaad. Veel gore, seks en absurdisme. Weinig verhaal, dan weer. Jammer genoeg ben je niks met een stijlvol geschoten film als het uiteindelijk maar holle meuk blijkt te zijn, zo blijkt.

De volcontinue stroom aan seks en geweld werd na een tijd eentonig en zelfs onnodig. Ik zat me halverwege al actief te vervelen met deze film die niet weet wat het wil zijn. Uiteindelijk is het een werk dat met zijn vage comedy, overdadige expliciete seks en bloederige finale enkel uit is op het polariseren van zijn publiek.

2*

Een prequel op Rosemary's Baby was niet bepaald nodig maar Apartment 7A probeert er toch het beste van te maken.

Dianne Wiest is duidelijk geen Ruth Gordon maar doet toch haar best. De hele cast acteert eigenlijk best goed voor een film als deze, wat een oprechte verrassing bleek. Ook ben ik blij dat de film niet te hard focust op schrikeffecten. Toch kan men het niet laten om hier en daar een paar misplaatste horrormomenten uit de kast te halen die weinig toevoegen aan de hele ervaring.

Achteraf vraag ik me gewoon af wat de bedoeling van dit alles was.

3*

Ik voelde me echt misselijk tijdens de tweede helft. Er wordt hier zoveel menselijk leed getoond dat het gewoon schrijnend wordt. De film is prachtig op beeld gezet, uitstekend geacteerd en ongeveer een half uur te lang. Een enorm sterk werk dat zeker zijn status verdient.

Ik ben erg blij dat ik deze film eindelijk heb gezien, samen met Coppola's bijbehorende Final Cut Cabernet Sauvignon.

Ik heb mij best verveeld bij deze film. Het concept is allemaal wel goed gevonden, maar de uitwerking kon veel beter. De spinnetjes vond ik er erg goedkoop uitzien en de meeste schrikmomenten zijn niet eens eng. Als ik dan eens schrok, was het omdat er lang niks gebeurde en dan plots iets "onverwachts". Soms leek het net echt alsof ze op de maan waren. Maar ja, dit is makkelijk na te bootsen met green-screen. Jammer. 2,5*

The Apprentice slaagt erin een nog grotere karikatuur te maken van Donald Trump.

Wat me vooral stoort is dat dit weer een typische biopic is met de typische structuur. Dat maakt de film erg voorspelbaar en vooral frustrerend.Ik heb het gevoel dat er niet diep genoeg gegraven wordt in de échte drijfveren en oorsprong van DJT. Wie weet, misschien is er ook gewoon niks meer op te graven.

De keuze om verschillende camera's te gebruiken om aan te duiden in welk decennium we zitten werkt goed maar wordt al snel een afleiding. Montages met funky muziek worden ingezet wanneer men duidelijk niet weet hoe men van de ene naar de andere scène moet. Ik bedoel, hoe kan je een rape-scène opvolgen met Yes Sir I Can Boogie van Baccara. Onvoorstelbaar.

De reden waarom ik nog een positieve score geef is vanwege de acteurs. Stan speelt goed genoeg en Jeremy Strong raakte me hard. Ze zitten gewoon vast in een film die veel te hard werd gerusht om nog een pre-election release te krijgen.

3*

Ik vervloek nog steeds die ene persoon die het einde van deze film verklapt heeft. Het was een heel aantal jaren geleden en toch ben ik het altijd blijven onthouden. Misschien een teken dat het wel een geniaal einde is?

De film begint best leuk met een samengeraapt hoopje mensen op weg naar een feestje in een landhuis op een eiland. Standaard slasher-gedoe dus. Toch is het niet vreselijk en zit het tempo best goed. Wanneer de moorden beginnen verdwijnt jammer genoeg alle spanning. De meeste kills zijn volledig oninteressant en de scènes tussen slachtoffers in hebben weinig substantie. Pas de laatste tien minuten wordt het weer wat kwalitatiever qua verhaal.

Hit and miss.

2,5*