Opinions

De dames zijn mooi en weelderig in beeld. Maar het verhaal is te dun, en de film is veel te lang, en de soundtrack irriteert door het teveel herhalen van de theme song 'Loving Strangers'. Dan verliest Medem zich ook nog eens in een surrealistisch gedoetje dat me verkeerd schiet.

Regiemisser, wat mij betreft. Het gegeven belooft meer dan er uit komt, de spanning tussen de dames en de dialogen zijn allebei wat onder de maat, en een richting ontbreekt te veel - wat wou Medem hier nou precies mee vertellen, vraag ik me af.

Teleurstellend, al met al. Voor wat betreft de kracht van het verhaal of de pracht van de beelden, in het ouvre van Tinto Brass zitten een paar werkjes waar dit nog niet in de buurt komt. En die vergelijking maak ik niet licht.

Wat een absurd verhaal.

En nog waargebeurd ook kennelijk. Je zal ze de kost geven. Maar, hoe absurd ook en hoe aardig het wellicht geacteerd is, het eerste deel voelt toch meer dan half karikaturaal aan. Wat een raar volk. En dan in het tweede deel wordt het haast nog een tandje erger, hoewel dat dan door de enorme hoeveelheid geweld misschien wat minder opvalt.

Da's dan wat de film te brengen heeft, ongeveer. In de categorie 'historisch bruut geweld' worden wel weer wat nieuwe records gevestigd - of toch tenminste voor mij. Cinematografisch ook nog redelijk te verteren ook zelfs. Jammer dat de inleiding dan niet door een Kubrick gedaan was, want met die film in je achterhoofd kan dit toch alleen maar een mislukte poging blijven.

Goed dan. Absurditeiten en bruut geweld, dat is het dan ook wel.

De Koreaanse versie van Pirates of the Caribbean.

Leuk gedaan, zowel de film op zichzelf is prima, als ook een leuke knipoog naar de Caribbean-versie. Het verhaal maakt een soort crossover tussen de bekende variant en de traditionele Aziatische sprookjes/geschiedenisfilm waardoor je in de eerste paar minuten misschien wat op het verkeerde been gezet wordt - maar de soundtrack brengt de bedoeling wel over, dit is een film die bedoeld is om licht de draak te steken met het piratengenre.

Van opbouw is het misschien wat jatwerk, maar aan de andere kant ook wel net voldoende fris en anders dat dat niet stoort. En vakkundig gemaakt, goed getimed, vlot en grappig. En dat het typetje Capt. Jack Sparrow de vertaling niet overleefd heeft is een blijk van het kunnen van de makers - dat zou net een stap te ver geweest zijn.

Hard en meedogenloos.

Stinissen heeft daar precies de juiste woorden mee te pakken. Geen film om voor het slapengaan nog even uit te kijken, eigenlijk. De zinnen, haast een gedicht, die de voiceover van de gedachten van onze antiheld Timofey Berezin vlak voor het einde uitspreekt vat het ook nog eens mooi samen.

Erg goed gespeeld, met een geloofwaardig zooitje uitschot als maffia en maar weinig beters als de maar sporadisch verschijnende officiële vertegenwoordigers. Ik ben bang dat dat best eens pijnlijk dicht bij de werkelijkheid zou kunnen komen.

Verhaal in een verhaal, een boek in een film of een film van een boek, een schrijfster die zelf de hoofdrol speelt in een boeketreeksje. Met alle vereiste elementen in het plot - een beetje drama, een beetje horror, een scheutje romantiek en een paar twists. Oh en natuurlijk net ietsje teveel rammeltjes. Maar dat geeft niet echt, want de mooie kust van Schotland, pardon het is eigenlijk Wales levert erg mooie plaatjes op. Demi Moore trekt het publiek, maar loopt er af en toe wel wat ongeinspireerd bij - haar tegenspelers zijn eigenlijk interessanter bezig. Bijrolletje van Kate Isitt ook, dat had van mij wel wat groter mogen zijn - maar nee, ze speelt echt geen dubbelrol, die andere mevrouw is Therese Bradley. Is me overigens een raadsel hoe iemand die twee door elkaar halen kan, ze lijken absoluut niet op elkaar.

