Opinions

Potverdorie. Dit is de vijfde film van het jaar en nu heb ik al bij drie ervan moeten huilen. Waarom doe ik mezelf dat aan en sinds wanneer ben ik zo'n huilebalk geworden?

A Dog's Purpose werkt beter als film dan als boek. Hoewel het nergens echt origineel is, zit de regie en de cast wel goed. Het verhaal is meeslepend genoeg en het tempo zit lekker vlot. Zelfs als kattenmens vond ik de aaibaarheid van alle honden enorm hoog. Josh Gad als Bailey werkt misschien wat afleidend maar hij doet het verdienstelijk.

3,5*

Deze vrouw is een tour de force en haar nalatenschap is ongeëvenaard.

Here I Am is een viering van Dolly Parton en haar carrière door de jaren heen. Het is boeiend, oprecht en geeft goed inzicht in wat haar zo iconisch maakt. Ik had het leuker gevonden als er meer aandacht was geweest voor haar persoonlijke leven, maar ik begrijp dat ze dingen graag privé houdt.

Het is moeilijk om kritisch te zijn over eender wat Dolly uitbrengt omdat het mens zo verdomd sympathiek is. Hou haar koste wat kost veilig.

4*

Dit was nogal pijnlijk om te zien.

98 minuten is sowieso al te lang voor een muzikale kerstmusical met zo'n mager verhaal. Je weet al vanaf het begin hoe de film zal verlopen waardoor het voornamelijk wachten op de aftiteling is. De liedjes zijn te simpel en te talrijk, en dit komt van een musicalliefhebber. Gelukkig dat Christine Baranski lekker veel charisma heeft maar de rest van de acteurs zijn wel heel slecht bezig. Dolly Parton zelf wordt zwaar onderbenut.

1* voor een vermoeiende zit als deze.

Dit is eerder een ijdelheidsproject van Dolly haar kant uit dan een volwaardige film. Het zit bomvol Christelijke meuk en te zoetsappige liedjes over religie en geloof. Een beetje te veel van het goede voor mij. De vele cameo's hier en daar kunnen de boel ook niet opleuken want dit is een schip dat na een paar minuten al stevig aan het zinken was.

De enige positieve factor hier is Dolly's aanwezigheid die me altijd wel kan betoveren.

2*

Een flauw verhaal, veel kleine beestjes en een kuteinde.

Dat is Dont Be Afraid of the Dark. De trailer zag er best interessant uit, maar de uitwerking van de film is gewoon niet voldoende. Katie Holmes - met haar irritante stem - vond ik niet overtuigend, Guy Pearce speelde de ongelovende vader. Maar dat meisje, Bailee Madison, wat kan die acteren zeg. Ze speelt beter dan sommige volwassen acteurs. Een kleine 2,5* omdat er niet veel spanning was, het einde me onbevredigd achterlaat en de film gewoon een grote flop is in mijn ogen.

Ik moest mezelf dwingen om dit in zijn geheel te kijken. De titulaire dode babysitter sterft al vrij vroeg en op een teleurstellende manier. Hierdoor blijf je achter met een stel extreem onsympathieke kinderen met bijna geen positieve kwaliteiten. Alleen Christina Applegate en Joanna Cassidy kon ik een beetje sympathie voor opbrengen. Het verhaal is erg voorspelbaar en saai. Gelukkig was er aan het eind wel wat emotionele ontwikkeling en Applegate heeft de hele tijd geweldige jurken aan.

2*

Een thriller die het mysterie lang genoeg boeiend houdt. Eenmaal de puzze in elkaar valt, blijft het ook interessant. Iets wat niet elke film lukt.

Florence Pugh zie ik altijd graag spelen. Olivia Wilde acteerde ook erg goed. Enkel Harry Styles en Chris Pine vielen nogal uit de boot. Ze leken wat op automatische piloot.

De soundtrack is super, de premise interessant en blijft tot het einde spannend. De film mocht enkel wat strakker geregisseerd worden. Sommige shots waren wat dubieus en de film probeert pretentieus uit de hoek te komen.

3,5* voor een goede mystery thriller.

Ik ben niet echt een grote fan van geanimeerde oorlogsvoering. En ook niet met schattige cartooneendjes.

