Opinions

Grappig niemendalletje met goed acteerwerk.

Want een niemendalletje zonder noemenswaardige inhoud is toch wel het meest vriendelijke dat ik aan dit wat al te brave en al te voorspelbare script kan geven. Het is dat de cast leuk werk levert. Vooral Sally Field natuurlijk, maar dat mag ook wel wat verwacht worden. Max Greenfield vind ik daarentegen erg mat. En Tyne Daly had ik wel herkend, maar wist echt niet direct waarvan - The Enforcer is voor mij de titel waarvan ik haar ken.

Verder toch vooral mat, voorspelbaar en tam. Dan kan er af en toe een grap aardig werken, er blijft evengoed maar heel weinig over dat ergens in m'n geheugen blijft zitten - er had toch echt iets minder veiligs en minder makkelijks gekozen mogen worden. Sorry, deze film ben ik volgende week al volledig kwijt.

Discriminatiefeelgoodfilm.

Vroegâh was alles beter. Nou niet echt dus, maar toen werden er nog wel zulke films gemaakt, toen hadden we Dr. King nog, en toen vonden we dit soort dingen erg, en toen hadden we een droom. Nu niet meer, nu verheerlijken we het nieuwe rechts en schamen ons niet meer voor uitspraken die een bruinhemd tachtig jaar geleden te ver zou vinden gaan.

Als film is het best een leuk vermaakseltje, en de dames spelen allemaal erg fijn - met vanzelf eervolle vermelding voor Sissy Spacek, en hoe mooi zij oud wordt. Maar de boodschap komt vijftig jaar te laat, en is ingehaald door de nieuwe realiteit waarin discriminatie en racisme weer gemeengoed zijn. Dan kan ik niet anders voelen dan dat er dringendere dingen zijn om een film over te maken, en vanuit dezelfe gedachte vraag ik me af wie de doelgroep van deze film eigenlijk is. Zeven-vinkjes-mensen die graag willen geloven dat de maakbare samenleving af is? Anyone?

Naakt met als functie beeldvulling vind ik eigenlijk best prima

En het eeuwige gezeur over de 'nederlandse' films met 'veel bloot' er in ben ik allang danig zat. Alsof er in buitenlandse films nooit iets te zien is - en alsof dat altijd het verhaal dient. En dan nog, wat is 'functioneel' uberhaupt in relatie met naakt. Leg het me uit.

Maar toch kan dat allemaal niet verhullen dat het plot wat aan de esoterische kant is. Wat Hemeltjelief zoekt, en wat haar vader daarmee te maken heeft ontgaat me. Of heb ik net die sleutelscene gemist... teveel afgeleid door de mysterieuze hoofdstuktitels. Ook alweer zo'n veeg teken van teveel pretenties, te krampachtig arty-farty.

Aan de positieve kant dan wel mooi spel, mooie beelden, een goeie soundtrack, en een mooi meisje dat ik graag eens op het hele menu van de snackbar zou trakteren. Want ze is wel wat erg mager.

Mooie documentaire.

Als het idee was om een reclameboodschap voor de expeditieonderneming van Wilco van Rooijen te maken, dan is dat mislukt - je moet wel knettergek zijn om met deze onverantwoordelijke en asociale meneer een berg van meer dan 10 meter hoog op te willen gaan. Hoofdprijs voor de meest antipathieke rol in welke film ik ook maar gezien heb. Je zal maar betaald hebben voor een expeditie die door hem geleid wordt - en waarvan meedogenloos blijkt dat dat voor hem niet meer is dan een middel om zijn persoonlijke doelen waar te maken. Sluit ook volledig aan bij het beeld wat ik van hem kreeg uit het lezen van zijn boek over de beklimming van de K2 - de kernwoorden zijn zelfoverschatting, onsympathiek, onkundig, en antisociaal. Het totale tegenovergestelde van de woorden die ik bij bergbeklimmers hoog houd: respect, relativering, nederigheid en innerlijke kracht.

Niet dat de andere deelnemers er beter af komen. Midden in wat toch goedbeschouwd een van de mooiste landschappen ter wereld moet zijn, staan ze te jammeren dat ze niet op de top van de berg geweest zijn. Hebben ze dan niet geleerd dat het om de reis gaat, en niet om het doel? Hebben ze zich niet afgevraagd, van te voren, tot hoever ze gaan willen? En hebben ze niet geleerd dat het niet gaat om het bereiken van de top, maar om de veilige terugkeer daarvan?

Geen fraai beeld van de bergbeklimmer, ben ik bang. Maar wel een erg strakke documentaire - erg neutraal in de verslaglegging in die zin dat het aan de kijker vrij gelaten wordt wat je er van vindt.

Voor mij is dat heel duidelijk. Deze mensen hebben niets te zoeken in de bergen. Niet de juiste mentaliteit.

