Opinions

Onevenwichtige film, die begint als ietwat platte komedie maar dan afslaat naar een drama - en dat komt het geheel niet ten goede vind ik. Wel indrukwekkend geacteerd door Milla Jovovich.

Geniale film, waarin stevig de draak wordt gestoken met de idioterie van de kunstwereld. Met een aparte humor waar je tegen moet kunnen - zo niet, dan zal het een lange zit zijn. Vinnie Jones is geniaal als maffe kunstenaar.

Wat ik me nog van deze film herinnerde is dat ik Dudley Moore enorm vond irriteren, en dat Bo Derek een nogal afstotelijk leeghoofdige uitstraling had. En dat het verhaaltje te flauw voor woorden was.

Nou verandert er met de jaren af en toe wel eens wat, dus dacht ik dan toch maar een nieuwe kijkbeurt te wagen. En jawel, Moore is nu nog maar af en toe licht irritant. Bo Derek aan de andere kant is welhaast nog leeghoofdiger dan ik nog in m’n hoofd had, en mooi kan ik haar toch ook echt niet vinden. Toch, zo slecht als ik in mijn hoofd had was het niet, en ik merkte zelfs af dat ik af en toe een vaag glimlachje op m’n smoel had.

Behalve dat eigenlijk weinig te melden, en een goede film vind ik het nog steeds echt niet. Note to self: sla die volgende kijkbeurt over een jaar of twintig, dertig maar gewoon over, je mist er niks aan.

Aardig apocalyptisch filmpje met een net weer eens iets andere benadering dan de gemiddelde film in dit toch wat uitgekauwde genre. De claustrofobische sfeer in het keldertje komt er mooi uit, en de spanning wordt goed opgebouwd. Over het einde kan je verschillend denken, het viel bij mij beter dan bij veel van mijn voorgangers. Toch is het niet echt een film die me lang in m'n hoofd zal blijven hangen ben ik bang, daarvoor ontbreekt toch net iets teveel de vonk en de betrokkenheid bij de personages.

Kat Stratford:

I dazzled him with my... wits.

Dat moet het toen geweest zijn - de vonk die oversprong en Julia Stiles tot iets heel speciaals maakte. Ietwat by proxy vanzelf, maar de wits zijn evengoed van haar als van de tekstschrijver - die het idee en een behoorlijk deel van het hele spel ook maar van Shakespeare gejat heeft. Je kan slechter doen, al vallen er zat steekjes. Het is vooral de charme, de verbinding en de liefde die overal vanaf straalt.

Ondertussen is de film verworden tot een icoon van de tijd, vlak voor het einde van de eeuw toen ik al wel te oud was voor een rechtstreekse relatie met high school films, maar het nog niet zover verwijderd was - minder dan een generatie nog maar. En hoe lang geleden is dat nu alweer - romantische nostalgie, maar ook het genadeloze knagen van de tijd en de slachtoffers die daarbij vallen. Onmogelijk om de film te zien zonder te denken aan Heath Ledger en hoe absurd het is dat hij er al niet meer is - en even zwaar al niet erger zal dat zijn voor zijn tegenspelers, die net als hij deze film als een van hun eerste successen in hun loopbaan beleefd hebben en daar even weemoedig als ik nu op terugkijken.

Daar zijn we dan. Weemoed, nostalgie, verloren jeugd, leven en dood, Shakespeare.

Erg saai.

De verhalen van de feestgangers zijn knap oninteressant, en er gebeurt eigenlijk te weinig om de aandacht bij te willen houden. De karakters komen niet los, worden maar heel nauwelijks even sympathiek. Het enige lichtpuntje is de zanger die zijn liedje uiteindelijk zingt. Mooi liedje.

Een ongebruikelijke western.

Het verhaal mist de gebruikelijke opbouw voor een western, laveert wat veel tussen actiescenes heen en weer. De spanningsboog is daardoor wat onduidelijk, en het effect is dat ik tussen de actie door af en toe echt indut. Of half-om-half me verbaas over de casting van Burt Reynolds - volstrekt ongeloofwaardig als Indiaan - of over het acteertalent van Raquel Welch. Want ze heeft misschien erg weinig tekst, maar mimiek des te meer. De klassieke naturelle stijl staat haar overigens erg goed - beter wat mij betreft dan de jaren-60 en -70 kapseltjes waarmee ze verder vaak toegetakeld werd.

