Opinions

Het is maar zo af en toe dat er een komedie langskomt waarin het gewoon lukt om leuk te zijn - meestal blijft het er bij dat je het gevoel krijgt dat de schrijvers in een deuk lagen, maar dat het niet echt helemaal gelukt is om dat over te brengen. Nu dus wel, en met precies de goeie cast om dat te laten werken op het grote doek. Heerlijk flauwe grappen en absurde situaties. Hilarisch, de dictator die Michael Caine hier neerzet, met het foute Engelse accent dat hem wellicht het beste afgaat - als er al een zwakte in zijn acteren te bekennen is, dan is het wel zijn accent en dictie. Prettig samenspel met de dames Holmes en Rush die genoeg tegenwicht leveren. En het idiote verhaal werkt goed genoeg om de aandacht vast te houden.

Leuke soundtrack ook.

Veel te kinderachtig - ik dacht dat ik van de Farrelly's toch wel iets mocht verwachten, en met dit gegeven dan ook nog. Maar nee, elke keer dat er een beetje venijn aan lijkt te komen wordt de keutel weer ingetrokken. Jammer.

Black speelt vooral zijn gewone typetje, maar is daarmee evengoed wel de beste acteur. De kinders voldoen, de ouders vervelen, de rest is te wisselvallig en vooral te inwisselbaar. Ook dat alles is gewoon echt beneden peil, maar het ergste is wel het mierzoete einde.

En nog crazy credits ook.

Zeker erg mooi gespeeld. Helaas komt de humor nauwelijks op me over. Op dat ene moment na, dan. Klopklopklop tijdens de toespraak... daar lag ik toch echt wel even blauw van.

Maar, verder vind ik het toch wat aan de magere kant met de grappen. Wel leuk zwarte humor.

Grappige cult.

Eigenlijk als enige moeilijkheid die ik zie, dat het te lang duurt en teveel op een beperkte serie trucs leunt. Maar die zijn op zich wel best geniaal - de Death Machine is grandioos en gruwelijk (jammer wel dat het geluidje teveel herhaald wordt); de truc om Scott, Raimi en Carpenter te vernoemen is leuk (maar waarom niet nog een paar). En van de acteurs vraag ik me af waarom ze eigenlijk vrij onbekend zijn gebleven, want daar lijkt van wat we hier te zien krijgen nauwelijks een goede reden voor.

Maar, bijna twee uur, daar had wel een stukje af gemogen. En iets minder herhaling in de actie had ook wel een stuk geholpen. Toch, de vormgeving is prima, en de beelden ook. Kennelijk heeft Norrington daar goed mee gescored, want zijn volgende films kregen een ietsje significanter budget mee.

Het idee is misschien al niet helemaal nieuw, maar toch wel inventief en prettig ingewikkeld, en in het begin van de film gaat het dan nog redelijk. Maar halverwege of zo wordt het beroep op de suspension of disbelief toch wat al te groot, en worden de plotholes te groot om overheen te stappen. Jammer, met wat meer bescheidenheid had dat toch wel wat beter gekund lijkt me. Aan de cast ligt het niet echt, en de beelden zijn ook best redelijk. De soundtrack is wel een beetje gezapig, nou ik er aan denk. Hoe Willem Dafoe zich voor de stem van Ryuk heeft laten strikken is wellicht de interessantste vraag die de film oproept.

Grindhouse.

Rodriguez vs Tarantino, Planet Terror vs Death Proof. En daar vind ik Tarantino dan lelijk mee door de mand vallen, want in de vergelijking is dit toch wel een ernstig teleurstellende film. En ook in de lijst films van Tarantino vind ik dit bepaald niet de beste - waarbij ik misschien zeggen moet dat ik niet echt een fan van de man ben.

Maar toch. Veel te lang, met een wat moeizaam verhaal - of eigenlijk twee zonder noemenswaardige samenhang. Misschien was het een beter idee geweest om een van beide helften te kiezen, en die wat beter uit te werken - in deze vorm is het wel een genadeloze aanslag op het zitvlees. Van de spitse dialogen waar de eerdere films van Tarantino een belangrijk deel van hun faam aan hadden te danken is hier ernstig weinig te merken - noem er eens een die vergelijkbaar sterk is als in Pulp Fiction. En evenmin zijn de karakters voldoende kleurrijk. Stuntman Mike wordt dan tenminste nog redelijk gespeeld, hoewel hij op het einde ook nogal tegenvalt.