Interessant verhaal, waarin Hemingway van een net wat andere kant te zien dan gebruikelijk. Want deze film gaat over Gellhorn. Een interessante vrouw, die kennelijk een heleboel gedaan heeft, maar toch wel iets in de vergetelheid geraakt is. Terwijl Hemingway daar nauwelijks last van lijkt te hebben.

Wat me wel bevalt in deze film, en wat toch zo vaak fout gaat in andere films, is het mixen van origineel beeldmateriaal met nieuw. Misschien komt het door het onderwerp dat het hier wel goed gaat, beelden uit de spaanse burgeroorlog zijn daar wel ietwat een aparte grootheid in. Maar ook de voiceover, die in andere films zo vaak irriteert, is hier haast een welkome aanvulling. Wat daar zeker een rol in speelt, is dat de beide stijlvormen hier vooral verhalend gebruikt worden, in tegenstelling tot uitleggend - of erger, uitleggerig.

Clive Owen is, ondanks dat hij niet eens in de verte op Hemingway lijkt, best geloofwaardig in zijn rol. Straalt ook in alles uit wat we denken dat de persoonlijkheid van Hemingway in zich had - de personificatie van stoerheid, de sterke man die ondanks alles zijn eigen weg ging. Dat dat in het echt toch wat meer genuanceerd lag komt er in deze film niet echt uit, er komt gelukkig geen kritisch nuancerend beeld van dat mooie stereotype langs. Helden moeten niet van hun voetstuk gehaald worden.

Met Nicole Kidman heb ik dan wel wat meer moeite. Het is ontegenzeggelijk erg knap hoe ze in de terugblikkende oude vrouw zowel haar rimpels als haar ietwat onderdrukte wrok toont. Maar of ze ook echt de jonge blonde bloem is die Hemingway met zo weinig moeite inpalmen kon, en tegelijk de keiharde oorlogscorrespondente? Dat gaat er dan wat minder makkelijk in. Dan moet wel gezegd dat dat vooral in het begin van de film een rol speelt, als je een keer in het verhaal zit dat valt dit soort kleinere irritaties wel weg. En qua fysieke gelijkenis past ze misschien beter dan Clive Owen, als het fotootje op de wikipedia als maatstaf gelden mag.

Maar het is toch vooral het verhaal dat deze film tot een interessant en boeiend iets maakt. Zodat de lange speelduur nergens als langdradig aanvoelt. En het zet ook aan tot meer, meer weten over Gellhorn en haar leven. En om weer eens een van de bundels van Hemingway te pakken. Bijvoorbeeld de verhalen die hij in de Finca schreef. Wel lijkt het er op dat er vooral in het laatste deel wat hardhandig geromantiseerd is. En da's dan toch weer wat jammer, en het is me ook niet zo duidelijk waarom dat dan moest. De werkelijkheid was toch wel spannend genoeg.

Geschiedenisles.

En zoals dat bij een goede geschiedenisles hoort, wordt ook deze mooi verteld. Maar ondanks dat het leven van Henri IV nogal aan de onstuimige kant was, en er ook met Margot en de bloedbruiloft toch wel genoeg te doen valt, wordt het toch na een uurtje of wat langzamerhand wat langdradig. Misschien dat de aandacht wat meer op het begin van het verhaal had moeten blijven.

In de vergelijking met La Reine Margot gaat het hier veel meer om de persoon van Henri. En dat geeft wel een nieuw inzicht, zoals Onslaught ook al opmerkt. Misschien is deze film ook wel wat waarachtiger, de decors in de paleizen zien er wat spaarzamer uit.

Het Koreaanse antwoord op Basic Instinct.

Want, politieman, mooi meisje dat geimpliceerd is in een paar moorden, en wellicht nog veel meer, en daarna wat ooit bij Facebook heette 'it's complicated'. Tel het op, zoek de verschillen. En ja, die zijn er zat, maar vooral door de setting, de details komen aardig overeen voor een behoorlijk deel van de speelduur. Tel even het aantal steken, roep ik dan.

Visueel supermooi - het ene geniale shot na het andere. Behalve dan in die auto waar overduidelijk de spiegels ingeklapt zijn, maar dan zonder dat het plot dat vraagt. Slordigheidje? wellicht, of misschien heb ik gewoon iets gemist. Lost in translation, dat overkomt me wel vaker met Koreaanse films - en ook in de conversatie met de paar Koreaanse vrienden en kennissen die ik tot mijn kringetje tellen mag. Zelfs als je denkt te weten wat de verschillen zijn, kom je nog steeds regelmatig op een punt dat je het echt niet meer snapt.