Van beelden wel erg mooi, als je hier en daar even over wat schoonheidsfoutjes met het camerawerk heenkijkt. En erg mooie actie - treintjes, kanonnetjes en Raquel Welch, daar is toch maar weinig op in te brengen.

Weinig bijzonders aan de hand.

Leuke plaatjes van London en wat prettig uitziende acteurs en actrices. En een wat losjes onsamenhangend zooitje verhaallijntjes die dan een beetje bij elkaar komen. Toch al best vaak beter en mooier gezien, en wat me in deze film ook nog wat tegen staat is de vaag moralistische toon die er overheen ligt. Nogal vergeetbaar kijkvoer.

Geen film om even luchthartig te gaan zien - als je je een beetje inleeft moet je af en toe de tranen wegbijten, zo hard is dit verhaal. En zeker in de eerste helft lijkt het ook volslagen uitzichtloos - en het geheel is nog des te naarder omdat je weet dat dit soort dingen echt gebeurt - en nog wel erger ook.

Heel indringend gefilmd - en daardoor wordt het nog schrijnender. Claude Legault en Robert Naylor dragen de film, en doen dat zo goed dat je vergeet dat je naar een film kijkt. Zeker door Robert Naylor echt onwaarschijnlijk knap geacteerd.

Een ijskoud kat-en-muisspel tussen de verzetsheld Jan Baalsrud en de ambitieuze Nazi Kurt Stage. Wat Baalsrud allemaal te doorstaan krijgt overstijgt het geloofwaardige steeds verder maar het is wel echt zo gebeurd, en hoever dat ging wordt misschien een beetje duidelijk als je naleest dat hij na zijn beproeving ruim een halfjaar in het ziekenhuis doorgebracht heeft. Of toch zoals de film meldt drie maanden - alsof dat ook niet al ongekend lang is.

Zoals je zou verwachten van een film die in die streek speelt - en grotendeels in de buitenlucht - zijn de beelden overdonderend mooi. Ook hier en daar wel wat beangstigend, ik kreeg het er zelf ook gewoon koud van.

Mooi ook dat iedereen de goede taal spreekt, al moet ik wel zeggen dat het accent van Rhys Meyers af en toe wat vreemd klinkt. Erger is dat zijn dialogen kennelijk ook niet zijn geschreven door iemand die het Duits als Muttersprache geleerd heeft - er komen nogal wat zinnen langs die een échte Duitser nooit zou uitspreken. Toch stoort het nauwelijks, en komt het veel beter over dan wanneer hij ‘gewoon’ Engels gesproken had. En ja, een Duitse acteur had natuurlijk ook gekund, maar Rhys Meyers heeft dan wel weer precies de goede sinistere uitstraling - en daarmee eigenlijk een interessantere rol dan Thomas Gullestad, die haast alleen fysiek acteerwerk te doen krijgt. Afzien als werkwoord en gelaatsuitdrukking.

Als mogelijke uitleg voor het fanatisme van Stage om de 12e man ten koste van alles te pakken te krijgen, valt mij te binnen dat kort voor dit stukje geschiedenis de welbekende overval op de zwaar-water fabriek in Vemork gebeurd was. Maar dat is mijn eigen uitleg, ik zie daar zo direct geen verwijzingen naar in de wat meer ingewijde bronnen.

De makke van een waargebeurd verhaal blijft natuurlijk dat je van te voren al weet hoe het afloopt. En zeker in de klim- en bergsportkringen is het verhaal van Aron Ralston natuurlijk bekend - en zelfs als de details je dan even ontschoten zouden zijn, dan weet je dat met de titel meteen al weer.

