Opinions

Een heikneuter komt in de grote stad terecht. Wellicht had mijn leven een heel andere wending gekregen als ik indertijd deze film gezien had, want maar een paar jaartjes eerder kwam ik vanuit een dorpje in Friesland ineens in Amsterdam terecht. Parallellen te over, al had ik dan wel de zekerheid van een onderdak en inkomen, en was ik niet zo naief als een van mijn latere vriendinnetjes die in de rosse buurt een briefje zag hangen ‘kamer: 100 gulden’ en dacht dat het best meeviel met de woningnood in de stad.

Ergens toch wel wat spijtig dat dit soort verhaal altijd vanuit het gezichtspunt van de heikneuter verteld lijkt te worden - zou het niet veel interessanter zijn om dat eens om te draaien. Vergelijkbaar wellicht met vampierenfilms, wanneer is Dracula nou eens de hoofdpersoon, is er nou echt nooit iemand op dat idee gekomen?

En ook jammer dat Noiret maar zo’n klein rolletje heeft - en toch trekt hij daarmee de film naar zich toe, meer dan Blanc of Bėart. Wat een geniale acteur was hij toch, en geen rol te klein.

Een stereotype Nederlandse romkom - vol met strontvervelende BN-ers die strontvervelende typetjes spelen. Als je het dat al noemen mag, want het komt toch niet echt over alsof ze daar heel diep voor in de method acting gedoken zijn. Met, moet ik zeggen, in dit geval nog wel een paar kleine positieve uitschieters in de vorm van Schaap, Lakemeier en wellicht zelfs Jaspers, al heeft die eigenlijk niks te doen. De hond is zoals wel vaker in dit soort films verreweg het leukst.

Leuk wordt het eigenlijk nergens, maar dat past ook wel een beetje bij het genre - je moet allang blij zijn dat de obligate poep- en plasgrappen deze keer eens achterwege blijven. Van de chemie tussen Schaap en Lakemeier is mij niet echt iets opgevallen overigens.

Wat een onzinnig slechte film. Traag op het slaapverwekkende af. Een horrorplotje wat er echt met de haren bijgesleept wordt. Kylie staat op de poster om publiek naar binnen te lokken, meer kan ik er niet van maken. Ohja, Juno Temple met haar kinderstemmetje en kinderachtige gedoe is best irritant.

Onderhoudend is het woord.

Het had een stuk spannender kunnen zijn, als er niet al vrij snel een heleboel van het plot weggegeven wordt. Een beetje meer mysterie had toch wel geholpen. Nu moet de spanning toch voor een groot deel uit 'loopt dat wel goed af' komen, en dat is voor een Amerikaanse film nou meestal niet zo'n geschikte manier om je kijkers op het puntje van hun stoel te houden. Zo ook hier.

Tom Cruise past wel bij de rol - afgezien van zijn postuur natuurlijk. Hoewel het toch ook wel weer wat vermoeiend is om hem weer eens de uberheld te zien spelen. Zou een stuk frisser zijn als hij weer eens een echte badguy of sleazebag zou spelen - in Magnolia ging hem dat erg goed af. En dan Robert Duvall. Mooi klein rolletje voor hem, erg goed gedaan. Maar het prettigste element in de film blijft natuurlijk zonder enige twijfel Rosamund Pike.

Daardoor net iets boven het gemiddelde.

Volslagen ongeinspireerd, op de automatische piloot en vooral liefdeloos gemaakt prul. Of dat nou zo bedoeld was of dat de volledige crew ergens het spoor kwijtgeraakt is, wie zal het zeggen. Ik niet, ik verdiep me liever in een film die me wat meer aanspreekt.

Cruise is erg mat, Smulders lijkt alleen gecast om hoe ze er hardlopend uitziet, en van de rest is te weinig blijven hangen dat ik daar nu een halve week later nog een mening over kan ophoesten. Niet best. En dat geldt voor het verhaal ook wel - meer dan dat er best veel suspension of disbelief voor nodig was komt er zo niet meer van terug. Er is eigenlijk maar een scene die me ietwat kon bekoren, en dat is die op het parkeerterrein. Black sedan.