Narratief is het me dan ook ongeveer even toegankelijk als het testbeeld - ja, ik heb het gezien, maar als je me vraagt waar het nou over ging, dan kan ik weinig anders zeggen dan dat de visuele stijl prachtig is, sober en met neo-noir invloeden toch gekenmerkt door een vol en diep kleurgebruik met virtuoos camerawerk en heel wat technische hoogstandjes. En dat het opbouwende en soms meditatieve plot soms poetisch overkomt, al wordt de grens met het melodramatische misschien opgezocht - ik heb het vanzelf nog steeds over het testbeeld, met dank aan filmfan0511 waar ik de fraaie woorden van leen, maar ze passen even makkelijk op de film, dat was wat ik onder woorden probeer te brengen.

Dat lost in translation effect is voor mij nergens zo groot als in Korea. Misschien als je daar een jaar of tien, twintig gewoond hebt, misschien ligt het aan mij. Soms lukt het wel, Gisaengchung (2019) kwam wel echt heel fraai door. Maar deze dus weer niet, evenmin als Oldeuboi (2003).

Ik sluit me dus maar even aan bij de 3-sterrenclub. Geen schande, als ik dat zo even bekijk.

Niet mijn film.

Erg mooi gefilmd, mooie beelden en een erg consequent en mooi uitgewerkt beeld van de nabije toekomst. En mooi gespeeld ook, en alle rollen even sterk - ook de stem van Scarlett Johansson is erg goed. Maar het verhaal weet me nergens te raken, en dat is wel een voorwaarde voor deze film om er enig plezier aan te kunnen beleven. Waar dat aan ligt? vooral dat het me nergens ook maar in de verte lukt om me in de persoon van Theodore te verplaatsen. Dat zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar het effect is wel dat ik niks met deze film kan.

Jammer.

Er stond een artikel over Paulina Porizkova in de krant van de week, dus had ik bedacht deze film eens op te zoeken uit de dozen met bijna vergeten dvd's - ik herinnerde me er niet zo veel van behalve dan dat Tom Selleck er in speelde.

En ja, dan valt dat toch wel wat tegen, want dit is dus een serieus mislukte film. Ik kwam al tegen dat Selleck en Porizkova elkaar tegen het einde niet meer konden luchten - de poster moest zelfs gephotoshopt worden. Beiden acteren ook nogal beroerd - en ja, Selleck kan toch echt beter.

Niet alleen dat overigens, het verhaal is ook al te stom voor woorden. Dan ga je toch aan de regisseur twijfelen, maar zo te zien aan zijn lijstje heeft die toch echt wel eens wat behoorlijks afgeleverd. Nouja, misschien had hij een slechte dag - dezelfde als de hele cast en de hele crew. Bah, wat een misbaksel.

Als drama wat weinig dramatisch, en als komedie wat te weinig grappen en komische situaties - er zitten best een aantal mooie tussen, maar wat aan de homeopathische kant om het nou echt een leuke film te maken. Het is meer de nieuwsgierigheid naar hoe het afloopt die me de 87 minuten deed uitkijken dan de schaterlach, zeg maar.

Er zit ook nog wel iets van een motief in de film over de clash tussen traditionele en huidige opvattingen, maar dat komt wat weinig uit de verf. Had wellicht iets interessants in kunnen zitten.

Flauwe hap.

De actiescenes - en daar gaat het toch om - weten me al niet te pakken. Saai gefilmd, op zich is de cgi nog wel in orde, maar ook wat oubollig - echt spectaculair of meeslepend wordt het nergens. Valt daarmee des te meer op dat het verhaal niet heel sterk is. De paar behoorlijke acteurs die in de film rondlopen krijgen geen ruimte, en er is nauwelijks iets van humor of zelfspot te bespeuren.

Zelfs voor een regenachtige zondagmiddag nog te saai. Een aflevering van Xena the Warrior Princess is leuker.

Here opent met een serie erg lelijke en enorm artificieel overkomende beelden, en daarna komt het niet meer goed. Wellicht dat het concept als graphic novel werkt, en wellicht dat dat ook verfilmd had kunnen worden - er is wel eens iets van dien aard geprobeerd, en met enig succes, al wil de titel me zo even niet te binnen schieten.

Maar deze poging is gewoon echt mislukt, en niet een beetje mislukt, dit is een miskleun van epische proporties. Om maar te beginnen, het verhaal komt niet over. Geen moment dat ik ook maar enige binding of interesse in een van de rollen voelde. Wellicht niet vreemd als het enige karakter eigenlijk het huis, de plaats is - de bewoners zijn inwisselbaar en tijdelijk - en boven alles irrelevant.

Dan de echt enorme miskleun om een grotendeels synthetische Hanks, Bettany en Wright te laten opdraven. De overtreffende trap van ongeloofwaardigheid - als alles wat je ziet zo overduidelijk fake is, waarom kijk je er dan nog naar. Als de makers kennelijk niet van plan zijn om er iets echts van te maken, waarom kijk je er dan nog naar. Er is een grens aan de hoeveelheid nep die ik van een film trek, en deze film gaat daar met een factor naderend aan oneindig overheen.