Deze film is een echte domper.
Ik zag ooit een klein stukje uit de film en ik wilde wel de rest zien, maar het kwam er nooit van. Nu heb ik de film op dvd en ik vind het best jammer dat ik dit gekocht heb. De eerste drie kwartier zijn best aardig, maar daarna zie je hoe Dorian steeds gruwelijker wordt en ik kreeg een echte hekel aan zijn personage. Ik had echt moeite met het uitkijken van deze film. Erg jammer van m'n tijd en geld. 2*

Zoals mijn voorganger hier reeds vermeld heeft: deze film is voor een speciaal publiek. En laat mij nu eens deel uitmaken van dat speciaal publiek. En ik ben er trots op. Staat het je niet aan, zet hem maar uit. Of je dan wel recht hebt om te stemmen denk ik dan weer niet. Ach, ik ben gewoon blij dat dit soort films gemaakt worden.

Ik schaam me er niet voor om toe te geven dat ik me kostelijk heb vermaakt met deze stomme, vreemde en toch op de een of andere manier oprechte film. Ik was in een dwaze bui, dus misschien heb ik me er daarom iets meer mee geamuseerd dan anders.

Down Low bevat leuke optredens van Zachary Quinto en Lukas Gage die samen een uitstekende chemie hebben. Ze weten zeker hoe ze komedie moeten spelen en weten welke grappen of verwijzingen zouden kunnen aanslaan bij hun publiek. Sommige plotpunten worden ongeveer halverwege vergeten en andere, minder interessante personages hebben een beetje te veel schermtijd. Gelukkig komen de grappen in een heel snel tempo, zodat je je op geen enkel moment verveeld voelt.

Ik vermaakte me oprecht. Ik stond op het punt om de film een 3,5* te geven maar toen het einde kwam begonnen de kleine traantjes te komen en voelde ik me op een vreemde manier nogal emotioneel. Dat had ik helemaal niet zien aankomen. Ik ben er ondertussen wel al aan gewend dat ik snel jank bij films.

4*

Ze hadden dit Downton Abbey: The Moderate Finale moeten noemen.

Het plezier van het kijken naar een stoïcijnse familie die zich op dramatische wijze door kleine tegenslagen manoeuvreert, houdt de wereld al geruime tijd in zijn greep. De aantrekkingskracht van het besef dat je nooit, maar dan ook nooit deel zult uitmaken van deze specifieke rijkdom en pompeusheid, werkt als een nederige betovering op het publiek.

En toch aanbidden we deze groep uitzonderlijk Engelse mensen en laten we uiteraard een traan wanneer we vaarwel moeten zeggen. Afscheiden die ons worden voorgeschoteld via melodramatische flashbacks, visioenen of simpelweg mensen die met hun hond door de velden richting de toekomst wandelen, badend in een filmisch perfecte zonsondergang.

Alsook: Maggie Smith wordt pijnlijk gemist in elk frame.

3*

De nazi-zombies zijn terug en hoe! Extreme gore, oprecht grappige momenten en een van de pot gerukt verhaal. Dit kan je bijna niet bedenken. Er worden zoveel lichaamsdelen naar je hoofd geslingerd dat je niet meer weet of wat je ziet wel toelaatbaar is. De grappen worden ook in hoog tempo afgevuurd en de personages zijn nog grotere karikaturen dan in het origineel.

Maar overdaad schaadt. Na een tijdje heb je het wel gezien en wordt het ietwat vermoeiend. Ik had een beetje hetzelfde gevoel bij Terrifier: Men heeft een goudmijn en passieproject gevonden en willen graag meer en groter. Dit is erg vermakelijk maar het verliest een beetje zijn doel. En dat is eng en/of grappig zijn.

3*

Jekyll & Hyde, een klassiek verhaal waar iedereen wel eens van gehoord heeft. Het heeft iets mythisch: een dokter die probeert het goede en kwade in iemands brein te scheiden. Bij het experiment maakt hij een kwaadaardig alter ego dat 's nachts voor chaos zorgt in de straten van Londen.