Ik hoop maar dat niet nog een vervolg op de rit staat. En indien alsnog, dat ik me dan herinner dat ik die maar liever oversla.

Herzien, en een stuk sterker dan ik me herinnerde.

Het uitgangspunt is natuurlijk nogal uitgekauwd, maar de manier waarop het hier gebracht wordt is toch weer een tikkie anders - de griezelige sfeer in het ziekenhuis en de middeleeuwse behandeling van de patiënten geeft ook een eigen draai aan het geheel.

Adrien Brody speelt zijn ongeloofwaardige karakter dermate goed dat je toch in het verhaal gezogen wordt. De link naar Knightley zorgt voor het beetje romantiek in de film - jammer dat ze toen nog zo vaak aan het bekkentrekken was als haar karakter iets met emoties te doen heeft.

JJL is zoals gewoonlijk ijzersterk. Maar dat vind ik eigenlijk altijd, dus dat kan aan mij liggen.

Los van de bekrompen platte polderblubber, de natte klei en de rottende kool. Naar de open horizon, op zoek naar je moeder - waarvan je niet wist dat je die had. Naar Amerika, waar de wijde horizon boven de Western-landschappen alle Technicolorkleuren laat zien. Los van de sleur, weg van het keurslijf, gedaan met de carrière en de afstompende idioterie die daarbij schijnt te horen.

Wil ik ook. Ik wil m'n vader terug, ik mis 'm nog steeds zo - zoals hij was toen hij er nog was, zoals hij kon zijn toen hij nog sterk was, ik wil ergens heen, ik wil weg uit de polder, ik wil nieuwe dingen zien zonder windmolens en beton aan de horizon, weg weg weg van de bezittingen, de spullen, de hypotheek en de verplichtingen. Daarom is het dat het verhaal me al zo aanspreekt. Maar dan komen de zusjes nog, die hun mooie moeder vinden - Indian woman, let down your hair - waar ze zo'n perfecte roadtrip mee maken. Zichzelf vinden, en meer - zoals er boeken over geschreven worden - en zeg me welke, ik wil ze lezen.

Wat spelen de zussen mooi - niet dat er niet af en toe een steekje valt, maar daar staat dan alweer zoveel moois en natuurlijks tegenover - de chemie tussen de zussen is zo natuurlijk, zo sterk dat ik me afvraag of ik dat ergens anders ooit zo gezien heb. Zo mooi ruzie maken dat je er bij had willen zijn, mee had willen doen. En wat kan Jelka mooi zingen - wat een wereldwijf is ze hier ook nog eens. En dat is Holly Hunter nog meer - wat een geniaal mysterieus knettergek wereldwijf is ze hier. Prachtig, supervrouw, baas met gun, oermoeder.

Dan het verhaal nog. Met de uitsmijter erbij - wel verwacht, maar toch nog verrassend. Wat ik nog even gedacht had was dat Jelka Amazing Grace zou zingen - dat had het helemaal af gemaakt. Jammer. Maar evengoed de tranen op m'n smoel. Zit je dan. Grote sterke vent van bijna vijftig.

Tough cookie needs an extra bite.

Dit had een erg goede film kunnen zijn.

Jammer dat de parallel met Basic Instinct te makkelijk is, en de vergelijking niet in het voordeel van deze film uitvalt. Maar erger nog dan dat is dat de film geen eigen lijn trekt - teveel een beetje hier, en dan weer een beetje daar leentjebuur speelt. Karakter, dat is wat het mist. Erger dan de af en toe wat weifelende Caruso, of dat de cinematografie af en toe net niet klopt. Of dat er toch maar wat matig gebruik gemaakt wordt van de mooie Fiorentino - toch zo'n beetje de eindbazin in het femme fatale vak.