Verder weinig bijzonders aan de hand, maar wel prettig kijkvoer.

Zo af en toe schiet me een film te binnen die indertijd best bekend was maar nu haast volledig vergeten lijkt. Dit is er dan zo een, en waarom ik er ineens aan dacht is wel een van de mysteries van hoe het geheugen werkt, want daar was toch niet echt een aanleiding voor te vinden.

Sigourney Weaver was toen allang beroemd als de stoere Ripley en de wat suffe Dana, en onderweg naar interessantere karakterrollen als Dian Fossey. Wellicht dat de rol die ze hier speelt ook al een stap in die richting was - een eigenzinnige en ongebonden vrouw die haar eigen weg zoekt en zich daarbij weinig van het gewone aantrekt. Ergens wel wat jammer dat ze dan tegen Michael Caine aanloopt, want daarmee komt het verhaal wel weer wat in de cliche-sfeer terecht. Maar het is wel een genot om die twee op het scherm te zien, en al is het een wat ongebruikelijke relatie die ze opbouwen, het komt wel over. En even geloofwaardig is de Lord die Michael Caine neerzet - ver van de platte typetjes die hij vaak speelt.

Dat is het dan ook wel zo'n beetje voor de sterke kant van de film. Daar tegenover staan dan de wat gedateerde production values die doen denken aan een aflevering van een matige tv-serie. Lelijke fletse kleuren, niet heel scherp beeld, en net iets teveel lelijke locaties en lelijk aandoende interieurs. Jammer, want met wat meer moeite in die richting was de film wellicht veel beter overeind gebleven. Aan het verhaal ligt het niet, dat laat zich zonder al te veel moeite naar nu vertalen - maar, een remake is vanzelf zinloos, want wie kan er in plaats van Weaver en Caine spelen? even kansloos als die tweede Italian Job, lijkt me.

De helft.

Van wat de film had moeten zijn, vanzelf. Er klopt op zich een heleboel wel - de fijn ingetogen sfeer, de uberschattige hoofdrol van Lewis en de complexe relaties met de andere twee en haar vader. Maar er gaat ook net teveel mis - het afspraakje is te ongeloofwaardig, en het gedoetje in de kerk zijn daar wel de beste voorbeelden van. Jammer, met een wat beter verhaal had er veel meer in gezeten. Ook jammer van die spreuken tussen de scenes door - bijna net zo erg als hoofdstuktiteltjes.

En dat ene schrijnende moment - als onze niet al te snuggere antiheld eindelijk door heeft hoe de vork in de steel steekt, en dan meteen maar even roept dat Ellie in de hel komt. Nou zegt hij dat vanuit zijn teleurstelling, hij meent het niet. Maar toch.

Hallam Foe is nogal getroubleerd. Zo'n mooie jeugd heeft hij dan ook niet, probleem stapelt zich op probleem. Daar reageert hij soms verstandig op, soms ook erg emotioneel - en afwisselend gaat hij daarmee de goeie kant op, soms werkt hij zich in de nesten. Toch ligt er een soort warme gloed over zijn verhaal, waardoor het nooit een drama wordt maar meer een soort melancholie oproept.

Erg mooi gespeeld, zowel Sophia Myles als Jamie Bell zijn echt prima bezig. Zeker de intensiteit waarmee Jamie Bell af en toe bezig is, met zijn dassenkop rondloopt is mooi om te zien. Daardoor krijgt het verhaal een extra diepte, een dimensie, geloofwaardigheid mee. En meer op de achtergrond is ook Ciaran Hinds - die me meestal vooral irriteert - goed bezig.

Leonard Cohen, die ken ik van de soundtrack van Atom Egoyan's Exotica - misschien van daarvoor ook al wel, maar dat was toch minder indrukwekkend. En recenter, van een wat pesterige DJ in franstalig Zwitserland en Frankrijk, die graag Hallelujah draait als er een streng gelovige sporter bezig is - de versie van Jeff Buckley. Daar sta je dan, op zo'n enorm plein in een wintersportplaatsje op een zwoele zomeravond met volle maan, en je hoort de zucht van Jeff Buckley door de PA komen. Wat zal ik zeggen. Het heeft wel wat, en zodoende kwam Cohen thuis weer wat vaker op de draaitafel terecht.

