Opinions

Een lekkere zwarte komedie!

Meryl Streep speelt een verijdelde actrice die aan het eind van haar carrière komt, Goldie Hawn speelt de jaloerse kattenvrouw en Bruce Willis speelt een geniaal (?) dokter. Allemaal leuke karakters. De effecten zijn echt goed voor die tijd (1992!). Heel goede film, maar toch af en toe wat saai. 3*.

The Death of Dick Long is een zwartkomische film met een steeds interessant verhaal. Het is rauw en heeft weinig franjes om zich heen. Het verhaal is nogal vlakjes maar wordt eigenzinnig genoeg gebracht. Verwacht geen dijenkletsers maar eerder een subtiele komische ondertoon. Jammer dat de film uiteindelijk weinig impact weet na te laten.

3*

Na het geweldige Planet Terror wilde ik deze Death Proof eens zien.
De film is erg saai en heeft bijna geen verhaal. Maar toch, door de soms gevatte humor, blijft het luchtig en grappig. Ik vond het wel jammer dat het eerste deel van de film rond een groep meisjes draait, en dat ze dan zo gruwelijk moesten worden vermoord. Waarna de film zich op een ander groepje focust. Het einde von ik best een ontgoocheling. Ik had een afgeronder eind verwacht. 3*

Ik ben in slaap gevallen na een lange werkdag, dus ik kan enkel op het begin en eind:

De actiescenes waren zeer bruut en gewelddadig. Precies iets voor mij!

Alhoewel de doodscenes chic waren, vond ik het toch wat jammer voor die personen.

(Heb ik nog nooit gehad tijdens een film)

Dusja...

Ik heb hem opgenomen dus ik zal morgen wel de rest zien.

Leuk eind BTW

3.5*

Een groep overlevenden van een ramp met een cruiseschip ontdekken een verlaten schip in open zee. Denkende dat ze gered zijn, stappen ze aan boord. Na enig onderzoek blijkt dat het schip verlaten is maar de echo's van het verleden nog lang niet verdwenen zijn...

Op zich is dit een best interessant uitgangspunt en de film start ook wel lekker sfeervol. Jammer dat de film niet veel spannends te bieden heeft. Geen enkele 'scare' komt uit de verf en zijn ook inspiratieloos uitgevoerd. De hele clou van het spookschip vind ik ook maar onnodig wansmakelijk.

En het is alsof screenwriters niet weten hoe kinderen zijn in het echte leven. Ik bedoel, ze zijn best irritant als je ze tegenkomt in het wild maar bijlage na niet zo strontvervelend als in deze film.

1,5* want het is verspild potentieel.

Debbie Does Dallas zag ik laatst passeren op Letterboxd en na wat opzoekwerk was mijn interesse wel gewerkt. De cult-status is onmiskenbaar en de beruchte status van de film toendertijd zorgt voor een nog meer legendarische reputatie. Uiteindelijk is dit een zeer opmerkelijke film: de alliteratie, het domme verhaaltje, de straight porn...

Ik ben vooral blij dat ik dit niet op mijn tv heb gekeken want de buren hebben inkijk op onze living.

Dit is geenszins een goede film. Het is simpelweg een excuus om porno te maken. Dat het daarbovenop nog eens slechte porno is valt dan ook nog tegen. Indien je fan bent van funky haarbosjes, daddy-type mannen en truttige dametjes of van slappe dialoog en harde piemels kan dit wel wat voor jou zijn. Mij deed het niet veel.

Er komt nooit een antwoord of Debbie echt naar Dallas gaat of niet dus daar zat ik ook nog eens mee gefrustreerd.

1,5*

Een van de dieptepunten van 90s kitch. Tenenkrommende one-liners, hilarische CGI en een plot dat zo dun is dat je al snel merkt dat de makers maar wat deden. Bij het einde had ik enorm veel spijt dat ik 105min van mijn leven verspild heb aan dit monster.

1,5*

Een groep vrienden gaat op jachtweekend in de bossen van Michigan met als enige doel om zo veel mogelijk herten neer te knallen. Hun respectloze gedrag tegenover de lokale bevolking, de natuur en zijn inwoners ontwaakt een eeuwenoude demoon die wraak wil nemen.