Er zijn op zich wel wat meer films uit het genre 'waargebeurd' en 'bergsporter in nood' - inclusief 'iedereen weet al hoe het afloopt'. Into the Wild, of Touching the Void, om maar even een paar beroemde voorbeelden te noemen. In die films lukt het wel om een op zich klein basisgegeven tot een volledige film op te bouwen zonder dat het ergens saai wordt. Misschien had Boyle wat beter naar die voorbeelden moeten kijken, en had hij daar wat ideeën uit kunnen opdoen.

Want dit bergsportdrama vind ik nogal tegenvallen. De tijd dat Franco met zijn arm klem zit voelt misschien niet als 127 uur, maar ietwat saai wordt het wel - ondanks de hallucinaties, flashbacks en gehannes met een camcorder. Doet het voor mij niet. En dan is het best lang afwachten tot er weer schot in het verhaal komt. We krijgen ook maar nauwelijks inzicht in hoe hij tot zijn uiteindelijke oplossing komt - terwijl ook daar toch voldoende over bekend is, en dat had echt gebruikt kunnen worden om de film sterker te maken.

Franco draait naar mijn smaak iets teveel zijn gebruikelijke popie-jopie rol af. Misschien toeval dat ik net een paar films teveel van hem gezien heb en dat het daarom wat meer opvalt, maar irritant vind ik het wel.

Qua beelden ben ik er ook al niet kapot van. De plaats van handeling is toch een erg mooi stukkie aarde, maar daar maakt Boyle nauwelijks gebruik van. En ook de cameravoering is wat te gekunsteld naar mijn smaak, leidt af van de hoofdzaak.

Kortom, ik vind de film nogal tegenvallen. Een matige poging, meer kan ik er niet in zien.

Suffe romcom met een beetje te weinig humor wat mij betreft - en de humor die er in zit is vaak meer nog de situaties dan echte grappen, dus brullen van het lachen is het niet echt. Dat wordt dan wel wat gecompenseerd door Jennifer Garner en dat maakt het geheel nog net genietbaar.

Op avontuur met huurlingen.

En ietwat waargebeurd zelfs. Thematisch wordt er nogal ferm uit het potje cliches getapt, maar de val van de al te amerikaans-patriottistische blik wordt wel vermeden - tenslotte, er overheerst toch het gevoel van 'wat doen we in dit land' en 'wat is dit nou weer voor gepruts'. Ook worden de makkers door de almachtige amerikaanse staat lelijk in de steek gelaten. Voor een 'waargebeurd' verhaal ongekend antiamerikaans eigenlijk. En goed om John Krasinski eens in een andere rol te zien dan The Office of een of andere flauwe romcom. Dit kan hij dus ook.

De manier waarop het verhaal verteld wordt bevalt me best goed, het is redelijk gefocust en specifiek gehouden - geen onnodige zijplotjes of romantic interests, alleen de interactie met thuis en zoveel ruimte neemt die ook weer niet in. Vooral veel actie en de gebeurtenissen vanuit de belevingswereld van de, hoe noem je dat, 'operatives' of zo. En die actie is erg sterk in beeld gebracht, geen speld tussen te krijgen. Mooi stukkie vakwerk van Bay.

Een wat onevenwichtige film. Misschien te ver van Henry Hathaway's gewone genre - ik ken hem eigenlijk alleen van westerns, waarvan hij er tientallen heeft gemaakt - waaronder klassiekers als Sons of Katie Elder en True Grit.

Het verhaal rammelt hier en daar wat - en misschien nog wel erger is dat het wat weinig doelgericht is. Daardoor misschien wel echter, want de werkelijkheid gaat ook niet altijd direct op het originele doel af. Maar het maakt wel dat het moeilijker is om er als kijker een spannende film in te zien.

Zeker de eerste helft is dat wat minnetjes. Teveel voiceover die het plot moet toelichten, en het complotje van de duitser had er misschien maar helemaal beter niet in kunnen zitten. Maar in de tweede helft in Frankrijk begint het waarachtig toch ietsje spannend te worden.

En het einde is dan weer sterk. De homerische lach van Cagney doet het verhaal netjes ten einde. Da's dan wel weer echt klasse.