En dan kan je nog iets argumenteren over het grindhouse-concept, maar ook dat vind ik er erg slecht uit komen. En zeker als deze vergelijkt met Planet Terror.

Bruce versus Bronson.

Tsja, verrassend is dat dan niet. Hoewel Bronson nou ook niet echt bekend stond om zijn brede acteertalent, hij kwam toch een heel stuk verder dan Bruce - en, wellicht een even groot verschil, hij probeerde er nog wat van te maken. Bij Bruce heb ik dat gevoel allang niet meer, en ook deze film komt weer over alsof hij er met de pet naar gooit. Triest, als de hoofdrol wordt weggespeeld door zo ongeveer alle anderen. Nouja Dean Norris.

Verder, het origineel vond ik goed - niet zo heel lang geleden nog eens gezien ook. De serie daarna wel snel minder, het idee was om ze allemaal te zien maar dat was me toch de moeite niet. Maar wel duidelijk een verschil in de beleving van de wraakbehoefte van de brave held. In het origineel kon ik daar goed in meeleven, was de wreker sympathiek. Maar in deze remake kan ik dat niet zeggen. Zo ongeveer alles aan Bruce en zijn rol staat me tegen, van de weerzinwekkend neppe braafheid van zijn Gutmensch-personage tot de misselijkmakende manier waarop de wraakacties in beeld komen.

En dan vraag ik me even af waarom dat dan is. Misschien omdat de remake in het nu speelt, en het daarom echter, dichterbij aanvoelt. Meer herinnert aan de leeghoofdige roep om zwaardere en middeleeuwsere straffen die we elke dag op social of de reacties van de nieuwssite langs zien komen. Dat lijkt dan ook weerspiegeld te worden door de beeldvoering. Yuk, niet mijn ding, en erg nep.

Ik vond het best een ok filmpje. Niet echt een hoogvlieger, daarvoor mist het teveel aan echt goede vondsten, de camera neemt te vaak op de verkeerde momenten niet het onderwerp van de actie in beeld - hoewel wel begrijpelijk uit budgetoverweging misschien, maar evengoed stoort het af en toe. En ook de timing had hier en daar wel wat strakker gekund.

Kortom, een geniale culthit kan ik er niet in zien, maar evengoed best leuk. De crew is misschien niet bekend, maar wel leuk en enthousiast bezig, en dat straalt af op het geheel.

Erg hoog ligt de lat in dit genre al niet, maar Deathstalker duikt daar met verve onder. Voor een low budget ding - want dat is het toch duidelijk - op zich bewonderenswaardig wat er uit komt, aan de andere kant maakt dat het niet ineens goed of zo. Het grootste probleem is wel dat het allemaal veel te serieus gebracht wordt, een beetje humor of zelfspot en het had een onverslaanbare culthit kunnen zijn.

Qua beeld zit het wel goed, misschien met uitzondering van de bordkartonnen decors. Maar wie kijkt daar naar als een Barbi Benton of een Lana Clarkson daar voor staat. Ik niet, ik zag pas hier in een bericht iemand er wat over zeggen, het was mij eerlijk gezegd niet opgevallen.

Leuk.

Als film op zich is het misschien niet heel veel meer dan gewoon ok, maar als ode aan het genre scoort deze film erg goed - beter dan de gemiddelde film waar een ode aan gebracht wordt. Visueel erg fraai gedaan, en het bewijs dat je ook met vrij simpele trucjes en minimale middelen een prima beeld kan maken. En net zo zijn de acteurs misschien niet gevierd om hun talent maar wel perfect in hun rol. Dan heb je het als regisseur toch wel erg goed voor elkaar. En de soundtrack is ook erg prettig.

Nu maar hopen dat er een vervolg komt.

Het begin van het verhaal is wat aan de trage kant. Maar dat komt langzamerhand goed, er ontstaat een soort psychologisch spelletje dat de aandacht wel wat vasthoudt. Maar toch begint de film eigenlijk pas na de helft van de speelduur. Maar dan wordt het ook echt interessant en spannend. En ook voer voor het soort vraag als 'wat zou jij gedaan hebben' en 'aan welke kant sta jij'. En daar is toch echt geen simpel antwoord op voorhanden.