Heel kwalitatief is deze comedy horror niet echt. Er zijn ook gewoon erg veel elementen waar ik andere films hard op afreken. Er gebeurt relatief weinig en pas in de laatste 20 minuten gebeurt er wat waardig voor het horrorgenre. De personages zijn echt zeer slecht geschreven en vervelend. Een bende mannen met onuitstaanbaar veel testosteron waarvan 48 blikjes bier in 24u tijd de standaard is. De slurs en beledigingen vliegen je zo vaak rond de oren dat ik persoonlijk niet meer wist of dit nu satire was of niet. Het is niet per se mijn geprefereerde vriendengroep, dat is zeker.

Om de een of andere reden keek het wel lekker weg. Er zijn wel enkele lekker sarcastische momenten die ik kon appreciëren en de setting is perfect voor dit herfstweer van tegenwoordig. Een kluchtig tussendoortje dat nergens buiten de lijntjes kleurt maar toch met volle overgave is gemaakt, ondanks het lage budget.

2,5*

Een erg leuke slasher met een inventieve killer. Dit had niet half zo goed geweest zonder de leuke setting en de fantastische score. De kills zijn uitdagend en bloederig en de spanning zit er redelijk goed in. Jammer dat het allemaal wat te oppervlakkig blijft om echt een homerun te halen want ik had meer verwacht op vlak van personages. Misschien had ik eerder een Giallo-film pur sang verwacht maar dat is deze film niet. Een kwestie van verkeerde verwachtingen?

3,5*

Glenn Close is de queen of camp in deze uitzonderlijk matige horrorfilm die zichzelf veel te serieus neemt. We zijn het concept familieleed en armoede al even gewend in het horrorgenre. Zeker als er gewerkt wordt met halfslachtige metaforen en een uitgerekte speelduur om pretentie uit te stralen. De film vindt zichzelf slim maar valt langs alle kanten uiteen door een te mager script en een voorspelbare gang van zaken. Close is geweldig maar de rest van de cast loopt er maar wat verloren bij.

Oh, ja! Nappy pussy is iets wat me nog lang zal bijblijven.

2*

Kwakzalverij.

Het is moeilijk om een documentaire te kijken wetende dat tachtig procent ervan pure fictie is. In Demon House onderzoekt "gerenommeerde" en "vooraanstaande" paranormaal "onderzoeker" Zak Bagans een huis in Gary, Indiana. Hier heeft een familie enkele verontrustende gebeurtenissen waarvan zij overtuigd zijn dat het door toedoen van een demoon meegemaakt. Een kind die op de muur loopt, vreemde olie die van een zonwering drupt, kinderen die beginnen te grommen en zich agressief gedragen,...

Laat alstublieft een kinderpsycholoog die jongeren onderzoeken want ik vrees dat dit eerder een gedragsprobleem is dan een kwaadaardige demoon. De verhalen die verteld worden ruiken heel hard naar een broodje aap. Hierdoor was het moeilijk om de film überhaupt serieus te nemen. De oersaaie uitvoering in de eerste helft hielp ook niet mee. Er worden "waarheidsgetrouwe" recreaties die langs geen kanten overtuigend overkomen getoond. Daarbovenop waren deze ook nog eens barslecht geacteerd.

Pas in de tweede helft gebeurt er iets noemenswaardig maar dan is het kalf al verdronken. De laatste tien minuten zijn enigszins spannend maar dit wordt dan weer verneukt door de sensatiebeluste voice-over van Zak Bagans zelf. Geen moment komt hij oprecht over en lijkt hij eerder de arme inwoners van het dorpje Gary uit te buiten.

2*

Misschien was het geen goed idee om een worstenbroodje te eten tijdens deze film want potverdikke het is smerig wat hier allemaal gebeurt.

Dèmoni is alweer zo'n Italiaanse productie uit de jaren 80. Dit wil zeggen: grappige en middelmatige dubbing van de stemmen, veel brei en prut die uit mensen komt, een verhaaltje dat eerder een concept is dan iets anders en een stelletje personages waar je niet veel mee bent. Toch is het allemaal best vermakelijk maar na een uurtje had ik het toch wel gezien. Blijkbaar heb ik een limiet aan hoeveelheid blauw pus die ik kan verdragen.