Niet dat ik nou echt een fan ben van zijn muziek, overigens, maar vooral in Cohen's lyrics weet hij toch wel verrassend vaak een interessante insteek te vinden over leven, religie, relaties en waar onze plaats in dat alles te vinden moet zijn - met zoveel lagen er in als je maar wil. En dan vooral in zijn wat meer, hoe zal ik het noemen, opstandige nummers misschien. Ik noem maar even een Avalanche, een You Want It Darker, of, jawel, Hallelujah. Als me iets een raadsel is is het wel waarom mensen dat op hun bruiloft staan mee te blêren, want het gaat nou niet bepaald over happily ever after. Maarja, de massa denkt dan wel zoiets als 'ohja van Shrek' of 'dat zeggen ze in de kerk ook, halleluja'.

Precies dat aspect komt er in de film zowel teveel als te weinig uit - het kan toch niet echt fijn zijn denk ik dan, als je jaren aan precies de goede tekst hebt gewerkt, en het wordt uiteindelijk via-via door de hordes omarmd zonder dat ze zelfs maar enig inzicht hebben in wat ze nou eigenlijk staan te zingen. Terwijl dat toch zo'n mooie aanzet had kunnen zijn om Cohen iets meer te laten vertellen over zijn achtergrond van hoe hij de lyrics precies bedoeld had, en waarom het zo'n worsteling was om alle lettergrepen goed te krijgen. Wellicht postuum te moeilijk, wellicht vereiste het meer dan deze makers te brengen hadden.

Want, met alle respect en met onderkenning dat het nog steeds een erg prettige documentaire is geworden, ik vond het toch wat tegenvallen als ik heel eerlijk ben. De lading van de titel wordt wel gedekt - we krijgen de wordingsgeschiedenis van het lied, een vluchtige inleiding in de levenswandel van Cohen, en een ode aan de derde acte van zijn leven. Fijn kijken, maar ik zat met de titelrol op het scherm nog wel op mijn honger, want meer diepgang dan net aan het oppervlak komt er niet.

Wat de film erg knap maakt is hoe de verwikkelingen op elkaar gestapeld worden, zonder daarbij de grens te overschrijden waarbij het stemmetje achter in mijn hoofd zó hard gaat zeuren dat ik de ondertiteling niet meer kan verstaan. Maar het zit er wel erg, erg dicht bij. Echt zo'n film waar je achteraf niet over moet gaan nadenken.

De setting in de auto klopt op zich wel in het verhaal, maar is aan de andere kant ook wel eens eerder en wellicht beter gedaan - ik herinner me Locke (2013), en er kriebelt nog iets over nog een andere film maar dat komt niet door. Toch, waar ik in het begin het gevoel had dat er kennelijk geen budget gerekend was voor behoorlijke belichting, valt dat lopend het spel wel weg, zo spannend is het wel.

Het einde geeft dan vervolgens een fraaie maar ook wat makkelijke verklaring voor alle metafysische onderdelen. Toch wel zo'n beetje de ergste nachtmerrie van een ouder, en al helemaal als je de familieperikelen er bij rekent waardoor het meiske precies met een doorgesnoven hoofd midden in de nacht in het enge bos aan het rijden was. Je zal er maar zitten, achterin zo'n busje van de forensische dienst. Ik ga van een stuk minder al spoken zien.

Zo af en toe kom je zo'n film tegen die er op het eerste gezicht wel leuk uitziet, maar waarvan het verhaal zo beroerd is dat er ongeveer maar een optie overblijft - het geluid en de ondertiteling uitzetten, en een boek of een mobieltje pakken en de film alleen maar als bewegend behang gebruiken.

En dit is er dus zoeen. De kleuren zijn leuk en fris, Smith en Theron zien er prettig uit, en de CGI is niet al te slecht - als je niet goed oplet. En als je niet op het verhaal let, dan hoef je je er ook niet aan te ergeren. Ik deed dat dus wel, en dat beviel niet echt goed. Kennelijk is het zo dat als je een zak geld en wat acteurs hebt, je altijd nog een superheldenfilm kan maken - een verhaal is niet echt nodig. Het hooggeëerd publiek vreet het toch wel. Nou, ik dus niet.