Nog wat weerzinwekkende motiefjes als de traditionele begrafenis en de archeologische vondsten - echt wtf heeft dat nu weer voor doel in dit goedkope en gemakzuchtige plotje. Zoals wel eens vaker gebeurt moet ik onherstelbaar denken aan die prof die ik vroeger had, met zijn standaard rant. Als je niet de moeite wil doen om je best te doen, als je geen talent hebt en niet bereid hebt om ervoor te werken, waarom donder je dan niet op, waarom ga je niet bij de buren langs om een monsterboekje te halen voor de grote vaart. Dan zie je nog iets van de wereld, en misschien leer je daar dan wel wat van.

Die les hadden de volledige crew, cast en het productieteam van deze film moeten krijgen. Helaas. we zijn overgeleverd aan de marktwerking, en er zullen wel weer genoeg clueless punters naar dit stuk draf gaan om er nog een vervolg op te produceren ook. Man man man wat een triestigheid. Alsjeblieft, laat Bettany rusten zoals hij dat verdiend heeft. Alsjeblieft, laat ons Hanks herinneren van de rollen waar hij goed in was, lang geleden. En alsjeblieft, laat ons Wright zien als een volwassen vrouw die haar rimpels met trots draagt omdat ze die verdiend heeft. En laat er alsjeblieft nooit meer zo'n prutfilm als deze komen.

Ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van Clint had ik bedacht om de paar films die ik nog niet van hem gezien had maar eens te gaan inhalen. En daar zat deze tussen.

Alweer soliede vakwerk, zoals altijd bij Clint rustig opgebouwd en zorgvuldig uitgewerkt. Maar ook drie verhaallijnen naast elkaar, en dan maar afwachten of ze inderdaad allemaal bij elkaar komen. Kinderspel voor de ervaren regisseur, en zijdelings nog wat historische gebeurtenissen erin verweven ook. Waarbij de tsunami het meest opvalt misschien, maar ook de ontploffing in de metro.

Visueel vind ik het wat weinig aantrekkelijk allemaal, het komt allemaal wat onderkoeld en kleurloos over. Wellicht is dat een bewuste keuze om het onderwerp wat te benadrukken. Heel onderhoudend is het verhaal eerlijk gezegd ook niet, het dobbert wat voort naar een voor mij wat oninteressante conclusie.

Wellicht net als bij de vorige - Changeling - was ik indertijd wat helderziend dat ik deze film ondanks de betrokkenheid van Eastwood heb laten schieten. Want ook dit is weer overduidelijk niet mijn film.

ik ben wie ik ben. en daar ben ik heel blij mee.

Herman was motivatiecoach, en pakt moeiteloos door terwijl hij zogenaamd uitgerangeerd met een serieus drankprobleem in een bejaardentehuis gestopt wordt. Met hulp van zijn lieve dochter, die hier en daar een beetje meehelpt om het ergste vuil onder de mat te schoffelen. Leuk gespeeld, met een mooie bezetting van de hoofdrollen. En Gerda, die de mooiste line van de hele film heeft - maar, in tegenstelling tot de 'data intermediair' - serieus, wtf is dat nou weer - haal je daar de titelrol niet mee. Het is dan ook maar een DTVtje.

En het moet me ook van het hart dat alle kritiek op de overheid de laatste tijd wat al te mediageniek in de mode is bij de verkeerde mensen. De overheid maakt fouten, soit - dat doen we allemaal. Maar de beste stuurlui staan aan wal, en het is wat al te makkelijk om als de welbekende stuurlui te roepen hoe het wel moet als je daar zelf geen enkele verantwoordelijkheid over draagt. Even voor de link naar de realiteit, de uitgaven voor de zorg stijgen jaar op jaar. Dat dat niet betekent dat alles beter wordt is evident.

Greidanus zet een perfecte ouwe man neer - al moet ik even slikken bij de hoeveelheid drank die hij naar binnen werkt, en hoeveel flessen er in zijn kot liggen is wel helemaal poetisch gegeven dat zijn lieve dochter daar elk vrij moment komt kuisen. Maar dat doet verder niet af aan hoe fraai hij in zijn rol zit. Onhollands knap gespeeld, en fijn verrassend - als ik zo door zijn lijstje op de imdb kijk had hij me toch eerder kunnen opvallen. Nouja nu dan toch. Ouderkerk had ik al eerder gezien in een rol die indruk maakte, en dat viel hier dan wat minder op eerlijk gezegd - en hetzelfde eigenlijk voor Klaver. Blijft over de ietwat anonieme Gerda - geen heel grote rol, maar de manier waarop ze in haar schitterende accent de titel uitspreekt, tsja, daar mag ze van mij wel een of andere prijs voor krijgen.