Films over bergbeklimmers hebben eigenlijk allemaal wel gemeen dat er erg mooie plaatjes in zitten. En meestal ook een talking head die uitlegt over de 'death zone', en dat je in de bergen jezelf pas echt leert kennen, of iets vergelijkbaar wolligs waar ik helemaal niks mee kan. Ook na best wat jaartjes in de bergen rondlopen niet.

Ook deze film is narratief weer aan de dunne kant - want hoewel de prestatie van Purja ongetwijfeld heel indrukwekkend is, het levert geen even indrukwekkende film op. Purja slaagt er aan de andere kant wel in om een heleboel sympathieker over te komen dan de gemiddelde hoofdpersoon in dit type film - niet dat de lat daar erg hoog ligt. De gekkigheid van de file op Mt Everest komt er ook erg goed uit. Maar, in tegenstelling daarmee, de scenes op K2 geven een klein glimpsje van dat Purja wellicht inderdaad toch beter op zijn plek is dan de gemiddelde hooggebergtetourist. Was daar nou meer van langsgekomen, dan had de film me misschien veel beter gelegen.

Depardieu die een behoorlijke rol neerzet.

Dan ligt me al op de tong om te zeggen dat dat wel lang geleden moet zijn. Maar aan de andere kant, van wat hij de afgelopen jaar of tien heeft gepresteerd heb ik eigenlijk nauwelijks iets gezien, en dan kan je natuurlijk makkelijk denken dat dat zo slecht was dat het nergens gedraaid wordt... misschien verdient hij wel het voordeel van de twijfel. Hij heeft tenslotte een paar echt iconische rollen gespeeld.

Niet dat deze daar nou bijhoort, overigens. Daarvoor maakt Ridley Scott er teveel een rommelig sprookje van. Een teveel geïdealiseerd en in de huidige normen en waarden gezet sprookje over een Columbus die op mij geen moment geloofwaardig overkomt.

Verder (en dat was eigenlijk de reden om deze film eens op te zoeken) Sigourney Weaver in wat eigenlijk een wat teleurstellend klein rolletje is. Dus ook dat viel een tikkeltje tegen.

Nouja, de beelden zijn prima en de soundtrack is best fijn, het is geen straf om deze film te zien. Maar lang niet zo overtuigend als ik gehoopt en verwacht had.

Grappig filmpje.

Wel veel puberale humor. Daar moet je voor in de stemming zijn, anders wordt het niks. Veel herkenbare situaties - denk ik - voor de doelgroep, en dat zal wel zoiets zijn als schooljeugd en/of oudere familieleden. Of ieder ander die wat lang in zijn puberteit is blijven hangen.

Wat mij wel aanspreekt is de Franse straattaal. Allemaal woorden die je niet makkelijk in het woordenboek vinden kan. Daarmee een leerzame film

Waargebeurd.

Nouja, het voorval waar het script op gebaseerd is speelde in Amerika, en met nogal wat onduidelijkheid over of het nou inderdaad zoals de film suggereert gepland of gewoon toeval was. Maarja, het gegeven is op zich best interessant. Waarmee het wel licht teleurstelt dat er niet net iets meer diepgang aan gegeven wordt. En dat is ook wel de makke van de film.

Buiten dat is het wel een erg mooi filmpje. Erg mooie locaties die de troosteloosheid die de meiden denken te ontvluchten zetten in een sfeer waar ik als fotograaf bijna direct van in de auto spring. Mooie meiden, zowel van smoel als van karakter. Mooi gespeeld ook. En ook wat jammer dat het draadje van Florence een beetje blijft hangen. Hoewel daar dan weer tegenover staat de terugkeer naar de draaimolen, tegen dat de voiceover het einde vertelt.

En daarmee ook de wat onbevredigend stemmende uitsmijter openbaart. Even los van of het nou zo verstandig is om op de middelbare school moeder te worden, ik vond er toch wel iets moois en idealistisch uit spreken - en, gewone mensen zijn er echt al zat, ik mag altijd graag iets zien of horen van dat het ook anders kan. Zeker als daar een plan en een overtuiging uit spreekt, zoals in het begin van het verhaal. Wellicht dat de makers zich daarbij toch iets hebben laten beinvloeden door de heersende moraal, er was tenslotte in de vertaling van de 'echte' gebeurtenis in Amerika naar deze setting best de ruimte om er iets anders van te maken.

