Opinions

Tsja, wat vind ik hier nu eens van.

Mooie plaatjes, en erg mooi gefilmd. Maar het verhaal is wel wat warrig en onduidelijk. Toch is het niet echt een gewoon 'soft' pornofilmpje - daar is dan toch net weer wat teveel verhaal voor, hoe warrig dan ook, en hoewel er best veel expliciets te zien is komt de opbouw ook niet echt overeen. En het geheel is ook ongewoon mooi in beeld gebracht - geen doorsnee pornocameraman, zeg maar. Helpt ook wel dat de actrices erg mooi zijn.

Mooi.

Ik kwam eigenlijk in de film terecht vanwege de naam van Sandrine Kiberlain - het verhaal had me wellicht niet erg getrokken. Maar dat verhaal wordt wel zo volstrekt natuurlijk en vanzelfsprekend gebracht dat het moeiteloos overneemt - waarmee overigens niets ten nadele van de acteerprestaties van Kiberlain. De jongens zijn zo natuurlijk met z'n tweejen dat het alleen daarom al een genot is om de film te zien.

Qua verhaal maakt Téchiné zich er misschien wel wat makkelijk en politiek correct vanaf - maar wie kan daar echt een punt van maken als het zo'n fijne film oplevert. En vakwerk is het zeker, naast acteren is er in de casting geen speld tussen te krijgen, en maken de beelden het tot een kijkfeestje. Mooi, daar begon ik al mee.

Het gegeven is interessant, en de film werkt het ook heel zorgvuldig uit. Maar de belofte komt er niet echt uit, het wordt te weinig spannend, en het trage tempo maakt dat de film nogal saai aanvoelt. Wel mooi gefilmd, met veel aandacht voor detail, kosten noch moeite zijn gespaard om de jaren-50 mooi in beeld te brengen. En prima gespeeld, vooral door de jaren-50 acteurs.

Geflopt.

Bell is zonder meer een van de meest interessante personen uit dit gedeelte van de historie van het midden-Oosten, maar dat komt er toch maar wat marginaal uit. Het is dat de beelden erg mooi zijn, maar de soundtrack is af en toe irritant, en de casting van Franco, Lewis en Pattinson is een driestemmige miskleun van jewelste. Had dan het romantische gedoe er grotendeels uitgelaten, dan waren die drie ook niet nodig, was de speelduur niet zo episch geweest, en was wat er overbleef misschien spannend genoeg om de aandacht wel vast te houden.

Heel slecht is het overigens allemaal echt niet - het is meer de teleurstelling vanwege dat je van een regisseur als Werner Herzog toch eigenlijk wat meer verwacht.

Een rommelig en dobberend familiedrama dat maar niet interessant wil worden. Misschien grotendeels omdat de karakters niet zo heel erg sympathiek zijn - niet dat de karakters nou echt veel inkleuring krijgen overigens. Met zo'n cast zou je toch wat meer verwachten. Dan nog een heel flauw einde eraan ook, meh. Niet mijn film.

Mwah.

Op de een of andere manier pakt deze film me niet, met alle langs elkaar heen levende karakters met allemaal hun eigen gedoetjes. Aan de acteurs ligt het beslist niet, de hele cast is gewoon prima. Auteuil en Bonnaire zijn zeker een genot om te zien spelen, maar dan toch liever in een andere film eigenlijk.

Sommige films nodigen uit om je ietsje te verdiepen in de achtergrond.

In dit geval is dat Graham Greene, die het boek waarop deze film is gebaseerd schreef in 1955. Aan het einde van de Franse Vietnamoorlog, de nasleep van de tweede wereldoorlog en de de-kolonialisatie van de regio daarna. In Amerika werd het boek van Greene erg slecht ontvangen - men meende dat de Amerikanen er slecht in afgeschilderd werden.

Achteraf valt dat nogal mee, denk ik dan. En Graham Greene zet zijn eigen rol - want dat die licht autobiografisch is lijkt me evident - ook niet zo heel fraai neer. Net zoals hijzelf wellicht niet zo'n heel fraai persoon geweest is - maar zeer zeker wel interessant, en zeker een veelbewogen leven. Maar eens wat boeken van lezen. Want dat hij met zijn visie en beschouwing zijn vinger op de zere plek gelegd heeft - in 1955 al - is nu wel duidelijk.