Ouderwets vakwerk, deze oorlogsfilm losjes gebaseerd op de waar gebeurde geschiedenis. Wel wat opgeleukt, maar niet zoveel dat het echt afdoet aan de feiten. En gefilmd op de plaatsen van handeling, met deels voor iedereen de juiste taal al wordt het dan Engels als het de bedoeling is dat je het begrijpt voor het volgen van het plot. Best een origineel idee, en jammer dat dat niet wat meer navolging gevonden heeft.

Het boek heb ik ook ooit eens gelezen, en daar komen dan wel een heleboel details langs die het niet tot de film gemaakt hebben. En andersom, een deel van wat je in de film ziet is niet precies zo gebeurd - vrij voor de hand liggend, de meer heroische bedoening aan het eind, het romantische plotje. Maar in tegenstelling tot veel andere films stoort het me in dit geval eigenlijk nauwelijks. Harris en Douglas spelen hun ijzervreterige rollen prima, dat helpt een heleboel.

Fijn filmpje.

Het blijft toch moeilijk voor me om te begrijpen hoeveel mensen accepteren in een relatie totdat daar een eind aan komt, gemaakt wordt, of onontkoombaar blijkt te zijn. Wellicht snap je dat beter in een relatie met kinderen, en dat is me goddank bespaard gebleven - zeg ik achteraf. Of familiedruk, en daar heb ik me ook nooit heel veel van aangetrokken.

Misschien had de uitwerking van het thema net iets beter kunnen zijn met wat meer subtiliteit - het einde met de brand lag me niet zo eerlijk gezegd. Maar buiten dat is het thema mooi getroffen - hoe je van slachtoffer opkrabbelt en iets doet om trots op te zijn. En nouja, mijn vader heeft zijn eigen huis gebouwd, wie dat doet is gewoon een held.

In de bezetting kudos voor Anderson - je moet het maar aandurven om zo'n hufter te spelen. Evengoed voor de zekerheid maar even een speld in een voodoopop straks, stel dat het geen method acting was maar zijn eigen persoonlijkheid. Verder was ik niet bijzonder onder de indruk van de acteurs, al moet gezegd dat de kinders schattig zijn. Maar dat is meestal wel zo met filmkinders.

Raar, bijzonder verhaal, inktzwarte humor, mooie karakters. Vooral door het heel goede acteren de moeite waard - de hele cast is geniaal goed bezig. En een mooie soundtrack.

Zomertijd.

Het werd me niet erg duidelijk wat nou de bedoeling van deze film geweest kan zijn - we volgen de familie gedurende de zomer dat de moeder overlijdt en de boel wordt verdeeld tussen haar kinderen en de overheid - die graag een stukje uit hun handen chanteert. Maar waar het nou uiteindelijk om ging, welke boodschap we hier overgebracht krijgen, het is bij mij niet aangekomen.

En een acteursfilm kon ik het ook niet vinden - van geen van de vertolkingen was ik dermate onder de indruk dat ik dat woord zou zoeken - en over de cinematografie ging het dacht ik ook niet. Dan kan je het gaan zoeken in de paar kleine bijplotjes, maar ja, ik weet het niet, erg sterk is het dan nog steeds niet.

Een film voor zwangere vrouwen - of voor vrouwen die dat willen worden. Misschien wel een beetje een horrorfilm... want echt van een leien dakkie gaat het allemaal niet.

Mooi gespeeld, vooral door Louise Bourgoin die haar zwangerschap erg openhartig laat meebeleven. Daardoor komt het heel naturel en ongeveinsd over.

Fijn absurd en behalve dat eindelijk eens een film waarvan de soundtrack gewoon klopt.

Leuk dat een zo overduidelijk kleine en beperkte productie toch erg leuk uitpakt, al is daarbij ook meteen duidelijk dat er grenzen waren aan de durf - en dat nekt de film eerder nog dan het gebrek aan budget. Net niet genoeg over the top, net te weinig absurd. Net iets teveel flauwe stereotypes, en net iets te weinig echte death metal. Toch is het een fijne film - elke nuance die naar kritiek lijkt is eerder de teleurstelling over dat het zoveel meer had kunnen zijn met net een tikkeltje meer geloof, meer durf.

De death metal versie van Paddington 2 - tenminste, daar doet het begin in de gevangenis me onherstelbaar aan denken. Jammer dat een van de sterke punten uit het eerste deel, de onwaarschijnlijke romance tussen de voorman van de death metal band met zijn day job als schoonmaker in het psychiatrische ziekenhuis en het bloemenmeisje (Minka Kuustonen) geen vervolg krijgt. Want om die tuinbroek ging het nou juist.

Leuk wel om even backstage te zijn bij WOA. Maar veel diepte krijgt dit tweede deel daar nog steeds niet mee, en de humor is ook net iets aan de te dunne kant.