Falende regie, meer kan ik er niet van maken.

Een documentaire biografie over Jane Goodall - met de focus op haar persoon, de wetenschappelijke kant van haar leven wordt wel ietwat geraakt maar vormt niet de hoofdmoot. En dat is een heel goede keuze wat mij betreft, want zoals wel vaker met wetenschap is het niet zo maar even simpel uit te leggen hoe belangrijk haar werk geweest is. Dus moeten we dat maar gewoon naar waarde aannemen als dat gezegd wordt - al lijkt dat welhaast iets te zijn dat uit de huidige manier van communicatie verdwenen is. En als je dat niet voetstoots aannemen wilt, dan ga je maar naar school wat mij betreft - kom over een jaar of twintig maar met je argumenten, voor die tijd ben ik niet geinteresseerd.

De archiefbeelden zijn super mooi - duidelijk te zien dat de cameraman zijn favoriete onderwerp in beeld bracht. En ja, Jane is een erg mooi mens, niet alleen een mooi karakter maar ook best fotogeniek, zowel toen als nu. Dat helpt me te herinneren dat ik dat boek dat ze kortgeleden geschreven heeft nog lezen moet. Wat ze gedaan heeft en nog steeds doet is tenslotte een van de heel weinige dingen die daadwerkelijk de moeite waard zijn en inhoud geven aan onze tijd hier op aarde.

Een film met Portman en McGregor, dat belooft wat. Zou je denken.

Maar dat komt er toch niet echt uit. Hoewel, een behoorlijke western uit het shoot-em-up genre, en met erg goede production values - de beelden zijn ernstig mooi, en het is cinematografisch allemaal wel erg ok. Maarja, het ontbreekt aan de vonk, de inspiratie, de je ne sais quoi. En dan komt daar nog bij dat McGregor niet echt iets te doen heeft, Portman een beetje flauw en bloedeloos blijft. En het verhaal is gewoon te suf voor woorden, dat helpt dan ook nog eens echt niet.

Kortom, de belofte wordt niet waargemaakt. Welke? nou geen enkele, die van de titel al zeker niet.

Een beladen stuk historie verfilmen is altijd wat moeilijk - hoe de balans te kiezen tussen letterlijk vertellen wat er precies gebeurd is, en dichterlijke vrijheden om een mooie spanningsboog over een anderhalf, twee uur te maken.

De film begint haast perfect met de aanloop naar het drama en het eerste grote gevecht. Dat wordt dan vervolgens ook nog eens gefilmd in een voor mij nieuwe stijl - veel dynamischer, veel chaotischer en hardhandiger dan wat ik hiervoor gezien heb. Zo indrukwekkend dat je bijna de muziek vergeet. En ja dan valt het daarna wel een beetje stil en is het eigenlijk een beetje wachten tot de volgende kloppartij - die overigens bijna net zo goed uitpakt.

Wat echt minder goed werkt is het gebeuren in het hoofdkwartier. Lelijke te groene kleuren en wat B-acteurs - het is toch echt wel een dingetje als Megan Fox met kop en schouders de beste niet-Koreaanse acteur is. En dan nog, niks ten nadele van Megan, maar ze heeft ook echt wel betere acteerprestaties neergezet dan dit.

Toch over het geheel een erg interessante film - en het tweede deel in de geplande drie waarin scenarioschrijver Lee Man-Hee afrekent met de Koreaanse geschiedenis. Wellicht ter plaatse uitgekauwde lagere-school kost, maar voor mij volstrekt onbekend. Deel een, Operation Chromite, is me nog ontgaan, maar ik ben wel nieuwsgierig genoeg geworden om die ook maar eens op te zoeken.

Tegenvaller.