Helen Mirren schittert. En daarmee wil ik dan niet zeggen dat de andere acteurs niet goed zijn, integendeel. Is ook niet echt een schande om in haar schaduw te staan, lijkt me.

Oh, ik moet nog even toevoegen dat de film een mooie duistere John-le-Carre achtige ijzeren gordijn sfeer over zich heeft. Da's echt mooi gedaan.

Redelijk origineel verhaal, redelijk originele vormgeving, en wat aardige futuristische gimmicks. Maar de acteurs zijn niet heel best, de spanning ontbreekt net een beetje teveel, en er hangt net iets teveel een goedkope geur over de hele film. En cinematografisch nogal saai. Een uitzondering wel, de scene met de deur is erg knap.

Flauwe boel.

Het begin is nog redelijk, maar vanaf de helft kakt het plot in en het einde is ronduit teleurstellend. McGregor en Jackman acteren op de automatische piloot en brengen geen vonk over, en Williams overtuigt maar matig als de femme fatale die McGregor van het padje afbrengt. Het zakelijke gedeelte, waar toch een behoorlijk deel van het verhaal om draait, overtuigt ook al niet.

Nou heb ik het al nooit zo op multiple personality - nog even los van of je erin gelooft als psychiatrisch fenomeen, is het in een film wel een erg makkelijke manier om alles aan elkaar te kunnen vertellen.

En dat gaat in deze film dus ook fout, de ontknoping vind ik echt te makkelijk, te onbevredigend en laat me teleurgesteld en ietwat ontgoocheld achter. Jammer, want wel goed gespeeld en goed in beeld gebracht.

Loodzwaar drama.

Krampachtig gedoe met omgangsvormen die bij het Victoriaanse tijdperk passen, onderkoeld alsof je in een wassenbeeldenmuseum leeft. Historisch misschien interessant, maar op deze manier verfilmd is het wat mij betreft een oefening in geduld en het onderdrukken van irritaties voor de kijker. Alsof je jezelf onderdompelt in datzelfde Victoriaanse gedoe - vreugdeloos, kleurloos, uitzichtloos je lot ondergaan.

En dan nog eens tenenkrommend slecht verfilmd. Misschien dat er hier of daar een kunstig shot in zit. Who cares - de belichting is fout, camerawerk is prutserig, de acteurs staan te harken, de muziek past van geen kanten. Volstrekt mislukt.

Triest.

Low budget geval, en dat komt er dan niet alleen uit door de nogal beperkte locatie, maar ook door het wat al te statische verhaal. Wordt toch saai op een gegeven moment, en dan is zelfs de korte speelduur van 81 minuten wat aan de langdradige kant.

Sterk begin, maar ergens halverwege raakte ik een beetje op afstand. Jammer, want het concept is sterk, en vooral Tilda Swinton zet een sterke rol neer. Als de andere rollen even indrukwekkend waren neergezet en voor het middengedeelte de timing en spanningsboog wat beter waren geweest... Toch nog steeds een leuke film.

Indertijd kwam er een stroom films uit met zo ongeveer hetzelfde script. Originaliteit was toen al even ver te zoeken als nu. Toch, deze film heeft dan een ietwat on-Hollywoods einde, en de cgi waarmee dat volvoerd wordt ziet er nog niet eens zo heel slecht uit.

De cast is een leuke mix van toen al bekende namen en eerste rolletjes - Wood van voor de ringen, en Sobieski van voor de ‘it needn’t be a costume’ scene. Toch krijgt vooral Duval de punten, al moet gezegd dat Freeman een prettige president neerzet.

Narratief is vooral het eerste deel leuk. Daarna neemt het melodrama teveel over, en struikelt het plot teveel over de eigen Amerikaansheid. En erger wellicht, er wordt wat te weinig een duidelijke keuze gemaakt - wil de film een spektakelfilm zijn, of een klein menselijk drama - en uiteindelijk schiet het daardoor op beide vlakken te kort. Toch, in het genre eigenlijk wel een van de betere, en ook verrassend goed bestand tegen de tand des tijds.