Dit is een zeer interessant uitgangspunt maar tot nu toe ben ik bij elke versie van dit verhaal nog niet van mijn sokken geblazen. Deze versie uit 1920 is daarbij ook geen uitzondering. Op de een of andere manier is het naar mijn mening een erg saaie bedoening. Er gebeurt wel redelijk wat maar het interesseerde me opvallend genoeg niet. Mr. Hyde komt dreigend over met uitzonderlijk enge make-up terwijl Dr. Jekyll maar een erg saai personage blijft. De randpersonages zijn ook maar aanwezig.

De derde akte is veel beter dan de rest en zorgt eindelijk voor een akelig gevoel. Dat het einde maar wat afgeraffeld word is alleen maar zonde.

2,5*

Lekker absurde film.

The Cat in the Hat is een hyperactieve film.. De Cat springt van de hak op de tak. Dit stoorde wel nog al. Al vond ik het wel zéér leuk in het huis dat zo vervormd was en dat ze op een splash gingen.

Shoot, i've got my eyes closed... Again?

Lekkere film die het niveau van The Grinch zeker niet kan tippen.

Neen ik heb ook niet echt moeten lachen.

Oké, de film was niet slecht, maar zeker ook niet goed. Sommige scènes duren erg lang en zitten meestal vol grappen die (bijna) niet leuk zijn. Het zwart-wit stoorde me ook af en toe. Maar wat ik wel leuk vond, waren sommige absurde dingen. Ook een aantal one-liners waren zeker geslaagd.

Zoals:

*Gast in de rolstoel*

I can walk!

*Cheesy liedje volgt en film is gedaan*

2*

Christopher Lee voegt een erg sterke versie van Dracula toe aan de geschiedenis.

Het mysterieuze van Bela Lugosi's Dracula is nergens te bespeuren in deze film. Dit leek me in het begin vooral een groot gemis omdat in deze versie elke subtiliteit verdwenen is. Toch heeft de film me kunnen voor zich winnen. De vampiers zijn dreigender, beelden zijn explicieter en de soundtrack is enorm goed verzorgd.

3,5*

Blood is life...

Ik zag deze film ongeveer vijf jaar geleden voor het eerst. Ik herinner me nog dat ik dit een ingewikkelde en vooral saaie film vond. Maar na wat nieuwsgierigheid (en aandringen van m'n vriend) heb ik de film maar weer eens opgelegd. Ik moet zeggen dat dit, zoals al eerder aangehaald is op deze site, de mooiste en meest klassieke verfilming is van Bram Stokers iconisch verhaal.

De film blaast een donkere, old-school sfeer uit en dit is wat ik wou: een klassieke film volgens de regeltjes, maar toch origineel. De maan, het heerlijke accent van Dracula, dat creepy kasteel,... Alles zorgt ervoor dat deze film klasse uitstraalt. Tuurlijk, het lijkt af en toe wat gedateerd, maar dat heeft ook z'n charmes. De visuele effecten bijvoorbeeld. Bij vlagen erg mooi, maar soms komen ze te oud over. Maar ik moet zeggen dat die schaduw me kriebels gaf.

De cast is gemengd. Anthony Hopkins vond ik erg leuk als Van Helsing. Hij was niet te serieus en kwam goed over. Ik heb geen last gehad van zijn zogenaamde over-acting. Keanu Reeves daarentegen kon me niet bekoren. Hij heeft me geen enkel moment kunnen overtuigen en zorgde er zelfs voor dat ik Dracula en Mina begon te shippen. Winona Ryder was, zoals altijd, een schatje. Mooie dame die nog eens kan acteren. En als kers op de taart, dé ster van de show: Gary Oldman. Hij wist me al te overtuigen als Sirius Black en Gordon uit TDK. Maar nu heeft 'ie zichzelf echt bewezen. Hoe hij Dracula, zowel oud als jong, voorstelde was magnifiek.

Al bij al, de film is een klassieker die je moet gezien hebben. Ligt het horrorgenre je niet? Kijk dan voor de mooie dames, want geloof me: er zijn er genoeg in deze film. Een dikke 3,5*

Het FFG is niet altijd prestige, glitter en glamour. Soms blinkt het uit in zijn bizarre keuzes op de programmatie en daarvan is deze Dracula een perfect voorbeeld.