Zo'n soort van monument van de begin-jaren 90. Niet een heel belangrijk monument natuurlijk, want er gebeurden veel belangrijkere dingen toen. Grunge brak eindelijk door, bijvoorbeeld, Nirvana was net een beetje bekend, en toen kwamen Pearl Jam en Soundgarden. Een film over gedoe met kinderen en een oppas, wat? waarom?

Maar goed, laten we het dan maar even over de microcosmos van Hollywood hebben. Vier veelbelovende actrices in deze film - wellicht dat De Mornay de bekendste was, hoewel Sciorra ook net wel een soort doorbraak had en elke film waarin ze zag spelen tot een succes zag worden. En Madeline Zima met haar schattige smoeltje - klaar voor een lange en succesvolle carriere, zou je zeggen. Alle vier zijn nog steeds actief, al is het in series en onbetekenende bijrolletjes - behalve die ene die ik nog niet genoemd had: Julianne Moore. Hier wellicht schitterender dan ooit met de gloed van de jeugd, en een fraaie hoewel kleine rol. Wel volstrekt ondergeschikt aan de rollen van de drie anderen, waarom zij het dan wel gemaakt heeft en de andere twee niet is iets wat je niet uit deze film opdoet.

Verder is dit ook wel een film die onterecht wat vergeten lijkt. Het spel lijkt wellicht te beginnen als een wat vreemde reversal en victim blaming, maar eens Peyton op gang is met haar doortrapte spelletje wordt het toch serieus spannend, zelfs als je eigenlijk nog wel weet hoe het afloopt. Ook een erg, erg goede rol van Ernie Hudson die behalve een fraaie tegenpool van de doortrapte De Mornay ook nog een soort masterclass fysiek acteren geeft waar nauwelijks een vergelijk voor te vinden is. Alleen dat maakt de film al de moeite waard.

En zelfs beter dan het plot zelf, want dat klopt af en toe toch wel echt veel te mooi. Niettemin, de, ahem, punchline waarmee Sciorra De Mornay ontmaskert is wel eenmalig in de filmwereld geloof ik - recht op de neus, klaar. Jammer dat er daarna nog zo'n soort horrorfilm cliche einde volgt waarin het nooit echt af is. Wel supermooie en stoere acties van Zima en Hudson, dat moet gezegd.

Het verhaal is vanzelf bekend, en daarmee zet de film zich al op een stevige achterstand, want het origineel moest het toch in belangrijke mate van de originaliteit hebben. En hoe graag ik ook een film met MEW zie, het is wel een beetje een afknapper om haar als moeder en huisvrouw te zien - waar is de Nikki Swango gebleven, de Ramona Flowers? De modderfokking dochter van John McClane?

Maika Monroe heeft een veel leukere rol eigenlijk, en maakt daar goedbeschouwd ook veel meer van. Maar wat is ze mager, onherkenbaar haast.

En wat is het jammer dat het plot zo gemakzuchtig is, er is zo ongeveer niets te beleven aan deze hele film. Je zou hopen op meer durf, wellicht zelfs een echt spel met de sympathie van de kijker, een andere afloop om wie zich het origineel nog herinnert een beetje te verrassen. Maar nee, deze film speelt op de makkelijke winst, eens je binnen bent is het kassa, wat daarna komt is niet relevant. Gemakzucht rules the world.

Een wat vreemde film. Haast meer een sfeertekening dan een verhaal - zeker gezien het einde, maar ook daarvoor loopt het wat ongebruikelijk. Niet dat daar iets mis mee is, maar voor een western toch, hoe zal ik het zeggen, ongebruikelijk.

Clint is vooral eigenlijk zijn gewone stereotype zelf: de held van het wilde westen. Weinig opzienbarends aan daarmee, maar de andere rollen zijn wel wat opvallend. De nogal opzienbarende en ietwat mysterieuze Inger Stevens bijvoorbeeld. Ook al zo'n sfeertekening, ondanks dat er nog net wel een beetje kleur op komt. Of Pat Hingle, die vaker rechters gespeeld heeft als Clint op een paard gezeten heeft. Het trekt de film nog net een beetje uit de drab.