Ongeveer evenveel inhoud als de aquariumdvd. Die speel je ook niet voor de karakterrollen of het goede verhaal. Toch zal dat niet de bedoeling geweest zijn lijkt me, en er had met dit gegeven wellicht iets van een cult- of camp geval gemaakt kunnen worden, en dat is het toch niet echt geworden. Wat er dan precies aan ontbreekt om dat te halen? net iets meer inspiratie, als ik het zo even bedenk. Maar die was er kennelijk niet, want dat de opzet mislukt is is wel duidelijk.

Net ietsje voor ik geboren was.

En een beetje later, tegen de tijd dat ik lezen kon, was een van de eerste serieuze boeken dat over de reis van Chichester. De voorloper van dit verhaal, en was ik een jaartje of tien- twintig ouder geweest en had ik wat serieuzer in de zeilsport gezeten, dan had ik zomaar in dezelfde valkuil kunnen springen als de arme Crowhurst. Zo ver ligt dat niet van ons allen vandaan, denk ik. En je zal er maar aan staan, moederziel alleen midden op zee, en de dichtstbijzijnde vriendelijke stem is 7000 mijl verderop terwijl je radio stuk is.

Voor de thuisblijvers is het dan nog een heel stuk dramatischer, dat blijkt wel. Daar gaat deze documentaire dan wel heel netjes, respectvol en integer mee om, maar dan ook wel erg dicht bij de rand daarvan. Erg knap werk van de makers, en wellicht daar ook mee geholpen door een lange traditie in de Britse documentaires - en dat iedereen in de Britse zeilwereld vanzelf is opgegroeid met het verhaal en er dus niet echt op de nieuwswaarde gespeeld hoeft te worden. Toch blijft het tragisch, en nergens vrijblijvend of afstandelijk, daar zijn de stemmen te emotioneel voor, ook al zie je op het moment misschien de gezichten er niet bij. Zoals ik al zei, je zal er maar aan staan, maar dan moederziel alleen midden tussen de mensen.

Het geeft te denken wat het geheel over de maatschappij en ons allemaal zegt, en daarbij nog de vertaling in de tijd van nu. Niet beslist een positief beeld, ben ik bang.

Jeugdsentiment misschien, maar ik vind dit een mooie film die ik graag mag zien.

Voor het eerst gezien toen hij net uit was, en dat is ondertussen al best lang geleden. Toen was het een absolute topfilm, en het eindmuziekje stond als ik het me nog goed herinner wekenlang in de top-40. Voor mij een soort schoolvoorbeeld van het wat smalle genre duiken-naar-een-schat, later vaak nageaapt maar eigenlijk nooit geëvenaard. Misschien vooral door de sterke rol van Shaw als de ervaren schatjager. Maar ook Gosset als de angstaanjagende bad guy is erg sterk, en Bisset als het mooie meisje is goed. Wallach en Nolte dan wat minder, maar ruim voldoende om niet te storen.

De onderwaterbeelden zijn in de ogen van sommigen misschien wat saai, maar ook zeker wel mooi en juist door het af en toe uitblijven van actie wordt de spanning van het schatzoeken wel mooi opgevoerd. Dat het verhaal dan af en toe wat onlogisch is doet me niet zoveel - maar dat komt misschien omdat het voor mij iets is dat uit de minder kritische jeugdjaren stamt, en daardoor makkelijker te accepteren is.

Jeugdsentiment, zei ik al. Vreemd genoeg geldt dat dan absoluut weer niet voor die andere beroemde Benchley-film.

Er zijn geloof ik niet zoveel films over dit onderwerp - en onderwerp in de breedste zin dan ook nog, want er zijn talloze disciplines. Le Grand Bleu (1988), een van de eerste films van Besson. Sous Emprise (2022), een Netflix geinspireerd op het verhaal van Audrey Mestre. En nu deze dus. Elk duidelijk anders, maar de rode draad is simpel - de voor buitenstaanders nogal obscure sport van het duiken op je eigen adem. In Frankrijk veel bekender dan bij ons, hoewel, jawel, er ook een Nederlandse recordhoudster is: Nanja van den Broek. 130 meter variable weight, doe dat maar eens na.