Interessant.

De FPS-achtige stijl is prima uitgewerkt en maakt het tot een overweldigende en indringende ervaring - en niet eens alleen maar door de camerapositie, ook de hoeken en manier van bewegen van de karakters lijkt heel erg op een FPS. Alsof je zelf op het slagveld staat. Maar helaas ook heel erg alsof je achter je PC een spel aan het spelen bent, waardoor het ook eigenlijk heel onecht en niet spannend overkomt. En gelijktijdig is het verhaal ook zowel oversimplistisch als indrukwekkend - ik denk dan even aan de verloren mimiek tegen het einde, visual storytelling op z'n best. Maar wel met de diepgang van een stripverhaal, en ook zo ongeveer evenveel inhoud.

Daarmee kom ik dan uit op 'interessant' als oordeel. Da's niet beslist hetzelfde als 'goed'. Wel verfrissend anders, maar misschien niet wat ik graag zie in een film.

Ik heb wel iets van een zwak voor Julie Delpy. Dat maakt het een stuk makkelijker om deze film leuk te vinden. En ik moet zeggen dat Chris Rock het ook leuk doet. De vergelijking met Woody Allen - inderdaad zonder de pretenties, en gelukkig ook zonder zelfingenomenheid - is niet echt verrassend.

Het zal op zich wel een heel stuk leuker zijn als je je ook in de situatie herkent - bijvoorbeeld als je in New York woont, en je familie uit Europa op bezoek krijgt. Mij doen de situaties eigenlijk niet zoveel. Iets grappig, dat wel, maar ik lig er nou niet echt blauw van.

Deel 2.

Nogal een cliche in de zin van dat het tweede deel wel probeert de formule uit te werken, maar de plank daarin volledig misslaat. Op zich is het als je de serie even buiten beschouwing laat geen heel slechte film, maar de genialiteit van het eerste deel is volstrekt gemist. Van de originele crew is alleen Paul Walker overgebleven. Eva Mendez, mooi als ze is, komt niet in de buurt van Jordana Brewster en Devon Aoki mist de stoerheid van Michelle Rodriguez. Misschien hadden die twee van rol moeten wisselen en was het dan wat dichter in de buurt gekomen. Hoewel de ultieme tough guy van Vin Diesel dan nog steeds ontbreekt.

Het verhaal is best slap. Wel is de truc halverwege bij het pakhuis erg grappig. Dat redt de film nog net.

Prettige actiefilm, met als sterke punt Denzel Washington en Mark Wahlberg, die zoals dat in een ouderwetse buddyfilm hoort ruziën en bakkeleien maar toch steeds meer naar elkaar toegroeien. Met een wat ongeloofwaardig verhaal, maar daartegenover staat dan weer dat de diverse Amerikaanse inlichtingendiensten een stevige sneer krijgen. Dat mag af en toe best wel even.

Heel bijzonder wordt het nergens, gewoon vergeetbaar kijkvoer maar wel onderhoudend genoeg om tijdens de film de aandacht vast te houden.

Heerlijk lichtvoetige komedie.

En dat is eigenlijk ook wel zo'n beetje alles wat er over te zeggen valt. Het verhaal is prettig voorspelbaar, zo ongeloofwaardig als ik weet niet wat, maar wat geeft dat als het zo grappig en charmant gebracht wordt. En met alle leeftijdsverschil - twintig jaar zal het toch zeker niet zijn tussen het koppeltje koerende duifjes Virginie Efira en Pierre Niney - spat de chemie ook nog eens van het scherm af. Waarbij het natuurlijk best help dat Virginie precies in haar rol past - precies het soort vrouw dat eigenlijk toch nog een meisje is. Zelfverzekerd, maar toch onzeker. Een beetje truttig, maar toch bloedmooi met haar haar los - als Nana Mouskouri, maar dan niet met die bril.