Het hele concept van Bourne is zo langzamerhand wel een beetje op, en dat blijkt ook wel uit het toch in elk deel nog steeds suffer wordende verhaal - tenminste, ik kan het er in dit deel echt helemaal niet meer mee worden. Negeren en alleen op de actiescenes tussendoor letten, daar komt het dan maar op neer - en dat zit dan wel weer redelijk in elkaar. En de bezetting is ook prima, vanzelf is Damon perfect op z'n plek als Bourne en mag ik Julia Stiles altijd graag zien, maar Vincent Cassel levert puik werk als de 'asset', en Tommy Lee Jones is zoals altijd onovertrefbaar. En dan de verrassing nog - Alicia Vikander valt me tegen, en niet een beetje. Dat staat daar als een strijkplank te acteren, meh - of me nou iets ontgaan is en dat zo bedoeld was?

Maar goed, verder niet echt iets te melden. Iets nieuws heeft de serie allang niet meer te brengen.

Onderhoudende actiefilm met net een tikje exotisch eraan - en gelukkig eens iets anders uit Indonesie dan die eeuwige stille kracht en de tempo doeloe van de kolonialen. En daardoor juist fris en anders - in ieder geval voor ons Nederlanders. Daar mag best wel eens wat meer van langskomen.

En ja, het is ietwat een B-film, een cultfilm wellicht - voor fans van Lutz. Als die er zijn. Rourke lijkt alleen mee te doen om een extra bekende naam op de poster te krijgen, zijn inbreng is erg beperkt - een vunzige crimineel, jawel.

Leuke parodie op de armoede die er in creatief Hollywood al een tijdje heerst - en eigenlijk nog steeds sterker lijkt te worden. En daarnaast ook nog eens een nieuwe Jay en Silent Bob - wellicht daarmee vooral van waarde voor de fans van Kevin Smith, maarja, daar hoor ik bij kennelijk.

Niet alle situaties zijn gelukt, en Silent Bob heeft veel te veel tekst. Maar andere dan ook weer wel, en de cameo’s en verwijzingen naar andere films zijn - ook daar wellicht vooral voor de fans - af en toe wel erg grappig. Zo komen we dan te weten hoe het afloopt met Loki na zijn gesprekje met Alanis Morisette, zeg maar.

En met alle voor de hand liggende kritiek op dat Smith zijn dochter cast - nouja, ik denk daar wel wat anders over, ze doet het behoorlijk goed. En wie anders had die rol moeten spelen dan?

Hmm, hoe troost iemand zijn schoondochter die er net achter is dat haar man een ander heeft... door haar zelf over zijn romantische avontuurtjes te vertellen natuurlijk. Dat kan alleen in Frankrijk, lijkt me.

Eens met Redlop dat Daniel Auteuil niet de meest voor de hand liggende acteur is... Wat kan Mathilde toch in hem zien? Andersom zie ik het wel, Marie-Josée Croze is erg leuk. En de chemie tussen die twee in de film zie ik ook wel.

Scenes na het stukje bij Madame Li zijn erg mooi gefotografeerd. Verder best een leuk filmpje, maar geen uitschieter.

Nogal onevenwichtig, vond ik. Aan de ene kant nogal direct, recht voor z'n raap, aan de andere kant af en toe ook ver over de rand van metafysisch. Dat vraagt wel om een redelijk serieuze hoeveelheid suspension of disbelief, en dan nog blijven er essentiele onderdelen van de verhaallijn mysterieus en ontoegankelijk. Wellicht had Agnès B zich net wat minder moeten laten leiden door haar vriendenclubje, sommige situaties en personages lijken er wat met de haren bijgesleept. Wellicht om die ene persoon ook een rol te geven.

Toch is het geen verkeerde film, het verhaal grijpt ook met de wat onbegrijpelijke zaken er in nog zeker aan, en Lou-Lélia Demerliac en Douglas Gordon scoren hoog op de schattigheidsschaal. Overtuigend gespeeld ook van die twee. Dat de rest het wat minder doet is dan toch wat bijzaak.

Klassieker.