Deze is van de drie films die ik noem de enige die een documentairestijl volgt, en hoewel dat erg netjes wordt gedaan en het beslist ook een meerwaarde heeft om de échte hoofdrolspelers te zien - en sommige scenes ook niet echt iets zijn wat je een acteur kan laten spelen - kriebelt er toch een klein stemmetje in mijn hoofd dat dit verhaal wellicht beter tot zijn recht zou komen als het in een geromantiseerde, gescripte en geacteerde film zou worden omgezet. Of als het dan een documentaire had moeten zijn, dan met een andere scope.

Maar ook daarmee is het wel een erg fraaie doc geworden. Het is dat ik niet zo van zwemmen hou, anders zou ik het beslist eens willen proberen. Nouja, niet zò diep vanzelf.

Het blijft toch moeilijk, iets verfilmen wat waar gebeurd is. Als er teveel geromantiseerd wordt, dan irriteert dat me mateloos ('waarom hebben ze zich niet aan de feiten gehouden, die zijn al erg genoeg'). Maar als je die feiten dan vrij neutraal verfilmd - dat denk ik tenminste van dit geval - dan komt het ook weer niet heel erg over. In dit geval was het misschien beter om er een echte documentaire van te maken, met (oh hel) zo'n uitleggende stem op de achtergrond, die alle details nog even naloopt. En wat er nu nogal ernstig ontbreekt is de nasleep - ja, op zich erg genoeg natuurlijk dat er een aantal doden gevallen zijn bij de explosie en brand op het platform, maar wellicht moeten we het toch erger nog vinden dat er een onvoorstelbare hoeveelheid olie de oceaan in gestroomd is. En dat daar vervolgens een onvoorstelbare hoeveelheid vrij foute chemicaliën overheen gestort zijn, om het maar te laten lijken dat die olie verdwenen is.

Toch is het best een indrukwekkend geheel, en de replica van de 'echte' Deepwater Horizon ziet er massaal en overweldigend genoeg uit om indruk te maken. Zeker als het aan het ploffen gaat. En zonder twijfel weer mooie rollen voor Wahlberg, Russell en Malkovich. Maar daar had ik ook wel wat op gerekend.

Herzien. Tenminste, ik denk toch wel dat ik de hele film ooit wel eens gezien zal hebben, maar in mijn hoofd zaten natuurlijk vooral de russische-roulette scenes, maar het eerste en derde deel ontbraken aan het beeld.

Dat die introductie noodzakelijk is voor de kracht van het geheel is onmiskenbaar, en dat het derde deel met de afloop onmisbaar is ook. Maar aan de andere kant is het ook wel wat erg langdradig hier en daar, en de epische drie uur speelduur is wat aan de erg lange kant voor de hoeveelheid inhoud.

Ga ik vergelijken met de drie andere voor de hand liggende Vietnam-films - Apocalypse Now, Platoon, Full Metal Jacket - dan is deze wellicht met uitzondering van de roulette-scenes wellicht de 'gewoonste', de meest conventionele, met het volgen van een stel makkers voor, tijdens, en na de verschrikkingen die ze meemaken. Voor mij levert het ook een wat minder indrukwekkende film op. Neemt niet weg dat het nog steeds een erg indringend verhaal is.

Een film uit een ander tijdperk.

Het hele basisgegeven gaat er al over dat de politiek over feiten gaat, zich aan de wet houdt en normale en beleefde omgangsvormen respecteert, en als een van die grenzen overschreden wordt dat consequenties heeft voor de politicus die in de fout gegaan is.

Maar helaas hebben we dat ergens los gelaten, met dank-geen-dank aan het rechtse populisme en de algoritmes van social media. Een van de minder schadelijke bijwerkingen daarvan is dus dat deze film nauwelijks meer werkt.

Behalve dan toch dat het er wel om gaat. Laat deze film een oproep zijn aan alle politici, alle populisten, en een herinnering aan wat het betekent als je liegt 'in office'. Laat deze film een herinnering zijn aan hoe verkeerd, hoe fundamenteel fout de 'official secrets act' en vergelijkbare wetgeving precies is. Een nette democratie heeft geen staatsgeheimen, en de historie laat elke keer weer zien dat als die uitzondering toch ingeroepen wordt, dat niets met de belangen van de staat of de samenleving te maken heeft.