Een soort coming of age voor late-dertiger dames. Pardon, meisjes bedoel ik. Als het Franse antwoord op Bridget Jones - waar zou je je zorgen over maken, neem gewoon een jonge minnaar en begin een nieuw leven.

Leuk.

Voor het eerst in een jaar of dertig weer eens helemaal van begin tot einde bekeken. En dat viel toch niet echt mee, moet ik zeggen.

Sowieso in twee verschillende opzichten volstrekt gedateerd - enerzijds het psychedelische en zweverige gebeuren dat de film keihard plaatst in de jaren-70 voelt voor mij nu wel echt aan als hopeloos uit de tijd. Maar ook de veel te lange shots met alleen muziek irriteren me echt. Nog maar weer eens Zarathustra, alsof één keer niet al teveel is. Buiten dat komt het narratief er eigenlijk gewoon onvoldoende uit doordat Kubrick zich teveel verliest in de - voor die tijd - ongekend knappe gimmicks - hoe zeggen we dat ook alweer, het boek is beter, ondanks dat Clarke dat deels achteraf pas geschreven heeft. Net als het hele gedoe met de HAL-9000 - vol van lore en achtergrond, wellicht zelfs de inspiratie voor het concept van de screensaver en qua vormgeving ongeevenaard, maar ook onweerlegbaar niet meer passend in dit tijdperk. Het doet me onweerstaanbaar denken aan de opmerkingen die ik bij een film als Seppuku (1962) tegenkom - over of die film wel in een toplijst thuis hoort. Precies dezelfde motivatie kan je ook op 2001 toepassen - alleen nog maar geschikt voor filmhuisgangers, om maar een open deur in te trappen.

Strikt als film vind ik het in ieder geval helemaal niets - langdradig, oninteressant, narratief zwak uitgewerkt, teveel focus op wat magere gimmicks. Voor die tijd knappe cinematografie en indrukwekkende beelden, maar wel altijd met die kwalificatie erbij - en het betekent natuurlijk gewoon nog steeds 'hopeloos achterhaald'. De tand des tijds treft hier harder dan in enig andere film.

De volgende kijkbeurt hoeft echt niet eerder dan over nog een jaar of dertig, dat lijkt me echt wel snel zat. Er zijn ondertussen zo veel interessantere films gemaakt tenslotte. Ook door Kubrick - wat mij betreft is dit wel met afstand zijn slechtste werk.

Tsja.

Als rampenfilm niet onaardig, en de special effects zijn ook wel mooi gedaan. Maar het duurt wel echt rijkelijk lang. En gottegot, wat een drama maken ze er aan het einde van. Om misselijk van te worden.

Leuke rolletjes voor Woody Harrelson en Danny Glover. Maar da's toch echt niet genoeg om drie uur voor uit te zitten.

Geriatriefestijn.

Als de ouwe knarren er nou nog wat van zouden maken, maar nee. Niks komt er uit, een stelletje strijkplanken wat staat te acteren. Rutger Hauer nog als ergste, volstrekt onovertuigend.

Een behoorlijk verhaal was kennelijk ook al teveel gevraagd.

De eerste helft kon me nog wel boeien, maar zodra het feest in Vegas echt losbarst is het wel gedaan met de diepgang, de karakterontwikkeling en komt vooral de ongeloofwaardigheid op gang.

Spacey heeft op zich maar een relatief klein rolletje. Wel goed, maar door de omvang weinig impact. De rest van de cast is aardig - niet bijzonder. Leuke plaatjes van Vegas wel, al hoef ik daar niet zonodig heen.

Ik begin me de laatste tijd steeds meer te ergeren aan alle trucjes met de chronologie. Het lijkt erop alsof haast geen enkele film gewoon bij het begin begint en dan een verhaal vertelt tot het einde.