2,5*

Als je ziek bent, wat kan je doen? Een paar films bekijken.
Wel, aan het einde van The Descent voelde ik me nog zieker. Man, wat een vadsige film is dit, zeg! Het eerste deel is geen horror, eerder een claustrofobische avonturenfilm. Maar daarna werd het echt pure gore-horror. Aan het einde zat ik echt aan het beeld vastgekluisterd. Ik verwachtte niet dat het slechts een droom was dat ze ontsnapte. Voor deze film, een 3,5*.

Net niet zo goed als het eerste deel.
The Descent: Part 2 is een waardig vervolg op The Descent. Het is allemaal niet meer origineel of vernieuwend, maar wel nog steeds vermakelijk. De eerste helft is echt oersaai. Maar vanaf wanneer Juno nog blijkt te leven, komt er wat meer vaart in. Het verhaal wordt dieper en je krijgt weer het "friends forever"-gevoel. Het einde dat Sarah zichzelf opoffert is erg mooi en spannend. Van mij mocht het gewoon daar stoppen. Het werkelijke einde is echt een grote teleurstelling. Een goeie 3*.

Madonna & Rosanna Arquette zijn zonder twijfel zeer goed op dreef hier. Hun presence maakt de film zoveel meer genietbaar. Ik had vooral het gevoel dat ik alles al eens eerder en beter heb gezien. Er zit ook niet zoveel vaart in het verhaaltje en echt grappig kan ik het ook niet noemen. Vooral punten voor de twee dames.

2,5*

Matig.

S_Deze King-verfilming is erg saai. Special effects zijn ook best slecht en er komt maar geen eind aan die demoon. Acteerwerk is ook niet zo goed en de personages nemzen echt de domste beslissingen. Ik vond het wel af en toe wat spannend. 2,5*

Ik heb mij goed vermaakt met deze animatiefilm.

De kindjes zijn echt hilarisch. Hun droge opmerkingen, hun manier van doen,... Gru zelf vond ik wat irritant met zijn accent. De animatie was wel goed.

3.5*

Connect the cuts...

The Devil Inside is niet eng of spannend. Laat staan vermakelijk. Het duurt bijna een veertig-tal minuten vooraleer er werkelijk iets interessants gebeurt. De exorcismes zijn ook zeker niet eng of vernieuwend. Eerder eentonig. Ook was de film erg voorspelbaar. Vanaf ze het over meervoudige bezetenis en bezetingsoverdracht weet je gewoon dat de hoofdpersonages ook bezeten zouden geraken. Het einde is ook erg teleurstellend. Hier had veel meer in kunnen zitten. 2*

Nope.

Jammer genoeg moet ik concluderen dat satanische sektes in films niet mijn ding zijn. Ze hebben namelijk de neiging om er nogal silly uit te zien. Ik kan niets anders zien dan een paar drugsverslaafden op een verkleedfeestje. De opperpriester uit dan altijd een gigantisch lang lofgebed aan hun meester en het volk knikt komisch mee. Zulke taferelen zijn helemaal niets voor mij. Zeker niet als het dan nog eens zo lang uitgerekt wordt in The Devil Rides Out. Eigenlijk is de plot bijna onbestaand en kon dit beter een 40-tal minuten lang zijn. Pluspuntje is Baphometh zelf die er nog best creepy uitzag.

Christopher Lee is dan weer een gigantische présence op het scherm. Iedere film die hij doet is altijd net dat tikkeltje interessanter door zijn performance. De rest van de cast loopt er maar wat bij. En hoe kan ik Charles Gray als sekteleider nu serieus nemen als ik hem. vorige week nog heb zitten uitkakken bij The Rocky Horror Show (He's got no neck! Your mother should have fucked a giraffe!)

Als ik horror uit de 60s kijk - wat ik graag doe - prefereer ik toch eerder het gestileerde. Dat decennium heeft veel meer te bieden dan dit mormel.

1,5*

Dat deze film zijn publiek heeft snap ik zeker. Het jammere is dat ik niet tot dat publiek toebehoor.

The Devil's Candy is vakkundig gemaakt en ziet er, zeker naar het einde toe, erg goed uit. Het vermijdt een aantal grote clichés en jumpscares zijn praktisch niet aanwezig, wat ook zeker welkom is. Maar wat ben je met een technisch goede film als het verhaal en de personages je niet kunnen boeien. Het is allemaal nogal oppervlakkig en ik zat me eerlijk gezegd te vervelen.