Een heel goede film is het daarmee wellicht nog steeds niet, met dank geen dank aan de tand des tijds en ondanks de mooie rol van Byrne en de als altijd weergaloze Denholm Elliott - er is toch niemand die zoals hij op een beleefde maar toch volstrekt duidelijke manier kan overbrengen dat wat zijn gesprekspartner - of de spreker waar hij op reageert - gewoon rabiate onzin is. Hadden we nog maar zulke mensen in de politiek, dan zou de wereld er een stuk beter voor staan.

Ik kan erg weinig met deze film. Ik vind het zeker geen komedie, tenminste ik kan er nauwelijks om lachen. Het verhaal lijkt daarnaast niet te kunnen kiezen of het een fantasie of een tragedie wil zijn, en dat leidt de aandacht af van wat de inhoud dan wel zou kunnen zijn - maar dat is me dus niet duidelijk geworden.

Woody Harrelson acteert wel goed, ik heb eigenlijk alles waar hij in speelt sinds Cheers links laten liggen, maar sinds ik Zombieland zag heb ik weer iets van respect voor wat deze meneer kan, en daar stelt hij in dit geval ook zeker niet in teleur. Er is zeker een goede acteur nodig voor deze rol, en Woody slaagt daar heel goed in.

Wordt het daarmee een film die ik zou aanraden? Nou nee. En ik hoef 'm ook niet nog eens te zien.

Fijn filmpje.

In het genre romantische komedie zou deze wat mij betreft een voorbeeld mogen zijn voor de rest. Geen slappe flauwe grollen, maar af en toe een subtiele situatie waardoor je in de lach schiet. En echt overkomende mensen, met herkenbare situaties. Gespeeld door een prima Ryan Reynolds met zijn schattige dochtertje Abigail Breslin. En welke van de drie bloedmooie dames past daar nou het beste bij? Wie is de mamma van Abigail, en wie is de nieuwe vlam waarmee het happily-ever-after moet gaan gebeuren? Isla Fisher, met haar aanstekelijke lach en mooie tandpastaglimlach? Of Rachel Weisz, met haar mooie stem en intrigerende karakter? Of toch Elizabeth Banks, die misschien wel een beetje op Abigail lijkt - zou dat dan toeval zijn?

Mooi gedaan, leuke structuur in het verhaal. In het genre wordt het niet echt heel veel beter dan dit. Fijn filmpje.

Leuk mens, die Isabelle Carré - daar zou ik wel eens een glaasje wijn mee willen drinken, met een beschuitje erbij. Ze zet de toon van deze charmante romantische komedie samen met de aandoenlijke knuffelbeer van Bernard Campan - verwacht geen flauwe grappen, de humor is vooral situationeel en subtiel. Net als de film in zijn geheel vooral subtiel is, en daardoor ver boven het gemiddelde van het genre uit steekt. Daarmee misschien nog steeds geen meesterwerk, maar dat is in het genre van de romantische komedie ook niet echt te verwachten.

Deja Moo.

Het basisgegeven van de film geeft precies aan wat de reden is dat ik een hekel heb aan tijdreisfilms - het maakt zo ongeveer niet uit hoe idioot, het kan toch allemaal wel. De ultieme luiheid van de scriptschrijvers - na mind control en sprookjes.

Washington speelt prima, daar niet van, en Patton ook en ze is ook nog eens gepast schattig. Maar het verhaal trekt op niets dan het opdissen van wat actie, en die is dan ook nog wat erg voorspelbaar en wellicht zelfs gewoon onder de maat.

Scott kon zoveel beter dan dit, jammer van deze film.

Wel een beetje erg ingetogen, deze film. En ook wel een beetje erg voorspelbaar. Het geheel drijft op de charme van Audrey Tautou - dan drijft op zich best goed, maar verrassen doet het nergens.

En er zitten nogal wat onlogische elementen in het verhaal waarvan ik me afvraag of ze nou als droom- of wensbeeld van een van beide bedoeld zijn. Het komt er niet heel duidelijk uit.

Het einde is op zich leuk in beeld gebracht. Maar de manier waarop we daar komen is wel weer wat erg slodderig. Dat past wel bij de hele film - er zitten best een paar goeie dingen in, maar het is in de uitwerking net niet helemaal.