Onderdeel van het tweeluik Jean de Florette - Manon des Sources, en daar een geheel mee - je kan de ene niet los zien van de andere, het verhaal loopt naadloos over, en de clues die in dit eerste deel neergelegd worden zijn noodzakelijk voor het begrip van het einde.

De film ademt in elk detail de liefde voor het land, de gebruiken, de mensen die daar hun bestaan opgebouwd hebben en hun leven volbrengen. Maar het is geen zorgeloze liefde - het land laat zich onaangedaan door het menselijk lijden, de gebruiken zijn meedogenloos en onveranderbaar, de mensen zijn zelfzuchtig, eigengericht en berekenend. Weinig verrassend dat Jean de Florette als wat eigenwijze nieuwkomer daar geen warm onthaal geboden wordt - niet door de natuur, niet door de gemeenschap, en niet door zijn buren.

Wellicht krijgt de film een extra laag, een extra diepte als je met een begrip van de agrarische manier van leven naar de film kijkt. Die heb ik indertijd van mijn vader en neef gehad - het helpt toch wel om de waarde van een tegenvallende oogst wat beter te schatten, en om het uitblijven van de zo noodzakelijke regen beter te begrijpen.

Van de ondertussen meer dan tweehonderd titels die Gerard Depardieu op zijn naam heeft staan is dit zonder twijfel een van zijn beste rollen. De eigenwijzigheid, schoolmeesterigheid en grotestadsheid druipt van hem af - in schril contrast met de plattelandsigheid en gluiperigheid van Daniel Auteuil. Prachtig werk van allebei - en nog eens ondersteund door even sterk werk van de hele cast.

Zonder twijfel een tijdloos meesterwerk.

Maiwenn op zoek naar erkenning.

Het verhaal van Jeanne du Barry is wellicht net iets te veel het verhaal van Maiwenn zelf - de echos over Jeanne's positie aan het hof lijken oncomfortabel veel op hoe Maiwenn door velen in de Franse filmwereld als een soort paria wordt neergezet. Daarmee precies passend in haar oevre, maar ook ergens wel wat jammer dat het elke keer daarop terugkomt.

Want het is overduidelijk dat ze een enorme hoeveelheid talent en kunde meebrengt, en het zonder al te veel kennelijke moeite voor elkaar krijgt zo'n megaproductie als dit tot een goed resultaat te brengen - waarbij ze de regie overduidelijk strak in de handen heeft, een notoire overacteur als Depp goed aan de halsband houdt, en hem in de scenes waar ze samen in spelen makkelijk overklast. Doe maar even na, voordat je kritiek levert.

Aan de andere kant had ik haar veel liever in een eigentijdse productie gezien dan in dit soort kostuumdrama. Hoe belangrijk misschien ook, en met alle respect en lof voor dat het gambiet zonder enige twijfel gelukt is, had ik haar liever gezien in een kleine film waarin het over iets kleins gaat - een film die drijft op haar talent, in plaats van daar een bewijs van te leveren. Niettemin is Jeanne du Barry beslist de moeite waard op zichzelf - al moet je misschien van kostuumdrama's houden.

Ik vind dit een leuk filmpje. Had geen verwachtingen, dus niet zo teleurgesteld als een boel van de reacties hier laten zien. Fox en Seyfried zien er prettig uit, er komen af en toe best leuke grappen langs, en het verhaal gaat dan wel nergens over, maar is dat erg? Ik hou eigenlijk niet zo van horrorfilms met een geloofwaardig verhaal, dat wordt me veel te eng

Kristen Stewart en Diane Kruger hebben gemeen dat je langzamerhand van ze verwacht dat ze geniaal spelen in een zorgvuldig geselecteerd script. Laura Dern wellicht net iets minder, maar ook wel iets in die richting. En da’s best knap, gezien waar ze ooit mee begonnen zijn.