Een slow-burn drama wat langzaamaan prijsgeeft waar het om gaat - als je dat tenminste niet al in de omschrijving had gelezen, want dan is de lol er al voor een deel af. Nogal een trekkerig verhaal uiteindelijk, wat het hebben moet van redelijk goede hoofdrollen en wat idyllisch mooie plaatjes van een mooi stukje Noorwegen. Maar dat is het dan ook wel.

Voor de gelegenheid van de dodenherdenking maar eens beide films HHhH (2017) en Anthropoid (2016) herzien.

In beide gevallen valt dat nogal rauw op de maag, dat spreekt eigenlijk wel vanzelf. Misschien niet zozeer vanwege de brute geschiedenis en de teleurstellende minder dan happy ending voor de helden van het verhaal, maar vooral vanwege de historische setting, en hoe herkenbaar dat allemaal toch weer is. Het Sudetenland, dat maar even werd ingelijfd door Hitler-Duitsland, want tsja, de meeste mensen die daar woonden waren tenslotte Duitstalig. Waar kennen we dat narratief ook alweer van.

En even herkenbaar is het wel dat de aanstichters van de oorlog er geen enkele moeite mee hebben om over elke denkbare grens heen te gaan in, in, in alles wat ze maar willen bereiken. Elke vorm van menselijkheid gaat zonder pardon overboord, alles wat de beschaving ons in de afgelopen paar duizend jaar gebracht heeft. We leven niet meer in dezelfde tijd, maar in dat opzicht is er toch kennelijk helemaal niets veranderd.

Maar wel een kleine wijziging, in dat ik vroeger Anthropoid (2016) de betere film vond, maar dat is bij deze toch veranderd. Waar de overdaad aan Murphy en Dornan me eerder al tegenstond, is het daarnaast nu ook de net wat te veel aanwezige jongens-met-een-pistool heroiek. Ergens past dat gewoon niet. Overigens past de ontknoping in HHhH (2017) evenmin, want te vaak gewoon fysiek onmogelijk - maar in vergelijking minder vaak wellicht.

En wat me daarbij nog steeds in mijn hoofd speelt is dat ik een paar jaar geleden in Praag was, maar door de drukte in de planning geen kans had om naar deze plaatsen te gaan - met alle gedoe van een normaal bestaan, met een carriere en al. Maar de plaatsen van handeling in dit verhaal verdienen het beslist om een bedevaartsoort te worden, net zoals Santiago - de eerste echte, en de grootste daden van opstand tegen het fascisme tenslotte. Best een eindje lopen, maar misschien moet ik het gewoon eens gaan doen. Of anders op de fiets, of met de trein dan toch.

Maar ik wil er nog steeds erg graag heen, het gezien, gevoeld hebben - daar, waar iemand als eerste echt tegen de verzamelde fascisten zei, tot hier en niet verder. Over mijn lijk. Kom het maar halen.

Al moet ik het hele eind er voor lopen.

Een roadmovie die nergens heen gaat.

Mooi gefilmd, mooie plaatjes van het landschap van het platte Amerika. Maar het verhaal blijft even plat, ongeloofwaardig. Niet slecht gespeeld, maar de karakters komen niet uit de tweede dimensie, worden niet sympathiek of herkenbaar. En dan blijft het dus bij mooie plaatjes met een aardige soundtrack er bij. Geen probleem als je in slaap valt. Mis je niks mee.

Waargebeurd.

En dat bedoel ik dan echt sarcastisch. Want een korte blik op de wikipedia laat zien dat precies de sleutelscenes niet op de werkelijkheid berusten - en dat roept dan toch wat de vraag bij me op waar deze film nou eigenlijk over gaat. Overduidelijk was de segregatie in de VS in de tijd dat het verhaal speelt nog niet afgeschaft, en discriminatie bestaat nog steeds, maar dat maakt het niet tot een goed idee om dan maar wat verzonnen zaken in het script in te brengen. En ik snap ook niet zo goed waarom dat dan nodig gevonden is - was het niet beter om gewoon bij de werkelijkheid te blijven, en de dames het respect te geven dat ze echt verdienen, in plaats van er een verhaaltje over de plee bij te halen. Irritant, en het verbaast me keer op keer dat dat zonodig zo moet bij films uit dit genre, en het geeft me keer op keer het gevoel dat in plaats van respect te geven de persoon vooral gebruikt wordt.

Verder best ok hoor, mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht. De al te hippe soundtrack irriteert me ook trouwens.