Deze film maakt er een soort lappendeken puzzel van, waardoor het geheel warrig wordt. En wat voegt dat toe? Dat een in essentie simpel, alledaags verhaal zonder diepgang uitgerekt wordt tot een film van 124 minuten. Op zich knap, zonder dit perspectief zou het helemaal een plat verhaal zijn gebleven, maar toch knaagt de vraag bij me wat het nou eigenlijk toevoegt. Want ik vind de film toch vooral een tobberig, langdradig ding wat me niet echt raakt; het gepuzzel met de chronologie maakt het net iets minder saai om de tijd uit te zitten, maar geeft me niet een gevoel dat ik met iets zinvols bezig geweest ben.

Aan de positieve kant dan de echt heel goede acteurs die ook nog eens goed op dreef zijn. Zoals al vaak genoemd, Naomi Watts laat hier echt een heel indrukwekkende rol zien - en ook prachtig overtuigend zoals ze er de ene keer fris en gezond uitziet, en in het andere shot op haar tandvlees loopt. Daar werkt de lappendekenchronologie dan weer wel heel goed voor, het contrast wordt er elke keer bij je ingeramd.
Sean Penn en Charlotte Gainsbourg zijn wat minder sterk aanwezig - relatief dan, nog steeds heel indrukwekkend gedaan. Benicio del Toro - met een heel nare man om te spelen - is dan wel weer een soort oerkracht die over de film heen ligt. En Melissa Leo - Benicio's vrouw, in de film, verdient ook een vermelding, kleine rol maar wel sterk aanwezig.

Maar terug naar de inhoud van de film... waarbij me achteraf het gevoel bekruipt dat er toch een heleboel dingetjes in het verhaal wel wat meer aandacht verdiend hadden. Bijvoorbeeld, de beweegredenen van Mary worden me echt niet duidelijk - eigenlijk blijft haar rol helemaal wat onderbelicht. En ook de reden waarom Cristina eerst geen klacht indient - of dat trouwens relevant is betwijfel ik, het gaat tenslotte niet om een deukje in een bumper maar om drie doden - maar later Jack dood wil zien blijft wat onduidelijk.

Hier op de Engelse Wikipedia staat voor de liefhebbers van een helder chronologisch verhaal een makkelijk leesbare samenvatting van het plot. Met spoilers.

De uitsmijter in de film, de verklaring van de titel, doet me onstuitbaar denken aan een aflevering van een stereotiepe Amerikaanse jaren-70 tv serie, waarbij de moraal er nog even ingestampt wordt aan het einde. Echt jammer, alleen dat stukje al kost de film een volle punt van mijn stem.

Voor mij werkt deze niet zo goed.

Ja, de sfeer van die tijd is wel goed getroffen, maar aan de andere kant kan ik maar moeilijk de link maken van de party people naar de meest grauwe en grittige beelden - alsof je naar een sociaal drama van een Loach zit te kijken. En hoewel de keuze voor Wilson als focus vanzelfsprekend is als je dit verhaal wilt vertellen, is de vraag ook terecht of dat verhaal het meest interessant was. Niet voor niets de vergelijking met Corbijn's Control, en wat mij betreft was die keuze een stuk gezegender. Over de af en toe extreem zwalkende beelden begin ik maar niet.

Coogan doet het wel erg goed als Wilson overigens, al liggen ook de 4e wand scenes me daar verkeerd bij. De hele cast is overigens subliem, en het is ook niet alleen het gewone Winterbottom-kringetje dat langskomt. Het blijft toch een interessante regisseur - zijn films zijn misschien niet altijd goed, maar wel interessant.

Een erg fijne documentaire, als tegenwicht voor de licht geromantiseerde versie die Ford v Ferrari (2019) vertelt. Met een heleboel meer achtergrond van de echte personages, met een heleboel originele beelden die bijna net zo mooi uitkomen als de knap gemaakte nieuwe film. Leuk om beide te kijken, en wellicht is het dan het beste om eerst de film te kijken en dan deze documentaire.

In beide gevallen komt de tegenstelling tussen Ford en Ferrari er mooi uit, waarbij ik moet zeggen dat wat mij betreft Ferrari er toch wel met alle punten vandoor gaat. Wat een heerlijk monomane instelling had die man, en hoeveel successen heeft dat opgeleverd. Geniaal.