Maarja, zo’n stijgende lijn zal dan ook af en toe wel een dipje moeten vertonen, en dat komt hier dan. Nouja, ze acteren wellicht nog steeds wel verdienstelijk, maar daar staat wel tegenover dat ze met z’n drieen een stevige zeperd hebben gemaakt met het uitzoeken van dit script. En misschien ook met de regisseur, want hij voldoet wel ruimschoots aan classificaties als underground en onbekend, maar zijn films scoren ook nog eens best laag. En deze ook weer, in ieder geval wat mij betreft.

Het gegeven is in het begin nog in de verte interessant, maar de uitwerking is te traag en naarmate de film vordert worden de personages minder interessant in plaats van meer. Aan het einde kon het me echt geen zier meer schelen hoe het af zou lopen, en zelfs dat meegerekend vond ik het einde nog steeds teleurstellend. Waarmee deze film een mooi voorbeeld is van de reden waarom ik ooit begonnen ben met het opschrijven van mijn meningen hier - om te voorkomen dat ik zo’n film als deze per ongeluk over een paar jaar nog eens uitzitten moet. Liever niet.

Een geweldig mooie ingetogen film over een groep onverzettelijke personen, die ten koste van alles hun eigen weg willen en moeten gaan. Compromisloos tot de dood er op volgt, zonder zich te schikken aan wat de maatschappij en de stem van het verstand aan ze oplegt. Eigenlijk heel romantisch - en niet alleen om de verweerde kop van de kapitein die bij het eerste zonlicht van de dag zijn dubbelloops op de koperen ploert richt. De zelfmedicatie - Stoli rechtstreeks uit de fles - vloeit rijkelijk, en werkt zoals dat hoort beter dan de reguliere geneeswijze. Goed voor alle aandoeningen, van het romantische verlangen naar een verloren jeugdliefde tot een verstopte kransslagader. Want dat is het soort mannen dat deze film bevolkt: eigengereid, niet van plan of in staat om zich te schikken naar wat het leven ze oplegt.

Behalve de mooie beelden van het verwaarloosde schip in de ondergaande zon ook nog een opvallend stemmige soundtrack, vooral de schurende viool bevalt me erg goed. En er wordt erg goed gespeeld door de hele cast.

Komedie/drama zegt het hierboven ergens, en Crowe stapelt daar dan ook nog romantiek en sport bovenop, en als je een beetje verder graaft kan je er nog wel een paar genres bij verzinnen. Daarmee werkt zo ongeveer geen een van die genres echt goed, en de film duurt zeker een uur langer dan nodig en zinvol.

Zo ongeveer het enige wat er een beetje uitspringt is het moment van Zellweger in haar Audrey-Hepburn-film jurk. De rest is te veel Cruise, te langdradig, te zoetsappig en vooral veel, heel, heel veel te half. De meest teleurstellende film van Crow so far - denk ik, want ik ben niet van plan om een echte vergelijking met Aloha (2015) uit te zitten.

Leuk om af en toe zo’n film tegen te komen die kennelijk iedereen in het verkeerde keelgat schiet maar die bij mij echt perfect valt. Dat maakt het de moeite waard om je eigen mening te hebben en om die op te schrijven.

Over het verhaal hoef ik het niet te hebben eigenlijk - dat gaat zo ongeveer nergens over, en ook nergens heen. Waar het om draait is de absurde karakters en de situaties, en die zijn dan wel echt geniaal. Dat begint al met de relaxte gevangenisdirecteur van Christopher Walken. En de mooiste rol - misschien juist omdat je die niet zo verwacht, omdat het zo anders is dan wat je van haar gewend bent - is wel van Tautou. Heerlijk. Mooi in frisse oververzadigde kleuren in beeld, en met een prettig muziekje erbij.

Verder weet ik eerlijk gezegd niet zo goed wat ik erover zeggen moet. Maar wel dat het een heerlijke film is. Heerlijk relaxed kijken en je verbazen over de laid back levenshouding van Jesus en zijn vrienden. Dan krijg je toch al gauw het idee dat hij het beter door heeft dan de meeste mensen.