Maargoed, de film. Michael Caine is - zoals altijd eigenlijk - perfect. Op en top de wat gedegenereerde, uitgerangeerde Brit die met zijn cynisme het een heel stuk beter door heeft dan de wellicht goedbedoelende Amerikaan, die met zijn naïeve wereldbeeld als een olifant in de porseleinkast voorspelbaar een spoor van schade achterlaten zal. Die Amerikaan wordt overigens perfect neergezet door Brendan Fraser - jong, naïef, en een blotebillengezicht dat dat nog eens sterk uitstraalt. Het contrast kon nauwelijks groter zijn.

Dat de film weinig bekendheid heeft gekregen is dan vooral door de timing. En ook bijna vijftig jaar na dato is de boodschap nog steeds niet erg welkom in de VS, en dat zal ook ongetwijfeld een deel van het verhaal zijn. Dat er desondanks een oscarnominatie voor Caine uit volgde is dan een heel bijzondere graadmeter.

Deel 2.

Tweede delen zijn als regel slechter dan het eerste. Veel te vaak wordt het succes uitgemelkt zonder iets toe te voegen. Dus had ik niet heel hoge verwachtingen eerlijk gezegd, deel 1 vond ik ook al wat tegenvallen.

En dat valt dan toch wel weer wat mee, het is wel een redelijk vervolg. Wel net als bij het eerste deel vind ik vooral jammer dat het concept niet wat meer gebruikt wordt. Het had van mij bijvoorbeeld heel veel stiller mogen zijn. En het einde is ronduit slecht - sowieso omdat er al zo duidelijk op een derde deel wordt gezinspeeld, maar ook omdat het plot veel te ver richting Mars Attacks! gaat. Maar dan zonder de humor.

Buiten dat, het is natuurlijk in het hele actie genre wel ietwat een probleempje dat zodra het op schieten aankomt het realisme aan alle kanten overboord gaat. Hoort er een beetje bij. Maar de logica waarmee een handjevol aliens kennelijk het hele Amerikaanse subcontinent overlopen heeft, het zwaarstbewapende leger ter wereld kennelijk volledig geneutraliseerd heeft - en dan gewoon bij de eerste ongerichte blaf van een shotgun gaat liggen. Tsja, Hollywood.

Best origineel.

Daar is het dan ook wel een beetje mee gezegd wat mij betreft. Want hoewel er best een paar erg leuke jumpscares tussendoor komen had ik toch behoorlijk moeite om bij de les te blijven. Het verhaal is ook wat aan de dunne kant, en misschien ook niet precies overal even geloofwaardig. Krasinski speelt overigens wel goed, en dat is wel wat bijzonder - het is niet iedereen gegeven om zichzelf behoorlijk te regisseren tenslotte. En Blunt is een van mijn favoriete actrices, dat is ook wel weer een pluspunt.

De soundtrack - of beter, het gebrek aan geluidsmuur - is een erg opvallende gimmick. Dat had wat mij betreft nog veel extremer doorgevoerd mogen worden, er kwam toch best snel wat 'gewoon' geluid vond ik.

Een beetje een formulewerkje wel - een western met de gedoodverfde held Thomas Magnum, pardon ik bedoel Selleck, en zijn love interest Laura San Giacomo - verder eigenlijk alleen bekend van Sex Lies and Videotape geloof ik. En wellicht onterecht, want ze doet het prima en zonder pijn aan m'n ogen.

Maar buiten dat is het ook een behoorlijk origineel iets. De setting in Australie en het motief rond de aboriginals geven iets fris, en de sfeer doet behoorlijk denken aan die flauwe Paul Hogan films - Crocodile Dundee en dergelijke, zonder dat me meteen precies duidelijk is of dat nou aan de plaats ligt of dat het toch iets anders is.

Oh en dan hebben we ook nog Rickman - overduidelijk de beste acteur in de hele film, en een heerlijke bad guy.