A Hidden Life

Ik heb eigenlijk altijd wat moeite gehad met de films van Malick. Zijn stijl, zeker vanaf The Thin Red Line, is zo specifiek en afwijkend dat dat overheerst en de vraag oproept of we het nog wel over film hebben of dat het misschien een andere kunstvorm geworden is - ergens richting beeldgedicht of visuele emotie. Waarbij boven elke twijfel verheven is dat het erg, erg interessant is wat hij daarmee probeert - maar evenzeer dat het niet altijd erg goed werkt. Niet in het minst omdat hij altijd een thema, een boodschap heeft voor een film, maar de introspectieve voice over van binnen uit het hoofd er niet altijd erg goed in slaagt om die boodschap over te brengen. Laat staan dat het lukt die boodschap te integreren met het beeld, de acteurs en hun emoties, de geluiden en de muziek.

En dan is daar dus A Hidden Life. En daar lukt dat ineens allemaal wel, daar komt het ineens allemaal samen tot een alles overtreffend geniaal en perfect geheel. Alsof alles waar Malick de laatste zowat vijftig jaar mee bezig geweest is, geproduceerd heeft, aan de wereld heeft laten zien allemaal alleen maar een oefening was voor dit moment. Alsof het nooit om die andere films ging, maar alleen om deze. Nu en hier komt het ineens allemaal bij elkaar. De veel te dicht op de huid gehouden groothoeklens die je als kijker meetrekt in de personages, maakt je deel van wat er gebeurt - al bekend van de eerdere films, maar nu komt het ineens wel over. De acteurs die hun rol zijn, fysiek zijn meer dan conventioneel spelen met toneelachtige teksten en dialogen - ook dat hebben we eerder gezien, en met veel beroemdere acteurs en actrices dan nu, maar nu werkt het ineens. Meer dan het platte zijn lukt het nu ineens om de emoties voelbaar te maken en van daaruit inzicht geven in de ratio van de mens achter de emoties - op een manier die ik in nog geen enkele andere film gezien heb. De voice over die de rol overneemt van de stem in je eigen hoofd, het eigen denken mengt met wat je ziet - het verhaal uit je binnenste laat komen, je fysiek deel laat zijn van wat je ziet.

Bijna drie uur innerlijke strijd, emoties, half uitgesproken dialogen en stemmen uit het achterhoofd, vechtpartijen, onmacht, zekerheid en overtuiging. Geen halfhartige method acting, maar volstrekt fysiek uitbeelden van het innerlijk op het moment dat dat niet binnen blijven kan, groter wordt dan je houden kan. En het helpt dan ook natuurlijk een heleboel dat het grotendeels speelt in een idyllische locatie waar de getroebleerd vertrokken koppen van de hoofdrolspelers des te sterker uitkomen. Mooifilmerij, maar wel steeds in dienst van wat Malick vertelt, en met een precies goed passende soundtrack van fluitende vogels, kippen, kerkklokken, krassende violen en af en toe wat klassieke klanken tot en met stichtelijke muziek, en een enkel melodietje dat speciaal voor de soundtrack geproduceerd is en verraderlijk in je hoofd blijft hangen. En zo past het allemaal als puzzelstukjes in elkaar - geschiedenis, cultuur en religie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, en ook dat past precies bij het onderwerp.

Een making of van deze film zou denk ik erg interessant zijn - hoe heeft Malick de acteurs geregisseerd in het uitdrukken van de emoties, in het niet uitspreken maar wel voelbaar maken van hun teksten, hun gevoelens. En hoeveel takes waren er nodig voordat er voldoende bruikbaar materiaal was. Dat hij drie jaar met de editing bezig was wekt alvast wat begrip voor hoeveel werk, hoeveel craft er behalve de art in deze drie uur samenkomt.

Nog zo’n aspect waarin verhaal en uitwerking perfect bij elkaar komen is dat Malick wel zo’n beetje de meest perfecte locaties heeft gevonden om dit verhaal in te vertellen. Het idyllische dorpje vanzelf, met de mooiste achtergrond van berglandschap ooit, maar ook de Tiroler stuben met traditionele inrichting en alles. Geen mooiere setting denkbaar om het verschil tussen de wereld en het eigene weer te geven - de oneindige horizon van het berglandschap en de altijd dichtbije wanden van de stube, gemütlich en aangenaam warm. In contrast met de meest barse locaties waar Franz naar toe gesleurd wordt, de utilitaire meubeltjes die daar staan, de nauwelijks afgewerkte stenen wanden. Heel veel sfeerbeeld met voice over, maar ook een paar erg knappe scenes met dialoog in dezelfde toon - het zou je haast ontgaan. Zo ongeveer alles in het natuurlijke licht, en lang niet allemaal met een mooi zonnetje er op maar ook met een grijze lucht en dreigend onweer - ook dat maakt dat het echter, realistischer overkomt.