Dank aan kappeuter overigens, de link naar Les Valseuses had ik niet gelegd. Dat is alweer een tijd geleden dat ik die gezien heb. Leuk om weer eens op te zoeken, ik was toch al ietwat van plan om eens wat van Depardieu's eerdere werk op te rakelen.

Ik heb een wat onbegrepen zwak voor dit obscure genre - ‘films uit de aanloop naar de Koude Oorlog met veel glimmend-chromen gevechtsvliegtuigen’, bij gebrek aan een betere omschrijving. Films zoals Strategic Air Command (1955) of Bombers B-52 (1957). Waar die eerste eigenlijk alleen maar over de vliegtuigen gaat, en de tweede een wat onduidelijke koers vaart tussen een romantisch plotje en het glimmende chroom, kiest deze duidelijk voor (kuch) de liefde - de mooi glimmende F86 Sabres zijn overduidelijk bijzaak, beeldvulling als achtergrond voor de mooie Janet Leigh.

Misschien wel haar mooiste rol eigenlijk - want behalve dat het script tot de laatste snik toe uitgemolken wordt om haar van de ene in de andere fantastisch mooi afkledende outfit te hijsen, heeft ze ook een leuk vrijgevochten karakter om neer te zetten. Wel zorgvuldig binnen de kaders van wat toen betamelijk gevonden werd natuurlijk, voor echte emancipatie was het nog wel een jaartje of twintig, dertig te vroeg.

Op het verhaal moet je dan maar niet teveel letten, daar wordt het allemaal niet beter van. Dat is op zich ook wel een kenmerk van dit genre. Toch is er ook wel iets bijzonders in te herkennen in dat de sfeer tussen de Amerikanen en Russen een stuk losser, luchtigere en vriendelijker lag dan later in de Koude Oorlog gebruikelijk werd. Dat zal er ongetwijfeld ook aan liggen dat de film al vanaf 1949 gemaakt werd maar tot 1957 op de plank bleef liggen. Daarmee wel in de hoogtij van het McCartyisme maar misschien nog van voordat de effecten van de communistenjacht echt gevoeld werd in Hollywood.

Hoe dan ook, John Wayne heeft wel gezegd dat dit zijn slechtste film was, maar daar kijk ik dan toch iets anders tegenaan - zonder daar nu een vergelijk met alle van zijn 180 films te gaan maken. Zeker wel een van de interessantere films in die lijst, en hij speelt ook veel expressiever dan in de meeste westerns waar hij zijn bekendheid vooral aan te danken heeft. En net zo voor Janet Leigh - ik ga er dan wel in mee dat Psycho een betere film is overall, maar haar rol daarin is niet echt vergelijkbaar met deze.

En ja, dan kan ik het toch niet laten om nog de mooie en wat onverwachte quote van John Wayne op te schrijven:

That's one thing we have in common with the Soviet.

What's that?

We both believe in uplifting the, uh, masses.

De grote vraag is wat Ozon nou eigenlijk wil.

Coming of age heeft vaak toch wel iets van doen met het leren van 'wijze' levenslessen. Daar lijkt toch niet echt sprake van. Of het moet zoiets zijn als 'een beetje een rare jeugd is niet zo'n probleem'. Past niet heel erg bij de af en toe loodzwaar dramatische muziek, maar dat lijkt toch wel de boodschap te zijn. Of we moeten iets dieper zoeken, dan kom ik misschien uit bij zoiets als 'bij de klanten van een prostituee zit af en toe een lieve man'.

Marina Vacth is een erg mooie meid, maar de hoofdstuktiteltjes kunnen niet verhullen dat je eigenlijk anderhalf uur vooral naar haar smoeltje zit te kijken, terwijl je wacht tot er dan uiteindelijk iets gaat gebeuren. Wellicht dat Ozon zich ietwat in de titel verslikt heeft, vergeten is dat er meer nodig is om een film tot iets bijzonders te maken. Of wellicht is hij het gewoon kwijt, er lijkt in ieder geval een meedogenloos neergaande lijn in zijn werk te komen.