Een nogal tobberig verhaal dat zich afspeelt in een van God verlaten en vreemd dorpje waar de zon niet schijnt - misschien dat het er wel heel mooi is, maar daar zien we niks van. Charles Dance speelt mee, maar laat weinig meer dan zijn bekende strenge mombakkes zien, Brown Findlay slaagt er vooral in om uit te stralen dat ze diepongelukkig is en Borghi blijft gedurende de hele speelduur mysterieus.

Nou zou dat allemaal nog wel prima zijn, maar het komt nou ook weer niet over alsof dat allemaal beslist bewuste keuzes geweest zijn. Net zoals er in het verhaal wellicht details zijn die me ontgaan zijn, maar het is me echt de moeite niet om daar een tweede kijkbeurt in te steken. Zo’n film is het niet.

Hanna is de supervette kickass uberbabe waar Baby Doll in Sucker Punch (2011) alleen maar van dromen kan.

En verder zijn er ook nog wel wat parallellen tussen deze films te vinden. Ook in Hanna is de geloofwaardigheid van het verhaal ietsje ondergeschikt aan het vertellen. Wright is daarbij wel een stuk minder ver doorgeslagen dan Snyder, en de beeldenpracht is veel meer werkelijk aanwezig dan gemaakt met de computer. Maar prachtig zijn de beelden zeker - vooral in de sneeuw en in Marokko, maar ook de betonnen research facility van de engerds is een verzameling erg mooie plaatjes. En zo zijn er meer knap gevonden locaties - let bijvoorbeeld even op het shot van de rijnaak. Mooie plek, moet ik eens even nazoeken, waar dat is.

Saoirse Ronan past heel goed in het verhaal, haar wat bleke uitstraling, onverzorgde bos haar en stekend felblauwe ogen kloppen precies bij de rol die ze speelt. En wat speelt ze goed, tegelijk kille moordmachine en onzeker pubermeisje. De andere acteurs verbleken daarnaast, hebben eigenlijk niet meer dan onbetekenende bijrolletjes, misschien met als uitzondering Cate Blanchett die een mooi sekreet neerzet - leuk om Michelle Dockery, vrijwel onherkenbaar toegetakeld, even langs te zien schieten als haar stand-in.

De timing van de actiescenes is ook echt opvallend goed vind ik, de klappen en knallen komen exact op het moment dat ze moeten komen. Heel knap in beeld gebracht ook, met een paar echt mooie vondsten, bijvoorbeeld de scene in de containeroverslag is echt goed.

Wat het helemaal af maakt is de mooie soundtrack van de Chemical Brothers. Overduidelijk op maat gemaakt, het past allemaal precies bij de sfeer van de film. Goed gedaan.

Een boodschap die makkelijk te simpel uitgelegd kan worden.

De indertijd erg controversiele behandeling van het Eichmann-proces door Hannah Arendt wordt erg mooi en integer in beeld gebracht. De persoon Hannah Arendt krijgt daardoor veel meer dimensie dan dat je uit een boek of artikel op Wikipedia leest. Iets minder helder is de film over haar opvattingen, haar filosofische uitleg van het fenomeen - 'de banaliteit van het kwaad'; het vereist wel wat voorkennis of interesse in het onderwerp om daar de strekking van haar betoog goed uit te begrijpen.

Zeker een film die tot nadenken stemt. Precies dat is ook wat de inhoud van Hannah Arendt's filosofie betoogt - dat nadenken is het wat Eichmann niet deed, en dat is het verschil tussen een klassieke misdadiger en deze modernere vorm. Waarmee ze op geen moment bedoelt dat hij zonder schuld zou zijn - dat werd, en wordt nog steeds vaak verkeerd begrepen. Ze verklaart tenslotte zelf heel ondubbelzinnig dat zijn doodstraf terecht was. Misschien wel om andere redenen dan de gebruikelijke, maar daardoor juist nog met meer overtuiging.