‘better to suffer injustice than to do it’

‘don’t they know evil when they see it’

‘do I have a right not to’

Waarbij ik moet zeggen dat de molenaar wellicht de mooiste teksten en de meest sympathieke rol heeft. Niet dat alles echt klopt, natuurlijk. De hooischoven die de boeren maken zien er niet zo uit als de oude foto’s van mijn vader die ik laatst terugvond. Het schapenscheren gaat veel te onhandig, dat lijkt er ook echt niet op. De erg mooi gerestaureerde Franzensfeste en het erg, erg macabere voorplein van Mauthausen - waar Jägerstätter voor zover mij duidelijk is nooit geweest is. In het verhaal klopt het wel, en dan geeft het niet dat het niet precies zo geweest is.

De vragen die de film door de persoon van Jägerstätter stelt zijn ondertussen onverminderd relevant. En even los van de rol die het christendom speelt en de wat late reactie van het Vaticaan is de boodschap die Malick brengt ook breder te lezen. Er is veel te veel geweld in de wereld, en ook in de zogenaamd vrije democratische landen is er veel te veel druk van de overheid en geen verantwoording of transparantie over de manier waarop het bestuur uitgevoerd wordt. Dat moet zo langzamerhand toch echt anders. Te veel verwarren we vrijheid met ‘het mag niet te veel kosten’, en die redenatie is dezelfde als die de arme Franz fataal werd.

Rare film.

De Amerikaanse cast staat als een stelletje zoutzakken te acteren. De Mexicanen doen het daarbij vergeleken een stuk beter - nog steeds wel middelmatig. Toppunt van de houten klazen is Wes Bentley, daar zou je toch iets beters van mogen verwachten.

Het verhaal stapelt meer verwikkelingen op als een seizoen soap. En ongeveer ook even geloofwaardig, en dat culmineert dan ook nog eens in een tenenkrommend einde. Enige dat het nog een beetje uit te houden maakt zijn de beelden in Mexico - vooral als Ana Seradilla daar doorheen loopt. Of Olga Segura - Inez, die eigenlijk nog mooier is.

Het regiedebuut van Jose Pepe Bojorquez, en kennelijk nog allerlei prijzen ook. Het is me een raadsel.

Kabbelt een beetje voort, zonder een echt verhaal - eigenlijk gebeurt er niks. Maakt op mij tenminste echt geen indruk - ik vraag me achteraf vooral af waar het nou eigenlijk over ging. Misschien had je er bij moeten zijn, zo'n gevoel krijg ik er van. Mooie plaatjes, dat wel.

En af en toe wat krampachtig geacteerd, en de trein ziet er ook een beetje nep uit af en toe. Maar dat zijn bijzaken.

Arthouse, en meer nog dan dat, een beeld van de art scene. Verlopen kunstenaars op zoek naar creatieve inspiratie, op het dwaalspoor van de geestverruimende middelen, met altijd een excuus voorhanden waarom het ook deze keer niet gelukt is. Erg herkenbaar.

De broeierige sfeer wordt erg goed neergezet in het verder wat dobberende verhaal. Stuurloos, slaaf van de gebeurtenissen - net als de personen waar het om gaat dat lijken te zijn. Maar met toch een soort van onafwendbaarheid in de afloop, een predeterminatie die onlosmakelijk aan sommige soorten van de hogere kunst verbonden lijkt te zijn. Het noodlot laat niet met zich spelen.

Ally Sheedy en Radha Mitchell zijn perfect gecast, precies op hun plaats. Patricia Clarkson krijgt dan wat kritiek over dat ze zou overacteren - onterecht, vind ik, want het past precies op wat zoveel mensen in de kunstkringen doen. Zulke inflated personalities komen best veel voor, ook dat is echt erg herkenbaar. Wat mij betreft eerder kudos dan kritiek. Als daar al enige aanleiding is dan is het voor het nep-Duitse accent van Tammy Grimes - dat irriteert me wel, dat had echt beter gemoeten.

Het verhaal is misschien cliche, maar cliche's laten zich vormen door de werkelijkheid. Predestinatie, wellicht. Of anders het verschil tussen de hogere kunst en de harde realiteit van de maatschappij, het onvermogen om een plaats te vinden. Iets voor je eigen interpretatie.

Dit geval lijkt een vroeg voorbeeld van een film die bij gebrek aan goed idee of verhaal maar veel muziek doet. Er is in ieder geval een overdaad aan importantie aan de soundtrack, maar net als altijd luister ik daarvoor liever naar mijn eigen playlists - als je je playlists via een film aan de man wilt brengen heb je gewoon het verkeerde beroep gekozen, denk ik dan maar heel simpel.

Inhoudelijk komt er zo ongeveer niets uit, en dat is wel een rode lijn die er door al dit soort soundtrack-gedreven films loopt. Veel praat maar weinig gaatjes, zeg maar. Ook het gegeven van de vele exen is toch echt wel eens leuker gebracht, ondanks de wel ietwat schattige Iben Hjelje.