Regisseur Radu Jude kennen sommigen misschien van Do Not Expect Too Much of the End of the World (2023) dat een paar jaar geleden ook op het filmfestival te zien was. Nu is hij terug met - hou u vast - een drie uur durende, Roemeense anthologie over de mythe van Dracula, inclusief prominent aanwezige AI-gegenereerde beelden, bloed en spuug.

Deze Dracula is absurdisme ten top. Het verhaal gaat over een regisseur die van de studio een film over de legendarische vampier moet maken. Hij zit echter zonder inspiratie en zijn laatste test-screening was een regelrechte ramp. Daarom vraagt hij nu aan zijn eigen AI-bot om enkele verhalen te genereren. Deze collectie van vreemde, holle troep krijgen wij als kijker te zien, samen met de oorspronkelijke film die door de regisseur nog steeds wordt verdedigd.

De ironie is me niet ontgaan dat de eerste film die met opzet overduidelijke AI-beelden inzet bij het maken van een film en daar schaamteloos mee loopt te paraderen, gebaseerd is op het verhaal van een ondood bloedzuigend monster. Radu Jude slaat hiermee de nagel op de kop en weet het publiek bijna drie uur te trollen met een overdaad aan wansmaak.

De film ziet er erg flauw uit en dat is duidelijk met opzet gedaan. De amateuristische stijl past bij de film die zélf als Frankenstein-monster in elkaar is gehaakt met onsamenhangende segmenten. De vele verhalen die passeren wisselen hard af in kwaliteit maar de humor hebben ze wel allemaal gemeen. We hebben meermaals met tranen in de ogen gezeten door visuele moppen die vol droogheid worden afgevuurd.

Dat wil niet zeggen dat deze film een en al genialiteit is. Integendeel, want de speelduur is echt van de pot gerukt. Na ongeveer anderhalf uur heb je het wel gezien. De grappen worden ook schaarser maar blijven wel steeds erg grappig. Ik was ook wat teleurgesteld in het horror-gehalte. Erg veel gore en bloed is hier niet te vinden.

Het is een perfect voorbeeld van love it or hate it. Een veertiental toeschouwers zijn tijdens de screening naar buiten gewandeld. Wij zaten dan weer, samen met een groepje gasten achter ons, de schateren. Ook mijn man die dit soort films nooit zou opleggen heeft zich kostelijk geamuseerd.

De enige vraag die je als toeschouwer op een zondagavond, kwart voor een, vermoeid door het kijken van dit 3u durende ding, kunt stellen is: What the fuck?!

3,5*

Ik herinner mij deze film als een leuke en grappige film. Een herziening zie ik niet zitten omdat die nan kan tegenvallen. Leslie Nielsen doet zijn best hier en de grappen zijn ook leuk. vleermuizenkaka op de trap, die vent die insecten opeet...
Goede film (in herinnering toch). 3*

Drag Kids volgt een viertal kinderen die drag queen zijn als hobby. Simpel genoeg onderwerp maar het is wel eentje met voldoende controverse. Kinderen die zich mengen tussen volwassen drag queens, uitgedost in de meest extravagante outfits en aan het lip-synchen voor hun leven. Aan de ene kant vind ik dat kinderen kinderen mogen zijn en ze mogen doen wat hun hart zegt wat het wil. Aan de andere vind ik het wat fout om kinderen te zien optreden terwijl het publiek hun dollarbriefjes aangeven als fooi. Ook de verschillende woedeuitbarstingen van de kids zijn nogal vreemd om te zien, al blijven het natuurlijk kinderen.

Gemengde gevoelens, dus. Het is wel hartverwarmend om te zien hoe deze kinderen een veilige omgeving hebben, met ouders die hun steunen in de Queer community en een groep mensen die in dezelfde wereld zitten en hun de vrijheid geven te zijn wie ze willen zijn. Niet iedereen heeft het zo makkelijk.

Als documentaire heeft de film erg weinig om handen en is het visueel niet zo interessant. Ook had ik het na een uurtje wel gezien en moest ik me doorheen de laatste twintig minuten sleuren.

2,5*

Verrassend goede thriller.