De film zelf dan is erg ingetogen en straalt een integriteit uit die ik met een avondje nalezen over dit onderwerp nergens zie wankelen - de voor de hand liggende dichterlijke vrijheid verandert daar niets aan. Wel is het voor mij schokkend om de echte beelden van de echte Eichmann tijdens het proces te zien. Bah. Een middelmatig mannetje, dat zijn hours of fame dankt aan een van de meest gruwelijke praktijken die de mensheid ooit gezien heeft. In de keuze van de beelden die de film daarvan laat zien ligt wellicht het zwakste punt van de film, er wordt net iets teveel gebruik gemaakt van beelden die de stelling van Arendt onderbouwen; de onbetekenendheid, middelmatigheid, en het volslagen gebrek aan intellectuele uitstraling van de man wordt net iets teveel benadrukt. In het verhaal erg begrijpelijk, maar toch zit het me ergens niet helemaal lekker.

Maar misschien is dat wel omdat ik me eigenlijk emotioneel ook comfortabeler voel om hem gewoon als monster te zien.

Flauwe hap over een overspannen familiegedoetje. Net als het feestje eigenlijk voor niemand leuk lijkt te zijn, vraag ik me ook af of iemand de film leuk zal kunnen vinden. Ik in ieder geval niet. De eerste vijf minuten lijken nog ergens heen te gaan, maar zodra de familie in beeld komt is de pret op.

Voor nederlandse begrippen nog wel vrij redelijk gespeeld - dat wil zeggen, dat was het niet waar ik me aan ergerde. De titelrol was wel het hoogtepunt - eigenlijk het enige positieve aan de hele film, de cover van Nina Simone.

Een heerlijk rustige en trage western - haast vreemd vredig gezien het onderwerp en wraakmotief, maar er is iets enorm kalmerends aan. Wellicht door het fijne spel van de perfecte cast, met voorop natuurlijk de mooie Welch maar ook de professorachtige Culp, en een mooi klein rolletje voor Christopher Lee die - ook al - in een soort oase van rust middenin de kalmte van de film voorbij komt.

Regisseur Burt Kennedy heeft zo’n beetje zijn hele leven lang de ene na de andere western gemaakt, en aan deze film kan je wel zien dat hij het onder de knie had. Iets minder indrukwekkend is de DoP, want het openingsshot met een troep half doormidden geknipte paarden zet de toon voor de hele film. Zelden zo’n gebrek aan gevoel voor compositie gezien.

Gelukkig doet het niet echt af aan de entertainment value van de film, en dat is wellicht vooral aan de acteurs te danken die er kennelijk zin in hadden er wat van te maken. Het verhaal is verder een keurige checklist van alle verplichte items voor een western, maar dat hoort ook een beetje bij het genre. Het grote avontuur in het wilde westen is op zich al genoeg, verrassingen worden daarbij niet op prijs gesteld, zo lijkt het tenminste.

Leuk filmpje, vlotte actie, mooi gefilmd met behoorlijk wat spektakel. Niks met horror te maken natuurlijk, maar wie verwacht er dan ook te gaan griezelen bij Hans en Grietje. Leuk over the top, met volslagen ongeloofwaardige heksen, volslagen ongeloofwaardige wapens en volslagen ongeloofwaardige actie - maar wat verwacht je anders in een sprookje.

Mooie rol voor Gemma Arterton, Jeremy Renner doet zijn werk, jammer dat we van Famke Janssen maar zo weinig te zien krijgen - haar masker speelt de hoofdrol. En dan nog Pihla Viitala die misschien nog wat onbekend is, maar na deze film verandert dat wel - ze speelt eigenlijk de tweede rol hier, en doet dat best leuk.

Best een aardige film. Ondanks, ik dacht niet dat ik dat ooit nog eens zou zeggen, maar dus: ondanks de aanwezigheid van Jean Reno. Een net iets energiekere en jongere Fransman - of om het even welke andere soort Europeaan - had al gauw beter gepast.

Verder zit het allemaal leuk vlot en gladjes in elkaar, en je valt van de ene actie in de andere. Niet teveel achter zoeken, het blijft een soort moderne variant van de Chinese sprookjesfilm. En zoals dat daarbij hoort, vrolijk kleurig en met veel actie. De Chinese cast is overigens, in tegenstelling tot Reno, wél goed op dreef.