1,5*

Een goed regiedebuut.
The Devil's Playground is een leuke zombiefilm. Ik heb al een zwak voor Zombies, maar nu ben ik er helemaal voor. Echt leuk. Ook een leuke toevoeging dat ze niet van water houden. 3*

Hey, guys! Wanna see my sercret freckle, it's got a hair on it!

Diary of a Wimpy Kid is een aangename kinderfilm over een kindje in de middenschool die populair wil zijn. Alleen gaat dit niet zoals gedacht...

Het verhaaltje is best leuk en de film heeft genoeg aardige grappen. Er zijn ook wat leuke personages, al zijn er heel wat stereotypes (denk maar aan die weido, de dikke en de streber).

De film mocht wel een heel stuk korter gemogen want ik kon me niet altijd volledig concentreren.

3*.

Dick hoort niet zo goed te zijn. Maar verdomme, ik houd van Dick.

Michelle Williams en Kirsten Dunst zijn zo ongeveer de enige reden waarom je dit zou moeten zien. Ze zijn grappig, camp en zo ongelooflijk charismatisch. Hun chemie samen is onmiskenbaar.

De grappen komen niet altijd aan, maar het commentaar meestal wel. En die laatste 15 minuten hebben me meer laten giechelen dan nodig was.

Pluspunt: Will Ferrell

Groter pluspunt: de jonge Ryan Reynolds

3,5*

Gisteren in een volle zaal (na de filmquiz in Kinepolis Brugge) naar The Dictator gekeken. En dit is maar goed, want ik denk dat als je de film alleen kijkt, dat hij je totaal niet zou bevallen.
De film begint al erg grof en de film blijft zo, de volle 83 minuten. De humor is gevat, droog, grof, racistisch, vulgair,... en dit is net wat de film zo vermakelijk maakt. Niemand gaat zo ver als Sasha Baron Cohen. Hij speelt de sterren van het scherm, samen met Anna Faris (uit Scary Movie ). Het cultuurverschil met Amerika en Wahida (ofzo) zorgt voor een aantal hilarische scènes zoals de bevalling. Ik lag plat van het lachen dan.

De film heeft geen origineel verhaal of zo, maar dit is helemaal niet nodig, want door de geweldige SBC als Admiraal-Generaal Alladeen valt dit helemaal niet op.

4*

In loving memory of... Kim Jun-il
(heb ik maar tussen spoilerhaakjes gezet om de grap nog verborgen te houden.

Wat begon als een echt fris concept verandert in de tweede helft in een warboel van mager uitgewerkte ideeën. Ze hebben alles zo perfect opgebouwd, maar wanneer Sebastian Stan's personage verandert, neemt de film een teleurstellende wending. Het voelt alsof Schimberg een arthousefilm heeft gemaakt alleen maar om een arthousefilm te maken, zonder te begrijpen wat er nodig is om er een te maken.

Stan en Pearson zijn allebei uitzonderlijk, maar Renate Reinsve sprong er echt uit. Ik ga zeker haar andere films bekijken.

Dit was zeker geen slechte film. Het is gewoon rommelig en ongeveer twintig minuten te lang.

3*

Dit is alweer zo'n flopfilm.

Hoe ze dit soort films kunnen maken - en geld mee verdienen - is voor mij nog niet duidelijk. Slappe humor, langdradige scènes, een irritante panda. Deze film heeft het alemaal. Behalve iets wat enigzins leuk is. 1.5*

Zeer sterk familiedrama dat extra binnenkomt vanwege de geweldige zangstukken tussendoor. Het acteerwerk is niet van de gehele cast overtuigend genoeg om de hevige thema's aan te kunnen. De personages zijn wel memorabel en apart genoeg om een band te kunnen opbouwen. Als je het verhaaltje chronologisch zou vertellen - wat niet gebeurt in de film - zal er waarschijnlijk niet veel meer overblijven van de emotionele lading want in de essentie is gebeurt er niet zo heel veel. Toch weet het voldoende te boeien en laat het wel een indruk.

3,5*

Alles wat we zien in DJ Ahmet is in andere films al gedaan. Weinig origineels, dus. Toch gaat de film gemakkelijk binnen dankzij de humor, enkele leuke vonsten en degelijk acteerwerk. Het tempo mocht echt wel hoger en de regisseur moet nog leren knippen in zijn werk. Ook gaat de film niet ver genoeg bij de climax waardoor het nogal hol aanvoelt.