Een aardige film met een mooi verhaal, erg mooie beelden van de natuur en de wolven. Wat het verhaal een extra geeft is het contrast tussen natuur en industrie, welvaart en traditie. Niet geschikt voor kinders, want de manier waarop de wolven het hoekje om geholpen worden is af en toe wat rauw. En ohja, Laetitia Casta is wel een jaartje of 10 te oud voor de rol die ze hier te spelen heeft.

Ik vond het einde overigens wel passend, niet tragisch maar meer melancholisch - de melancholie van het voorbijgaan van de tijd.

Ik moet toch even beginnen met Louis Armstrong. Heb ik van mijn vader meegekregen, van jongsaf. En in deze film is hij echt de grote held, de lach, de waarheid, dat ene detail wat alles goed en af maakt. En de laatste jaar of tien is alles wat mijn vader deed of vond heilig geworden voor me - ook dit, en dat geeft de film echt een pluspunt, hoe persoonlijk dat ook is.

Marion Cotillard dan, ze is altijd al helemaal niet lelijk, maar hier is ze echt een heel mooi meisje. Geen fotomodel, dat kan ze wel zijn misschien, maar niet in deze film - ze is hier het meisje waarvan je achteraf pas snapt dat ze de mooiste van allemaal was. En dat past dan weer perfect bij de rest van het hele sprookje.

Cap ou pas cap? That's the question. Geef er maar eens een antwoord op.

Een tikkie beter dan de voorganger Romancing the Stone.

Maar daar is het dan ook wel mee gezegd, want heel best is het nog steeds niet. Een schaamteloze kopie van Indiana Jones, maar zonder al te veel moeite en inspiratie. Wel wordt in vergelijking met het vorige deel de aandacht van de hoofdrollen wat beter afgeleid door de prima Spyros Fokas en Avner Eisenberg. Wel wat triestig dat er zo lomp en onhandig met de culturele aspecten omgegaan wordt - terwijl er toch zoveel prima verhalen te vertellen zijn over Afrika.

Toch grappig hoe iets heel vast in je hoofd zit, maar het toch niet zo blijkt te zijn. Ik herinnerde me van deze film bijvoorbeeld dat er een zin in zat met de tekst "Ramses is overgegaan op een permanente astrale projectie". Maar dat citaat blijkt toch net anders te zijn, en ook niet over Ramses te gaan.

Daarnaast had ik maar weinig onthouden, en was het zeker wel de moeite om deze toch best bijzondere film weer eens te bekijken. Want heerlijk veel absurde situaties en foute humor - genoeg om bij te lachen, en dan daarnaast nog de ietwat nostalgische terugblik naar de Nederlandse theater, tv- en filmwereld van eind jaren-90. Najib Amhali zet daarbij misschien wel de sterkste rol neer, maar daar vraagt zijn personage natuurlijk ook om.

Met een paar voor de hand liggende uitzonderingen, en even niet heel erg gelet op de niet bijster goede production values, is dit toch wel een van de beste Nederlandse films van de afgelopen weetikhoeveel jaar. En zeker een van de betere films over het jaar-2000 en het dreigende einde van het bestaan dat daarbij door sommigen verwacht werd.

Mooi gespeeld drama met sterke rollen van Amalric en Del Toro, mooie stemmige beelden van het gekkenhuis en omgeving.

Wat ik een beetje gemist heb is welke stappen in de psychoanalyse nou precies welk resultaat hadden. Het kwam eigenlijk op me over alsof Jimmy P. even gek binnenkwam als buiten ging - als hij überhaupt al gek was. Misschien nog eens kijken en dan wat beter opletten.

Een heleboel mooie bijrollen ook, de film lijkt bevolkt te worden door interessante personages met een verhaal. Niet dat die uitgewerkt worden, maar de potentie die het uitstraalt geeft een soort gloed aan de film.