Jaah, ik weet het niet hoor. Weer zo’n veel te politiek correcte film die ons even aanpraten wil wat we dan allemaal moeten doen in de slaapkamer. Alsof ik, kind van de late jaren-60 en de flower power dat niet allang zou weten. Veel vrouwen komen niet klaar van penetratie, dat zou je als man moeten weten. Gut gut, want een nieuws.

Kennelijk hebben al die wetenschappers nooit kennis gehad aan mijn lieve eerste vriendinnetje - die kwam namelijk zo ongeveer overal klaar van. Of mijn tweede, die kwam zo ongeveer nergens klaar van, en als ik dat dan toch klaarspeelde, kreeg ik steevast een stevige klap op mijn bakkes, want die eer gunde ze me eigenlijk niet. En de derde, die kwam er alleen klaar van als ik dat deed - en als ik dan fakete, dan twee keer achter elkaar. Leg daar het ganse oeuvre van Ik Jan Cremer maar eens naast, daag ik je uit.

Oh, het ging hier over die film, en ik moet ook niet zo opscheppen. Jammer dat Gaite Jansen met haar getob zoveel screen time neemt, en die Lakemeier zo’n dooie doos is. Een perfecte match, maar doe me liever een film met alleen Joy Delima - met haar uitstraling en intensiteit speelt ze de hele cast kansloos weg. Liever een film waarin zij alleen maar over het strand loopt anderhalf uur lang, dan dit oeverloze gezever over kansloze puberachtige relaties.

En Duk, tsja sorry hoor. Heel slecht is het niet, maar waarom ga je geen voorlichtingsfilms maken of zo.

Met een mooie verrassing in het verhaal, en daarom vind ik deze film wel ietsje uitstijgen boven het al wel wat vaker vertoonde gebeuren van experimenten met de ietwat vrije liefde en de expliciete verfilming daarvan.

En het is zeker geen straf om naar de dames Foïs en Bouchez te kijken. Zeker expliciet genoeg, er is een hoop te zien, de camera maakt geen opvallende schijnbewegingen. Toch wordt het geen porno, daarvoor houdt het verhaal teveel de overhand.

Tsja. Poppy is wel een beetje irritant. Waar gaat de film over? Ik kan er eigenlijk geen touw aan vastknopen. Wel een paar echt grappige scenes, en volstrekt idiote personages. Dat maakt het nog net de moeite van het kijken.

Tsja.

Ik heb het altijd wel met aparte films, maar dit vond ik dus helemaal niks. Boooooring. Alsof je zit te kijken hoe iemand anders een spel speelt, zonder iets van een verhaallijn, lelijk van cinematografie en zo warrig gefilmd dat je af en toe nauwelijks ziet wat er gebeurt. Nou is dat op zich voor het volgen van de film ook niet zo bezwaarlijk, want de held schiet natuurlijk altijd raak en overleeft alles.

Half puntje voor de zwaardscenes, maar dat is het dan ook wel.

Ouch wat is dat alweer lang geleden.

Indertijd was ik niet zo onder de indruk van de avonturen van dit duo - en waarom ik er voor naar de bios gegaan ben weet ik ook niet meer. Wel dat ik er wat teleurgesteld weer uit kwam.

Nu kijk ik daar met een meer nostalgisch gevoel naar, en dat verandert nogal wat. Sowieso is de cast echt geniaal - niet alleen het duo Rourke en Johnson, maar ook een vroegere rol van Giancarlo Esposito. Tom Sizemore als de opperbadguy. Een van de Baldwin-broertjes als engerd. Vanessa Williams en Chelsea Field. Maar wellicht als belangrijkste: films met Tia Carrere zijn toch eigenlijk wel allemaal speciaal. Dan geeft het niet meer zoveel dat het verhaal eigenlijk op niets trekt, de actie volstrekt ongeloofwaardig is, en Harley Davidson en de Marlboro Man zo vol zijn van zichzelf dat ze constant over hun eigen ego struikelen - sterker nog, dat hoort er gewoon bij.

Harry Brown is een held.

Vooral door het zeer sterke spel van Michael Caine dan. Maar dat verwachten we dan ook niet anders. Toch knap hoe hij dit weer eens doet, de man is echt wel een heel goede acteur. Ook al heeft hij hier wat hulp van zijn geboortegrond, zijn accent en taalgebruik als ouwe platte Engelsman. Emily Mortimer houdt zich daar erg goed bij. Zeker ook een erg goede actrice, en perfect op haar plaats in deze rol.