In het begin twijfelde ik of de film nu goed was of niet. Sommige deeltjes waren best saai en dom terwijl andere gebeurtenissen net erg spannend waren. De grote plottwist werd in het midden al onthuld, dus ik was erg benieuwd hoe men de film verder ging laten gaan. Dit hebben ze erg goed gedaan. De film blijft spannend en boeiend tot het einde. En de climax mag er ook wel zijn. Het acteerwerk was zeker niet slecht. Vooral Rachel Weizs en Naomi Watts hebben erg goed hun best gedaan. Een welverdiende 3,5*!

Gezien op FilmFest Gent

Dream Scenario heeft zoveel om over te praten dat ik er niet eens aan kan beginnen. Het concept vond ik een erg frisse wind. Het is innovatief en wordt op een nog originelere manier uitgevoerd. De verschillende onderliggende boodschappen zijn er om nog uren over te praten. De film wordt door sommige sites in het horror-vakje geplaatst en ik snap wel waarom maar ga er niet honderd procent mee akkoord. Soms zie je wel het een en ander bloederigs langskomen. De echte horror zit echter in de mogelijkheid dat de toekomst hier nog naar toe zou kunnen gaan.

Nicolas Cage speelt de sterren van de hemel. Nergens voelde het aan alsof ik naar Cage zelf aan het kijken was. De rest van de cast is ook ijzersterk. Waar het een beetje in de mist ging was met de opbouw naar de derde akte. Dit was niet even vlot en duurde iets te lang. Verder heb ik niet echt noemenswaardige minpunten. Na afloop van de film was ik zelfs een beetje ontroerd.

4,5*

Fucking shit-weasels. Wie de fuck bedacht de shit-weasels?

Eigenlijk heb ik ongeveer dezelfde kritieken over de film als over het boek. Het duurt onnodig lang, het legerverhaaltje was verschrikkelijk vervelend, personages kunnen de pot op. Dit had beter gewerkt mocht de setting in de blokhut gebleven zijn.

Een extra kritiek die op de film van toepassing is: Wie kwam in godsnaam met het idee Donnie Wahlberg te casten als Duddits. Dat is gewoon echt kut op elk vlak.

1*

Real human being and a real hero...

Ik had eigenlijk niet veel verwachtingen voor Drive, maar omdat de film als beste film van 2011 werd verkozen door de Moviemetergebruikers, was mijn interesse gewekt. De film was al uit de bioscoop en dus moest ik wachten op de dvd-release. Ik kreeg deze film op Blu-ray van m'n broer en ik was er ook erg blij mee.

De film begint erg stijlvol en de soundtrack valt al direct op. De liedjes zijn anders dan normaal in films worden gebruikt. De muziek hier werkt ook mee aan de sfeer, die trouwens ook geweldig is. Het personage Driver is erg mooi neergezet en het is echt geweldig hoe Gosling hier acteert. De andere personages (inl. de bad guys) waren ook erg goed geacteerd.

Het verhaal is ook anders dan anders. Het is mooi, boeiend én aangrijpend. De film is wel heel wat bloederiger dan ik eerst had verwacht. Het eerste deel van de film is erg goed en verveelt ook geen seconde, maar het tweede deel is meer een soort heldenfilm. Het mierzoete einde vond ik (in tegenstelling tot anderen) helemaal niet storend.

Ik geef deze film een dikke 4* omdat hij me zo verrast heeft. Een erg leuke film.

Matig.

Zach Galifiadinges is altijd wel leuk om naar te kijken, maar Robert Downey Jr. in een komedie? Neen!

De film heeft een aardig plot, maar de humor komt niet altijd even goed uit de verf. Jammer van zo'n leuk concept. 3*.

Écht verrassend goed, grappig en duidelijk met het hart op de juist plek.

Tuurlijk passeren enkele clichés de revue maar ik laat ze gemakkelijk door omdat ik volledig meegesleept werd. De comedy werkt bijna constant. De band tussen de cast is duidelijk voelbaar en ik heb direct zin in een sequel.

Dikke pluim voor de CGI die voor een keer geen doorn in het oog is. En de practical effects zijn alleen maar te bejubelen.

Zo moet het dus.

4*