2,5*

Here, nigga's don't walk. Here, nigga's run!

Ik ben nooit echt fan van Quentin Tarantino geweest en de meeste van z'n films vond ik best slecht. Het verschrikkelijke Death Proof en het matige Inglorious Basterds zorgden ervoor dat ik ook niet zat te wachten op de nieuwe Tarantino. Dus ik zat gisterenavond me te vervelen en besloot om naar de bioscoop te gaan. Er speelde op dat moment niet echt veel goeds in de bioscoop, dus waagde ik een gok op Django. En ik moet zeggen dat ik me verschrikkelijk geamuseerd heb. De film begint al met een generiek om "U" tegen te zeggen. De muziek van de originele Django, hoe Tarantino speelt met de muziek en het beeld en de mooie beelden. De scène daarop was al geweldig goed. De "tandarts" gespeeld door Christoph Waltz was gewoon fantastisch! Zijn gladheid, zijn Duits accent, zijn gesprek met de slavenhouders... Geniaal gewoon! Hoe hij ze aanviel vond ik dan ook één van de beste scènes uit de film. De introductie van Django was wat minder. Maar ook heel de film door bleef zijn personage erg oppervlakkig en zelfs een beetje saai. Hij heeft een doel en heeft enkel daar oog voor. Vond ik niet zo leuk. Ik had wat meer emotie tussendoor verwacht. In het midden kakt de film wat in en wordt die vooral gedragen door dhr King Shultz. Eigenlijk draagt hij de hele film. De eerste keer dat het beeld op Leonardo DiCaprio focuste was ook al zo leuk. Cliché, maar toch vernieuwend. Monsieur Càndie was ook een erg leuk figuur. Hij was spitsig en dreigend. Maar waar ik bij de scènes in Candyland het meest mee moest lachen, was de heethoofdige butler. Eigenlijk waren alle butlers en slaven leuk daar. Toch verwachtte ik ieder moment iemand uit The Help te zien voorbijlopen. De scène aan tafel was erg vermakelijk, maar niet zo leuk ivm de rest van de film. Ja. En dan komt de beste scène uit de film: de schietpartij in Candyland. Dit was goor, bloederig én grappig. Het beste was die man met verschillende schotwonden waarop steeds geschoten werd terwijl hij nog steeds aan het schreeuwen en janken was. Alhoewel deze stukken erg grappig, bijna hilarisch zelfs, waren bleef het bittere gevoel van de dood van Shultz zitten. Dat hij zonodig moest sterven vond ik eerlijk gezegd erg jammer. De film moest het eigenlijk hebben van Waltz' personage en waar ik hem bloedirritant vond in IB vond ik hem hier hilarisch. De film kent naast de scènes met Shultz niet veel grappige stukken. Behalve dan dat gekibbel over de maskers. Dat was ronduit hilarisch.

Genoeg over het verhaal. Terwijl velen de moderne muziek tussendoor storend en niet passend vonden, vond ik het net verfrissend. Dat toont aan dat Tarantino hier geen normale western wilde maken, maar een moderne Wild West film. De muziek is eigenlijk erg goed in de film. Erg mooi gecomponeerd en paste bij de situatie. De film was af en toe erg goor en bloedig. En dit vond ik erg leuk. Een mengeling van bloed en humor. Dit werkt niet vaak en mislukt erg veel. Hier werkt het, mede dankzij het (op sommige momenten) luchtige script, net wel. Een groot minpunt aan de film is de speelduur. Het laatste half uur mocht er wel af. Die 165 minuten waren écht wel te lang. Vooral het einde sleepte enorm hard.

Al bij al ben ik erg tevreden teruggekeerd van de bioscoop. Dit is één van de betere films die momenteel in de zalen draait en raad ik iedereen aan, zelfs de mensen die niet van Westerns houden. Ikzelf hou er ook niet echt van maar hier voelt het niet aan als een westernfilm. Django Unchained krijft van mij een volle 4*.

Doctor X is behoorlijk rommelig uitgewerkt en uiteindelijk niet zo interessant. Ik denk dat dit als toneelstuk, zoals het oorspronkelijk geschreven is, veel boeiender zou zijn. Over het algemeen was het verhaal matig en de uiteindelijke climax nog meer. De algehele sfeer verdient echter wel een pluim.

2,5*