Ondanks dat de karakters niet veel diepte krijgen, zijn ze uit de BBC-series zo overbekend dat dat ook maar nauwelijks een gemis is. Het eeuwige noodlot van een film uit de Britse sfeer is tenslotte toch om zich te onderscheiden van een televisiefilm, want de kwaliteit die we daarvan gewend zijn en verwachten zet al een erg hoge standaard. Toch steekt deze daar wel wat bovenuit - wel is het verhaal wat aan de makkelijke kant, wat cliche wellicht. Maar de manier waarop het verteld en getimed wordt is echt prima in orde, geen probleempjes met moraal of hellende vlakken hier - rechtdoorzee, simpel, goed of fout, en zonder gepruts met een slordige spanningsboog waar je af en toe de tijd krijgt om na te denken.

Best goed, dus.

Is alweer een tijdje geleden dat ik het boek gelezen heb... misschien had ik dat toch eerst even moeten herlezen. Sommige stukjes in de film kon ik niet helemaal plaatsen. Of is dat omdat ik af en toe een beetje doof ben door een oorontsteking, en in de war raak door de nederlandse ondertiteling (zwijnstein??? perkamentus??? verdwijnselen???).

De acteurs vind ik best goed, duidelijk te zien dat ze heel goed weten welke rol ze spelen. Dat doen ze ook al bijna hun halve bewuste leven, als ik het even makkelijk uitreken - dus dat kan je dan ook wel wat verwachten.

Wat ik wel wat jammer vind is dat de wat duistere sfeer in het boek vooral wordt overgebracht doordat de hele film wat aan de donkere kant is. Qua sfeer werkt het wel, maar ik zit wel de helft van de tijd te turen wat er nou eigenlijk gebeurt. Misschien dat dat in de bioscoop beter werkt... op mijn tv en overdag in ieder geval niet echt.

Mooie film, het is echt een waardige afsluiting van de serie geworden. De effecten zijn vind ik toch weer mooier dan in de eerdere delen, de duistere sfeer was in het vorige deel nog vooral door weinig licht ingevuld, maar nu komt dat veel meer in de hele film door.

De acteurs zijn echt prima bezig - geen wonder, want ze spelen deze rollen al hun halve leven. Jammer wel dat er toch wat weinig plaats is voor de personages, er is maar weinig aandacht voor de karakters in dit deel. Op zich misschien begrijpbaar, omdat het het laatste deel is - maar toch vond ik de boeken daar wat evenwichtiger in, daar zag je ook in het laatste deel nog steeds wel groei in de karakterontwikkeling van de hoofdrolspelers.

Wat dat betreft toch jammer dat de film hier en daar het verhaal van de boeken niet precies volgt. Maar dat zal ook wel nauwelijks te doen zijn.

Leuke film.

Waar het voor de meesten misschien een wat irritante verzameling BN-ers is die deze film bevolkt, is dat voor mij geen nadeel - ik kijk nooit tv, dus ik had van driekwart eigenlijk nog nooit gehoord, en zou ze niet herkennen als ik ze op straat tegenkwam. Maar echt slecht doen ze het niet, vind ik.

Bracha van Doesburgh (kende de naam wel, maar nooit gezien geloof ik) en Marwan Kenzari (nooit van gehoord) spelen grappig, met chemie en al. Nadia Koetje, wat een schattig kind, wint het natuurlijk op het vlak van de schattigheid. Maar leuker nog zijn de paar absurde kleine bijrolletjes - Georgina Verbaan (kende ik dan wel) heeft de leukste. En wat ook wel meespeelt, een film met Susan Visser (ja, uit de Vlaamsche Pot natuurlijk) heeft bij mij altijd een punt extra.

Waar soom al de naam van Johan Nijenhuis noemt, ik moest ook aan hem denken, want er zit een duidelijke parallel in zijn films en deze - de wat vreemd aanvoelende dialogen, en de manier waarop ze uitgesproken worden. Verder is deze film wel een behoorlijke klasse beter, voelt een stuk echter aan, beter gecast, beter gefilmd - alles beter, eigenlijk.